အခန်း ၂၀၀

အခန်း (၂၀၀) မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီး၍ ရွာသို့ပြန်လာခြင်း

ချန်ဟုန်ယွင်သည်လည်း လျူအာကျူးကို အနစ်နာမခံစေပေ။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ငွေသုံးထောင်ယွမ်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ရိက္ခာအတွက်ငွေပဲ... ငါ့ရာထူးတိုးဖို့အတွက် မင်းကို ပိုက်ဆံအကုန်မခံခိုင်းနိုင်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးသည် အားနာမနေတော့ပေ။ ချန်ဟုန်ယွင်မှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်နှင့် ပတ်သက်နေသူဖြစ်ရာ ငွေကြေးပြတ်လပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိထားသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုငွေများကို ယူလိုက်သောအခါ ချန်ဟုန်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှမြောတသဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။

ဤငွေပမာဏမှာ ချန်ဟုန်ယွင်အတွက်ပင် ကြီးမားသော ဘဏ္ဍာရေးထိခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရလေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက တန်လို့လား..."

လျူအာကျူးက သူ့လက်ထဲရှိ ငွေများကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးတစ်ခုအတွက် ယွမ်သုံးထောင်တောင်လား... အစ်ကို လာဘ်ထိုးမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်ကုန်မှာမဟုတ်ဘူးမလား..."

"လာဘ်ထိုးပြီးရလာတဲ့ ရာထူးက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ရလာတဲ့ရာထူးလောက် ခိုင်မာပါ့မလား..."

"ဒါ့အပြင် ဒီအောင်မြင်မှုက တစ်ကြိမ်တည်း သုံးရုံနဲ့ ပြီးသွားတာမဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ နိုင်ငံရေးသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဂုဏ်ယူစရာ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ..."

"ငါ အငြိမ်းစားယူမယ့်အချိန်အထိ ဒီစွမ်းဆောင်ရည်က အလွန်အသုံးဝင်နေမှာပဲ... ငါ ပြစ်မှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်မိရင်တောင် ဒီစွမ်းဆောင်ရည်က ပြစ်ဒဏ်လျော့ပေါ့ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်... မင်း ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ..."

ချန်ဟုန်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လျူအာကျူးသည် အရာရှိလောက၏ သဘောသဘာဝများကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပေ။ ရိက္ခာသုံးထောင်ကျင်းက ဤမျှလောက် ထိရောက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သုံးသောင်းကျင်းသာဆိုလျှင်ကော... မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဤသည်မှာ ပြဿနာကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရိက္ခာသုံးထောင်ကျင်းဆိုသည်မှာ များပြားသော်လည်း အထက်လူကြီးများအနေဖြင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။

အကယ်၍ ရိက္ခာ သုံးသောင်းကျင်းသာ ဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက အာဏာပိုင်များသည် ဇာစ်မြစ်ကို ရူးသွပ်စွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူရော ချန်ဟုန်ယွင်ပါ ဖမ်းဆီးခံရနိုင်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်တော့မယ်... အိမ်မပြန်တာ ရက်အနည်းငယ်ရှိနေပြီဆိုတော့ မိဘတွေ စိတ်ပူနေလောက်ပြီ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အိုး... နေဦး..."

ချန်ဟုန်ယွင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဂိုဒေါင်ထဲကို အာတိတ်သမုဒ္ဒရာ ဆိုဒါအသုတ်သစ် ရောက်လာတယ်... ဖာဆယ်ဖာ အလေအလွင့်ဖြစ်သွားတယ်လို့ ငါ စာရင်းပြထားတယ်... သွားယူလိုက်ဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

လျူအာကျူးသည် ဤသည်မှာ ချန်ဟုန်ယွင်၏ စေတနာဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မဖျက်ဆီးလို၍ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူ၏လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်သည့်အတွက် ချန်ဟုန်ယွင်မှာ တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က အစည်းအဝေးတက်ရန်ရှိကြောင်း လာရောက်ခေါ်ဆို၏။

လူနှစ်ယောက်စလုံးမှာ မနေ့ညက ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်နေမည်ကို သေချာပေါက် သိထားကြသည်။

မိမိ၏ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သော ချန်ဟုန်ယွင်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်ကို ကြိုပြီး ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

"ဟားဟားဟား... ဒုတိယပါကွာ... ဒုတိယပါ..."

ချန်ဟုန်ယွင်က ပါးစပ်ဖြဲကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလာသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးအပြည့်အဝဖြစ်လာဖို့က အချိန်ကာလတစ်ခုသာ လိုတော့တာပါ..."

လျူအာကျူးသည် ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချန်ဟုန်ယွင်သည်လည်း သူ၏ အသွင်အပြင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းမဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဂိုဒေါင်သို့သွားကာ ဆိုဒါဆယ်ဖာကို ဦးစွာထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သူသည် သူ့အစ်ကိုကြီးအိမ်တွင် နှစ်ဖာချထားခဲ့ပြီး သူ့ဆရာအိမ်တွင် နောက်ထပ်နှစ်ဖာကို ချထားခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှသာ သူသည် ကျန်ရှိနေသော ဆိုဒါများနှင့်အတူ ခရိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး လျူကျေးရွာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်မောင်းနှင်သွားခဲါသည်။

သူသည် လျူကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အိမ်ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လာခဲ့စဉ် သူ၏အိမ်အပြင်ဘက်တွင် အနီရောင်အုတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရွာထဲမှ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အမျိုးသားအချို့က ထိုနေရာတွင် အဆောက်အအုံတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေကြသည်။

သူ၏မိခင်နှင့် ချွန်းအာတို့က အလုပ်သမားများကို တက်ကြွစွာ ရေတိုက်နေကြ၏။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ အင်ဂျင်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဆောက်အအုံဆောက်နေသူများနှင့် အနီးအနားတွင် စကားပြောနေသူများအားလုံး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

လေယာဉ်မှူးသုံး မျက်မှန်ကို တပ်ထားပြီး ဖျံမွေးကုတ်အင်္ကျီဖြင့် စတိုင်ကျကျ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးစီးကာ ပြန်လာသော လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာတစ်ရွာလုံး ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

“ဘုရားရေ... ကျူးဇီက တကယ်ပဲ မော်တော်ဆိုင်ကယ် စီးလာပါလား”

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ပစ္စည်းများရွှေ့ပြောင်းရန် ကူညီပေးရန်အတွက် ထရပ်ကားတစ်စီးကို အမြဲယူလာတတ်သည်။ လူအများက မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုထရပ်ကားမှာ ကူညီရန် ငှားရမ်းလာခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။

သို့သော် ယခုမူ လျူအာကျူးသည် ကိုယ်တိုင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို စီးနင်း၍ ပြန်လာခဲ့လေပြီ။ ဤမော်တော်ဆိုင်ကယ်က သူ့အပိုင်များ ဖြစ်နေမည်လား။

ချက်ချင်းပင် လူအများသည် ကြိတ်ဆုံကိုပတ်နေသော မြည်းများကဲ့သို့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ချွန်းအာကို ဆွဲခေါ်ကာ လူအုပ်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်လျက် လျူအာကျူးအား အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ကျူးဇီ... သား ပြန်လာပြီလား... ဒီမော်တော်ဆိုင်ကယ်က ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..."

လျူအာကျူးက မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စီးပွားရေးဗျူရိုက ချထားပေးတာပါ... ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း တည်ထောင်ပြီးရင် ပစ္စည်းသယ်ရတာ ပိုလွယ်ကူအောင်လို့ ပြောတယ်... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာပဲ ထားရမှာ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံစွာ စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျူးဇီက တကယ့်ကို အောင်မြင်နေတာပဲ... ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးနဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တောင် စီးနေရပြီ... ငါက အသက်လေးဆယ်ရှိပြီ စက်ဘီးတောင် မရှိသေးဘူး..."

"ဟုတ်ပါ့... သူ ပညာသင်ထားရတာ မထူးဆန်းပါဘူး..."

"ငါလည်း ငါ့ကလေးကို ခရိုင်မြို့မှာ ပညာသွားသင်ခိုင်းချင်တယ်..."

"မတွေးပါနဲ့... မင့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလို့လား..."

"ဟူး... ရွာမှာသာ ကျောင်းတစ်ကျောင်းရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..."

"ကျူးဇီလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်... ငါ့သမီးကလည်း သူ့အရွယ်လောက်ရှိပြီဆိုတော့ တစ်ခုခု စီစဉ်လို့ရမလားပဲ..."

"ညည်း ဘာမှမပြောပါနဲ့... မင်းသမီးက သိပ်လှတာလည်း မဟုတ်ဘူး... ငါ့သမီးက ပိုကောင်းပါတယ်..."

လူအများသည် စကားများပြောဆိုနေကြပြီး လျူအာကျူးအား အားကျချီးကျူးရာမှ အကြီးစား ကြင်ဖက်ရွေးချယ်ပွဲကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် လမ်းလွဲနေသော ဤအခြေအနေကို အမြန်တားဆီးလိုက်ရသည်။ သူက လူအုပ်ကြီးကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဦးလေးဟိုင်ကို သွားရှာရဦးမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး... မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို အိမ်မှာ အရင်ရပ်ထားလိုက်ပါရစေ..."

လူအများက နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ကြပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးတစ်ခု ရှင်းလင်းသွားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို တိုက်မိမည်စိုးသဖြင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို အင်ဂျင်သံတဒုတ်ဒုတ်မြည်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ မောင်းနှင်သွားလေသည်။

သူ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ လူအများသည်လည်း တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါလာကြပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ အသံမည်မျှကျယ်လောင်ကြောင်း ရံဖန်ရံခါ အာမေဍိတ်သံများ ပြုလုပ်နေကြသည်မှာ ကားကောင်းတစ်စီးဖြစ်ကြောင်း သေချာသော လက္ခဏာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း လူတိုင်းမှာ ဆူညံသော မော်တော်ဆိုင်ကယ်များကို နှစ်သက်ကြသည့် လမ်းသရဲလူငယ်များ ဖြစ်နေကြသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် ဂီယာလွတ်ထားစဉ် လီဗာတင်လိုက်သော အသံက လူအုပ်ကြီးထံမှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အော်ဟစ်သံများကို ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်သည်။

လျူအာကျူးသည် အိမ်တွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်လိုက်နိုင်သောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသော်လည်း ချွန်းအာက ပိုမြန်သည်။ သူမသည် ရေဇလုံတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာပြီး ဆိုင်ကယ်ကို အဝတ်စဖြင့် စတင်သုတ်သင်လေသည်။

လျူအာကျူး၏ ခရီးရှည်မောင်းနှင်မှုအပြီးတွင် ဆိုင်ကယ်မှာ ညစ်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နျူဟုန်ဟွာသည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးနှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေချင်သောကြောင့် ချွန်းအာကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခွင့်မပေးတော့ပေ။

ခိုင်မာတောင့်တင်းသော သတ္တုတုံးကြီးကို ထိတွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် နျူဟုန်ဟွာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဆိုင်ကယ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူတို့ကို တားဆီး၍မရနိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် သူတို့ဘာသာသူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေပါစေတော့ဟု လွှတ်ထားလိုက်သည်။

သူ့ဖခင်မှာ ချိုင်းထောက်များဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ဦးစွာ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူ ကောင်းစွာ ပြန်လည်သက်သာလာကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ထပ်မံ၍ အပ်စိုက်ကုသပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့အိမ်ဘေးက အဆောက်အအုံကို ဘယ်သူတွေ ဆောက်နေကြတာလဲ..."

"ခရိုင်က သားအတွက် ဆောက်ပေးနေတာလေ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း တည်ထောင်တော့မယ်ဆိုတော့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခု လိုအပ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

လျူဖူရှန့်က ရှင်းပြလေသည်။

လျူအာကျူးက ရုတ်တရက် နားလည်သွား၏။ ဤသည်မှာ သူ အိမ်ဆောက်မည့် အစီအစဉ်ကို ကြားသိပြီးနောက် စီးပွားရေးဗျူရို၏ အမည်ခံကာ အထူးတလည် ကူညီပေးနေသော ချန်ဟုန်ယွင်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။

အဆောက်အအုံ ပြီးစီးသွားပါက ဤအိမ်မှာ စီးပွားရေးဗျူရို၏ အပိုင်ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် လျူအာကျူးအနေဖြင့် စီးပွားရေးဗျူရိုထံမှ အိမ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ပြန်လည်ရယူရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အတွေးနက်နေသော လျူအာကျူးကို ကြည့်ရင်း လျူဖူရှန့်က သတိပေးလိုက်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သား အားမယ်ဆိုရင် ခရိုင်မြို့ကနေ ဆေးနည်းနည်း သွားဝယ်ထားဦး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရွာက ကလေးတစ်ယောက် ဖျားတာ သားကို ရှာမတွေ့ဘူး... ဆရာဝန်ရှာဖို့ သန်းခေါင်ယံကြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီကို ပြေးခဲ့ရတယ်..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းတဆက်ဆက် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"အခုကစပြီး ကျွန်တော် ရွာမှာပဲ အချိန်ကြာကြာ နေတော့မှာမို့လို့ အပြင်ကို အလွယ်တကူ ထွက်သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ လိုအပ်တဲ့သူတိုင်း ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာလို့ရတယ်..."

ဤစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးထံမှ နောက်ထပ် ချီးကျူးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လူတိုင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြစဉ် လျူဟိုင်က သတင်းကြားပြီး ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာကာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်နှာမှာလည်း မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်လေး... မင်း တကယ့်ကို အောင်မြင်နေတာပဲ... ဒီသတ္တုတုံးကြီးက အရမ်းမိုက်တာပဲကွ.."

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော် ဝယ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ... စီးပွားရေးဗျူရိုက ချထားပေးတာပါ..."

လျူအာကျူးက အမြန်ရှင်းပြလေသည်။

"အဲဒါက မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာကို ပြတာပဲလေ... မဟုတ်ရင် သူတို့က ဘာလို့ မင်းကို ချပေးရမှာလဲ... အဲဒီကိစ္စအတွက် သိပ်ပြီး နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး..."

လျူဟိုင်က လျူအာကျူးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးကို အလွန်အမင်း နှိမ့်ချနေစေရန် သူ မလိုလားပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူအများက သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများ၏ ဇာစ်မြစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ထင်ရာစိုင်း မှန်းဆခြင်းများ မပြုလုပ်နိုင်စေရန် သူ၏စွမ်းဆောင်ရည်များကို အနည်းငယ် ကြွားဝါခြင်းက ကောင်းမွန်သည်။

လျူဟိုင်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသော လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒါက အရည်အချင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ခရိုင်က ကျွန်တော် ရွာမှာ အကောင်အထည်ဖော်နေတဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်ရေး အစီအစဉ်ကို အရမ်းသဘောကျလို့ပါ..."

"ဒါနဲ့ ဦးလေးဟိုင်... လှည်းတစ်စီးယူပြီး ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါဦး... ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ကြိတ်စက်ပို့ခိုင်းထားပြီး ရွာထိပ်မှာ ထားခဲ့ခိုင်းလိုက်တယ်..."

လျူအာကျူးက တိုက်တွန်းလိုက်၏။