အခန်း ၁၂၅၅
Vol. 126 Ch. 1255
အခန်း ၁၂၅၅ - ဒီမြားကတော့ သာမန်ပါပဲလား
ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းကြီးမှာ မရပ်မနား တိုးချဲ့လျက်ရှိပြီး အတွင်းမှ စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ယခုခဏက ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ကာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် ချင်ဇီဖုန်း၏ စိတ်သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကောက်ကျစ်လှသည်။ သူသည် လီယန်ချူကို လူအများက အပြစ်တင်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လီယန်ချူကြောင့်သာ ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလောကတွင် ဘေးဒုက္ခများ ရောက်ရသည်ဟု အထင်ခံရစေလိုသည်။
သို့သော် လီယန်ချူသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကျင့်ကြံသူများကို ဦးဆောင်ကာ နတ်ဘုရားလောကကို အကြိမ်ကြိမ် ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို အပြစ်တင်မည့်သူ မရှိသလောက်ပင်။ ထို့ပြင် ကန်ယွမ်လောကသည်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်ခံထားရသဖြင့် ထိုနယ်မြေပြင်ပမှ အင်အားစုများကို အလွန်ပင် ရွံရှာကြသည်။ ယခင်က ကျူးကျော်သူများမှာ နတ်ဘုရားလောကမှ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အားလုံးမှာ အပြင်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ်က ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်များစွာမှာ အသတ်ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသက်စွန့်ခဲ့ကြသလို ကျောင်းတော်မှ ပညာတတ်ကြီးများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် အခြားအရာများကို စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ကောင်းကင်ရှိ အက်ကြောင်းကိုသာ တညီတညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"မကောင်းဆိုးဝါးတွေက လူတွေကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ၊ သူ့ကို သတ်ကြ "
"သတ်လိုက်ကြ"
"သတ်လိုက်စမ်း၊ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကို သတ်ပစ်ကြ"
ကန်ယွမ်လောက၏ နေရာတိုင်းလိုလိုမှ တူညီသော တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားလောကရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအချိန်တွင် အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်သွားကြသည်။ ရေတွက်မရသော အသံများ စုစည်းသွားရာ လီယန်ချူ၏ နားထဲအထိပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။
မကြာသေးမီက ထိုရှေးဟောင်း အသိစိတ်တစ်ခုက သူ့ကို ချိတ်ဆက်မိလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်သေး၊ အတိအကျ ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး တစ်ဖက်လူကို အမှုမထားပေ။
"နတ်ဘုရားလောကလို အယောင်ဆောင်လို့ လူတွေကို လှည့်စားကာပြီး နတ်ဘုရားဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတယ်၊ လူသားလောကရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဖြတ်တောက်ဖို့နဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို မျိုးဖြုတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ "
"မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ အပြစ်က သေဒဏ်ပေးရလောက်အောင်ပဲ "
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြားရသူတို့၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အက်ကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသော ချင်ဇီဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ထက်မြက်လာသည်။ ယခု လီယန်ချူ၏ စကားများနှင့် ကန်ယွမ်လောက၏ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျင့်ကြံသူတို့၏ တိုက်ခိုက်သံများကြောင့် ဤ ဇာတာ နန်းတော်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။
"တကယ်ပဲ ဆင်းရဲတဲ့ တောင်ကုန်းကနေ လူယုတ်မာတွေ ထွက်လာတာပဲ "
ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဧရာမအက်ကြောင်းကြီးမှာ ဆက်လက် ပြန့်ကားနေပြီး ၎င်း၏ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။ လီယန်ချူသည် အနက်ရောင် လေးရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လေးမှာ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး အလွန်ပင် ရှေးကျသည်။ လေး၏ အလျားမှာ ခြောက်ပေခန့်ရှိပြီး သူသည် လက်မခန့် ထူသော မြားတစ်စင်းကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မြားမှာ ငါးပေရှည်ပြီး မြားထိပ်ဖျားမှာ အေးစက်သောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်ကာ အလွန်ပင် ထက်မြက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှေးဟောင်း လူသားဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အဖိုးတန် ပစ္စည်းများဖြစ်သော မိုးမြေလေးနှင့် မြားတို့ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် လေးကို ဆွဲတင်လိုက်ရာ လပြည့်ဝိုင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစွမ်းထက်သော လက္ခဏာများ မရှိသလို၊ ကောင်းကင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါလည်း မရှိပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်စစ်သည်တစ်ယောက် သားကောင်ကို ချိန်ရွယ်ထားသကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ယခုအခါတွင် လောကဥပဒေသများကို ရွတ်ဖတ်နေခြင်း မရှိပေ။
သူ့လက်ထဲရှိ ပျက်စီးနေသော လျှို့ဝှက်ချက် နည်းလမ်းများဖြင့် ဤလေးနှင့်မြားကို မနည်းမနောသာ တွန်းအားပေးနိုင်သည်။ လီယန်ချူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကုသိုလ်မှတ်ဖြင့် ပြည့်စုံအောင် မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ယခုတွင်မူ မည်သည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းမှ မလိုဘဲ အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါ မရှိသော်လည်း၊ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေအတွင်းရှိ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ ချင်ဇီဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူသည် ထိုတုန်လှုပ်မှုမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာမှန်း မသိပေ။
'ငါက ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာ၊ ဒီတာအိုဆရာလေးလက်ထဲမှာ နတ်လက်နက် ရှိရင်တောင် ငါ့ကို ထိခိုက်နိုင်ပါ့မလား' ဟု သူတွေးလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအကြံ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယန်ချူက မြားကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မြားမှာ ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ထွင်းဖောက်ကာ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေထဲသို့ တန်းမတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။
"မြားတစ်စင်းနဲ့ ငါ့အသက်ကို ယူမယ်ပေါ့၊ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေထဲ ရောက်သွားရင် ငါဘယ်မှာရှိမှန်းတောင် မင်းရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု ချင်ဇီဖုန်းက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူသည် ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ၏ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်တွင် စောင့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဇာတာ နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမြားက သူ့ကို မည်သို့ ထိခိုက်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အဝတ်အစားမရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်ပင် လှပပြီး သူ့တပည့် ပေ့ရုန်းဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ဇီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ထွင်းဖောက်လာသည်။ ထိုမြားမှာ သူ၏ နဖူးကို တန်းမတ်စွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။ ချင်ဇီဖုန်းမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ သွေးများမှာ ပေ့ရုန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။ ထိုလှပသော မိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချန်းလင် နတ်ဘုရားနန်းတော်တွင် ပန်းစိုက်သမားအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်ချန်းလင်သည် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချင်ဇီဖုန်း၏ အငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က မြင်ကွင်းထဲတွင် လီယန်ချူ မြားပစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"သူ ချင်ဇီဖုန်းကို မြားနဲ့ ပစ်သတ်လိုက်တာလား "
သူသည် အလွန်ပင် မှင်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် လေးရှည်ကို မှတ်မိသွားသည်။
"မိုးမြေလေး နဲ့ မြား"
သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ချင်ဇီဖုန်းက ဇာတာနန်းတော်မှာ ရှိနေတာ၊ ငါ ချန်းလင် နတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ ရှိသလိုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသွားနိုင်မှာလဲ "
လူသားဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ဤလက်နက်နှစ်ခုတွင် ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိသည်။ ၎င်းကို မည်သူမျှ မသုံးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လူသားလောက
လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် မြား တစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်ရှိ ရှေးဟောင်းသက်ရှိမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
"တကယ်ပါပဲ၊ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေက မိုးမြေလေးနဲ့ မြားရဲ့ စွမ်းအားကို ကန့်သတ်ထားတာပဲ၊ ဒါက မှန်ကန်တဲ့ အသုံးပြုပုံ မဟုတ်ဘူး"
ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
သူသည် အရင်က ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့ပြီး ယခု အသုံးပြုရာတွင် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံသည်။ ယခုအခါ ကန်ယွမ်လောကကို နှစ်ပိုင်းခွဲတော့မည့် အက်ကြောင်းကြီးမှာ ပိတ်သွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် သူ့ကို အမှတ်အသားပြုထားသော ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကို အမှတ်အသားပြုထားသူမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
"နောက်ဆုံး မြားတစ်စင်းပဲ ကျန်တော့တယ်"
ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
တရားရုံးတော်၏ အဆောက်အဦးတွင် ဆံပင်ဖြူနေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
"အချို့သောအရာတွေ... ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားပုံပဲ"
ဟု သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
လူသားလောကတစ်ခုလုံးမှာ ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤအက်ကြောင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကို သိကြသည်။ ယခု ဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းမှာ ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။
ချင်းလွမ်မှာ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ -
"အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်က သက်ရှိက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတာ၊ ခုခံဖို့တောင် မတွေးရဲဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလိုမျိုးကိုတောင် သတ်နိုင်တယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာလည်း အလွန်အံ့ဩနေသည်။ မြားတစ်ချက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲတော့မည့် အက်ကြောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်များ တောက်ပနေသည်။
"မယုံနိုင်စရာပဲ... လီတာအိုဆရာက အရမ်းကို ရက်စက်တာပဲ"
ဘေးနားရှိ ယူရော့လည်း အံ့ဩနေသည်။ သို့သော် သူမက အလွန်တိုးသော အသံဖြင့် -
"ဒုတိယမြောက်မြား ဖြစ်သွားပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က လှည့်ကြည့်ကာ -
"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
ယူရော့မှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ -
"အော်... ဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းနိုင်တာ လူသားတွေအတွက် ကံကောင်းတာပဲ "
ဟု ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က -
"ဟုတ်တယ်၊ လီတာအိုဆရာ ရှိနေရင် ကောင်းကင်ပြိုကျသွားရင်တောင် စိတ်မပူရသလိုပဲ "
ဟု ဆိုသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ
လီယန်ချူ၏ မြားချက်ကြောင့် ချင်ဇီဖုန်းမှာ သေဆုံးသွားသည်။ အဝတ်မပါသော ပေ့ရုန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ချင်ဇီဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိကြည့်လိုက်သည်။
"ဆရာ"
သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော် ချင်ဇီဖုန်းမှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး နဖူးမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။ ပေ့ရုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဆရာမှာ မြားတစ်ချက်တည်းနှင့် သေဆုံးသွားသည်ကို သူမ မယုံနိုင်ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာကို တွေးမိလိုက်သည်။
ဆရာသာ သေဆုံးသွားပါက သူတို့ ဇာတာနန်းတော်၏ နောက်ကံကြမ္မာမှာ မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း လဲကျနေသည့် ဆရာမှာ ရုတ်တရက် အသက်ရှူသံ ခပ်ပျော့ပျော့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ပေ့ရုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ အရင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို မခံစားရသော်လည်း ယခုတွင်မူ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည်။ ချင်ဇီဖုန်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးမှ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဆရာ၊ ဆရာ မသေဘူး" ဟု ပေ့ရုန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
ချင်ဇီဖုန်းက -
"ဒီမြားက ငါ့ကို သတ်လုနီးပါးပဲ၊ ကံကောင်းလို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတစ်စိတ်ပိုင်းကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချန်ထားခဲ့လို့"
ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ အသံမှာ တိုးလျနေသည်။
သူသည် အသက်ပြန်ရှင်လာသော်လည်း အဝတ်မပါသော ပေ့ရုန်းကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
သူက လက်ဝါးကာပြပြီး -
"မင်း အရင်ထွက်သွားလိုက်၊ ငါ တရားထိုင်ပြီး ပြန်လည်ကုသရဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။
ပေ့ရုန်းမှာ ဒူးထောက်ကာ -
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဆိုပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။
အပြင်တွင် ဇာတာနန်းတော်မှ သူများမှာ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ နန်းတော်ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား"
ပေ့ရုန်းက ခေါင်းခါကာ -
"နန်းတော်ရှင် ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရသွားတယ်၊ ပြန်လည်ကုသလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။
လူတိုင်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ သူတို့မှာ ချင်ဇီဖုန်း၏ နောက်လိုက်များဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် အသက်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ထားသူများ ဖြစ်သည်။
"အဆင်ပြေရင် ပြီးရော၊ အဆင်ပြေရင် ပြီးရော"
နန်းတော်ထဲတွင် ချင်ဇီဖုန်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ သူ၏ နဖူးမှ သွေးများမှာ မည်သည့် နည်းလမ်းနှင့်မျှ ရပ်တန့်မရပေ။ ချင်ဇီဖုန်းမှာလည်း သွေးများကို မသုတ်တော့ဘဲ စီးကျနေစေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သွေးများမှာ စတင်ခြောက်သွေ့လာသည်။ ချင်ဇီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြည့်နေသည်။
"မင်းလို သစ္စာဖောက်ကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါပဲ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ပေးလိုက်တော့မယ် "
ဟု ချင်ဇီဖုန်းက ကြေးမုံပြင်ထဲမှ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
ချန်းလင် နတ်ဘုရားနန်းတော်
ကျောက်ချန်းလင်သည် ချင်ဇီဖုန်း၏ အငွေ့အသက် ပြန်လည်သက်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယခင်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။
သူသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ -
"ငါ ပြောသားပဲ၊ ချင်ဇီဖုန်း မြားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု တွေးလိုက်သည်။
ချင်ဇီဖုန်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိသော်လည်း ကျောက်ချန်းလင်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
"ချင်ဇီဖုန်းကို မသတ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ငါ့ကိုလည်း သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါသာ သတိထားနေရင် ဒဏ်ရာတောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။
ယခုမှသာ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
"ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကို မသိတဲ့ တာအိုဆရာ မင်း နောက်ကျရင် ငါ့လက်ထဲမှာပဲ သေရလိမ့်မယ် "
ကျောက်ချန်းလင်သည် သူ၏ လက်အောက်ခံများဖြင့် ဒီတာအိုဆရာကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲကြောင်း သိလိုက်သည်။
"လူအင်အားနဲ့ပဲ ထပ်တိုးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျိန်စာနဲ့ပဲ သတ်မလား၊ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ထွက်ရတော့မယ်"
ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။
"ဒီလူမှာ အပြစ်တွေ အများကြီးပဲ၊ သတ်လိုက်ရင်လည်း ကုသိုလ်မှတ် မရဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သူ မသေသေးဘူးလား "
လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခံစားချက်အရ ထိုသူ သေဆုံးသွားပြီဟု ခံစားရသည်။ အမှတ်အသားပြုထားသည့် ခံစားချက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေကြောင့်လား"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။
"နောက်ထပ် မြား တစ်စင်းပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒီအဖိုးတန် လက်နက်က လူသားဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့တာဆိုတော့ လမ်းစဉ်ပျက်စီးတာမျိုး မရှိဘူးထင်တယ်"
ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုသူ သေဆုံးသွားကြောင်း သေချာသဖြင့် ထပ်မတွေးတော့ပေ။
"ဝေမြို့ကတစ်ဆင့် တခြားလောကတွေဆီ သွားပြီး နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ လမ်းစ ရှာကြည့်ဦးမယ်"
ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ချက်ချင်း မသွားသေးပေ။ ချင်ဇီဖုန်းကို ပစ်သတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်လက်နက်များနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး ထိုလက်နက်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်သည်။
သူသည် ဝေမြို့သို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းသွားစစ်သည်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်လိုက်ပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ခါးတွင် ချိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည့် ဝမ်ယွဲ့လောင်သို့ ရောက်သွားသည်။ ဝမ်ယွဲ့လောင်၏ စားဖိုမှူးမှာ နန်းတွင်းတွင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ပြောကြသည်။
လီယန်ချူသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး -
"စားပွဲထိုး၊ ဝိုင်ယူခဲ့" ဟု အော်လိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် သူသည် ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။
နောက်နေ့တွင်
ချင်းယွန်းကျောင်းတော်၌ ဧည့်သည် ရောက်လာသည်။
ထိုသူမှာ ခရမ်းရောင် အင်္ကျီနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ယင် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့်အတူ ရောင်စုံ အဝတ်အစား ဝတ်ထားသော နီယွန်းလည်း ပါလာသည်။
"မနေ့ကတည်းက လာချင်တာ ဒါပေမဲ့ စစ်ပွဲပြီးလို့ ပင်ပန်းနေမှာစိုးလို့ပါ"
ဟု ရှဲ့ဝမ်ယင်က ဆိုသည်။
လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။
ယူရော့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်
"လီတာအိုဆရာ။"
လီယန်ချူက သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က မနေ့က ကိစ္စကို မေးမြန်းရာ လီယန်ချူက -
"ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေက အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်လှစ်နေတာ၊ မနေ့က တစ်ယောက်ကို ငါ ပစ်သတ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေထဲမှာ တခြား အင်အားစုတွေလည်း ရှိသေးတယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က အံ့ဩစွာ -
"အာ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေထဲမှာ တခြား ကျင့်ကြံရေး အင်အားစုတွေ ရှိသေးတာလား" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ -
"ဟုတ်တယ်၊ အနည်းဆုံး ပန်းစိုက်သမားအဖြစ် ဝတ်ထားတဲ့ တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက အရမ်းတော်တယ်၊ သူက နတ်ဘုရားတွေကို ကျူးကျော်ဖို့ လမ်းပြပေးခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ"
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် -
"အရမ်းကို မုန်းဖို့ကောင်းတာပဲ သူတို့ ကိုယ့်လောကမှာ မကျင့်ကြံဘဲ ဘာလို့ ဒီလိုဆိုးဝါးတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်နေရတာလဲ"
ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက -
"လူတိုင်း ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်ကျေပွန်ပြီး မကောင်းတာ မလုပ်ရင် ဒီလောကကြီးမှာ ငြိမ်းချမ်းမှာပါ"
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က -
"မငြိမ်းချမ်းရင် သတ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်လိုက်မှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားပြီး ရယ်မောကာ -
"လူက အသက်မကြီးပေမဲ့ စကားကတော့ သိပ်ကြီးတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က မကျေမနပ်ဖြင့် - "လူက မကြီးဘူးဟုတ်လား "
သူမက ရင်ဘတ်ကို ထုတ်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ကြီးထွားလှသည်။ လီယန်ချူမှာ ရယ်မောမိသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က -
"နေ့လယ်စာစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ၊ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတာ၊ လီတာအိုဆရာက မကျွေးသင့်ဘူးလား"
ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက -
"တကယ်ကို မအားလို့ပါ၊ ငါ တခြားလောကတွေမှာ နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ လမ်းစ ရှာရဦးမှာမို့လို့၊ နောက်နေ့မှပဲ"
ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က -
"နောက်နေ့ဆိုလည်း ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားလောကတွေမှာ တစ်ယောက်တည်း သွားရတာ ပျင်းစရာကောင်းမှာပေါ့"
ဟု ဆိုပြီး အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။