အခန်း ၂၉၆၂
Vol. 297 Ch. 2962
အခန်း (၂၉၆၂) - နတ်ဘုရားတို့ကို စေခိုင်းခြင်း၏ အရိပ်အယောင်
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားသည် တစ်စုံတစ်ခု အလွန်အမင်း ရယ်စရာကောင်းသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားသည်။
ငရဲမင်းငါးပါးတောင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းတဲ့ စကားမျိုး မပြောရဲကြဘူး။"
"ဟီးဟီးဟီး၊ ဒီကောင်က အင်ပါယာမိဖုရားရှေ့မှာတင် ဒီလောက်ထိ ဘဝင်မြင့်နေတာပဲ၊ သေချင်နေတာပေါ့။"
"အင်ပါယာမိဖုရား၊ သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်းပါ ခုနက သူ့လက်အောက်က ငနဲလေးက ငါတို့လူတွေကို အများကြီး သတ်ပစ်ခဲ့တာ "
ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တွမ်မူ ကို ကြည့်သည့် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရူးသွပ်မှု၊ လောဘ၊ ရက်စက်မှုနှင့် သွေးဆာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တွမ်မူကား ဘာမျှ မပြောပေ။ သူသည် မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ စောင့်နင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းလှသည့် စွမ်းအားတစ်ရပ်မှာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှနေ၍ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူအားလုံး၏ အမူအရာများသည် သူတို့ သေဆုံးသွားစဉ်က အမူအရာအတိုင်း တန့်နေခဲ့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့သည် အကြောင်းတရားစွမ်းအင် အဖြစ်သို့ အသက်သွင်း ဖန်တီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အမူအရာမဲ့နေသည့် ငရဲတမန်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ထိုဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူများထဲတွင် အဆင့်မြင့်တဲ့သူများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည် မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရား၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူမ တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ထိုငရဲတမန်များမှာ သူမဆီသို့ လှိုင်းလုံးများပမာ အုံကြွလာကြသည်။
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားပြီး ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း တွမ်မူ သူမကို ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်ထဲတွင် ရွှေရောင်လဲ့လဲ့ တောက်ပမှုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
"နှိမ်နှင်းခြင်း နတ်ဆိုးမျက်လုံး "
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားမှာ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ စွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာကာ သူမကို အဆက်မပြတ် ဖိနိုပ်ထားသဖြင့် ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး "
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမ၏ စွမ်းအားသည် ငရဲမင်းငါးပါးနှင့် အပြိုင်အဆိုင် ရှိသော်လည်း သူတို့ လက်ထဲတွင် ရှိသည့် ငရဲမင်းအမိန့်တံဆိပ် သာ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေတွင်သာဆိုလျှင် သူမသည် ငရဲမင်းငါးပါးကို လုံးဝ မကြောက်ပေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ချင်းမင်နယ်မြေ အလွှာ (၃၆) ၏ ဟင်းလင်းပြင်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ စံမြန်းနေသော ထိုသူက သူမကို အလွယ်တကူ ဖိနိုပ်လိုက်နိုင်ပြီး သူမမှာမူ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခြင်းလား။
တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က……
"တွမ်မူ၊ ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။"
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရား၏ ရှေ့တွင် အရိပ်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပုံစံမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် လူကြီးတစ်ဦးနှင့် တူပြီး ကျောကုန်းမှာ ကိုင်းညွတ်နေကာ မျက်နှာကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။
"အင်ပါယာအရှင်"
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားမှာ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် -
"အင်ပါယာအရှင်၊ ဒီကောင်ကို မြန်မြန် ဖိနိုပ်ပေးပါ"
"ချစ်သမီး၊ တွမ်မူရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ထက် မညံ့ဘူး။ မင်း စကားမပြောဘဲ နေတာပဲ ကောင်းလိမ့်မယ်။"
လူအိုကြီး၏ အသံမှာ သူမ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားမှာ ထိုစကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ကြက်သေသေသွားသည်။
"မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးရမှာလား"
တွမ်မူကား အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ထိုအရိပ်ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ နှိမ်နှင်းခြင်း နတ်ဆိုးမျက်လုံး ၏ စွမ်းအားဖြင့် ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားကို ဆက်လက် ဖိနိုပ် လောင်ကျွမ်းစေသည်။
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားမှာ ခံရခက်သည့် ဝေဒနာကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ညည်းတွားနေရသည်။
"တွမ်မူ၊ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"
လူအိုကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး နောက်ခံအင်အားကလည်း သန်မာတယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အရိပ်ရုပ်သေးဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းထားတာ၊ အဲ့ဒီဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို အတည်အဖြစ်မျိုး ရှိနေလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တာပေါ့။"
တွမ်မူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် နှိမ်နှင်းခြင်း နတ်ဆိုးမျက်လုံး၏ စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ရုပ်အလောင်းဘီလူး အင်ပါယာမိဖုရားမှာ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်သာ မြည်လိုက်နိုင်ပြီး အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ တွမ်မူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
တွမ်မူသည် ထိုလူအိုကြီးကို မထီတရီ အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လူအိုကြီး၏ အရိပ်ပုံရိပ်သာ ငြိမ်သက်စွာ ကျန်ရစ်နေသည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လူအိုကြီး၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ရူးသွပ်သွားသည်။ သူသည် တွမ်မူ ထွက်သွားသည့်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါ အပြင်ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပြီး လက်စားချေမယ် "
ထို့နောက်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်ခဲ့တော့ပေ။
ဟင်းလင်းပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တူယွမ်မိုနှင့် ပိုင်ဇီရွှမ်တို့ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
တူယွမ်မိုသည် ပိုင်ဇီရွှမ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက်နဲ့ မင်းက ဘာလို့ လိုက်လာသေးတာလဲ။ ဒီနေရာက မကောင်းဆိုးဝါးတွေက မင်းရှိနေမှန်း သိသွားရင် ငါတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။"
"မင်းဘက်မှာရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက သတင်းကြားပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။"
ပိုင်ဇီရွှမ်သည် ကိုင်းညွတ်နေသည့် ကိုယ်ဟန်ဖြင့် လက်နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး၊ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစစဖြင့် -
"တူယွမ်မို၊ ငါက နင့်ကို သိပ်မယုံကြည်လို့ပါ"
တူယွမ်မိုသည် စကားမဆက်တော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"သူ ဒီနေရာမှာ မရှိတော့ဘူး၊ သူ ဘယ်သွားလိုက်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ သူက အဆင့်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတဲ့သူပါ၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်တာလဲ။"
"ပြောရရင် ဒီအလွှာ (၃၆) ဟင်းလင်းပြင်ကိုတောင် ငါတို့ လာဖို့ အခက်အခဲ ရှိသေးတာ၊ သူကတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"
"ဒီအလွှာ (၃၆) မှာ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။"
ပိုင်ဇီရွှမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်း အငွေ့အသက်တွေက သူ နောက်ဆုံး ပေါ်လာတဲ့နေရာက ဒီနေရာပဲ ဆိုတာ ပြနေတယ်..."
တူယွမ်မိုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။
"မေ့လိုက်ပါတော့၊ ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်။ သူ ဗိုက်အောင့်တာ ပျောက်သွားရင် သူ ပြန်လာမှာပဲ။"
စကားပြောပြီးနောက် သူ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားသည်။
ပိုင်ဇီရွှမ်လည်း မြင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
……
……
ချင်းမင်၊ အလွှာ (၃၆) ဟင်းလင်းပြင်။
ကြီးမားခမ်းနားသော ခန်းမကြီး။
ဖန့်ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လူ့လောက နည်းလမ်းကို အာရုံစိုက်ကာ နည်းလမ်းရှစ်ခုကို ဖိနိုပ်နေသည်။
တစ်ဖက်ကလည်း မှန်လေး၏ စကားအတိုင်း ဧကရာဇ်မျက်လုံး၏ စွမ်းအားကို နှိုးဆွရန် ကြိုးစားနေသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းက သူ့အနီးတွင် ပတ်ပြေးနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
နောက်ကျောဘက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့တော့ ခန့်မှန်းမိတယ်။"
" ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဘယ်ပြင်ပအင်အားမှ ကူညီပေးလို့ မရဘူး။"
"အကယ်၍ သူ မကျော်လွှားနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ဖိနိုပ်လိုက်မယ်။"
"တွမ်မူ ဦးလေး"
ဖန့်ပင်းအန်းသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တွမ်မူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေကို ကူညီပေးပါဦး။"
"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ပြင်ပအင်အားနဲ့ ကူညီလို့ မရဘူး။"
"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ငါ တစ်ခါ မကဘူး၊ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးနေတာ။"
တွမ်မူသည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး အပေါ်စီးမှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူက ငါ့ရဲ့ ဆရာတူညီလေးပဲ၊ ငါ သူ့ကို သေအောင် ထားပါ့မလား။"
"ဒါပေမဲ့ အဖေ ဒီတစ်ခါ ကြုံနေရတဲ့ ပြဿနာက အရင်ကထက် ပိုကြီးမားနေသလိုပဲ။"
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာ မသိဘူး..."
"မင်း ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရဘူး။"
တွမ်မူသည် ဖန့်ပင်းအန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း အခု လုပ်နိုင်တာက ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေပါ။ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို လှမ်းခေါ်၊ ငါ အလုပ်ရှိလို့ ပြန်သွားတော့မယ်။"
စကားပြောပြီးနောက် တွမ်မူသည် ခန်းမကြီးထဲမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာမူ ဖန့်ချန်၏ ပတ်လည်တွင် မီးလောင်ရာပါသော ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ စိတ်ပူပန်စွာ ပတ်ပြေးနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
……
……
"ကျီရှန် မမ၊ ဖန့်ချန် အခြေအနေက အန္တရာယ် အရမ်းများနေပြီ။ စွမ်းအင်ရှစ်ခုကသာ ဧကရာဇ်မျက်လုံးကို တကယ် ဖိနိုပ်သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့က အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်။"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်... မမလည်း သူတို့ကို ဖိနိုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား "
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ အရိပ်ပုံရိပ်တစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ဘေးတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ထပ်ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိမပြုမိပေ။
"အဘိုးက ဒီအဆင့်ကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကျော်ဖြတ်ရမှာ၊ ငါ ဝင်ကူလို့ မရဘူး။"
ကျီရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေသည်။
"အရင်က ငါတို့ ဧကရာဇ်မျက်လုံး ကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကနေ ယူလာကတည်းက ဒီနေ့ ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား။"
"သူက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းအင် ဖြစ်တဲ့ လူ့လောကနည်းလမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့"
"ငါတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။"
" သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့.. ခြေလှမ်းတွေက အလွန်ကြီးမားလွန်းတယ်။ ဖန့်ချန်ကိုလည်း တစ်ခွန်းမှ မပြောပြဘဲနဲ့ ဒါက သူ့အတွက် မတရားဘူး မဟုတ်လား "
မှန်လေး၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
"ဧကရာဇ်မျက်လုံး နဲ့ သူတို့ကို အတင်းအကြပ် နှိုးဆွလိုက်တာ၊ အခုဆို သူတို့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ နိုးထသေးပေမဲ့ ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ဧကရာဇ်တွေရဲ့ သွေးတောင် သူတို့ကို ဖိနိုပ်ဖို့ ခက်ခဲနေပြီ။"
"သူတို့ကို ဖိနိုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဧကရာဇ်မျက်လုံးပဲ။"
"အောင်မြင်သွားရင် ဒါက နတ်ဘုရားတွေကို စေခိုင်းခြင်း ရဲ့ အရိပ်အယောင်ပဲ။"
"သူတို့သာ ဖိနိုပ်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းတွေ နိုးထလာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာလိမ့်မယ်..."
"ဒါပေမဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားမယ်ဆိုရင်တော့...ဖန့်ချန်ရဲ့ အခြေခံစွမ်းအားတွေက ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ မရတော့ဘူး..."
စကားပြောနေစဉ်တွင် တောင်းပန်သံများ ပါဝင်နေသည်။
ကျီရှန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါက သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ။"