အခန်း ၁၂၅၈
Vol. 126 Ch. 1258
အခန်း ၁၂၅၈ - မကောင်းဆိုးဝါး ဆက်နွှယ်မှုနှင့် သဘာဝ ဆက်နွှယ်မှု
ခွန်လွန်နန်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်သည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ဟွန်ယွမ်တူ က အလွန်ပင် ရက်စက်ပြင်းထန်ကြောင်း၊ တစ်ချက်သာ ထိမိသည်နှင့် ဦးခေါင်းများ ကွဲအက်သွားကာ နတ်ဘုရားများပင် မကယ်တင်နိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ ခွန်လွန် ဟောကိန်းကို တစ်ခုချင်း အသေးစိတ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ ဤမျိုးဆက်သည် ခွန်လွန်နှင့် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှု ရှိသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စွဲထင်နေသော ခွန်လွန်၏ အငွေ့အသက်များကိုလည်း ခံစားမိနေသည်။
လီယန်ချူသည် နားထောင်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -
"ခွန်လွန်ကနေ စိန့်အရှင်တစ်ပါး ထွက်လာမယ်လို့လား " ဟု မေးသည်။
ခွန်လွန်နန်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်က -
"ဟုတ်ပါတယ်။ ယုချွမ်းလောကထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အထက်ဘုံက လာတဲ့ ဖမ်းဆီးရေး အမိန့်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ခွန်လွန်ရဲ့ ကျန်ရစ်သူတွေကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖို့ ညွှန်ကြားခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ ဒီကိစ္စနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက -
"အမည်ခံ ဟောကိန်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ခွန်လွန်ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကန်ယွမ် လောကက လွတ်မြောက်လာတဲ့ ခွန်လွန်ကိုတောင် သည်းခံခွင့်မပေးဘူးလား "
ဟု ဆိုသည်။
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်မှာ စကားစရာ မရှိတော့ဘဲ အသံတိတ်သွားသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်သော အသံဖြင့် -
"ခွန်လွန်ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်တွေကို သုတ်သင်ဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား "
ဟု မေးသည်။
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ရှေးအခါက ခွန်လွန် ပျက်သုဉ်းရခြင်းမှာ ဤကိစ္စနှင့် ဆက်စပ်နေပေသည်။
"စကားပြောမိတာနဲ့ အပြစ်ဒဏ်သင့်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့မှာ လိုက်လံနှိမ်နင်းခံရတယ်၊ ဒီလူကလည်း ဉာဏ်ပညာ ကင်းမဲ့တဲ့ လူညံ့တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
သူက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး -
"ငါ သူ့ကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြနေမိတာ၊ သူက ဒီအချက်ကိုပဲ အဓိကထားပြီး စဉ်းစားနေတာပဲ။ ဒီလူက တော်တော်နဲ့ လိုက်လျောမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး၊ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်ကန်လိုစိတ် အပြည့်ရှိနေတဲ့လူပဲ"
ဟု တွေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက -
"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မင်းတို့မျိုးဆက်ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်က ဆက်လက်ရှင်သန်ခွင့် ရနေတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လို မသန့်ရှင်းတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ"
ဟု ဆိုသည်။
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်က အမြန်ပင် ရှင်းပြသည် -
"ကြီးမားတဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကြီးကို ဘယ်သူကများ တားဆီးနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ခွန်လွန်နန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေအနေနဲ့ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူ့အကြောင်းရင်းနဲ့သူ ရှိလို့ပါပဲ"
လီယန်ချူက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူ့နှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။
"ဒီကိစ္စမှာ မှန်တာနဲ့ မှားတာကို ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ချင်ခဲ့တာမို့လို့ မင်းကို သတ်မယ်"
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ကာ ယုလင်လုန် ကို ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခွင်လုံးကို အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။
"ရန်ငြိုးရန်စတွေက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ၊ မိတ်ဆွေက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ 'ရန်ကို ကျေးဇူးနဲ့ တုံ့ပြန်ခြင်း' ဆိုတာကို မကြားဖူးဘူးလား "
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်သည် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမြန်ပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"အချက်ကျကျ ပြောနေပါလား၊ မင်းက စာမေးပွဲဖြေမလို့လား"
သူသည် ဟွန်ယွမ်တူ ကို ပစ်လွှတ်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လက်ဦးမှုရယူကာ ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဟွန်ယွမ်တူ ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် ယုလင်လုန် အနေဖြင့် လုံးဝ မခုခံနိုင်ပေ။
ခွန်လွန်နန်းတော် ခေါင်းဆောင်၏ ရင်ဘတ်ကို လီယန်ချူ၏ တူဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ -
"ကြွပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ နံရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး အတွင်းကလီစာများ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားသည်။
သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ အဟုန်ပြင်းစွာ ပန်းထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး တစ်ချက်မှ မလှုပ်တော့ဘဲ အသက်ချုပ်ငြိမ်းသွားလေပြီ။
ထိုအချိန်တွင် ခွန်လွန်နန်းတော်၏ အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်သော ယုလင်လုန် မှာ မည်သူ့လက်ချက်မျှ မရှိဘဲ လွင့်မျောနေသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ခပ်သာသာ ခါယမ်းလိုက်ရာ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှ နတ်ဘုရားနှိမ်နင်းရေး အမှတ်အသားများက လှိုင်းထန်စွာဖြင့် ဝန်းရံလာပြီး ၎င်းကို လက်စွပ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ယုလင်လုန် မှာ စိမ်းလန်းသော ကျောက်စိမ်းဘူး ခရုသင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရောင်စုံအလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေကာ အံ့ဩဖွယ်ရာ စွမ်းရည်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တိုက်ခိုက်မှုရော ကာကွယ်မှုပါ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ဤပစ္စည်းသည် ခွန်လွန်နန်းတော်၏ အလွန်အမင်း တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော်၏ ကံကြမ္မာကို ထိန်းသိမ်းရန် ဘိုးဘေးများက ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လီယန်ချူ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။
အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လီယန်ချူသည် ဟွန်ယွမ်တူ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုသူ၏ အလောင်းကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကောင်းကင်ယံတစ်ဘက်တွင် အလင်းတန်းသုံးခု စုဝေးလာကြပြီး လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခု သုံးကိုယ်ခွဲ နည်းလမ်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ယခင်က ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်အချို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်စဉ် -
သူသည် သည်းမခံနိုင်ဘဲ မျက်နှာကို တစ်ချက် ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။
"ကိုယ်ခွဲနှစ်ခုစလုံးက လူတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အဲဒီ ရဟန်းအိုကြီးရဲ့ တည်နေရာကိုတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း လွဲချော်သွားခဲ့တယ်"
ဤအရာအတွက် လီယန်ချူကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။ သူ၏ ပျံသန်းမှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်သော်လည်း ရဟန်းအိုကြီး၏ တည်နေရာမှာ အလွန်တရာ နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီး အပြေးလည်း အလွန်မြန်ပေသည်။
သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ပြန်လည်ခံစားကြည့်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထားမှာ ပိုမို၍ တင်းမာလာသည်။
ထိုလူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရခြင်းဖြင့် ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်မှာ ကြီးမားလှပေသည်။ နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ကြီးမားသည့် နေမင်းကျမ်းစာ၊ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော ယင်ယန်တုတ် နှင့် ယုလင်လုန် တို့ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအခါ တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည်ဦးတည်နေသည်။ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်မှ တပည့်များမှာ ယခင်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားကြီးမားမှုကို အစွဲပြု၍ ယခုအချိန်အထိ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ဝံ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။
ထိုနေရာများတွင် အစွမ်းထက်လှသော မှော်ပစ္စည်းများနှင့် ရုပ်အလောင်းများ ပြန့်ကြဲနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ နေရာအနှံ့ ကျန်ရစ်နေသေးသော တန်ခိုးစွမ်းအင် အငွေ့အသက်များကိုပင် သာမန်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် မခုခံနိုင်ပေ။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှောက်သွားနေစဉ် ရုတ်တရက် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပါက လူကို နှစ်ပိုင်းတိတိ ခုတ်ပိုင်းသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
လီယန်ချူသည် မြေပြင်တစ်ခွင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော တောင်စောင့်ရတနာများကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် လက်နက်များ၊ ခေါင်းလောင်းများ၊ ရွှေအိုးများနှင့် တံဆိပ်တုံးများ ပါဝင်သည်။
သူသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားပြီး မိုင်သုံးထောင်အကွာရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို အမြန်ပင် ရှာတွေ့လိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က - "ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှေ့ပိုင်းတွင် လီယန်ချူက တွက်ချက်ကာ ကိစ္စအချို့ကို ရှင်းလင်းရမည်ဟု ပြောဆိုကာ တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းထွက်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက အေးအေးလူလူ ပြုံးပြလိုက်သည်
"အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ"
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အသာပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့"
ယူရော့ ကမူ ဘေးနားတွင် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လီယန်ချူ ပြန်မလာမီကနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ အကြည့်တို့မှာ အနည်းငယ် လွင့်မျောနေသည်။
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်
"ဒီယုချွမ်း စကြဝဠာကြီးထဲမှာ တက်လှမ်းမယ့် ရောင်ခြည်စွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်၊ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရအောင်"
ရှဲ့ဝမ်ယင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် -
"ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲက အစွမ်းထက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက ရှင့်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး တိုက်ခိုက်လာကြမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား"
ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူ တစ်ချက် အံ့ဩသွားပြီးမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"မစိုးရိမ်ပါဘူး"
ထိုအချိန်တွင် ဆေးဖိုမီးဖို သည် လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထောင်ယွမ် သည် ဆေးဖိုပေါ်တွင် ရပ်တည်နေကာ အလွန်ပင် သေးငယ်၍ ကျစ်လျစ်သော ပုံစံဖြင့် -
"သခင် မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ ကျွန်မတို့ကို ယုချွမ်း စကြဝဠာရဲ့ တက်လှမ်းရာ နေရာတွေကို ခေါ်သွားပြီး အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရှာဖွေပေးပါဦး "
ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် အပြုံး ဆင်မြန်းကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ နီရဲသော တိမ်တိုက်နီကြီးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထိုနီမြန်းသော တိမ်တိုက်ကြီးသည် သူ၏ သန့်စင်မှုကို ခံယူပြီးနောက် ပိုမို၍ နက်နဲလာခဲ့သည်။
လူတစ်စုသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ယုချွမ်း စကြဝဠာ၏ နေရာအနှံ့အပြားရှိ တက်လှမ်းရာ နေရာများဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် လီယန်ချူကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တက်လှမ်းရာ နေရာများဆီသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် သဘာဝအလျောက် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ခံစားချက် အချက်ပြမှုများကို ရရှိသင့်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် နေရာအချို့သို့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရရှိခဲ့ဘဲ စိတ်နှလုံးတွင် လှိုင်းထန်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ရှဲ့ဝမ်ယင်လောက်တောင် မကောင်းပေ၊ သူမကမူ ထိုနေရာများမှတစ်ဆင့် အချို့သော နည်းနာနိယာမများကိုပင် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခဲ့သေးသည်။
ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တို့၏ ကျန်ရစ်ခဲ့သော နည်းလမ်းများတွင် ပါရှိသည့် လျှပ်စီးပညာရပ်များမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် လျှပ်စီးကို လေ့ကျင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အထွတ်အမြတ်နေရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဗလာနယ်ကျောင်းတော်၏ တိုက်ပွဲတွင် လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ စွမ်းအားပြည့်ဝစွာဖြင့် ယုချွမ်း စကြဝဠာ၏ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ အများစုကို အကြွင်းမဲ့ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူ့အား တရားဝင် တားဆီးရန် နတ်ဘုရား စာလိပ်များ လက်ခံရရှိထားကြသူ အားလုံးမှာလည်း ယခုအခါ သူ့လက်ချက်ဖြင့် အကုန်အစင် သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ တက်လှမ်းရာ နေရာအမျိုးမျိုးသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ပိုလုတောင် သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။
ဤတောင်ထိပ်တစ်ခွင်လုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါးတို့၏ မိုးမှောင်ကျရောက်နေပြီး သွေးစက်လက်နက်များ၏ အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှကာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် လူ့အရိုးစုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်းများ၊ တာဝါတိုင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသော ရဟန်းဆိုးများမှာ အချို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများ ရှိကြပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လူသားတို့၏ အရေခွံများ၊ အရိုးစုများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဆင်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကို ကြုတ်ထားလိုက်ရင်း -
"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်ဘုရား တာအိုလမ်းစဉ်ကြီး ဖြစ်ရမှာလဲ၊ အတိအကျပြောရရင် ဒါဟာ ငရဲပြည်စခန်း တစ်ခုပါပဲလား"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်လည်း ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော သွေးနံ့စူးစူးများကို ခံစားမိသဖြင့် အလွန်စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်တို့ဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုလုတောင်၏ တောင်ခြေရင်းတွင် အရိုးပေါ်အရေတင် ဖိန်ကျဲနေကြသော၊ အဝတ်အခြည်းအနှီးဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ အလုပ်လုပ်နေကြရသည့် သာမန်လူသား ဆယ်သိန်းကျော်ခန့်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဘုန်းကြီးအချို့က ကြိမ်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုဆင်းရဲသား လူသားများကို ရိုက်နှက်ကြပ်မတ်နေကြသည်။
ထိုလူသားများမှာ အစားအစာ မဝလင်ကြသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေကြပြီး မျက်လုံးအိမ်များ ကျင်းဝင်နေကာ လူကြီးမှအစ ကလေးငယ်များအထိ ပါဝင်နေကြသည်။
အချို့လူများမှာ ကြိမ်ဒဏ်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီးနောက် ထပ်မံထမြောက်နိုင်တော့ပေ။
ပိုလုတောင်မှ ရဟန်းဆိုးအချို့သည် ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော သားရဲကောင်များကို စီးနင်းထားကြပြီး၊ လဲကျသွားသော လူသားများ၏ အလောင်းကို ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ အစာအဖြစ် ချက်ချင်းပင် ကျွေးမွေးပစ်လိုက်ကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ရွံရှာဖွယ် အလွန်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို နေရာအနှံ့အပြားတွင် တွေ့မြင်နေရပေသည်။
"လူ့ပြည်ထဲက ငရဲခန်းပါလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် တိမ်တိုက်ကို နှိမ့်ချကာ ထိုနေရာသို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်
ပိုလုတောင်မှ ရဟန်းဆိုးတစ်ဦးသည် ရက်စက်ဆိုးသွမ်းသော ကျားရဲတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ သူ၏ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။
ဤပိုလုတောင်မှ ရဟန်းဆိုးသည် အသားအရေ ဖြူဝင်းနုနယ်ကာ မျက်နှာမှာ ဆီဥများဖြင့် ပြည့်ဖောင်းနေပြီး လက်ထဲတွင် အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရက်ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်
"မင်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ တပည့်လဲ ပိုလုတောင်ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာရဲတာလဲ"
သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အရက်ခွက်မှာ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောက်တွင် စီးနင်းထားသော ကျားရဲမှာ သာမန်ကျားတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။
ထို့အပြင် ရွှေရောင် ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုန်းနှီးကို တပ်ဆင်ထားပြီး၊ ကုန်းနှီး၏ အသားအရေမှာ အသက် ၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ အလွန်ပင် နုနယ်ညက်ညောနေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး မည်သည့်စကားမျှ ဝင်မပြောပေ။
ထိုဖက်တီးဘုန်းကြီးသည် လက်ထဲမှ လူ့ခေါင်းခွံအရက်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ယူရော့တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အလွန်လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေပါလား"
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည့် အကြည့်များမှာ သဘာဝဆန္ဒ သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖောက်ပြန်နေသော စိတ်ဆန္ဒများ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းတို့ကို လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခုအနေဖြင့် ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုစဉ် အခြားသော ပိုလုတောင် ရဟန်းဆိုးများလည်း အသီးသီး ရောက်ရှိလာကြသည်။
အချို့က မုဆိုးဝံပုလွေများနှင့် ကျားသစ်များကို စီးနင်းလာကြပြီး၊ အချို့ကမူ လူသားများကိုပင် တိုက်ရိုက်မြင်းစီးသကဲ့သို့ စီးနင်းလာကြကာ ထိုလူသားများ၏ လည်ပင်းတွင် ကြိုးများ တပ်ဆင် ချည်နှောင်ထားကြသည်။
"ဒီ တာအိုဆရာ လူငယ်လေးက ဘာမှ မသိဘဲ ပိုလုတောင်ကို လာဝံ့တာကိုး "
"ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အရေခွံက အရမ်းနုတယ်၊ ငါ့ရဲ့မြင်းကုန်းနှီးက ပြဲသွားပြီဆိုတော့ အသစ်တစ်ခုနဲ့ လဲလို့ရတယ်"
သူတို့သည် မဖွယ်မရာ စကားများကို အဆက်မပြတ် ဆိုကြသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထားမှာ ပိုမို၍ အမှောင်ဖုံးလာသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်က ပထမပိုင်းတွင် အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာ မသိရှိခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သဘောပေါက်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားလေသည်။
"ဒါက ပိုလုတောင် ဆိုတာလား"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုစဉ် အချင်းချင်း ဟာသလုပ်ကာ ရယ်မောနေကြသည့် ပိုလုတောင် ရဟန်းဆိုးအချို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားကြပြီး မည်သို့မှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လေထုထဲတွင် ဆွဲထားသကဲ့သို့ မျောပါနေကြရသည်။
သူတို့သည် ကြီးမြတ်သော လောကဘုရား ကို ကိုးကွယ်ကြပြီး လူသတ်ခြင်းကို ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ် ခံယူကာ လူအရေခွံကို အလှအပအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အရိုးများကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုကြသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ဝင်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပိုလုတောင်၏ တောင်ခြေရင်းတွင် လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ထိုကဲ့သို့ တားဆီးခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ရဲတင်းလှချည် လား မင်းတို့ ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား "
"မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင် အမြန်လွှတ်စမ်း"
အကယ်၍သာ ဤသူများသည် ၎င်းတို့၏ ကျောင်းတော်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဖာကျိရဟန်းနှင့် အခြားသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် မကြာသေးမီက သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်းကို သိရှိကြမည်ဆိုပါက ယခုကဲ့သို့ မာန်မာနထောင်လွှားကာ ကြုံးဝါးဝံ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့က ဘာမျှ မသိရှိကြသေးဘဲ ကြုံးဝါးအော်ဟစ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့လို အကောင်တွေက တိရစ္ဆာန်လို့တောင် ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး "
လီယန်ချူ၏ စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် ထိုသူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် သွေးကြောများမှာ အလွန်အမင်း ဖိသိပ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး မျက်လုံးအိမ်များ ကျွတ်ထွက်လာကာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"အားးးးးးးးး"
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆက်တိုက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ နားနှင့်မဆန့်အောင် ဆိုးရွားလှပေသည်။
ပိုလုတောင်တွင် ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသော အခြားသော တာအိုကျင့်ကြံသူများလည်း ထိုအသံကို ကြားသိရသဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အမျက်ဒေါသထွက်မှုနှင့်အတူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပိုလုတောင်၏ ရဟန်းဆိုး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားကြသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများ ကွဲအက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ အသားစအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော သွေးစွပ်သည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဖိနှိပ်ခံနေကြရသော သာမန်လူသားများ၏ နွမ်းလျနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ချားမှုများ ပေါ်လာသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားကြရပြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကိုပင် ဖော်ဝံ့ခြင်း မရှိကြပေ။
ပိုလုတောင်၏ တာအိုလမ်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ပြင်းထန်လှပြီး တောင်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ရှိနေကာ၊ ထိုအကြီးအကဲ ရဟန်းကြီးများမှာလည်း နတ်ဘုရားလောကတွင် ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး အထူးသဖြင့် ထို လောကဘုရား ဆိုသူမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဘုန်းတန်ခိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။
ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အင်အားစုကြီးကို မည်သူကများ တုန်လှုပ်အောင် လုပ်နိုင်မည်နည်း။
သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ခုခံဝံ့ခြင်း မရှိကြသလို၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုန်ကန်တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင်လည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုကိုပင် မပြသဝံ့ကြပေ။
ကျင့်ကြံသူအချို့က လီယန်ချူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအား အလွန်ကြီးမားကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ကြရာမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသော အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူများ ဆင်းသက်လာကြသည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်ဝိညာဉ် အသိဉာဏ်ဖြင့် ပိုလုတောင် တစ်ခုလုံးကို တစ်ချက် စကင်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ အခြေအနေများမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ပိုလုတောင်၏ အဓိက အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်အချို့မှာ ယခင်က ဖာကျိရဟန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြစဉ် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသူများ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း မသေးလှပေ။
ထိုသူများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေပြီး အလွန်ထူထဲသော မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊
မိုးခြိမ်းသံများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ နေရာများမှ ထွက်ခွာလာကြစဉ် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ဆင်းလာပြီး အနက်ရောင် ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊
လျှပ်စီးမီးပွင့်များ တလက်လက် တောက်လောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အချို့က တောင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေသည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တာအိုဆရာကို အကဲခတ်မိသွားကြသည်။
"ဘယ်သူလဲ ပိုလုတောင်ကို ဝင်ရောက်စော်ကားရဲတာ၊ မင်းက လောကဘုရားရဲ့ ဘေးဥပဒ်ကို မကြောက်ဘူးလား "
ထိုသူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထူထဲပြည့်ဝနေပြီး သူ၏ အသံမှာ ပိုလုတောင် တစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်
"ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးနဲ့များ ရဟန်းဘွဲ့ခံဖို့ ထိုက်တန်လို့လား"
ဘုန်း
ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ တဟုန်ထိုး ပစ်ချလာရာ ယခုတလော အသံကုန်ဟစ်ကာ ပြောဆိုနေခဲ့သော ပိုလုတောင်၏ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူမှာ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ထိုလျှပ်စီးဒဏ်ကြောင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပျက်သုဉ်းသွားကာ အရိုးတစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။
ထို့နောက် တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ပိုလုတောင် ပတ်လည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာသော နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးမုန်တိုင်းကြီး၏ အလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတော့သည်။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း
လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုပြီးတစ်ခုသည် အလွန်ပင် တိကျပြတ်သားစွာဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး ပိုလုတောင်၏ ရဟန်းဆိုးများကို ထိမှန်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အပြည့်အဝ ပျက်စီးသွားစေသည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လက်များကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ တုန်လှုပ်နေကြသည့် သာမန်လူသားများဘက်သို့မူ တစ်ခုသော လျှပ်စီးတန်းမျှ ကျရောက်လာခြင်း မရှိပေ။
ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးမိုးကြိုးများမှာ ပိုလုတောင်မှ ရဟန်းဆိုး တစ်ဦးချင်းစီဆီသို့ အလွန်ပင် တိကျသေချာစွာ ကျရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါသာမကသေးဘဲ မြေပြင်အောက်မှလည်း မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကမ္ဘာ့မြေလွှာ၏ အရင်းအမြစ် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ၊
ပိုလုတောင် ရဟန်းဆိုးများကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း မီးခိုးတိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်သံပင် မထွက်ပေါ်စေဘဲ ပြာကျသွားစေသည်။
အထက်တွင် မိုးကြိုး၊ အောက်တွင် မြေပြင်မီးတောက်၊ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ပိုလုတောင်မှ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူများက ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးဒဏ်ကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ကြပေ။
တရားဝင် မှော်ပစ္စည်းများမှာလည်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားကြပြီး အများဆုံး အလွန်ဆုံးမှ လျှပ်စီးတစ်ချက်ကိုသာ တားဆီးနိုင်ကာ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံကြရသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုအောက်တွင် ပိုလုတောင်မှ ရဟန်းဆိုးများမှာ အကြွင်းမဲ့ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။
တောင်ခြေရင်းရှိ ဆယ်သိန်းကျော်သော သာမန်လူသားများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြရာ မည်သည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့ကြရသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေကြဖူးသော ပိုလုတောင်၏ ရဟန်းဆိုးများမှာမူ မီးလောင်၍ဖြစ်စေ၊ မိုးကြိုးပစ်၍ဖြစ်စေ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
မြင်းစီးရန် အသုံးပြုခံခဲ့ရသော လူသားများအပေါ်တွင် ရှိနေကြသည့် ပိုလုတောင် ရဟန်းဆိုးများမှာလည်း မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားကြသော်လည်း ထိုလူသားများမှာမူ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ကြပေ။
သူတို့သည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြပြီး မည်သို့ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ အံ့ဩထိတ်လန့်နေကြသည်။
ထိုလူသားများမှာ ပိုလုတောင်၏ တောင်ခြေရင်းတွင်သာ နေထိုင်ကြရပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခွင့် မရှိကြပေ။
ယခုမူ သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မိုးမှောင်ကျနေသော မိုးတိမ်များမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းကို ကျဲကျဲလှမ်းကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက်၊
ထိုဆယ်သိန်းကျော်သော အဝတ်အခြည်းအနှီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် လူသားများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ရွှေရောင်ခြေဖဝါးကြီးဖြင့် တိုက်ရိုက် နင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဘုန်းးး ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယုချွမ်း စကြဝဠာအတွင်း ရာစုနှစ်များစွာ တည်တံ့လာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော ပိုလုတောင်ကြီးမှာ ဤခြေတစ်ဖက်၏ နင်းချမှုအောက်တွင် အကြွင်းမဲ့ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားကြီးမားမှုကြောင့် အနီးနားရှိ အခြားသော နတ်ဘုရား တာအိုကျောင်းတော်ကြီးများ မှ အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များက တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ အဝေးတစ်နေရာမှ လှမ်းကြည့်နေကြရာတွင် မျက်နှာများမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။
"တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပိုလုတောင်ကြီးကို နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ"
" စိတ်ဆန္ဒနဲ့ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ မိုးကြိုးဘေးဥပဒ်ကို ဖန်တီးလိုက်တာပဲ "
သူတို့သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ချားသွားကြပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
ပိုလုတောင်သည် အခြားသော အင်အားစုများနှင့် ယှဉ်လျှင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားသော တာအိုလမ်းစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ယခုမူ ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် အပြည့်အဝ နင်းချေဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ရဟန်းဆိုးအားလုံးမှာလည်း အကြွင်းမဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
ထိုဆင်းရဲနွမ်းပါးသော လူသားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ လှုပ်ရှားလာကြပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။
ယခုလေးတင် သူတို့ရှေ့တွင် အလွန်အမင်း မောက်မာကြွားဝါနေကြသည့် ရဟန်းဆိုးများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အလွန်ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားကြပြီး၊ သူတို့အတွက်မူ တောင်ကဲ့သို့ လေးလံမြင့်မားနေခဲ့သည့် ပိုလုတောင်ကြီးမှာပင် ခြေတစ်ဖက်၏ နင်းချမှုအောက်တွင် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။
လူအများအပြားမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး ဒူးထောက် ရှိခိုးရန်ပင် သတိမရဘဲ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေကြသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
လီယန်ချူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထိုဆင်းရဲနွမ်းပါးသော လူသားများကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မိမိအား နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ခပ်သာသာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမပြောတော့ပေ။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မည်သည့်အစပြုမှုမှ မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရေစက်များ ဖွဲဖွဲကျဆင်းလာသည်။
ထိုမိုးရေစက်များသည် ထိုဆင်းရဲသား လူသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများ၊ ရောဂါဝေဒနာ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ယခင်က ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များလည်း အကြွင်းမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပေါ့ပါးလာကာ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးများပါ ပိုမို၍ ကြည်လင်လာကြသည်ကို ခံစားကြရသည်။
သူတို့သည် သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ကြသောအခါတွင်မူ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာနှင့် မိန်းကလေးများမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေကြသည်ကို မသိရတော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ပိုလုတောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက ဤဖြစ်ရပ်သည် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟုပင် သူတို့ ထင်မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။
ပိုလုတောင်၏ တာအိုလမ်းစဉ်ကြီး ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရခြင်းသည် ယုချွမ်း စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ထပ်မံ သိရှိလာကြရသည်။
ထို နတ်ဘုရား တာအိုကျောင်းတော်ကြီးများမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးများနှင့် ကျော်ကြားလှသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးမှာလည်း ...
သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်
သတင်းများမှာ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာမှ လူအများက လီယန်ချူသည် ပထမဦးစွာ ဗလာနယ်ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ယုချွမ်း၏ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးကို မိမိ၏ လက်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်းကို အပြည့်အဝ သိရှိသွားကြတော့သည်။
ယုချွမ်း စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး ထိုဆယ်သိန်းကျော်သော ဆင်းရဲသား လူသားများ၏ ကိစ္စကိုမူ မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။
လူအများအပြားက ပိုလုတောင်သည် ထိုတာအိုဆရာနှင့် ရန်ငြိုးကြီးမားခဲ့ဖူးပုံရသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အမြစ်ပါ မကျန် အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်ဟု ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် တက်လှမ်းရာ လမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ယုချွမ်း စကြဝဠာအတွင်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေချိန်တွင်ပင် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ယူရောတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။
လီယန်ချူသည် ယုချွမ်း စကြဝဠာမှတစ်ဆင့် ထိုမြင့်မားသော ကျောက်စင်မြင့်ထက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မူလက ဤနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ငွေရောင်နဂါးငယ် သည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ရေပြင်ပေါ်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်ထွက်လာကာ အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့်
"လီတာအိုဆရာ " ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ ဒီငွေရောင်နဂါးငယ်၏ ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထက်မြက်နေရပါသနည်း။
သူသည် ငွေရောင်နဂါးငယ်နှင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ငွေရောင်နဂါးငယ်၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူနေပြီး လီယန်ချူအနေဖြင့် ကလေးချော့ရသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိလှပေ။ ထို့ကြောင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ငွေရောင်နဂါးငယ်က -
"ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို ပြန်သတိရသွားပြီ" ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားကာ -
"ဘာလဲ" ဟု မေးသည်။
ငွေရောင်နဂါးငယ်က -
"အရင်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းလာပြီး သတိရသွားတယ်။ ကျွန်မနာမည်က အောက်ဆု လို့ခေါ်ပြီး ယုံအန် လောကကြီးထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့တာပါ"
ဟု ပြောပြသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် -
"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် သတိရလာရတာလဲ "
အောက်ဆုက အသံလေးဖြင့် -
"ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခုလေးတင်ပဲ တစ်ခုခု ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဦးနှောက်ထဲက မြူခိုးတွေ ကင်းစင်သွားတယ်။ အဲဒီနောက် ကျွန်မ သတိရသွားတာက လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး ရေနေသတ္တဝါတွေအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေကလည်း သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်"
ဟု ဆိုသည်။
အောက်ဆု၏ ဦးနှောက်မှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ပွတ်သပ်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ဆု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ဖူးသော ဝေေဝဝါးဝါး ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရားမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
"အဲဒီလူရဲ့ ပုံစံက ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား"
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။
ချက်ချင်းပင် အောက်ဆုက ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဤလူ၏ ပုံစံမှာ သူ အခုလေးတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်နေသည်။
"ငါ အခုလေးတင် သတ်ခဲ့တဲ့ ယုချွမ်းက တာအိုကျောင်းတော် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ သူက နဂါးကို မွေးမြူပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကို ထူထောင်ချင်နေတာကြောင့် ရွှီကျယ်လောကထဲမှာ ခိုးပြီး မွေးမြူထားခဲ့တာပဲ"
လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ထိုသူသည် အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး လျှို့ဝှက်လှသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ် တစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူသည် ယခင် တိုက်ပွဲတွင် ထိုသူကို သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်ခြင်းကြောင့် အောက်ဆု၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် တန်ခိုးစွမ်းအားဖြင့် ထိုလူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖန်တီးပြသလိုက်သည်။
အောက်ဆုသည် မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် -
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ သူပဲ" ဟု ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဤလူသည် တျန်ယီကျောင်း ၏ တာအိုအရှင်ဖြစ်ပြီး ယခင်က အလွန် မောက်မာကြွားဝါခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုငွေရောင်နဂါးငယ်၏ ကိုယ်ထဲတွင် စစ်မှန်သော နဂါးသွေးကြော ပါရှိနေပြီး အကယ်၍သာ အပြည့်အဝ နိုးထလာမည့် အခွင့်အလမ်းသာ ရရှိမည်ဆိုပါက သူမ၏ ဖခင်ထက်ပင် ပိုမို၍ ကျော်လွန်သွားနိုင်ပြီး ၎င်းက ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည့် မျိုးစိတ်သစ် တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးပြင်းလာပါက ကိုယ်ပိုင်စီးတော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်း နဂါးသတ် တာအိုလမ်းစဉ်ဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ပေမည်။
သို့သော် မည်သို့မျှ မအောင်မြင်မီမှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။
ထိုမျှသာမကသေးဘဲ အကယ်၍သာ ထိုသူသည် ဤနေရာတွင် မိမိ၏ အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို မချန်ရစ်ခဲ့ပါက ယုချွမ်းနှင့် ရွှီကျယ်လောက အကြားတွင် သွားလာနိုင်ရန် လီယန်ချူအနေဖြင့် ဤကမ္ဘာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံရေး လမ်းစဉ်တွင် ဤသည်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး ဆက်နွှယ်မှု လား သို့မဟုတ် သဘာဝ ဆက်နွှယ်မှု လားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
နက်နဲသိမ်မွေ့သော ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရားများ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မကောင်းမှု အကုသိုလ်များ လေးလံခြင်းကြောင့်သာ အသက်ဆုံးရှုံးရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
စစ်မှန်သော နဂါးဟူသည် လောကတွင် ကွယ်ပျောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူကမူ နဂါးတစ်ကောင်ကို မွေးထုတ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဘေးဥပဒ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်သည်လည်း ဤဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့မည်လော။