အခန်း ၁၂၅၉
Vol. 126 Ch. 1259
အခန်း (၁၂၅၉) - တကယ်ပဲ ကောလာဟလတွေက အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ
လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတော် သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပြင်ပမှ ရေအိုင့်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ကာ ထိုရေအိုင်ထဲသို့ ရေများ အပြည့်ထည့်ထားလိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးလှပြီး အလွန်မြင့်မားသော တာအိုကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် အသုံးမချတတ်ပေ။ ယခုအခါ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသော မှတ်ဉာဏ်များ တစ်စစီ ပေါ်ထွက်လာနေပြီဖြစ်သဖြင့် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်တွင် အချိန်အနည်းငယ် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။
ယုချွမ်း လောက တိုက်ပွဲတွင် လီယန်ချူသည် ယုချွမ်းလောကအတွင်းရှိ တာအိုကျောင်းတော်ကြီးများမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးအားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် စိတ်မကျေနပ်သည်နှင့် ပိုလုတောင်ကိုပါ နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
ယုချွမ်း လောကကဲ့သို့သော အထက်ဘုံ တာအိုအမွေအနှစ်များ ရှိနေသည့် လောကကြီးတွင်ပင် တက်လှမ်းရာ အခွင့်အလမ်း မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လီယန်ချူသည် ဆက်လက်၍ မရှာဖွေတော့ပေ။
အကယ်၍သာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦးသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဆိုပါက ရေအိုင်ငယ်လေးထဲတွင် ကိုယ်ဟန်အလှ အလွန်လှပပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နို့ဆီကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပနေသည့် ငွေရောင်နဂါးငယ်တစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားသည်ကို တွေ့မြင်ကြရပေမည်။
ငွေရောင်နဂါးငယ် အောက်ဆုသည် မိမိ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် လီယန်ချူက သူမအတွက် သွေးကြွေးဆပ်ပေးခဲ့ကြောင်းပါ သိရှိသွားသောအခါ၊
ထိုမြစ်ကြီးထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။
ထိုရွှီကျယ်လောကသည် လူသူကင်းမဲ့လှပြီး အလွန်တရာ ငြီးငွေ့စရာကောင်းလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် လီယန်ချူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရန် တင်းခံနေခဲ့ရာ လီယန်ချူလည်း ငြင်းမရတော့သည့်ဆုံး ချင်းယွန်းကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ အောက်ဆုသည် ထိုမြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်မနေလိုရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။
ထိုမြစ်ကြီးသည် မူလက တျန်ယီကျောင်း ၏ တာအိုအရှင်က သူမအား ချည်နှောင်ပေးခဲ့သော ကံကြမ္မာ၏ သံခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာပြီးနောက် ဆက်လက်နေထိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဤရေအိုင်ငယ်လေးထဲတွင် နေရလျှင်ပင် အောက်ဆုသည် အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
အောက်ဆု၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ စစ်မှန်သော နဂါးသွေးကြော အနည်းငယ် ပါရှိနေပြီး အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တန်းတူနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ၊ ကျဉ်းမြောင်းလှသော ရေအိုင်ငယ်လေးအတွင်း၌ပင် အလွန်တရာ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်နေပေသည်။
အခန်းထဲတွင်
လီယန်ချူသည် ယုလင်လုန် ကို ထုတ်ယူလာကာ အပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး သုံရောင်ခြယ်မီးတောက်ဖြင့် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် သန့်စင်လိုက်သည်။
ဤပစ္စည်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး ဟွမ်ယွမ်တူ ကိုပင် တားဆီးနိုင်စွမ်းရှိကာ တိုက်ခိုက်မှုရော ကာကွယ်မှုပါ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
လီယန်ချူသည် မီးတောက်ဖြင့် ပြန်လည်သန့်စင်ပြီးနောက် ယင်ယန်တုတ် ကိုပါ ဆက်လက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ယင်ယန်တုတ်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အထက်တွင် နတ်ဘုရားနှင့် တစ္ဆေများကို ရိုက်နှက်နိုင်ကာ အောက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ ၎င်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် တာအိုလမ်းစဉ်၏ အဖိုးတန်ရတနာကြီး နှစ်ပါး မှာ လီယန်ချူ၏ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။
သူသည် ဆက်လက်၍မဟာနေမင်းကျမ်းစာ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ မဟာနေမင်းကျမ်းစာသည် အလွန်ပင် ပြည့်စုံလင်လှသော နတ်ဘုရားဘုရင် ၏ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ၏ နာမည်မှာ အလွန်ပင် ကျော်ကြားသော်လည်း လောကအနှံ့အပြားတွင် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ၏ ဗားရှင်းအမျိုးမျိုးမှာ အလွန်ပင် များပြားလှပေသည်။
ဤမဟာနေမင်းကျမ်းစာမှာမူ အလွန်ပင် နက်နဲသိမ်မွေ့ပြီး ကျင့်ကြံသည့် နည်းလမ်းမှာလည်း အလွန်ပင် ရှေးကျလှပေသည်။
လီယန်ချူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန်ခိုင်မာတောင့်တင်းလှပြီး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာမှာ မည်သည့် အထူးဂုဏ်သတ္တိမျှ မပါရှိဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်မျှတသော ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် မဟာနေမင်းကျမ်းစာမူ မတူညီပေ။ ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ပြင်းထန်ကာ ကြီးစိုးလိုသော သဘောသဘာဝ အပြည့်အဝ ပါရှိပေသည်။
လီယန်ချူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်မှု အလွန်မြင့်မားပြီး လေနှင့်မီးဖျာ ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အချိန်အနည်းငယ်မျှ အသုံးချကာ ဤမဟာနေမင်းကျမ်းစာကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။
ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း သူသည် ခြေပုလ္လင်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နေမင်းကြီးတစ်စင်း ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သူသည် နေမင်း၏ စစ်မှန်သော သဘောတရား ကို စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
မှန်ပေသည်၊ ဤမဟာနေမင်းကျမ်းစာတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးသည့် အာနိသင်လည်း ပါရှိနေပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှပေသည်။
ကျင့်ကြံအောင်မြင်သွားသည်နှင့် အခြားသော မှော်ပညာရပ်များကို မသုံးတတ်လျှင်တောင်မှ ဤကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ပြိုင်ဘက်များစွာကို အနိုင်ယူ ဖိနှိပ်ပစ်နိုင်ပေသည်။
ထိုမျှသာမကသေးဘဲ ၎င်းအတွင်း၌ အလွန် ထက်မြက်ကျွမ်းကျင်လှသော မှော်ပညာရပ် အချို့လည်း ပါရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နေမင်း၏ အနှစ်သာရ စွမ်းအင်များကို သန့်စင်ယူနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နေမင်း၏ စစ်မှန်သော မီးတောက်များ ကိန်းအောင်းနေကာ ကျင့်ကြံရာတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြင့် ရလဒ်နှစ်ဆ ရရှိနေသည်။
တစ်လ၏ ထက်ဝက်ခန့် အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို တစ်ကျော့ပြန် လေ့ကျင့်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
အချိန်အနည်းငယ် အားစိုက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီး ပိုမို၍လည်း ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လာခဲ့ပေပြီ။
ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး တာအိုပင်လယ်နန်းတော် မှ ဆင်းသက်လာသော အမွေအနှစ် ဖြစ်ပေသည်။
ရှေးယခင်က လောကအနှံ့အပြားတွင် တာအိုပင်လယ်နန်းတော်၏ အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးခြင်းကပင် ထိုနတ်ဘုရားဘုရင်၏ အစွမ်းထက်မြက်မှုကို သက်သေပြနေပြီး၊ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် ဤမျှကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်လ၏ ထက်ဝက်ခန့် အချိန်အတွင်း လီယန်ချူသည် မဟာနေမင်းကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ပိုမို၍ နက်နဲသိမ်မွေ့လာကာ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ယခုအခါတွင် လက်ထဲရှိ တာအိုလက်နက်များကို အသုံးချရာ၌ ယခင်ကထက် စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု ပိုမိုနည်းပါးသွားပြီး ပိုမို၍လည်း ကြာရှည်စွာ အသုံးပြုနိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က လီယန်ချူကို ပိုမို၍ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
မည်သည့် ယောကျ်ားလေးကများ မိမိကိုယ်ကို ပိုမို၍ ကြာရှည်ခံစေရန် မနှစ်သက်ဘဲ ရှိမည်နည်း။
ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ လက်ရှိ တာအိုစွမ်းအားမှာ အဋ္ဌမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် ညီမျှနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းမှာမူ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးကာ ငွေရောင်နဂါးငယ် အောက်ဆုနှင့် အဆင့်အတန်းချင်း တူညီနေပေသည်။
ဤအချိန်ကာလအတွင်း လီယန်ချူသည် သူမအား အမြောက်အမြား ညွှန်ပြဆုံးမပေးခဲ့သဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ယူရော့ ကမူ ကျင့်ကြံခြင်းကို စိတ်ဝင်စားပုံ မပေါ်ပေ။ လီယန်ချူက ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို ညွှန်ပြဆုံးမပေးနေစဉ်တွင် ဘေးနားမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေတတ်သည်။
လီယန်ချူသည် ရှဲ့ဝမ်ယင်အား လမ်းညွှန်ပြသပေးရာတွင် သူ၏ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံစဉ်က ရရှိခဲ့သော ခံစားသိရှိမှုများကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ များစွာ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ပေသည်။
သူအသစ် ကျင့်ကြံထားသည့် မဟာနေမင်းကျမ်းစာ၏ ကျင့်ကြံသည့် နည်းလမ်းမှာမူ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။
လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အခုမှ စတင်ကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မလမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့ပေ။
ထိုကဲ့သို့ဖြင့် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ ဤနေ့တွင် လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မထွက်ခွာမီ ရှဲ့ဝမ်ယင်အား မှာကြားခဲ့သည်။
"ငါ ပင်လယ်ရပ်ခြား ကျွန်းတွေဆီကို ခရီးထွက်ဦးမယ်။ ဒီခရီးစဉ်က အလွန် အန္တရာယ်များတယ်၊ ဘယ်တော့ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ မသိရဘူး၊ မင်း ကျောင်းတော်မှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေထိုင်ပါ"
ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ "ဟင်" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
သူမသည် ဤကျောင်းတော်တွင် ကျင့်ကြံနေထိုင်စဉ်အတွင်း စိတ်နှလုံးတွင် ယခင်က မကြုံဖူးစဖူး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရကာ၊ အချိုအရသာကို စတင်ခံစားမိခါစ အချိန်လေးတွင် လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာပြတ်သားမှုများ တောက်ပနေပြီး အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ တင်းမာသော လေသံကိုပါ တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ကာ -
"သိပါပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကို နှိမ့်ချကာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ထဲတွင် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ယူရော့တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ဆေးဖိုမီးဖိုကိုလည်း လီယန်ချူက ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရေအိုင်ငယ်လေးထဲရှိ ငွေရောင်နဂါးငယ် အောက်ဆုကတော့ ကျောင်းတော်ထဲတွင် ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
လီယန်ချူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကာ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။
ယူရော့ ကမူ အိမ်ဝန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမသည်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ထိုင်နေရသည်ကို မသိရှိပေ။
အပြာရောင် ကောင်းကင်နှင့် ဖြူစင်သော မိုးတိမ်များကို မော့ကြည့်နေစဉ် စိတ်နှလုံးမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းလောက်အောင် ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ရုတ်တရက် လွင့်မျောသွားကာ -
"စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးကြောပါလား... ဒီလောကထဲမှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ရှိသေးတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမသည် လျှောက်သွားနေစဉ် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေချင်းဝတ်များမှ ခေါင်းလောင်းသံ ကဲ့သို့သော ခရုသင်းသံများ မြည်ဟည်းနေကာ ရေအိုင်ငယ်လေးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ငွေရောင်နဂါးငယ် အောက်ဆုမှာ ရေအိုင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကူးခတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤရေအိုင်ငယ်လေးမှာ သူမအတွက် သေးငယ်သော်လည်း သူမအတွက်မူ အခြားသော ကျယ်ပြန့်လှသည့် ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယူရော့၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ညီမလေးနဲ့အတူ ဆင်းပြီး မဆော့ချင်ဘူးလား"
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် သေးငယ်ကျစ်လျစ်နေပြီး ရေအိုင်ထဲတွင် အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်နေပေသည်။
ထိုစဉ် အောက်ဆု၏ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် ယူရော့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။
မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အလွန်ထူးဆန်းသော အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။
အောက်ဆု၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး မည်သို့ဖော်ပြရမှန်းမသိသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာကာ -
"ယူရော့အစ်မ, ဘာကြောင့် အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေရတာလဲ"
ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယူရော့က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် -
"စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးကြောဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာကို မင်း သိရဲ့လား" ဟု ဆိုသည်။
အောက်ဆု အနည်းငယ် မိန်းမူးသွားကာ -
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ယူရော့က ဆက်လက်ပြောပြသည်
"နဂါးခွံနဲ့ နဂါးသွေးတွေ၊ နဂါးချိုနဲ့ နဂါးကြောတွေဟာ ထိပ်တန်း အဖိုးတန်ရတနာတွေပဲ။ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲ။ တာအိုကျောင်းတော်က ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ပါး... သူက မမွေးမြူတတ်ခဲ့ဘူး"
အောက်ဆု၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ယူရော့၏ အမူအရာမှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"ယူရော့အစ်မ, ပြောတာတွေက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီနော်"
ယူရော့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်
"ရှေးခေတ် ဝူလူမျိုးတွေတုန်းကလည်း နဂါးတွေကို မွေးမြူဖူးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားတယ်ဆိုတာကိုတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါဘူး"
အောက်ဆုမှာ ပိုမို၍ နားမလည်နိုင်တော့ဘဲ ယူရော့၏ ပုံစံမှာ ပုံမှန်အချိန်များနှင့် မတူတော့ကြောင်း ခံစားလာရသည်။
ရှေးခေတ် ဝူလူမျိုးဆိုတာ ဘာလဲ။ နဂါးမွေးမြူတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ နဂါးသွေးနဲ့ နဂါးခွံဆိုတာ ဘာလဲ။
သူမသည် နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ ဦးနှောက်ခြောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယူရော့သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရေထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ရာ အောက်ဆုသည် အလိုအလျောက် ရေကူးရှောင်ရှားလိုက်သော်လည်း သူမအား ထိတွေ့ခွင့်မပေးလိုပေ။
သို့သော် ယူရော့၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်မျိုး ပါရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး,
အောက်ဆုသည် ရုတ်တရက် ဖမ်းဆီးခြင်းခံလိုက်ရကာ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူမသည် ရေအိုင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ရှင် ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်နေပြီ, ဘာလုပ်တာလဲ"
ယူရော့က သူမကို အကဲဖြတ်ကြည့်ရှုရင်း -
"ငွေရောင်နဂါးလေး, မင်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးပစ်နဲ့" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် မျက်နှာနားသို့ အနီးကပ် တိုးကပ်သွားကာ နှာခေါင်းဖြင့် အသာအယာ နမ်းရှုံ့ကြည့်လိုက်သေးသည်။
ဤပုံစံမှာ ပုံမှန်မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်သည့် ယူရော့၏ ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။
အောက်ဆုက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် -
"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အော်သံကြောင့် အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်မိသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ယူရော့က အောက်ဆုကို လက်ဝါးပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကာ အောက်ဆုမှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။
"ယူရော့, ဘာလုပ်နေတာလဲ, အမြန်လွှတ်လိုက်စမ်း"
ယူရော့သည် လှည့်ကြည့်လာပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ယင်ကို ကြည့်ရှုရင်း -
"နောင်တစ်ချိန်မှာ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ငါ့ကို လွှတ်ခိုင်းနေတာလား" ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်
"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ"
ယူရော့က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်
"မူလကတော့ ငါ အချိန်အနည်းငယ် ထပ်စောင့်ကြည့်ချင်သေးတာ။ ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးကြောပါတဲ့ ဒီငွေရောင်နဂါးငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတော့ ငါ တကယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး"
ရှဲ့ဝမ်ယင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ယူရော့ မဟုတ်ဘူး, မင်းက ဘယ်သူလဲ"
ယူရော့က ပြုံးပြလိုက်သည်
"ဘာလဲ, ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ငါက ယူရော့ မဟုတ်ဘဲနဲ့ တခြားဘယ်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ"
ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ တာအိုစွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာကာ ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်, ယူရော့ရဲ့ ကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားပြီး အောက်ဆုကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း "
ထို့နောက် သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ယူရော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် အနက်ရှိုင်းဆုံး စိတ်ရင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။
ယခင်က ဟွာရှန် တိုက်ပွဲတွင် သူမသည် ထိုမကောင်းဆိုးဝါးကြီးကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရဲရင့်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ အရိုးထဲတွင် ရှိနေသော သတ္တိမှာ ပြင်ပတွင် မြင်တွေ့ရသလောက် ပျော့ညံ့နေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ဤဓားစွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော အဖျက်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။
သို့သော်လည်း ပုံမှန်အချိန်များတွင် ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယအဆင့်မျှသာ ရှိသော ယူရော့ကမူ ဤအချိန်တွင် အင်္ကျီလက်ကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုဓားစွမ်းအင်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။
သူမ၏ စစ်မှန်သော အဆင့်အတန်းမှာ ဒုတိယအဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွန်မြင့်မားသော တာအိုစွမ်းအားများကို ဖြည့်တင်းပေးထားခဲ့သဖြင့် ယခုတိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။
ယူရော့ထံတွင် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးခက်ခဲပြီး ဖုံးကွယ်ထားသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် လက်ချောင်းများကို ပုံဖော်ကာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ကို ချက်ချင်း ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
ဘုန်းးး ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယူရော့က လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ထိုငွေရောင် မိုးကြိုးအဆောင်သည် မပေါက်ကွဲမီပင် လက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ယူရော့က လက်ညှိုးကို ပေါ့ပါးစွာ ညွှတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုသည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
ယူရော့က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်
"လက်ရှိ လူ့ဘုံလောကထဲမှာ ဟိုကောင်လေး (လီယန်ချူ) ကလွဲပြီး မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ တကယ်ကို ရှားပါတယ်။"
"မူလတာအိုကိုယ်ခန္ဓာ ကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတယ်, ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ တာအိုစွမ်းအားတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တယ်လေ။"
"ဒါပေမဲ့... မင်းက ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။"
ရှဲ့ဝမ်ယင်မှာ ထိတ်လန့်နေသလို အလွန်လည်း ဒေါသထွက်နေကာ -
"မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယူရော့သည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မိုက်မဲတဲ့ ကောင်မလေးရယ်, ငါက နတ်ဘုရားလောကက ကျုံးဟွာ အရှင်မ ပဲ။ မင်းသာ အရင်တုန်းက အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ဆရာကြီးလို့တောင် ခေါ်ရလိမ့်မယ်။"
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကြည်လင်သော အသံမဟုတ်တော့ဘဲ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး၏ အသံမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။
သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာလည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားပြီး ပိုမို၍ တည်ငြိမ်အေးဆေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။
"နတ်ဘုရားလောကက ကျုံးဟွာ အရှင်မ ဟုတ်လား ယူရော့ကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"
ဟု ရှဲ့ဝမ်ယင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် သိကျွမ်းခဲ့တာ ဒီလောက်တိုတက်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တကယ်ကို ညီအစ်မ မေတ္တာ ကြီးမားလှချည်လား။ မင်းက သူမကို ထိခိုက်နစ်နာစေတာ မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ သန့်စင်မှုကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ခံယူလိုက်ပေါ့။"
ဤစကားကို ပြောဆိုနေစဉ် သူမသည် ရှဲ့ဝမ်ယင်အား ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ အားနည်းနေသေးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ယူရော့ မသေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရရှိသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤလူသားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်မြက်လှသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ စိတ်ပျက်အားငယ်ရပြန်သည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်
"ငါ့ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်က ဝိညာဉ်ပညာရပ်တွေမှာ အထူးကျွမ်းကျင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဟိုးအထက်စီးဆန်နေတဲ့ တာအိုဆရာ ကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားနိုင်ပါ့မလဲ။"
"သူ ဒီတစ်ခေါက် ပင်လယ်ရပ်ခြားကို အလည်အပတ် ထွက်သွားတာပဲ, ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ကို မတွေ့ရတော့ဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးကို အရမ်းကို ကြည့်ချင်စရာကောင်းနေမှာပဲ။"
ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် အောက်ဆုတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားကြသည်။
ဘေးနားတွင် အတူရှိနေခဲ့သော ဤမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ မည်သည့်အချိန်က စတင်ကာ နတ်ဘုရားလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖယ်ရှားလုယူခြင်း ကို ခံလိုက်ရသည်ကို လုံးဝ မသိလိုက်ရပေ။
ထိုစဉ်, ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်မှ သရော်သလိုလို အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မင်း ဘယ်လို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သိချင်နေတာလား "
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကာ အမြန်ပင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တာအိုဆရာလူငယ်လေး တစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်တည်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ မိမိအား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ, မင်းက ပင်လယ်ရပ်ခြားကို ထွက်သွားပြီးပြီ မဟုတ်လား"
သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်
"မင်း ဝေမြို့ကို ရောက်လာကတည်းက မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေ မမှန်ကန်ဘူးဆိုတာ ငါ ခံစားမိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာကို ငါ အရမ်း သိချင်နေခဲ့တာ"
သူ့စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျုံးဟွာ အရှင်မထံသို့ ဖမ်းရန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလွန်နက်နဲသိမ်မွေ့သော ပညာရပ်ဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။
တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကျောဘက်တွင် တိမ်ပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ကျုံးဟွာ အရှင်မ၏ ထိုမှော်ပညာရပ် ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ပြာ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ် ကြိုးစ ပင် ဖြစ်ပေသည်။
မမြင်နိုင်သော ကျောက်စိမ်းကြိုးစ တစ်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ထူထဲခိုင်မာနေပြီး တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် စိတ်ဓား ပညာရပ်ဖြင့် ထိုစိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ် ကြိုးစကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
သူသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျုံးဟွာ အရှင်မ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ငွေရောင်နဂါးငယ် အောက်ဆုကို ပြန်လည် လုယူလိုက်သည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် လက်ထဲတွင် လွတ်လပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အစောပိုင်းက မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိလိုက်ရဘဲ အောက်ဆုကို လုယူခံလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများစွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူသည် ဆက်လက် မလိုက်လံဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တန့်ကာ အသာအယာ ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ချည်နှောင်ထားသည့် ထိုတားမြစ်မှော်ပညာရပ်ကို လွယ်ကူစွာဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
ငယ်ရောင်နဂါးငယ်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး တုန်လှုပ်မှုမပြေနိုင်သေးဘဲ -
"ဒီမိန်းမက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှဲ့ဝမ်ယင်သည် ယူရော့၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဤအချက်ကို အသုံးချကာ လီယန်ချူကို ခြိမ်းခြောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမပြောတော့ပေ။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ရှုရင်း အံ့အားသင့်သွားကာ -
"ကောလာဟလတွေအရ မင်းက တာအိုလက်နက်တွေကို အသုံးချပြီးမှသာ နတ်ဘုရားနဲ့ လူသားတွေကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတာ, အခုတော့ ငါ မင်းကို အထင်သေးမိသွားပြီပဲ"
အစောပိုင်းက ထိုတာအိုဆရာလူငယ်လေး၏ စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ပွဲရော ခန္ဓာကိုယ် တိုက်ပွဲပါ နှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှပေသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်
"အောက်ဆုက မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာပါ, မင်းရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က ငါ ဖြစ်ရမယ်"
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် ပြုံးရွှင်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မှန်တယ်, မင်းက တကယ်ကို ငါ့ကို အံ့အားသင့်စေတယ်။ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကလည်း တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။"
"အပြင်မှာ မင်းကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူကြမ်းလို့ ခေါ်ကြတာ တကယ်တော့ မတရား ပြောခံရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
"……" လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများ တစ်ချက် တွန့်သွားသည်။
ပြင်ပကမ္ဘာတွင် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ ဦးနှောက်မရှိသော လူကြမ်းကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်
"ယူရော့လို့ ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေး မသေသေးဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဆက်တိုက်ခိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ရမလား "
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စွမ်းအင်များ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် ထူထဲပြည့်ဝနေကာ တာအိုကျောင်းတော်ကြီးများမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးများနှင့်ပင် လုံးဝ အလှမ်းမကွာလှပေ။
တချို့နေရာများတွင် ပို၍ပင် အားကောင်းနေသေးသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် -
"ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ခြိမ်းခြောက်လို့ မရဘူး, မင်းက သေချင်နေတာပဲ "
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ စကားသံ မဆုံးသေးမီမှာပင် လက်ဝါးဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှပေသည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အသက်ရှူကြပ်လာပြီး တာအိုစွမ်းအားများ လှည့်ပတ်ရာတွင်လည်း အလွန်တရာ ကျပ်တည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် မိမိသာ အစွမ်းကုန် မခုခံခဲ့ပါက ထိုသူ၏ တစ်ချက်တည်းသော ရိုက်ချက်ဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပျက်သုဉ်းသွားမည်ကို လုံးဝ သံသယ မရှိတော့ပေ။
"တကယ်ကို စိတ်နှလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူသတ်သမားပဲ "
ဟု ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူမ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ကျောဘက်တွင် ကောင်းကင်ပြာကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ သဘောတရားမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး သူမ၏ ဤမှော်ပညာရပ်မှာလည်း ခုခံရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် စွမ်းအားများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း အချို့သော အလွန်အားနည်းသည့် စွမ်းအင်အငွေ့အသက် အချို့မှာမူ အပြင်ဘက်သို့ စီးထွက်သွားခဲ့သည်။
ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကြီးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြာပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အုတ်မြစ် ကျောက်တုံးများမှာလည်း အမှုန့်အမွှားများ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။
သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စွမ်းအင်များ ပိုမိုမပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပေ၊ မဟုတ်လျှင် ဝေမြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံး သေခြင်းတရား နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျုံးဟွာ အရှင်မ၏ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ အဟုန်ပြင်းစွာ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေး၏ တစ်ချက်တည်းသော ရိုက်ချက်ကြောင့် သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
မည်သည့် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမျှ မရှိဘဲ သူမသည် တစ်ရှိန်ထိုး ခုန်တက်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ပင်လယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူလည်း အလွန်ထက်မြက်သည့် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ ခြေရာခံလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းနှစ်ခု အပြေးအလွှား လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် မိုးမြေ မြား တစ်စင်း ရှိနေသေးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူ့ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
သူမသည် အနောက်ပိုင်းဒေသ ၏ ရေခဲပြင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်ကာ တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရိုက်ခက်လိုက်ရာ နှင်းတောင်ကြီးတစ်ခု ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော မိုးမခသစ်ခက် တစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် ထိုမိုးမခသစ်ခက်ကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များမှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ စွမ်းအင်များမှာ အစောပိုင်းကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ ထူထဲပြည့်ဝလာခဲ့သည်။
ယခင်က ချူဟဲ့ ယူဆောင်လာခဲ့သော ရုပ်သေးရုပ်၏ စွမ်းအင်ထက်ပင် နတ်ဘုရားအဆင့် နှင့် ပိုမို၍ နီးစပ်လာခဲ့ပေပြီ။
ချူဟဲ့၏ ထိုအချိန်က စွမ်းအင်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း ကျုံးဟွာ အရှင်မမူ မတူညီပေ၊ ဤသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများပင် ဖြစ်ပြီး မိုးမခသစ်ခက်ထဲတွင် ဝှက်ဖုံးသိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင်မူ မိမိ၏ စွမ်းအားများကို ပြန်လည် ရယူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ စုဝေးနေပေသည်။
သူမသည် ဤအချိန်ကာလအတွင်း ကန်ယွမ်လောက ၏ ကွက်လပ်များကို လေ့လာစူးစမ်းပြီးဖြစ်ကာ ဤသန့်စင်ထားသော စွမ်းအားများမှာ ဥပဒေစည်းမျဉ်းများ၏ အစွန်းဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူ့ဘုံလောကကြီးက အစွမ်းထက်ဆုံးသော စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးလက်သည်းပဲလား"
ဟု လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မှန်တယ်, နတ်ဘုရားအဆင့်နဲ့ နီးစပ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် မင်းနဲ့ငါသာ ဒီလိုဆက်တိုက်ခိုက်နေမယ်ဆိုရင် လူ့ဘုံလောကရဲ့ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်အထိ စိတ်နှလုံး ရက်စက်သလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ် "
ဟု ကျုံးဟွာ အရှင်မက အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်တို့သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော မိုးမခသစ်ခက်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
"နတ်ဘုရားတွေ အောက်ဘုံကို ဆင်းလာတဲ့အခါ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေကို စွန့်လွှတ်ရတယ်မဟုတ်လား, ဘယ်လိုကြောင့် မင်းက သိမ်းဆည်းထားနိုင်သေးတာလဲ "
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူတတ်သူဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ ဤမေးခွန်းမှာ သူမ၏ အကြိုက်ဆုံးနေရာသို့ တည့်တည့်ကြီး ကျရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်
"ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေကို ဒီမိုးမခသစ်ခက်ထဲမှာ အရင်ဆုံး ထည့်သွင်းထားလိုက်ပြီး လိုအပ်တဲ့အချိန်ကျမှ ထုတ်ယူလိုက်ရုံပါပဲ။"
လီယန်ချူက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် -
"အာ... အဲ့လိုကိုး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်လမ်းကြောင်းကနေ အောက်ဘုံကို ဆင်းလာခဲ့တာလဲ"
ကျုံးဟွာ အရှင်မသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ -
"ဒီတာအိုဆရာလူငယ်လေးက မရိုးသားဘူးပဲ, ငါ့ဆီကနေ အချက်အလက်တွေ လုယူချင်နေတာပေါ့ "
လီယန်ချူက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် -
"မင်း ဒါကို တကယ်ပဲ ကြည့်တတ်လို့လား" ဟု မေးသည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မမှာ - "............"
သူမ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် -
"မင်းက အရမ်းကို မောက်မာလွန်းနေပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် မိုးမခသစ်ခက်ကို မြှောက်ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးရှိ မိုးနှင့်နှင်းများမှာ ထက်မြက်သော ဓားများကဲ့သို့ လီယန်ချူဆီသို့ အပြင်းအထန် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ကြသည်။
နတ်ဘုရားအဆင့်နှင့် နီးစပ်သော သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ မိုးမခသစ်ခက်မှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော တာအိုလက်နက် တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူသည် မဟာနေမင်းကျမ်းစာကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး နေမင်းကြီး တစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။
ကောင်းကင်တစ်ခွင်ရှိ မိုးနှင့်နှင်းများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အရည်ပျော်ကျသွားကြပြီး ထိုထက်မြက်သော ဓားချက်များမှာလည်း သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လုံးဝ မထိတွေ့နိုင်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာမျှ အာနိသင် မပြနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျုံးဟွာ အရှင်မ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူမအား အတိအကျ ကာကွယ်တားဆီးနိုင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှပေသည်။
သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီယန်ချူထံသို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
မိုးပွင့်တိုင်းသည် ဓားတစ်လက်စီ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ရှိန်တိုင်တိုင်ဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
လေးဖက်လေးမျက်နှာမှ ဝန်းရံလာသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မည်သည့်နေရာမှ မရှိပေ။
မိုးနှင့်နှင်းများကြားတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
လီယန်ချူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး မဟာနေမင်းကျမ်းစာကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်တစ်ခွင်ရှိ မိုးနှင့်နှင်းများ၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ လုံးဝ မနီးကပ်နိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း ပုံစံငယ်ရှိသော ခေါင်းလောင်းငယ် တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ပေခန့်သာ အမြင့်ရှိအမြင့်ရှိသည်။
ဒေါင်
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ကြီးမားထည်ဝါသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ချက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာပြင်ပသို့ ထွက်လာကာ ယူရော့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ချက်ချင်း ဝင်ရောက် လိုက်သည်။
ဝိညာဥ်ခြောက်ခြား ခေါင်းလောင်း သည် ဦးခေါင်းထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ခေါင်းလောင်းသံမှာ မရပ်မနား မြည်ဟည်းနေသည်။
ကျုံးဟွာ အရှင်မမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ နှစ်ဦးသား၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်နေကြသည်။
သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ် ပင်လယ်ပြင် အတွင်းတွင်မူ ကျုံးဟွာ အရှင်မ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ပွဲများတွင် အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်သွားရုံဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပျက်သုဉ်းသွားတတ်ရာ, ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေးမှာ မည်သည့် အသေးစိတ်ကိုမျှ စဉ်းစားမနေဘဲ ထိုကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်း တိုးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
တကယ်ပဲ ကောလာဟလတွေက အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ
ဤလူသည် တကယ်ပင် ဦးနှောက်မရှိသော ကြမ်းတမ်းသည့် လူကြမ်းကြီး တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။