အခန်း ၁၂၅၂
Vol. 126 Ch. 1252
အခန်း ၁၂၅၂ - ဒီအဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ဦး
ပေဆန်းသည် အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုကို မည်သို့မျှ သည်းမခံနိုင်ပေ။
သူ၏ အကြည့်တို့သည် လီယန်ချူထံသို့ ရောက်သွားပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့ဆီကို အရောက်လာပြီး အသေခံရဲသေးတာပဲ"
"စကြာဝဠာစူးချွန်ကို အခုချက်ချင်း ပေးအပ်လိုက်စမ်း။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို နာကျင်မှုမရှိဘဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်မယ်"
သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ထို တာအိုဆရာကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် တစ်ဖက်လူသည် စိတ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထူးခြားသည်မှလွဲ၍ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
စကြာဝဠာစူးချွန်... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းက ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ"
အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည့် ပေဆန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"မင်းက အမြင်ရှိသားပဲ... ငါက မဟာဇာတိနန်းတော်က လာတာ။ စကားမများနဲ့တော့၊ စကြာဝဠာစူးချွန်ကို ငါ့ဆီ ပေးအပ်လိုက်"
လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမျှ မာနကြီးသော လူမျိုးကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။
သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ပေဆန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ "ဘုန်း" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ အရက်ပုလင်းကို ပေဆန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ပေဆန်းမှာ ယိုင်သွားရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ဤမျှမြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားပေ သူသည် ဓားရိုးကို လက်ဖြင့် ဖိထားပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားစေသည့် လီယန်ချူ၏ ကန်ချက်တစ်ချက်နှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဘုန်း
ထိုကန်ချက်မှာ အားအင်အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ပေဆန်း၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွသွားပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအားများမှာလည်း တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြိုကွဲသွားရသည်။
"……………"
သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်သည် ရင်ခွင်ထဲသို့ မရောက်ခင်မှာပင် လီယန်ချူက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး "ကရက်" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ချိုးဖျက်လိုက်သည်။
"အားးးး"
ပေဆန်းသည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကို သိမ်းယူလိုက်ပြီး "ဖြန်း" ဆိုသည့်အသံနှင့်အတူ ပါးရိုက်လိုက်ရာ ပေဆန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ပေဆန်းမှာ ခေါင်းမူးဝေသွားပြီး တစ်ဖက်ပါးမှာလည်း ရောင်ရမ်းလာသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျရင်း မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ဓားပင် မဆွဲထုတ်ရသေးခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အထိုးအကြိတ် ခံလိုက်ရပြီး ပါးရိုက်ခံရကာ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကိုပါ လုယူခံလိုက်ရသည်တဲ့။
လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တံဆိပ်ကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်ရာ အောက်ခြေတွင် "ဖန်ထျန်း" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံး ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဖန်ထျန်းတံဆိပ်... ဒါက မင်းရဲ့ အားကိုးရာပေါ့"
လီယန်ချူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူသည် ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပေဆန်းသည် ထလိုက်ပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် ခါးရှိဓားကို "ချလွမ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ဆောင်းဦးရေကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ရေကူးနေသော နဂါးကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေပြီး ဓားရောင်ခြည်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ဝန်းရံထားသည်။
"မင်း သေချင်နေတာပဲ"
ပေဆန်းသည် အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကို အသုံးပြုမည့် မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ လီယန်ချူလက်ထဲရှိ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်မှာ ရုတ်တရက် အလင်းများ တောက်ပလာပြီး တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံသွားသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန်ထျန်းတံဆိပ် မပျံသန်းရသေးခင်မှာပင် လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ပေဆန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ နောက်တစ်ခါ ပါးရိုက်လိုက်ပြန်သည်။
ပေဆန်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဓားကို မဆွဲထုတ်ရသေးခင်မှာပင် မျက်နှာတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ "တန်" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ဓားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
သူ ခေါင်းမူးဝေနေပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများမှာလည်း ပြိုကွဲသွားသည်။ မျက်နှာတွင် ပူစပ်ပူလောင် နာကျင်နေပြီး မျက်လုံးများပါ ရောင်ရမ်းသွားသဖြင့် အရာရာကို ဝါးတားတားသာ မြင်နေရသည်။ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်မှာလည်း ပေဆန်း၏ အသုံးပြုမှု မရှိတော့သဖြင့် လီယန်ချူ၏ နတ်ဘုရားအဆင့် ဖိနှိပ်ခြင်း အစီရင်စာလုံးကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရှိန်သေသွားသည်။
အပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အစွမ်းထက်ပြီး အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းကို အသုံးပြုပြီး လူတစ်ဦး၏ ထိပ်ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ပါက ဦးနှောက်များ ပွင့်ထွက်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် သို့သော် လီယန်ချူသည် ပေဆန်း၏စွမ်းအားများ မလည်ပတ်ခင်မှာပင် ရိုက်ချိုးလိုက်သဖြင့် ထိုလက်နက်၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ မပြနိုင်လိုက်ပေ။
"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီအောက်လောကမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့သူ ရှိနိုင်မှာလဲ "
ပေဆန်းမှာ ကြောက်လန့်နေသည်။ သူသည် အလွန်မာနကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီး ဓားအရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးဖို့သာ ကြိုးစားတော့သည်။
"မင်း ဘယ်မှ မသွားရဘူး "
လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်လိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါး အားအင်များမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြီး သူ၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
ဘုန်း
အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ပေဆန်းသည် နောက်ကျောမှ ပြင်းထန်သော အားအင်တစ်ခု လာရောက် တိုက်ခိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အကုန်လုံး ကြေမွသွားပြီး အရာရာကို အမှောင်ဖုံးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိုလူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အလွန်ပင် သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် အဆုံးသတ်သွားရသည်။
အဝေးရှိ တိမ်ပင်လယ်တွင် လူတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူမှာ လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါနောက်သို့ လိုက်လာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချူဟဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲအောင် ကြောက်လန့်နေသည်။
"ပေဆန်းရဲ့ စွမ်းအားက ငါနဲ့ အဆင့်တူပဲ။ ဒီတစ်ခါ အောက်လောကကို ဆင်းလာတော့ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကိုပါ ယူလာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတာအိုဆရာရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ လက်နက်ကိုတောင် ထုတ်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး "
"သေခါနီး ခွေးတစ်ကောင်လို အနှိပ်စက်ခံနေရတာပဲ"
သူသည် ခါးရှိ မြက်အရုပ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ မူလက မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသော ချူဟဲ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယခုအခါ မဝေမဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
"ဖန်ထျန်းတံဆိပ်က အင်အားကြီးတယ်၊ ပေဆန်းက မာနကြီးပြီး စောစောစီးစီး မသုံးလိုက်တာကြောင့်သာ ရှုံးတာ။ အကယ်၍ ငါသာ အစောကြီးကတည်းက ဒီအရုပ်ကို သုံးလိုက်ရင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ အသေအချာပဲ"
သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အချက်အလက်များ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး နှစ်ဖက်စလုံး၏ စွမ်းအားကွာခြားချက်ကို အေးဆေးစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။
"သူက အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား ပဲ။ ငါ သူ့ထက် အများကြီး ပိုအားနည်းတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး"
ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူသည် ခါးရှိ မြက်အရုပ်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ အသုံးပြုလိုက်ပါက ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အစောပိုင်း အဆင့်၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
"ဘယ်သူလဲ အဲ့ဒီမှာ ပုန်းနေတာ! ချက်ချင်း ထွက်လာစမ်း"
ရုတ်တရက် ကောင်းကင်တွင် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။
လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးထုတ်လိုက်ရာ တိမ်ပင်လယ်မှာ ပြဲထွက်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု သွေးအန်ကာ လွင့်စင်သွားသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချူဟဲ၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်။ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်မှ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ရိုက်ချလာပြန်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ လုံးဝ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ လည်ပတ်ကာ မြက်အရုပ်ကို အမြန်ဆုံး အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤဧရာမ လက်ဝါးကြီး၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တိမ်ပင်လယ်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး သူသည် ထိုတွင်းထဲတွင် သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်လျက် လဲလျောင်းနေသည်။
"နှစ်ယောက်တောင် ရောက်လာတာပဲ။"
လီယန်ချူ ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ထိုတွင်းနက်ထဲမှ အလွန် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချူဟဲသည် မိမိကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် အင်အားကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
သူသည် မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ရာ လေနှင့်တိမ်များပင် တုန်ခါသွားသည်။
"ဒါက ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။ ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက တကယ်ပဲ မြေပြင်နတ်ဘုရား နဲ့ မတူဘူးပဲ "
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက် ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် မိုးကြိုးများ လျှပ်ပြက်နေပြီး သူ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"မင်းလည်း ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကပဲလား"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဆရာက ကျောက်ချန်လင်ပဲ။ အကယ်၍ မင်းသာ အခု လက်မြှောက်အရှုံးပေးပြီး ငါနဲ့အတူ ချန်လင်တွန်ရှန်ကို လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။"
လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ပေဆန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ဖွဲ့တည်းလား"
ယခု ချူဟဲမှာ မိမိကိုယ်ကို အလွန် အစွမ်းထက်သည်ဟု ခံစားနေရပြီး ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်နှင့် နီးစပ်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် ပေဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"သူကလည်း ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ ငါက လုံးဝ မတည့်ဘူး။"
"ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှာ အင်အားစုတွေ အများကြီး ရှိသေးတာလား "
လီယန်ချူ မေးသည်။
"မင်း သိချင်နေမှတော့ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ စွမ်းအားတွေကို ငါ အရင်ဆုံး ချိတ်ပိတ်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ငါနဲ့အတူ ချန်လင်တွန်ရှန်ကို လိုက်ခဲ့။"
ချူဟဲက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ဟာသပဲ၊ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ " လီယန်ချူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီလောက်အထိ မသိနားမလည် ဖြစ်နေတာပဲ၊ မင်းရဲ့ ခေါင်းကိုပဲ ဖြတ်ပြီး ပြန်သွားရတော့မှာပေါ့"
ချူဟဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လီယန်ချူကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ထက်တွင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူပတ်လည်ရှိ လောကဓာတ်စွမ်းအင်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် သူသည် ဘာကိုမျှ အားမကိုးနိုင်တော့ပေ။ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်သဖြင့် သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
"ဘုန်း" ဆိုသည့် ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင် လှိုင်းလုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် နှစ်ဦးသားမှာ အင်အားချင်း တူညီနေသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးခြင်း မရှိပေ။
ချူဟဲမှာ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အင်အားမှာ အလွန်ပြည့်စုံနေသည်။ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ မြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသည်။ လီယန်ချူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်ကို ပါးစပ်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မီးတောက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။
နှစ်ဦးသားမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် တိုက်ခိုက်နေပြီး ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ အမျိုးမျိုးသော မှော်အတတ်များဖြင့် အပြန်အလှန် ပျက်စီးစေနေကြသည်။ လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်သို့ တက်ကာ တိုက်ခိုက်နေသည်။ စွမ်းအားမှာ အများကြီး မတိုးတက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာသည်။ ၎င်းသာမက သူ၏ မီးတောက် အသုံးပြုပုံမှာလည်း ပိုမို ထူးချွန်လာသည်။
ယခုအချိန်တွင် စွမ်းအားအဆင့်မှာ အရုပ်ကို အသုံးပြုထားသည့် ချူဟဲထက် နိမ့်ကျနေသော်လည်း အစစ်အမှန် မီးတောက်စွမ်းအားကြောင့် ချူဟဲ၏ မှော်အတတ်များကို ခုခံနိုင်နေသည်။
ချူဟဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သည့် ပင်လယ်ကို ငြိမ်သက်စေသော ခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤနတ်ဘုရား ခေါင်းလောင်းပေါ်တွင် တောင်တန်းများ၊ ပန်းများ၊ ငှက်များ၊ ငါးများ၊ ပိုးမွှားများ အပြင် အလွန်ရှေးကျသော မန္တန်များစွာ ရေးထိုးထားသည်။ ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ အုပ်မိုးခံလိုက်ရသည်။ ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး အရာရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် အစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။
လီယန်ချူ ခုန်တက်လိုက်ပြီး "ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်" ဆိုသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်ချင်းစီမှာ ခေါင်းလောင်းပေါ်တွင် ရိုက်ချလိုက်တိုင်း ခေါင်းလောင်းမှာ တုန်ခါနေသည်။ ချူဟဲ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းသွားသည်။
သူ့ကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအားမှာ ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤတာအိုဆရာနှင့် အချိန်ကြာကြာ တိုက်ခိုက်၍ မဖြစ်ပေ။ သူသည် စွမ်းအားအားလုံးကို ခေါင်းလောင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားကို အကုန်အစင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခေါင်းလောင်းမှာ ပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရားတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သဲများ၊ ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်လာပြီး လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ချူဟဲ၏ မျက်လုံးများတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နေသည်။ ခေါင်းလောင်းကို ဤမျှ စွမ်းအားအထိ ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ကြောင်အသွားသည်။ ထိုတာအိုဆရာသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုခေါင်းလောင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန် ခေါင်းလောင်းငယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ"
ချူဟဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။
"ဘုန်း" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ နှစ်ဦးသား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများမှာ တိမ်ပင်လယ်မှ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တိမ်ပင်လယ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် တည်ရှိနေသော်လည်း လီယန်ချူမှာ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။
"မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တာက ကြက်ဥနဲ့ ကျောက်တုံးကို ရိုက်သလိုပဲ "
ချူဟဲ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခါးကို စမ်းသပ်လိုက်သော်လည်း မြက်အရုပ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် သူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများကို ခံစားမိပြီး လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ်ကို ခိုင်မာလွန်းလှသည်။ ယခု သူ၏ လက်ထဲတွင် မြက်အရုပ်တစ်ရုပ် ရှိနေသည်။ တိုက်ခိုက်နေသည့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုရုပ်ကို လုယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား မဟုတ်တဲ့အတွက် လေပေါ်က အိမ်လိုပဲ၊ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူး။"
လီယန်ချူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
ချူဟဲ၏ စိတ်ထဲတွင် မှောင်မည်းသွားသည်။ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အားနည်းချက်ကို မည်သို့ မြင်လိုက်သလဲ၊ ထို့အပြင် မြက်အရုပ်ကို မည်သို့ လုယူနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် ထိုတာအိုဆရာ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဆက်နေပါက အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်ပင်လယ်နောက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။
သို့သော် ကြာရှည်စွာ ပျံသန်းပြီးသော်လည်း အရှေ့ပင်လယ်ကို မတွေ့ရပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲနေပြီး သူ လာခဲ့သည့် လမ်းမဟုတ်ပေ။ ချူဟဲ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။
"သေပြီ၊ သူ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုထဲ ရောက်သွားပြီ"
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချူဟဲမှာ တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။
"သေပြီ၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ သတ်တာ ခံရတော့မှာပဲ"
ချူဟဲသည် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ချိုးလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဆရာ၊ ကယ်ပါဦး"
သို့သော် သူ၏ အသံ မထွက်ရသေးခင်မှာပင် ဤလောကကြီးမှာ ရုတ်တရက် ခေါက်သိမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချူဟဲ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မည်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲတော့မည့်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားပန်းချီကား ကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ အသာလေး ခါလိုက်ရာ ချူဟဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
"နည်းနည်းတော့ စွမ်းသေးတာပဲ၊ သူ့ကို မသတ်လိုက်ရသေးဘူး။"
အကယ်၍သာ ချူဟဲသည် လီယန်ချူ၏ အမြင်ကို သိလျှင် သူ ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလားပင် မသိတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ချူဟဲသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ထားပြီး တိမ်ပင်လယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ပန်းစိုက်သမား အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားပြီး မျက်လုံးမှာ အလွန် နက်နဲလှသည်။
သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေငယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ တပည့်ကို စေလွှတ်လိုက်တာက မိတ်ဆွေကို ချန်လင်တွန်ရှန်ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ပါပဲ။"
ကျောက်ချန်လင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"စကားမများနဲ့၊ မင်းပဲပေါ့"
လီယန်ချူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က လျန်ရှီမင်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ် လျန်ရှီမင်းက ဝမ်ရှို့အိုးကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။ သူ့ကို သတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဝဋ်ကြွေးကျိန်စာကြောင့် အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ပျက်စီးတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအိုးမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါမှာ ဤလူနှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်ချန်လင် ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မင်း ငါ့တပည့် နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီတပည့်ကိုတော့ အသက် ချမ်းသာပေးလိုက်ပါဦး။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းလည်း ဒီဝဋ်ကြွေးကို မခံနိုင်ဘူး။"
"တပည့် နှစ်ယောက်" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ဝမ်ရှို့အိုးနဲ့ နှလုံးစူးအပ် ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလဲ၊ လူသတ်ပြီးရင် မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား "
ကျောက်ချန်လင်က ပြောသည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ထက်မြက်လှသည်။ နှလုံးစူးအပ် မှာ ချန်ချီဆိုသည့် တာအိုဆရာဆီမှ လုယူထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လျန်ရှီမင်းနှင့် ချန်ချီတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ နတ်ဘုရားများ အောက်လောကသို့ ဆင်းသက်လာစဉ် လူ့လောကတွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ချန်လင်က ပြောသည်။
"မင်း သတ်ဖြတ်မှုတွေ များလွန်းနေတယ်၊ ဒါက သက်တမ်းတိုမယ့် လက္ခဏာပဲ။ ငါ့တပည့်အဖြစ် ခံယူရင် မင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်မှု ဝဋ်ကြွေးတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်"
လီယန်ချူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာမို့လို့လဲ"
ကျောက်ချန်လင် မာနကြီးစွာ ပြောသည်။
"ငါက ဘာမို့လို့လဲတဲ့! မင်းသာ မသိနားမလည် လုပ်နေရင် နောင်အခါ ငါ မတိုက်ခိုက်ရင်တောင် တခြားသူရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရလိမ့်မယ်။"
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။
"သွားစမ်းပါကွာ"
"……………" ကျောက်ချန်လင်။ သူ အံ့ဩသွားသည်။
လီယန်ချူသည် ပင်လယ်ငြိမ်ခေါင်းလောင်း
ကို ကိုင်ကာ ချူဟဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချေလိုက်သည်။ ချူဟဲ၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်ဖြင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ကျောက်ချန်လင်၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် စော်ကားရာရောက်သည်။
"မင်း နောက်ထပ်လူတွေကို ဆက်လွှတ်လိုက်ဦး၊ လာတဲ့သူတိုင်းကို သတ်ပစ်မယ်"
လီယန်ချူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ပေဆန်းကိုလည်း တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်လိုက်သည်။ ပင်လယ်ငြိမ်ခေါင်းလောင်း မှာ လေးလံလွန်းသဖြင့် ပေဆန်းမှာလည်း အသားစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သနားစရာကောင်းသော ဓားခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်သည် အရည်အသွေး မပြနိုင်ခင်မှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးရသည်။
"ဒီလူက မင်းတပည့်နဲ့ မတည့်ဘူး၊ သူ့နောက်ကွယ်ကသူလည်း မင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေတယ်၊ ငါ မင်းကို ကူညီပြီး သူ့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တာ။"
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၏ မျိုးဆက်နှစ်ခုကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောမှုများ ပေါ်လာသည်။ ကျောက်ချန်လင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဘာသာရေး လမ်းစဉ်မှာ အသက်ရှည်ခြင်းက ပထမဆုံး ပန်းတိုင်ပဲ၊ မင်းက သတ်ဖြတ်မှုတွေ များလွန်းလို့ သေချာပေါက် မကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"မင်း ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှာ ကောင်းကောင်း ပုန်းနေလိုက်၊ မကြာခင်မှာ ငါ ကိုယ်တိုင် လာပြီး မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ယူသွားမယ်။"
"သွားစမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ဦး၊ ဘယ်သူ့ကို ဟန်လုပ်ပြီး ပညာရှိကြီးလုပ်နေတာလဲ "
ကျောက်ချန်လင်: "……………"
သူသည် ပန်းစိုက်သမား အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ့ပုံစံမှာ လုံးဝ မထူးခြားပေ။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသထွက်သွားကာ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျက်စီးသွားသည်။ ဤလက်သီးချက်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မခံနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားသည်။
…………
ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၊ ချန်လင်တွန်ရှန်။
ရွှေရောင် တောက်ပနေသော နန်းတော်အတွင်း၌ ပန်းစိုက်သမား အဝတ်အစား ဝတ်ထားသည့် ကျောက်ချန်လင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေသည်။ ခုဏက တာအိုဆရာ၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပွားမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ကျောက်ချန်လင်မှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အရှက်မရှိတဲ့ ကောင် တကယ်ကို လူကို လူလို့ မထင်တဲ့ ကောင်ပဲ"
ကျောက်ချန်လင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူ ဂရုတစိုက် ပြုစုထားသော ပန်းခြံမှာ ယခုအခါတွင် ပျက်စီးသွားသည်။ သူ၏ ဒေါသကို မည်သည့်နေရာတွင် ထုတ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
"ခွေးမသား "
ကျောက်ချန်လင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ ချန်လင်တွန်ရှန်ရှိ အစေခံများမှာလည်း ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်ချန်လင်၏ ဒေါသသံကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
………………
အခြားတစ်ဖက်တွင် ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေရှိ မဟာဇာတိနန်းတော်၌ ချင်ဇီဖုန်း လည်း အံ့ဩသွားသည်။ သူ တွက်ချက်လိုက်ရာ သူ၏ တပည့်မှာ သေဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
"ပေဆန်း သေသွားပြီ"
ချင်ဇီဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။ အနီးတွင် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရေပြားမှာ နုပျိုလှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမသည် ချင်ဇီဖုန်း နှင့်အတူ စစ်တုရင် ကစားနေသည်။ ထိုသတင်းကို ကြားပြီးနောက် သူမလည်း အံ့ဩသွားသည်။
"ပေဆန်း သေသွားပြီလား"
ချင်ဇီဖုန်းက ပြောသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူက ငါ့ရဲ့ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်ကို ယူပြီး အောက်လောကကို ဆင်းသွားတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ"
ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ပေရုံ ဖြစ်သည်။ သူမလည်း အလွန်အံ့ဩနေသည်။ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်မှာ ဆရာ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ သူ၏ တပည့်မရရှိနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အောက်လောကတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။
ချင်ဇီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အိုမင်းနေသော တာအိုဆရာတစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ရှဲ့ကျီး၊ မင်း မင်းရဲ့သေမင်းနတ်ဘုရား၏အလံ
ကို ယူပြီး ကန်ယွမ်လောကကို သွားလိုက်။ အဲ့ဒီ တာအိုဆရာအကြောင်းကို စုံစမ်းပြီး အချက်အလက်အားလုံးကို ယူခဲ့။"
"ပြီးတော့ ပေဆန်းက ကန်ယွမ်မှာ သေသွားတယ်၊ ဖန်ထျန်းတံဆိပ်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ မင်း သေချာ ရှာကြည့်၊ သတိထားပြီး သွား၊ အလွယ်တကူ မပေါ်လာစေနဲ့။"
ရှဲ့ကျီး တာအိုဆရာသည် စကားကို ကြားပြီးနောက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး "အမိန့်အတိုင်းပါ"
ချင်ဇီဖုန်း သည် အနက်ရောင်အလံတစ်ချောင်းကို ရှဲ့ကျီးအား ပေးလိုက်သည်။ ရှဲ့ကျီးမှာ အလံကို ကိုင်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ သေမင်းနတ်ဘုရား၏အလံ
မှာ မှော်အတတ်၏ အစွမ်းထက်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင်ကို ခေါ်ထုတ်နိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။
ရှဲ့ကျီးမှာ မှော်အတတ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေတွင် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာသည်။ သူ၏ မှော်အတတ်မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှသည်။
သူသည် အမိန့်ကို လက်ခံပြီး နိုင်းမြစ်တစ်လျှောက် ကန်ယွမ်လောကသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျောက်ချန်လင်နှင့် မတူဘဲ ချင်ဇီဖုန်း မှာ ကန်ယွမ်အကြောင်းကို မသိရှိပေ။ သူသည် အောက်လောကမှ တာအိုဆရာတစ်ဦးက သူ့ကို စော်ကားဖူးကြောင်းသာ သိပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို မသိရှိပေ။
ရှဲ့ကျီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်ဇီဖုန်း စိတ်ပူပန်နေပြီး စစ်တုရင်ကိုပင် ဆက်မကစားချင်တော့ပေ။
"အောက်လောကမှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလို စွမ်းအားကြီးတဲ့ တာအိုဆရာမျိုး ပေါ်လာတာလဲ "
အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပေရုံက ပြောသည်။
"ဆရာ၊ သမီးကိုလည်း လိုက်သွားခွင့်ပြုပါ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အကူအညီ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ချင်ဇီဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်း မသွားနဲ့၊ ဒီနေရာက အလွန် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားတွေ သေဆုံးတဲ့ နေရာပဲ။ အဲ့ဒီ တာအိုဆရာက ဘယ်ကလာမှန်း မသိဘူး။ စုံစမ်းပြီးမှပဲ စီစဉ်မယ်။"
ပေရုံ အံ့ဩသွားသည်။
"ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားတွေ သေဆုံးတဲ့ နေရာ"
ချင်ဇီဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တစ်ချိန်က အလွန် ကြီးမားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။ ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားတွေ အများကြီး မွေးဖွားရာ နေရာပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပျက်စီးသွားတယ်။"
ပေရုံက ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီမှာ အမွေအနှစ်တွေ အများကြီး ရှိမှာပေါ့"
ချင်ဇီဖုန်းက ပြောသည်။
"မင်းက အဲ့ဒီ အမွေအနှစ်တွေက လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေရာကို လူအများကြီးက မျက်စိကျနေကြတာ။"
အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး ပေရုံမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
ချင်ဇီဖုန်းသည် ဖန်ထျန်းတံဆိပ် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် စိတ်တိုနေသည်။ သူသည် ပေရုံကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"ငါ့ ဒေါသက နည်းနည်း များနေတယ်၊ မင်း ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ဦး။"
ချက်ချင်းဆိုသလို သူသည် ပေရုံ၏ ဦးခေါင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ပေရုံမှာ နုပျိုလှပပြီး ချင်ဇီဖုန်း ၏ အခန်းထဲတွင် အလွန်အလိုက်သိ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဤအရာကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်တတ်သည်။
ချင်ဇီဖုန်းသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲမှ စိတ်တိုမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"မွေးရာပါဓားခန္ဓာကိုယ်၊ တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ အလကားပဲ ပျက်စီးသွားရတယ်။"
ချင်ဇီဖုန်း က တွေးသည်။
ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို စားသုံးပြီးနောက် ဓားအတတ်ကို တိုးတက်စေနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုပွဲတွင် ပျက်စီးသွားရခြင်းမှာ နှမြောဖို့ ကောင်းလှသည်။