အခန်း ၁၂၅၆

အခန်း ၁၂၅၆ - အဖြူရောင် နဂါးငယ်လေး

​ဝင်ချန်းလောကသည် စကြဝဠာအနန္တတို့ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လေစွမ်းအားကို စုစည်းကျင့်ကြံသည့် ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းများသည် ကြီးမားသော သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုကို မခံခဲ့ရသောကြောင့် ပြတ်တောက်သွားခြင်းမရှိဘဲ ယနေ့တိုင် အဓိကကျင့်ကြံမှုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

​တုန်းဟူမြို့၊ ထိုမြို့သည် ကျင့်ကြံရေးမိသားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်သည့် လုမိသားစု၏ နေရာဖြစ်သည်။ လုမိသားစုတွင် ဝိညာဥ်အဆင့် ဘိုးဘေးတစ်ဦးရှိပြီး မိသားစုဝင်များမှာ ပျံသန်းနိုင်သော ဓားများကို မွေးမြူပျိုးထောင်ကာ နေနှင့်လ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကျင့်ကြံကြသည်၊ အိမ်တော်၏ စည်းကမ်းမှာလည်း အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသည်။

​တုန်းဟူမြို့လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အသက်ငယ်ရွယ်သည့် တာအိုဆရာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားကာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည်။ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူနှင့်အတူ ပါလာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာမူ အရောင်စုံလင်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်တို့တွင် ငွေလင်ကွင်းလေးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

​သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ တုန်းဟူမြို့နေ ပြည်သူများနှင့် မတူညီပေ။ တုန်းဟူမြို့တွင် ဝတ်ဆင်ကြသော အဝတ်အစားများမှာ မဟာရှခေတ်ကာလကဲ့သို့ အမည်းရောင်ကို အဓိကထားကြသည်။ သို့သော် ဝင်ချန်းလောကမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး နိုင်ငံအသီးသီးတွင် ရိုးရာဓလေ့နှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများ ကွဲပြားသဖြင့် မြို့သူမြို့သားများက သူတို့ကို အခြားနိုင်ငံမှ လာရောက်သူများဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ဘေးရှိ လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဝင်ချန်းလောကသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တုန်းဟူမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လမ်းသွားလမ်းလာများကို အကဲခတ်နေသည်။ ၎င်းအပြင် သူ၏ အာရုံစွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သောအခါ တုန်းဟူမြို့တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ အမြင်တွင် သူတို့၏ အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှပေ။ အစွမ်းထက်ဆုံးသူမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ တုန်းဟူမြို့ လုမိသားစု၏ ဘိုးဘေးဖြစ်ကာ ယွမ်ရင်အဆင့် ရှိသည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ယန်ဝိညာဥ်အဆင့် အစောပိုင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ အဆင့် (၃) နှင့်သာ ညီမျှသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လမ်းမပေါ်မှ လူအမျိုးမျိုးကို စူးစမ်းရင်း စကားမရပ်တန့်ဘဲ ပြောဆိုနေသည်။ ယူရော့မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုရွှင်လန်းလာသော်လည်း ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ရှဲ့ဝမ်ယင်ပါ လိုက်ပါလာသဖြင့် လီယန်ချူသည်လည်း ဆေးဖိုကို ထုတ်ပေးထားလိုက်သည်။ သုံးလက်မအရွယ်ရှိ ထောင်ယွမ်သည် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပျံသန်းနေပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူများက သူမကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ ထောင်ယွမ်မှာ အင်္ကျီလက်အစွပ်ကျယ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားကို မြင်နိုင်သေးသည်။ သုံးလက်မသာ ရှိသော်လည်း အချိုးအစားမှာ အလွန်ပင် လှပသည်။ ထောင်ယွမ်၏ စရိုက်မှာ ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ပို၍ သဟဇာတဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ယခင်ဘဝဖြစ်သော ရှဲ့အာ နှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား စကားလက်ဆုံကျကာ တုန်းဟူမြို့၏ လူနေမှုဘဝများကို အကဲခတ်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။

​လီယန်ချူ၏ အာရုံစွမ်းအားမှာ တုန်းဟူမြို့တစ်ခွင် လွှမ်းခြုံသွားပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ကာ - "နှမြောစရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာမူ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။ သူမ လက်ထဲတွင် သကြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး အထူးသဖြင့် နဂါးငယ်လေးပုံစံ အသက်ဝင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

"ဘာကို နှမြောတာလဲ"

​လီယန်ချူသည် တုန်းဟူမြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့ကြီးများကို အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် သတင်းအချက်အလက်များစွာကို သိရှိလိုက်ရသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားတဲ့သူ မရှိတာ ကြာပြီ၊ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတောင် ရှားပါးတယ်။ လူ့လောကမှာ လုံးဝကို ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

​ရှဲ့ဝမ်ယင်က -

"လူတွေ ကြိုးစားရင်တော့ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ရှင် ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲ တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချက်ချင်း တွေ့နိုင်မှာလဲ"

ဟု ဆိုကာ သကြားရုပ်ကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

​ယူရော့သည် အချိုကို မနှစ်သက်သော်လည်း ထောင်ယွမ်ကမူ ဝိုင်းအုံကာ လျှာဖြင့် အနည်းငယ် လိုက်လျက်သည်။ သို့သော် သူမမှာ ဝိညာဉ်အဖြစ်သာ တည်ရှိနေသဖြင့် အရသာကို မခံစားနိုင်သဖြင့် စိတ်တိုကာ

"ဝါး... ဝါး..." ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

​လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ကြည့်ရတာ ဒါက ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ"

​ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ အသားအရေမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် နုနယ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြည်လင်နေသည်။

သူမသည် သကြားရုပ်ကို စားရင်း -

"ဒါပေါ့၊ ဝေမြို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာတွေအားလုံး မဟုတ်သေးဘူး၊ တခြား ရှေးဟောင်း စီမံချက်တွေ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးတွေမှာ တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လမ်းစကို ရှာရတာ ပိုလွယ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဘာလို့ ဒါကို မေ့သွားပါလိမ့်"

​ယုချွမ်းလောကတွင် စီမံချက်များစွာ ရှိမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ပြင် သူ့တွင် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည့် မကျေနပ်ချက်များလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်က ခွန်လွန်စစ်ပွဲတွင် ယုချွမ်းလောကမှ ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ အချို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယုချွမ်းလောကကို ရှာဖွေရန်အတွက် အားထုတ်မှုအချို့ လိုအပ်ပေဦးမည်။

​သူတို့သည် ဝင်ချန်းလောကသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ဝေမြို့ဘေးရှိ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာအချို့သို့ ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ အချို့သော ကမ္ဘာငယ်လေးများမှာ အလွန်ပင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ကျောက်ခေတ်လူသားများကဲ့သို့ ကျောက်လက်နက်များဖြင့် အမဲလိုက် ငါးဖမ်းနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အချို့သော ကမ္ဘာများတွင် ပျံသန်းနိုင်သူ မရှိသော်လည်း စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ကမ္ဘာတစ်ခွင်လုံးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုမြစ်ထဲတွင် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်ရှိပြီး သူမမှာ မကောင်းမှုကို မပြုလုပ်ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးပုံစံ ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

​ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် သူတို့သည် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး စကြဝဠာလောကများသာမက လျှို့ဝှက်နယ်မြေအချို့သို့လည်း ဝေမြို့အနီးရှိ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့ဝမ်ယင်က -

"ဝေမြို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလို လမ်းကြောင်းမျိုး ဘယ်သူက ချန်ထားခဲ့တာလဲ၊ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

​လီယန်ချူသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဝေမြို့တွင် ဤလမ်းကြောင်းများကို ချန်ထားခဲ့သူမှာ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ရွှမ်ချိန် ဖြစ်နိုင်ခြေ (၈၀) ရာခိုင်နှုန်း ရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့နှင့် ပတ်သက်နေမည်မှာ သေချာသည်။

​လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ယုချွမ်းလောကမှ ကျောင်းတော်အကြီးအကဲများ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ရှိနေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နတ်ဆိုးကို ချည်နှောင်သည့်ကြိုး၊ ရွှေကြာပန်း ဆီမီးတိုင်၊ ကောင်းကင်ဝံပုလွေ တုတ်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤပစ္စည်းများ၏ စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ တွက်ချက်ရာမှ ယုချွမ်းလောက၏ တည်နေရာကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယုချွမ်းလောကသို့ သွားရောက်ရန်အတွက် တစ်နေရာသို့ ဦးစွာ ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်သည်။

​လီယန်ချူသည် မြစ်ကြီးဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော ရေစပ်ကမ္ဘာသို့ ဦးစွာ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုချစ်စရာကောင်းသော နဂါးမိန်းကလေးကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုနဂါးမလေးမှာ ၅၊ ၆ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး မြစ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။ သူမမှာ အဖြူရောင် နဂါးဖြစ်ပြီး အကြေးခွံများမှာ အလင်းပြန်ကာ အလွန်ပင် လှပသည်။

သူမက နို့နံ့သင်းသင်းလေးနှင့် -

"တာအိုဆရာ လီ၊ ရှင် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလား" ဟု မေးသည်။

​ထိုနဂါးမလေးမှာ နာမည်မရှိပေ။ သူမ ပြောပြချက်အရ သူမသည် ဤနေရာတွင် မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာမှန်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။ ထိုမြစ်ထဲတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နဂါးပုလဲကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နဂါးပုလဲ မဟုတ်ပေ။ ထိုနဂါးပုလဲထဲတွင် စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။ လီယန်ချူသည် နဂါးပုလဲ အစွမ်းထက်များကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤအရာနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး နောက်ကျနေသည်။

​သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် -

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအတွက် စားစရာကောင်းကောင်း မပါလာဘူး၊ ငါက ဒီစင်မြင့်လေးကနေ ဖြတ်သွားမလို့ပါ"

ဟု ပြောသည်။

​ထိုမြစ်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး ရေစပ်ကမ္ဘာ၏ မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်အထိ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်။ ကမ်းပါးတစ်နေရာတွင် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြင့်မားသည့် စင်မြင့်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးက ချန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနေ့က ရောက်လာပြီး ထိုစင်မြင့်၏ ထူးခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဖုန်းရွှေအစီအရင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြစ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။

ထိုအချိန်ကပင် သူသည် ထိုနဂါးငယ်လေးကို တစ်စုံတစ်ဦးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သူမကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့သူမှာ သူမနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူလည်း အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော ပတ်သက်မှုလား၊ မကောင်းသော ပတ်သက်မှုလား မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်မှာ ပြောရခက်လှသည်။

​ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် သူအနည်းငယ် တွက်ချက်လိုက်ရာ ထိုအချိန်က စတင်လုပ်ဆောင်သူမှာ ယုချွမ်းလောကမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။ ထိုဖုန်းရွှေစင်မြင့်မှာလည်း မြစ်ကြီး၏ ဖုန်းရွှေကို ချိတ်ပိတ်ထားပြီး ယုချွမ်းသို့ သွားနိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

​နဂါးငယ်လေးက နို့နံ့သင်းသင်းလေးနှင့် -

"အဲဒီ စင်မြင့်ပျက်က ဘာကစားစရာကောင်းလို့လဲ၊ တခြားနေရာကို သွားလို့ရလို့လား" ဟု မေးသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

​လီယန်ချူက -

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အခု ဒီကို ရောက်လာတာလည်း အဲဒီအတွက်ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

​နဂါးငယ်လေးက -

"ကျွန်မကို ရှင်နဲ့အတူ ခေါ်သွားလို့ ရမလား" ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်

"မင်းက ငယ်လွန်းသေးတယ်၊ တခြားကမ္ဘာတွေကို ခရီးသွားဖို့ကတော့ မင်း အရွယ်ရောက်မှပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

​နဂါးငယ်လေးမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ သူမ၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်မွေးများကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး လီယန်ချူဘေးရှိ ရှဲ့ဝမ်ယင်၊ ယူရော့နှင့် ထောင်ယွမ်တို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့ကရော ကျွန်မထက် မငယ်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ သူမကို ကြည့်ဦး၊ သူမက ဘယ်လောက်တောင် သေးငယ်လိုက်သလဲ"

​သူမ "သေးငယ်လိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ထောင်ယွမ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထောင်ယွမ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခါးကို လက်ထောက်လိုက်သည်။

"ငါ ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ၊ ကလေးမလေးက ငါ့ကိုတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲတယ်ပေါ့"

​ထိုနဂါးငယ်လေးမှာ ဖုန်းရွှေအစီအရင်အတွင်းတွင် ကောင်းသည်၊ ဆိုးသည် မသိရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ထွက်ခွာသွားပါက သူမအပေါ် မည်ကဲ့သို့ သက်ရောက်မှု ရှိမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ လီယန်ချူသည် သူတစ်ပါး၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မပြင်ဆင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျင်းထျန်းဓားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​ရှဲ့ဝမ်ယင်က အံ့ဩစွာ -

"ဒီဓားက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

​ယခင်က လီယန်ချူ ဝေမြို့တွင် လမ်းကြောင်းဖွင့်စဉ်က ဟင်းလင်းထိုးဖောက်ခြင်းကျမ်းကို အားကိုးခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာတူအစ်မဖြစ်သူ ရှဲ့ချင်ကျွင်းမှာလည်း ဤနည်းလမ်းဖြင့် ဝေမြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသလဲ မသိနိုင်တော့ပေ။

​သူတို့အဖွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားပြီး ယုချွမ်းလောကသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

​………………

​ယုချွမ်းလောကရှိ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်မှ အသက်ကြီးသော ကျောင်းတော်အကြီးအကဲသည် လီယန်ချူကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားပြီး အင်အားကြီးမားသော လူကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် စွမ်းအားများ တောက်ပနေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ သူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တက်လှမ်းပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် နဂိုရှိရင်းစွဲ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ကာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုကျောင်းတော်အကြီးအကဲမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

​"အထက်ဘုံမှာ အရင်းအမြစ်တွေက တင်းကျပ်တယ်။ ကျင့်ကြံရတာ မြန်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ပိုနှေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ အောက်ဘုံမှာ ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မလဲ"

ဟု ဗလာနယ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲက ရေရွတ်သည်။

​ဗလာနယ်ကျောင်းတော်မှာ အထက်ဘုံတွင် ကျင့်ကြံရေး နယ်ပယ်ရှိသော်လည်း ယခု သူက အကြီးအကဲ ဖြစ်နေသည်။ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသည်နှင့် သူက မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်ပြီး လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်မည်။ အရင်းအမြစ်များမှာလည်း ရှေ့ကလူကြီးများကို ဦးစားပေးမည်မှာ သေချာသည်။ သူ့လက်ထဲ ရောက်လာမည့် အရာများမှာ မည်မျှ ကျန်ရှိမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထက်ဘုံသို့ မတက်လှမ်းဘဲ လူ့လောကတွင်သာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေခြင်းဖြစ်သည်။

​"ငါ့ရဲ့ ရှေ့လူတွေ တက်လှမ်းသွားတာ ငါ့လောက်တောင် ပျော်ရွှင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

​သူသည် သက်တမ်းရှည်စေသော ရတနာများစွာကိုလည်း စုဆောင်းထားသည်။ လူ့လောကတွင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ သူ၏ တပည့်များမှာလည်း တက်လှမ်းသွားသူများ ရှိကြသော်လည်း သူကမူ ယုချွမ်းလောကတွင် ခိုင်မာစွာ နေထိုင်နေသည်။ ယခုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် လက်ထဲရှိ ကျမ်းစာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုနေ့က တာအိုပင်လယ်နန်းတော် ဖွင့်လှစ်စဉ်က စကြဝဠာ အသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သူများ လာရောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမွေအနှစ်များကို သူသာ ရရှိခဲ့သည်။

​"ဒီ မဟာနေမင်း ကျမ်းစာမှာ နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်တွေ ပါရှိတယ်။ အောက်ဘုံမှာ ကြိုးစားပြီး မရှာရင် ဒီလို အခွင့်အရေး ဘယ်မှာ ရနိုင်မလဲ"

​ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် သူသည် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ယုချွမ်းလောကမှာ အခြားကမ္ဘာများထက် စွမ်းအင် ပိုမိုကြွယ်ဝသော်လည်း နတ်ဘုရားလောကနှင့်မူ ဝေးကွာလှသည်။ သို့သော် အားသာချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ အောက်ဘုံတွင် လျှို့ဝှက်သော အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေပြီး၊ ဤအခွင့်အရေးများမှာ အထက်ဘုံတွင်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားများပင် စိတ်ဝင်စားကာ အသက်သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။ အောက်ဘုံတွင်မူ သူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ဖြစ်သောကြောင့် အခွင့်အရေးများကို ရရှိရန် ပိုမိုအားသာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရား ရတနာနှစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ယန်နှင့်ယင် ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများကို ရိုက်နှက်နိုင်သကဲ့သို့ နတ်ဆိုးများကိုလည်း နှိမ်နင်းနိုင်ကာ စွမ်းအားအလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တာအိုပင်လယ်နန်းတော်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး အန္တရာယ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

​"တက်လှမ်းမသွားရင် နယ်မြေကို မတည်ဆောက်နိုင်ဘူး၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူး၊ နတ်ဘုရားအဆင့်အကြောင်း ပြောဖို့တောင် မလိုဘူး၊ ကြည့်ရတာ ဒုက္ခခံပြီး တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ်"

ဟု ဗလာနယ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲက တွေးလိုက်သည်။

​သို့သော် ဤကာလအတွင်း အထက်ဘုံမှ တာဝန်ရှိသူများမှာ အောက်ဘုံကို အလွန်ပင် မကျေနပ်ကြပေ။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့သော်လည်း ကျောင်းတော်အကြီးအကဲများ အုပ်စုလိုက် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း အလဲလဲအကွဲကွဲ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘိုးဘေးများ ကျောင်းဆောင်မှ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမိန့်များ ကျလာသည်။ အောက်ဘုံကို အပြစ်တင်သည့် စကားလုံးများမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ သူတို့သည် တက်လှမ်းသွားရမည် ဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲအများအပြားမှာ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကွန်ယွမ်လောကသို့ သွားရောက်ရန် စုပေါင်းပြင်ဆင်နေကြသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ဘိုးဘေး ကျောင်းဆောင်တွင် တုန်ခါမှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရား အမိန့်များ ကျရောက်လာသည်။ ဗလာနယ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အမိန့်ကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။ အကြောင်းအရာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော ပြုံးရယ်ခြင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​"ဒီလို စကားလုံးမျိုးနဲ့ဆိုတော့ ကွန်ယွမ်ကို မသွားမဖြစ်တော့ဘူး"

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရားလောကမှ ကွန်ယွမ်သို့ သွားရောက်ကာ ခွန်လွန်မှ လေစွမ်းအား ကို ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးရန်နှင့် နတ်ဘုရားကို စော်ကားသော တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ အချို့သော ကျောင်းတော်အကြီးအကဲများမှာ ကွန်ယွမ်သို့ မရောက်ဖူးကြသော်လည်း ယခုအခါတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

​"အဲဒီ တာအိုဆရာလည်း လူတစ်ယောက်ပဲ၊ လူတိုင်းက သူတို့ကို ကြောက်နေကြတာလား၊ ငါတို့ အတူတူ သွားရင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားကိုတောင် တိုက်ခိုက်လို့ ရနိုင်တယ်"

​ကျောင်းတော်အကြီးအကဲများမှာ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဗလာနယ်ကျောင်းတော်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ဗလာနယ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးနှင့် စွမ်းအားအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်များကို စီးနင်းခြင်းဖြင့် လာရောက်ကြသည်။ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ဆွေးနွေးမှုများ စတင်ကြသည်။

ဖောင်းကားသော မျက်နှာနှင့် ရဟန်းတစ်ပါးမှာ -

"ကျွန်တော့်ဆရာ သူလက်ထဲမှာ သေသွားတယ်၊ ဒီသွေးကြွေးကို မတုံ့ပြန်ရင် မဖြစ်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။ သူမှာ ဖော်လုတောင်မှ ဖြစ်ပြီး ဘာသာတရားကို ယုံကြည်သူများ ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဦးခေါင်းခွံများ စီထားသော ပုတီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖော်ထားသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖော်လုတောင်မှ ကျွမ်းကျင်သူ ၅-၆ ဦး ပါလာသည်။ ဖော်လုတောင်မှာ အထက်ဘုံကို အမြဲတမ်း တုံ့ပြန်နေပြီး သူတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။ ထိုတာအိုဆရာကို မကြောက်ကြသော်လည်း အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူတို့လည်း တိတ်ဆိတ်နေရသည်။ သို့သော် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အထက်ဘုံနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေသည်။ ဖော်လုတောင်၏ နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဖားကျိဆိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

​သူ၏ စကားမှာ အခြားသော ကျောင်းတော်အကြီးအကဲများ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

​"ငါတို့ မယုံဘူး၊ လောကတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာ ဘယ်လိုမျိုး အစွမ်းထက်တဲ့သူ ရှိနိုင်မှာလဲ၊ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား"

​အခြားတစ်ဦးက - "ဒီတစ်ခါ လူအင်အား ပိုခေါ်သွားမယ်၊ လူ့အသက်ကို အဆုံးအရှုံးခံပြီး သူ့ကို သတ်မယ်၊ သူ့စွမ်းအားကို စားသုံးလိုက်ရင် ငါတို့ အနိုင်ယူနိုင်မှာပါ"

​သူမှာ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမှာ တျန်ယီမှဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် အတော်ပင် နာမည်ကြီးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားမှာ ရက်စက်သော်လည်း ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ အချို့၏ သဘောတူညီမှုကို ရရှိလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ အထက်ဘုံက အမိန့်တွေ ပိုပြီး တင်းကျပ်လာတယ်၊ အားလုံး တက်လှမ်းသွားရတော့မယ်၊ အဲဒီကျရင် ကျောင်းတော်က လူကြီးတွေရှေ့မှာ ဘယ်လို မျက်နှာထားရမလဲ"

​လူတိုင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဗလာနယ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲနှင့် ဝမ်ချွမ်းကျောင်းမှ ခေါင်းဆောင်တို့မှာ ဘာမျှ မပြောကြပေ။ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်သား နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ ဤသူနှစ်ဦးသည် လူတွေကို ရှေ့သို့ ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံး၏ အာရုံမှာ လီယန်ချူပေါ်တွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ မသိလိုက်ပေ။

​လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလာပြီး ဗလာနယ်ကျောင်းတော်ကို အာရုံခံလိုက်သည်။ သူတို့ကို ဝိုင်းသတ်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

​"မင်းတို့ ငါ့လက်ထဲက နတ်ဘုရား ရတနာတွေကို လိုချင်တာပေါ့၊ မင်းတို့ရဲ့ အမြင်ကလည်း မဆိုးပါဘူး"

​လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နောက်တွင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရား ရတနာများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေပြီး မျက်လုံးကိုပင် စူးရှစေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှင်းဟွမ်အလံ၊ ကြာပန်းစိမ်း အလံ၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း ၊ ရွှေမြွေဓား၊ မီးလှံ၊ စကြာဝဠာကွင်း ၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား ရတနာများ ပေါ်လာသည်။

​"ငါ့ကို သတ်လိုက်၊ ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံး မင်းတို့ရလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။

​ဗလာနယ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲနှင့် ဝမ်ချွမ်းကျောင်း ခေါင်းဆောင်တို့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီလူ့လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရား ရတနာတွေ ဒီလောက်ထိ များပြားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

​တစ်ယောက်ယောက်က - "သတ်လိုက်စမ်း" ဟု အော်လိုက်သည်။

​ချက်ချင်းပင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ယုချွမ်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးနီးပါး ရှိနေကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသည်။

​ဖားကျိဆိုသူမှာ မျက်နှာ ၄ ခု၊ လက် ၈ ချောင်းပါသော ပုံစံဖြင့် လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လီယန်ချူမှာ တောင်တန်းလောက်ကြီးမားသော အရှိန်အဝါဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ရွှေမြွေဓားမှာ ရွှေနဂါးနှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသတ်အဖြတ် အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှက်သွားသည်။ မျက်နှာ၄ခု လက်၈ ခု ဖြင့် တိုက်ခိုက်သော အားမာန်မှာ ရွှေမြွေဓား၏ ခုတ်ပိုင်းမှူကို မခံနိုင်ဘဲ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသည်။ ဖားကျိဆိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားသည်။

​တောင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း လူများစွာ သေဆုံးသွားသည်။ ထိုကျောင်းတော် အကြီးအကဲများ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

​ယုချွမ်းလောကမှာ သိပ်ပြီး ကန့်သတ်ချက် မရှိသဖြင့် လီယန်ချူသည် ထိုရတနာများ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးနိုင်သည်။ အချိန်တိုအတွင်း သူတို့ သေဆုံး ဒဏ်ရာရသူများ ဖြစ်သွားသည်။ ဖားကျိဆိုသူမှလွဲ၍ ဖော်လုတောင်မှ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာ မောရှီဓားဖြင့် အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အစားထိုး နည်းလမ်းဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

​"တိုက်ခိုက်တာက ကြာရှည်မခံဘူး၊ သူ ဒီရတနာတွေကို သုံးတာ အချိန်အကြာကြီး မခံနိုင်ဘူး"

ဟု ခွန်လွန်နန်းတော် ကျောင်းတော်အကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် နတ်ဘုရား ရတနာတစ်ခု ရှိသည်။

​လီယန်ချူသည် ဤလူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို ကြောက်အောင် လုပ်ထားတာပါ၊ အဲဒီ လူကြီးက အရင်ကတည်းက ကြည့်နေတာ"

​ယုချွမ်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများ: "…………"

​သူသည် ရတနာများကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုလိုက်ရာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူတွင်လည်း ရတနာရှိနေလျှင် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အထင်ကြီးစေဖို့အတွက်မူ ထိရောက်လှသည်။ လီယန်ချူသည် ဖုန်ထျန်းတံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခွန်လွန်နန်းတော် အကြီးအကဲကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ယုချွမ်းလောကတွင် ခွန်လွန်တောင် ရှိပြီး သူသည် ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသည်။ သူသည် အရင်က လီယန်ချူကို ဝိုင်းသတ်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဖုန်ထျန်းတံဆိပ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကုန်းလွန်နန်းတော် အကြီးအကဲမှာ ရတနာဖြင့် ခုခံသည်။

"ဒိုင်း" ဆိုသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။ ဖုန်ထျန်းတံဆိပ်၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း သူ၏ ရတနာကလည်း ခုခံနိုင်သည်။ သို့သော် ခွန်လွန်နန်းတော် အကြီးအကဲမှာ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားပြီး လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပြတ်သွားပြီး သွေးများ စီးကျသွားသည်။

​"ခွေးကောင် " ဟု သူက အော်လိုက်သည်။