အခန်း ၁၂၅၁
Vol. 126 Ch. 1251
အခန်း ၁၂၅၁ - ဖန်ထျန်းတံဆိပ်
လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင် အစွမ်းထက်သော မီးတောက်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မီးတောက်ဆိုသည်မှာ မှော်လက်နက်များကို ပုံဖော်ပြုလုပ်ရာတွင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့်အရာဖြစ်သည်။
ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းဖြစ်စေ၊ လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်စေ မီးတောက်မပါဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်း အတတ်ပညာတွင် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ထို့အပြင် အဆောင် အတတ်ပညာနှင့် လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံကျမ်းစာများ၏ လမ်းညွှန်မှုများကြောင့် လီယန်ချူ၏ လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
ရှင်းဟွမ်အလံကို ပုံဖော်ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် ထိုအသိဉာဏ်မှာ ပိုမိုလေးနက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကြာပန်းစိမ်းအလံကို ထုတ်ယူကာ အပေါ်ရှိ အမှတ်အသားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဓား၊ ဟွန်ယွမ်ထီးတို့ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သည်။ ဟွန်ယွမ်ထီးတွင် တွဲဖက်အသုံးပြုရမည့် မန္တန်ရှိပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုမှသာ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဟွန်ယွမ်ထီးကို ပြုလုပ်နေစဉ်တွင် လီယန်ချူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မန္တန်ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အားနည်းချက်များ ရှိနေနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောင် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ထိုလက်နက်ကို ပြန်လည်ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် မီးဖိုတစ်ခု ရှိနေသယောင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ မီးတောက်များဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဟွန်ယွမ်ထီးသည် ထိုမီးတောက်များကြားတွင် ရှိနေပြီး လီယန်ချူသည် အပေါ်ရှိ အမှတ်အသားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
မူလက ဤလက်နက်ကို မောင်းနှင်သည့် မန္တန်များကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ ဟုန်ဟုန်တောက် အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့လာသည်။
လီယန်ချူသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ အစီရင်တံဆိပ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်သည် လက်နက်၏ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သကဲ့သို့ သူ၏ အမှတ်အသားလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် ဟွန်ယွမ်ထီးမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ထီး၏ ပုံစံမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း လီယန်ချူ အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် စိတ်ကြိုက်ကျလျက် ရှိသည်။
သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ဤအခြေအနေမျိုးတွင် လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။
သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩရလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။
"ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို လေ့လာပြီး ပုံဖော်ပြုလုပ်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သင်ယူမှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို ရရှိတာပဲ"
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။
အကယ်၍သာ မဟုတ်ပါက သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ ဤမျှမြန်ဆန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ချက်ချင်းပင် စကြာဝဠာစူးချွန် ကို ပြုလုပ်သည့်အခါ ပြဿနာတစ်ခု တက်လာသည်။
ဟင်းလင်းပြင်မှာ လိမ်ကောက်သွားပြီး အပေါ်ရှိ မူလအမှတ်အသားအချို့ကို သူ ဖျက်ဆီးပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ပြန်လည်ပြုလုပ်သည့်အခါ အလွန်လွယ်ကူမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် မူလက ဖျက်ဆီးလိုက်သော အမှတ်အသားများမှာ ယင်းကျိုး မှ အမှတ်အသားများ ဖြစ်နေကြောင်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်မှာ မူလက ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှ ဖြစ်ပြီး မည်သို့ကြောင့် ယင်းကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မသိရှိရပေ။
ယခုအခါ ဤပစ္စည်းကို သုံးရောင်ခြယ်မီးတောင်ဖြင့် မီးရှို့သည့်အခါ စွမ်းအားကြီးမားပြီး ရှေးကျသော အတွေးအခေါ်တစ်ခု လည်ပတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်သော ကြယ်တာရာများထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးတစ်စုံ ပွင့်လာကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထိုကြီးမားသော မျက်လုံးမှာ သူ့ကို စပ်စုစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤမျက်လုံးမှာ အလွန်ပင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ပြီး အေးစက်လှသော်လည်း၊ သူ့ကို ရင်းနှီးသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။
"ဒါက ပျကသုဉ်းခြင်းနယ်မြေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိတဲ့ မျက်လုံးပဲ"
လီယန်ချူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
ထိုမျက်လုံးသည် သူ့ကို စပ်စုစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဖော်ပြ၍မရသော စွမ်းအားများဖြင့် သူ့ကို ငရဲတွင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားရန် ကြိုးစားနေသည်။
လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် အေးစက်စက် အော်လိုက်သည်။
"ဘာ မကောင်းဆိုးဝါးက ငါ့ကို ထောက်လှမ်းဝံ့သလဲ"
သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နဖူးပြင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းလိုက်ရာ အစင်းကြောင်းတစ်ခု အောက်မှ အထက်သို့ ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းကင်မျက်လုံး ကို ဖွင့်"
ကောင်းကင်မျက်လုံးမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ဤထူးဆန်းသော နေရာတွင် ရှိနေသည့် ထိုကြီးမားသော မကောင်းဆိုးဝါး မျက်လုံးမှာ ကောင်းကင်မျက်လုံး၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရုပ်ပုံများမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ကျိုးပဲ့သွားသည်။
.....
ပျကသုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၊
ထိုနေရာမှာ ငရဲတွင်း၏ အလယ်တွင် ရှိပြီး ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသော လူမျိုးစုများစွာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ကျောက်နံရံများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြသော်လည်း မသိမသာဖြင့် အပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းနေကြသည်။
အောက်ဘက်တွင်မူ မည်သည့်အရာမှန်း မသိနိုင်တော့သော ကြီးမားသည့် အရိုးစုများ ရှိနေပြီး အပေါ်တွင်မူ သွေးသားအသားစများ စုပုံကာ လှုပ်ရှားနေသည်မှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ထိုသို့ ရှုပ်ထွေးပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော နေရာတွင် နတ်ဘုရားနန်းတော်ကဲ့သို့ ရှိနေသော နေရာတစ်ခု ရှိသည်။
ထိုနေရာရှိ မျက်နှာထား တည်ကြည်ပြီး ဓားမျက်ခုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး
"အတော်လေး ကြာပြီ ဒီလို ကောင်းကင်မျက်လုံးကို မတွေ့ရတာ။ သာမန် အောက်ဘက်က တာအိုဆရာလေး တစ်ယောက်ကတော့ နည်းလမ်းအချို့ ရှိသားပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ ခေါ်လိုက်သောအခါ အလွန် ချောမောလှပသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာပြီး "ဆရာ" ဟု ရိုသေစွာ ပြောသည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ ချီဇီဖုန်း ဖြစ်ပြီး သူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"မင်း ဒီဖန်ထျန်းတံဆိပ် ကို ယူပြီး ကန်ယွမ်လောကကို သွားလိုက်။ ငါ့ရဲ့ စကြာဝဠာစူးချွန် ကို ပြန်ယူခဲ့။"
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ်မှာ အံ့ဩသွားပြီး
"ဒီဖန်ထျန်းတံဆိပ်က ဆရာ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော် ယူသွားရင် အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးကြီး ထပ်လာရင်..." ဟု မေးသည်။
ချီဇီဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဝူဖုန်း က အရင်တစ်ခါ ငါ့ရဲ့ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်နဲ့ အတိုက်ခံလိုက်ရတာမို့ သုံးနှစ် ငါးနှစ်အတွင်း ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒီဖန်ထျန်းတံဆိပ်က ပုံတူ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ သာမန် နတ်ဘုရားလက်နက်တွေနဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး။ သူ မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိရင်တောင် ဒီဒဏ်ရာကို မကုနိုင်ဘူး။"
"မင်း ကန်ယွမ်လောကကို သွားပြီး စကြာဝဠာစူးချွန် ကို ယူခဲ့။ ဒီပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူကို သတ်လိုက်။"
"နားလည်လား"
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ်မှာ တည်ကြည်စွာဖြင့်
"တပည့် ဆရာ့အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါမယ် " ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဖန်ထျန်းတံဆိပ် ပုံတူနှင့် လက်ရေးစာတမ်းတစ်စောင်ကို ယူ၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုစာတမ်းတွင် စကြာဝဠာစူးချွန် ရှိရာနေရာနှင့် အခြားအချက်အလက်များ ပါရှိသည်။
လီယန်ချူ၏ အသိစိတ်မှာ ချီဇီဖုန်း၏ အမှတ်အသားပြုခြင်းကို ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ်မှာ အလွန် ချောမောပြီး ကျင့်စဉ်များကို လည်ပတ်ကာ ပျက်သုဉ်းခြင်း နယ်မြေ၏ ငရဲတွင်းထဲတွင် ခရီးနှင်သည်။
ဤနေရာရှိ တရားဓမ္မများမှာ ညစ်ညမ်းနေပြီး ပျက်စီး၊ မကောင်းဆိုးဝါး၊ ရှုပ်ထွေးသည့် ပုံစံများသာ ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် အခြားနေရာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းစဉ် အလင်းဖြူတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး နှစ်ယောက်သား တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ် ပေဆန်း သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး
"ချူဟဲ ၊ ဒီလောက်တောင် မဆင်မခြင် ဖြစ်နေတာ၊ သေဖို့ လောနေတာလား "
ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ထိုအလင်းဖြူမှာ ထူးခြားသော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကန်ယွမ်လောကသို့ ဆင်းသက်လာဖူးသော ချူဟဲဖြစ်သည်။
ချူဟဲသည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သော်လည်း အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ပေဆန်း၊ မင်း မဟာဇာတိနန်းတော် မှာ မနေဘဲ အပြင်ထွက်လာတာ ဘာလုပ်မလို့လဲ။"
ပေဆန်းသည် ချူဟဲကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သားမှာ မတည့်ကြသည့်အတွက် တွေ့လိုက်သည်နှင့် မီးတောက်များ ထွက်လာတော့မလို ဖြစ်နေသည်။
"ငါ ဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ချူဟဲမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကျင့်စဉ်အလွန်မြင့်မားပြီး စိတ်တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပေဆန်းကို တွေ့သောအခါ ဒေါသထွက်လာသည်။
"အရင်တစ်ခါ အနိုင်အရှုံး မခွဲရသေးဘူး၊ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တိုးတက်လာလို့ ငါနဲ့ ထပ်စမ်းသပ်ချင်တာလား"
ပေဆန်းမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"
သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်ငြိုးထားကြပြီး အကြိမ်ဆယ်ကြိမ်ကျော် တိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း အနိုင်အရှုံး မပေါ်ခဲ့ပေ။
အရင်တစ်ခါ တိုက်ခိုက်စဉ်တွင် အကြိမ်တစ်ထောင်ကျော် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သရေသာ ကျခဲ့သည်။
ချူဟဲက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"မင်းရဲ့ ပါးစပ်က အတော်ကို ပုတ်တာပဲ"
သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့လာသည်။
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ် ပေဆန်းမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဓားစွမ်းအင်များ လည်ပတ်နေသည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် အသွင်ပြောင်းကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။
"ဒီနေ့တော့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်နေ့ကျရင် မင်းကို သွားတွေ ကျိုးကျအောင် ရိုက်မယ် "
"ဟမ့် မင်း ငါ့ကို ရိုက်နိုင်လို့လား "
နှစ်ယောက်သား ဆဲဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး သွားသည့် လမ်းကြောင်းမှာလည်း တစ်နေရာတည်း ဖြစ်နေသည်။
ပျက်သုဉ်းခြင်း နယ်မြေ ငရဲတွင်းတွင် ပျက်စီးနေပြီး တရားဓမ္မများ ညစ်ညမ်းနေသော်လည်း အင်အားစု သုံးခု ရှိနေသည်။
မဟာဇာတိနန်းတော်၊ ချန်လင်တွန်ရှန် နှင့် ရှောင်ယောင်နန်းတော် တို့ဖြစ်သည်။
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ် ပေဆန်းမှာ မဟာဇာတိနန်းတော်မှ ဖြစ်ပြီး ချူဟဲမှာ ချန်လင်တွန်ရှန်မှ ဖြစ်သည်။
သူတို့ သွားနေသည့် လမ်းကြောင်းမှာ နိုင်းမြစ် ဟု ခေါ်သည့် သေဆုံးသူများ ပေါများပြီး အအေးဓာတ် ပျံ့နှံ့နေသော မြစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဤမြစ်ကို ဖြတ်သန်းပါက စကြာဝဠာထဲသို့ သွားရောက်နိုင်သည်။
ထိုမြစ်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ငရဲပြည်မှ မြစ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန် ကျယ်ပြောကာ လက်တက်များစွာ ရှိသည်။ ပျက်သုဉ်းခြင်း နယ်မြေကို ဖြတ်သန်းသည့် ဤနေရာမှာ အတော်လေး ကြီးမားသည့် လက်တက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် နိုင်းမြစ်ပေါ်တွင် လှေငယ်တစ်စင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်လာသည်။
လှေပေါ်တွင် လူမရှိသော်လည်း ရေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ခရီးနှင်နေသည်။
ချူဟဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"မင်း စကြာဝဠာထဲကို သွားမှာလား?" ဟု မေးသည်။
ပေဆန်းမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ရင်ကော၊ မင်း မျက်လုံးကန်းနေလို့လား"
ချူဟဲ: "............"
လှေငယ်မှာ အမြန်ရောက်လာပြီး နှစ်ယောက်သား လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြတော့ဘဲ စကားလည်း မပြောကြပေ။
တစ်ယောက်စီတိုင်း စက္ကူငွေများ ထုတ်ယူကာ လှေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုငွေများမှာ အဖြူရောင် အရှိန်အဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စက္ကူလှေက စုပ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် လှေမှာ လေမတိုက်ဘဲ မြစ်ပေါ်တွင် ခရီးနှင်သည်။
နိုင်းမြစ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ ရှိနေသဖြင့် လှေပေါ်တွင် စကားပြောခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မရှိကြပေ။
အကယ်၍ အသံတစ်ခုခု ကြားပါက နောက်လှည့်မကြည့်ရပေ။ မဟုတ်ပါက ရေထဲသို့ ဆွဲချခံရပြီး အစားထိုးသေဆုံးသူ ဖြစ်သွားကာ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပြန်မတက်နိုင်တော့ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ လှေပေါ်တွင် အကြံအဖန်များဖြင့် ရှိနေကြသည်။
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ် ပေဆန်းမှာ မွေးရာပါ ဓားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ကျွမ်းကျင်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်မှာ ခါးမှ ဓားပေါ်တွင် မရှိဘဲ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ရှိနေသည်။
သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖန်ထျန်းတံဆိပ် ရှိနေပြီး သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချူဟဲကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
အကယ်၍ ဟိုလူက စိတ်မနှံ့ဘဲ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာပါက ဖန်ထျန်းတံဆိပ်နှင့် ရိုက်ချလိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူဟဲမှာလည်း ပေဆန်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူသည် စကြာဝဠာကို သွားခြင်းမှာ မဖြစ်မနေကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျောက်ချန်လင် က သူ့ကို ကန်ယွမ်လောကသို့ နောက်တစ်ခါ သွားခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ သူ မသွားချင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်ချန်လင် ဒေါသထွက်လာသောကြောင့် ချူဟဲမှာလည်း မတတ်သာဘဲ သွားရတော့သည်။
ဆရာ့အမိန့်အရသာ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။
ကျောက်ချန်လင်မှာ ကန်ယွမ်လောကတွင် အန္တရာယ်များကြောင်း သိရှိသဖြင့် ချူဟဲကို ကာကွယ်ရေးပစ္စည်း မပေးဘဲ မြက်အရုပ်တစ်ရုပ်သာ ပေးလိုက်သည်။
ချူဟဲသည် ထိုအရုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဤအရုပ်ကို ပြုလုပ်ခြင်းမှာ လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရားလောကမှ မြက်ပင်များ လိုအပ်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကျင့်စဉ်အချို့ကို ထည့်သွင်းထားသည်။
ဤတစ်ခါတွင် ကျောက်ချန်လင်မှာ အရင်းအနှီး အများအပြား သုံးစွဲထားသည်။ ချူဟဲက ထိုအရုပ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပါက နတ်ဘုရားအဆင့် အစောပိုင်း စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်သည်။
လူသားလောက၏ စည်းမျဉ်းများအရ နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းအားကို ခွင့်မပြုပေ။
ထို့ကြောင့် ဤစွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်တွင် အနည်းငယ် အားနည်းနေသော်လည်း နီးစပ်သည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။
"ပေဆန်း ဒီကောင်ရဲ့ အကြည့်က မရိုးဘူး။ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ လှေပေါ်မှာတောင် သတိထားရမယ်။"
ဟု ချူဟဲ တွေးသည်။
ခရီးတစ်လျှောက် စကားမပြောကြပေ။ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အလင်းစက်များ သို့မဟုတ် တံခါးများကဲ့သို့ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသည်။
၎င်းတို့မှာ စကြာဝဠာကမ္ဘာများဖြစ်ပြီး ဝင်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကန်ယွမ်လောက၏ အလင်းစက် ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ချူဟဲက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်
"ဆရာ့ရဲ့ အရုပ် ရှိပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်နေမိတယ်။ အဲ့ဒီ လီဆိုတဲ့ တာအိုဆရာက လူသတ်ရတာကို မျက်တောင်မခတ်ဘူး..."
ဟု တွေးသည်။
သို့သော် သူသည် ခါးမှ အရုပ်ကို ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားသည်။
အကယ်၍ ဤတစ်ခါ တာဝန် မဟုတ်ပါက ဆရာသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော အရုပ်ကို ပြုလုပ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအရုပ်ရှိလျှင် စကြာဝဠာတွင် နတ်ဘုရားနှင့် မတွေ့သရွေ့ သူပြိုင်ဘက်မရှိပေ။
ကန်ယွမ်မှာ ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသဖြင့် နတ်ဘုရား လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူ ကန်ယွမ်နယ်မြေကို ခြေချလိုက်သည်နှင့် အနိုင်မရှိသူ ဖြစ်လာမည်။
သူသည် ပေဆန်းကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခါ မင်းကို မရိုက်နိုင်တာ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ"
သို့သော် သူ ကန်ယွမ်လောကသို့ ခုန်မဝင်မီ ပေဆန်းမှာ သူထက် တစ်လှမ်းစောပြီး ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချူဟဲမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ကန်ယွမ်လောကသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပေဆန်းကို ရှာမရတော့ပေ။
"ပေဆန်းဆိုတဲ့ ဒီကောင်လည်း ကန်ယွမ်ကို သွားတာပဲ၊ သူ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ "
ချူဟဲ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။
.....
ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်၊
လီယန်ချူသည် ယန်ရှန်းတောင်တွင် အမြဲတမ်း မနေဘဲ ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် စိတ်ခံစားချက်အချို့မှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
သူသည် ကန်ယွမ်နိုင်ငံ တရားရုံးတော်တွင် ကိုယ်ပွားများစွာ ထားခဲ့ပြီး ထိုတရားရုံးတော် အကြီးအကဲကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ယခုထိတော့ ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ထိုတရားရုံးတော် အကြီးအကဲမှာ အစိုးရကိစ္စများကိုသာ ဆောင်ရွက်နေပြီး ထူးခြားသည့် အပြုအမူမျိုး မရှိပေ။
လီယန်ချူသည် သိုးသားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာပြီး သိုးသားသုံးပွဲ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ပွဲနှင့် ဖိန်ဝိုင် တစ်ပုလင်း မှာလိုက်သည်။
မကြာမီ သူစားရင်း နဖူးတွင် ချွေးများ စီးကျလာသည်။ ဤသို့သော ဆိုင်ငယ်လေးများတွင် လူ့ဘဝ၏ အနံ့အသက်များ ရှိသည်။
လူမျိုးစုံ လာရောက် စားသောက်နေကြသည်။
စားပွဲတစ်ခုတွင် မြို့တော်၏ အကြီးဆုံး ပိုးထည်ဆိုင် ပိုင်ရှင်နှင့် အခြား ပိုင်ရှင်အချို့မှာ အေးချမ်းစွာ စကားပြောနေကြသည်။
အနီးနားရှိ စားပွဲတွင်မူ လူသုံးယောက်မှာ ကျင့်ယွမ် မှ ကိုယ်ရံတော်များဖြစ်ပြီး ဤတစ်ခါတွင် အဖိုးတန်ကုန်ပစ္စည်းများကို လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
တံခါးဝရှိ စားပွဲတွင် မိသားစုသုံးယောက် ရှိသည်။ အမျိုးသားမှာ ရိုးသားပုံပေါက်ပြီး အမျိုးသမီးမှာ အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ သားလေးမှာ အသားတုံးကြီးများကို စားနေပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။
သူက အရက်သောက်ချင်သည်ဟု အော်ပြောရာ မိခင်က သူ့ခေါင်းကို တုတ်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူသွားသည်။
ရိုးသားပုံပေါက်သည့် ဖခင်က သားကို ခိုးပြီး အရက်နည်းနည်း တိုက်လိုက်သည်။
ထိုကလေးမှာ အရသာရှိသဖြင့် မျက်လုံးများ မိတ်လိုက်သည်။
စားသောက်နေသူများမှာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် အရက်သောက်ရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ဤသို့သော ဆိုင်ငယ်လေးများကို နှစ်သက်သည်။ အရသာရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ကောင်းမွန်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူ အရက်သောက်နေရင်း ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ်လူတွေ ကန်ယွမ်ကို ရောက်လာပြန်ပြီ။"
လီယန်ချူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူသည် ပန်းကန်ထဲရှိ အသားများကို စားပြီးနောက်
"အလုပ်သမား၊ ငွေရှင်းမယ် ။" ဟု ခေါ်သည်။
ငွေရှင်းပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဖိန်ဝိုင် ပုလင်းကို ကိုင်ကာ ယိမ်းထိုးလျက် ထွက်ခွာသွားသည်။
.....
ထိုအချိန်တွင်ပင် ပင်လယ်အရှေ့ဘက်တွင် ရှိနေသော အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ် ပေဆန်းသည် စာတမ်းကို ထုတ်ယူကာ လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို ရှာဖွေနေသည်။
"ဆရာက ဖန်ထျန်းတံဆိပ်နဲ့ ခိုင်းလိုက်တာ၊ ဒီလူက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား "
ဤသည်မှာ သူ ကန်ယွမ်လောကသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုစွာ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။
"ဒီနေရာမှာ တစ်ချိန်က အတော်လေး ထွန်းကားခဲ့တယ်၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလို့ ပြောကြပေမဲ့ အခုတော့ အတော်လေး ပျက်စီးနေပြီး တရားဓမ္မတွေလည်း မပြည့်စုံဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ ပျက်စီးနေပေမဲ့ အခွင့်အရေးအချို့တော့ ရှိနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီ တာအိုဆရာကို သတ်ပြီးရင် တစ်ပတ်လောက် လည်ဦးမှ။"
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ်မှာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ရှိသော စာတမ်းတွင် လီယန်ချူ၏ ပုံတူ ရှိပြီး အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ထိုစာတမ်းဖြင့် လီယန်ချူ ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေနိုင်သည်။
သို့သော် သူ၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်ချင်တာလဲ"
အနီရောင်ဝတ်စုံ လူငယ် ပေဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး နားထဲတွင် ဗုံးပေါက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူ နောက်လှည့်ကြည့်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိပေ။
"ဘယ်သူလဲ ထွက်ခဲ့"
သူသည် မွေးရာပါ ဓားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး ဓားစိတ်မှာ ကြည်လင်သည်။ ယခု အော်လိုက်ပြီး ခါးမှ ဓားကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပေဆန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"စကားပြောတဲ့သူရဲ့ အသိစိတ်က ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်။"
သူ့လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းဓားမှာ တုန်ခါနေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ အရက်နံ့များ ထွက်နေပြီး မျက်နှာချောမောကာ အင်္ဂါရပ်များ ပေါ်လွင်သည်။
လက်ထဲတွင် အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ထားပြီး မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကာ ပေဆန်းကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်လေး၊ မင်းကို မေးနေတာလေ၊ ဘယ်သူ့ကို သတ်ချင်တာလဲ"
ပေဆန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ဤသူမှာ အဲ့ဒီ လူငယ် တာအိုဆရာ မဟုတ်ပါလား။