အခန်း ၅၃၀

Vol. 53 Ch. 530

အခန်း (၅၃၀) တံခါးကို ပိတ်ဆို့ခြင်း

ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်၌ လှည့်ကြည့်လာသော တစ္ဆေစစ်သည် အနည်းငယ်က နောက်ထပ် စော်ကားမှုကို သတိမပြုမိသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး အပြန်အလှန် အားပြိုင်နေမှုမှာ ထာဝရလောက် ကြာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့က တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လှည့်သွားကြပြီး စစ်တပ်ကြီး၏ နောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါသွားကြကာ လေးလံသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ အဝေးရှိ မြူခိုးများနှင့် မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

အေးစက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်ချီ ဖိအားများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခြေသံများကို မကြားရတော့သည့် အချိန်မှသာ... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ခရီးသွားများဟာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ပြိုလဲသွားသည့်အလား အသက်ကို လုရှူလိုက်ကြရသည်။ လူအများစုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့၏။

ထိုက်ရွှီဆရာတော်က ယင်မောင်းတံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်နေကာ နောက်တစ်ကြိမ် တည်ကြည်စွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။ "ဒကာတို့... ဒီနေရာက သာမန်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်တယ်။ မှတ်ထားကြပါ... ဒီကိုလာတဲ့ ကိုယ်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ခရီးသွားဖို့နဲ့ ရှုခင်းတွေ ကြည့်ဖို့သက်သက်ပဲ။ ဘယ်လို အခြေအနေမှာမဆို ဒီက လူပဲဖြစ်ဖြစ် သရဲပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သတ္တဝါကိုမှ သွားမစကြနဲ့။ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှာကြနဲ့..."

"နားလည်ပါပြီ ဆရာတော်"

"ကျွန်တော် ဘယ်ကိုမှ လျှောက်မကြည့်သလို ဘယ်မှလည်း လျှောက်မသွားပါဘူး...."

လူတိုင်းက အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေ့ပြီးနောက် မည်သူကမျှ ဤခရီးစဉ်ကို သာမန် ရှုခင်းကြည့်ခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ် သဘောမထားရဲကြတော့ချေ။

ထိုက်ရွှီဆရာတော်က စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဝိညာဉ်သောင်းချီ မြို့တော်၏ နီရဲနေသော အမှတ်အသားဖြစ်သည့် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်မှာ တောအုပ်နက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ... အရှေ့တည့်တည့်တွင်သာ ရှိလေသည်။

"သွားကြစို့..." သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်ပြီး ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။

ခရီးသွားတစ်ဦးက တစ္ဆေစစ်တပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဆရာတော်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီလမ်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင်... အဲဒီ တစ္ဆေစစ်တပ် အုပ်စုကြီးနဲ့ တစ်လမ်းတည်း ဖြစ်မနေဘူးလား..."

ထိုက်ရွှီဆရာတော်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါက လမ်းပဲလေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုလေးတင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော သွေးရောင်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လျော့ကျသွားခဲ့ကြပြန်သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖွဲ့ကြီးနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့နိုင်သည်ဟူသော အတွေးက သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို အားအင်ချည့်နဲ့သွားစေ၏။

သို့သော် ဆရာတော်ကမူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့တွင် အံကြိတ်ပြီး အကြောက်တရားများနှင့်အတူ သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ထိုအဖွဲ့သည် မှိုင်းညို့နေသော တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် လူသူကင်းမဲ့နေသော ရှေးဟောင်း လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ၁၅ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့် တစ္ဆေစစ်တပ်ကြီး ပြန်ပေါ်မလာခဲ့သော်လည်း အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို သူတို့၏ လည်ချောင်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ထွက်လာစေပြန်သည်။

လမ်းမကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် လူတစ်စုနှင့် သူတို့ ထိပ်တိုက် တိုးမိသွားကြ၏။

သူတို့က တစ္ဆေစစ်သည်များ မဟုတ်သော်ငြားလည်း အလားတူပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေချေသည်။

မတူညီသော ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဤကမ္ဘာမှ ဒေသခံများဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသော လူဆယ့်ငါးယောက် ရှိနေခဲ့သည်။

အမျိုးသားများရော အမျိုးသမီးများပါ ပါဝင်ပြီး သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေကာ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူတို့၏ ခြေရင်းတွင်တော့ အလောင်းငါးလောင်း ရှိနေပြီး ထိုသေဆုံးမှုများမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေကာ သူတို့၏ အသားစများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး လူဟုပင် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကာ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုက်ရွှီဆရာတော်၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားရသည်။

အင်မော်တယ်ရာချီမြို့တော်လောကက အန္တရာယ်များပြီး အားကြီးသူက အားနည်းသူကို ဝါးမျိုသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။ သို့သော် သတ်ဖြတ်လိုသည့် မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ထားသည့် ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ဆွဲဖြဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အလောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ တကယ်ကို ရင်လေးစရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။

ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် သွေးထွက်သံယိုများပြားမှုကို သူက ပိုမိုတိုက်ရိုက်ကျပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော နားလည်မှုတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယအဆင့် ယဉ်ကျေးမှု၏ အကာအကွယ် ယန္တရားများမှာ တတိယအဆင့်ယဉ်ကျေးမှုလောက် ခေတ်မမီသလို... ဤကမ္ဘာရှိ ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကလည်း အများကြီး ပိုမို နိမ့်ကျနေချေသည်။

သို့သော် ဤနေရာရှိ အန္တရာယ်က သေစေနိုင်လောက်သည်။

ထိုက်ရွှီဆရာတော်မှာ မနေနိုင်ဘဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားရ၏။ သူက သူ့စိတ်ထဲတွင် "တာအို..." ဟုသာ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနိုင်တော့ပြီး သူ၏နောက်ရှိ ခရီးသွား ၃၀အနေဖြင့် နိုးနိုးကြားကြားရှိပြီး ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်မိစေရန် ဆုတောင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ၏ စွမ်းရည်များဖြင့် ဤမျှ အန္တရာယ်များသော နေရာတွင် လူအများအပြားကို ကာကွယ်ရန်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ချေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူက ကျန်းယဲ့ကို ပို၍ပင် လေးစားမိသွားတော့သည်။ သူက အခေါက်တိုင်းမှာ ခရီးသွားအမျိုးအစားပေါင်းစုံကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဖိအားနှင့် စွမ်းရည်မှာ သာမန်ထက် ထူးခြားပြောင်မြောက်နေချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ထားသည့် ထိုကစားသမား အဖွဲ့ကလည်း ထိုက်ရွှီဆရာတော်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို သတိပြုမိသွားကြ၏။

သူတို့က ချက်ချင်းပင် သတိထားသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ သွေးစွန်းနေသော လက်နက်များကို အလိုအလျောက် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြကာ ထက်မြက်သော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲမှ ယင်ချင်းဟုခေါ်သော လူငယ်တစ်ဦးက... ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်... မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အာားးး... လူသတ်မှု... လူသတ်မှု... ခင်ဗျားတို့ လူသတ်ထားတာပဲ"

တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် သူ၏ အော်ဟစ်သံက အထူးသဖြင့် နားကလော်စရာ ကောင်းနေ၏။

တရားမျှတမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အလွန်အမင်း အခြေအနေနှင့် မကိုက်ညီသော ဤစွပ်စွဲချက်ကြောင့် တစ်ဖက်အဖွဲ့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

သူတို့က အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အလွန် ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဝိညာဉ်သောင်းချီ အပျက်အစီး၏ ဤနယ်စပ်ဧရိယာတွင် အမှတ်အသား တိုကင်များကို လုယူရန်အတွက် လူသတ်ခြင်းက အလွန်ကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

'ဒီလူက... ဟန်ဆောင်နေတာလား...'

ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ယင်ချင်းသည် သူ မည်မျှ မိုက်မဲပြီး စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မိသွားကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားရ၏။

အထူးသဖြင့် သူ့ရှေ့မှ လူစု၏ အရူးတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူက သူ၏ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် ပိတ်အုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားကာ မြေကြီးထဲသို့သာ ဝင်ပျောက်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

'ငါ စိုးရိမ်နေတာတွေ တကယ်ဖြစ်လာပြီပဲ...' ထိုက်ရွှီ တာအိုဆရာတော်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်အဖွဲ့က အချိန်အခါမဟုတ် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုများကို ပြသနေကြသော်ငြားလည်း... လောကီနှင့် ကင်းကွာသည့် အငွေ့အသက်များ၊ နက်ရှိုင်းသော အရှိန်အဝါများရှိသည့် ထိုက်ရွှီဆရာတော်နှင့် သူ၏နောက်ရှိ လူ ၃၀ အပေါ်သို့ သူတို့၏ အကြည့်များ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ သူတို့မှာ မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြ၏။

ဤအန္တရာယ်များလှသော ဝိညာဉ်သောင်းချီ အပျက်အစီးနေရာတွင် ပြဿနာကို ရှောင်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းချေသည်။

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော အမျိုးသားက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ကုန်နေပြီ... ဘာပြဿနာမှ မရှာနဲ့... သွားကြစို့"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူဆယ့်ငါးယောက် အဖွဲ့က ထိုက်ရွှီဆရာတော်နှင့် သူ၏ အဖော်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဝိညာဉ်သောင်းချီ မြို့တော်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြပြီး မြူများဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အဖွဲ့ထဲမှ ချဲ့ကျစ်ထုံအမည်ရှိ ခရီးသွားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာတော်... သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးနေကြသလိုပဲ..."

ကျုံးရှစ်ဟုန်အမည်ရှိ အခြား ခရီးသွားတစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်.... ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ခံစားရတယ်။ သူတို့က မြို့ပြင်မှာ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ သူတို့ နှေးသွားရင် နောက်ကျသွားမှာကို ကြောက်နေတဲ့အလား မြို့ထဲကို အသေအလဲ ပြေးနေကြတာ..."

ထိုက်ရွှီဆရာတော်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မမြင်ရသော ထိုအရေးပေါ် အခြေအနေကို သူလည်း သဘာဝကျကျ ခံစားမိနေခဲ့သည်။

ထိုကစားသမားများ၏ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးအရှိန်အဝါနှင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ချေ။

ထိုနှစ်ဦး၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို နားထောင်ပြီးနောက် တစ္ဆေစစ်တပ် လမ်းဖြတ်လျှောက်သည့် မြင်ကွင်း၊ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ထားသည့် တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အခြားခရီးသွားများက ဤတောအုပ်ကြီးမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းပြီး မှိုင်းညို့နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ယခုအခိုက်အတန့်၌ ၎င်းက သူတို့ကို အချိန်မရွေး ဝါးမျိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသော မမြင်ရသည့် ဧရာမပါးစပ်ပေါက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူတို့၏ ခြေဖဝါးမှနေ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ စိမ့်တက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ခဏ၌ မြို့ပြင်တွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်မျိုး ရှိနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးသော်ငြားလည်း ထိုက်ရွှီဆရာတော်က ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး အသံနက်ကြီးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တော်တို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး.... အားလုံး ရှေ့ကိုပြေး... မြန်မြန် လိုက်ခဲ့ကြ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ယင်မောင်းတံကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အရှိန်တင်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွား၏။

ခရီးသွားများမှာလည်း မပေါ့ဆရဲကြတော့ဘဲ သူတို့၏ အကြောက်တရားကို ဖိနှိပ်ကာ အံကြိတ်ပြီး ရှေးဟောင်း လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ ပြေးနေသော ထိုက်ရွှီဆရာတော်၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားကြသည်။

ဤပြေးလွှားမှုက နာရီဝက် အတိအကျ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း အမောတကောဖြစ်နေပြီး လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေလုနီးပါးဖြစ်နေချိန်တွင် မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအသက်ရှူကျပ်လုမတတ် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးထဲမှ သူတို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

တောအုပ်၏ အစွန်အဖျားကို ကျော်လွန်သွားသည့်အခါ အတော်လေး ပွင့်လင်းသော မြေရိုင်းဒေသတစ်ခု ရှိနေပြီး အဝေးတွင်မူ... သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ထူထပ်သော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ဝိညာဉ်သောင်းချီ မြို့တော်၏ မိုးမျှော်မြို့ရိုးကြီးများကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြားလည်း မြို့တံခါးဝရှိ မြင်ကွင်းက ယခုလေးတင်မှ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သော လူတိုင်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်မြုပ်သွားစေပြန်သည်။

အခန်း ၅၃၀ပြီး၏။