အခန်း ၁၅၃

အခန်း ၁၅၃ ကိုယ့်ထောင်ချောက်ထဲ ကိုယ်ပြန်မိခြင်း

ရှောင်းယန်ချီ၏ မျက်ဝန်းကတော့ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းရိဟွမ်း၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည့် သူက ရုတ်တရက် ပြန်အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ကျုံးလန်ဟွာက သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ရန် သဘောမတူရသေးပေ။ သူ တော်ဝင်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ သူ စာမေးပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ကျုံးလန်ဟွာအနေဖြင့် သူမ၏သမီးကို ဆင်းရဲသည့် ပညာသင်သားတစ်ယောက်ထံ အပ်နှံမည် မဟုတ်ချေ။

ယခင်ဘဝက သူက ကျွန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မရှိသော်လည်း စူးယောင်ကွမ်းက သူ့ကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင်တော့ ဝမ်ရှီဆိုသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြီး သူ ဘာမှမရှိသည့်အချိန်တွင် သူမ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ပေးအပ်ခဲ့ကာ သူမ၏အကြည့်များနှင့် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းရိဟွမ်းကတော့ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

‘ငါ ဖျားနာနေတဲ့အချိန်မှာ သူမ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူမ ဘယ်မှာလဲ။ သူမက ငါ့ကို ပြုစုပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ငါ့အတွက် ထမင်းတစ်နပ်တောင် မချက်ပေးခဲ့သလို အဝတ်တစ်ထည်လည်း မလျှော်ပေးခဲ့ဘူး။’

အမှန်စင်စစ်တွင် သူ မှတ်မိနေသည့် အပြစ်ကင်းပြီး အန္တရာယ်မရှိသော အမျိုးသမီးနှင့် လုံးဝမတူသည့် ကျန်းရိဟွမ်းက အပြစ်မဲ့သော ဝမ်ရှီကိုပင် ထိုမျှရက်စက်သည့် ဆေးမျိုး တိုက်ကျွေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ သူမကို ရုတ်တရက် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

'သူမက ငါ ထင်ထားသလို တကယ်ပဲ ရိုးရှင်းပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား...'

"အစ်ကိုရှောင်းနဲ့ ကျွန်မကြားက ကိစ္စတွေကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။ အခု သူ စာပေလေ့လာဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာဆိုတော့ တခြားကိစ္စတွေက သူ့ကို အာရုံလွဲသွားစေလိမ့်မယ်။ သူ အချိန်ရတဲ့အထိ ကျွန်မ စောင့်နေမှာပါ"

"ဟွမ်းအာက နုပျိုလှပပြီး သခင်လေးရှောင်းကလည်း ပါရမီထူးချွန်တယ်။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပဲ၊ တကယ်ကို မနာလိုစရာကောင်းတယ်"

ဝမ်ရှီက အားကျနေဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အစားအသောက် လာပို့သည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဝင်ရောက်လာပြီး လူတိုင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိကြလဲ။ သမားတော်ကျန်းတို့အဖွဲ့က အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေကြတယ်။ သူဌေးစူးရဲ့ အခြေအနေက ထပ်ပြီး ဆိုးရွားလာပြန်ပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက ကိစ္စတွေကို ဘုန်းကြီးတို့ပဲ စီမံပေးရတော့မယ်။ ဆေးက သက်သာရဲ့လား။ တစ်နေရာရာမှာ မသက်မသာ ဖြစ်နေရင် ဘုန်းကြီးတို့ကို ချက်ချင်း ပြောကြနော်၊ ဘုန်းကြီး သတင်းလှမ်းပို့ပေးပါ့မယ်"

"သခင်မလေးစူးက သာမန်အအေးမိတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ ဘယ်လိုဖြစ်နေလို့လဲ"

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အရင်ကတော့ သာမန်အအေးမိတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မနက် အိပ်ရာထတဲ့အချိန်ကထိ သက်သာနေတာတောင် ရုတ်တရက် အခြေအနေက ပြန်ဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားဖို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပေါ့"

ရောက်လာသည့် ဘုန်းကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းရိဟွမ်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

'ပြီးသွားပြီ။ စူးယောင်ကွမ်း... ဒီတစ်ခါ နင်မသေရင်တောင် နင့်မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပုပ်သိုးပြီး ရုပ်ဆိုးတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်'

ကျန်းရိဟွမ်းက ဤကိစ္စကို မည်သူမျှ မသိအောင် အလွန်သတိထားပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် အရာအားလုံးကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်နေသဖြင့် နောက်လာမည့် ပြဇာတ်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ဝမ်ရှီက ဟင်းချက်ရန် ထွက်သွားပြီး ကျန်းရိဟွမ်းက ရှောင်းယန်ချီဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ရှောင်းယန်ချီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရိဟွမ်း အတွေးများနေသည်ကို သတိထားမိသွားကာ သူမ၏မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ကျန်းရိဟွမ်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ဘုန်းကြီးများက ညစာ လာပို့ကြပြန်သည်။

ဘုန်းကြီးများက အစားအသောက် ဝေငှပေးနေကြပြီး ရှောင်းယန်ချီတို့အဖွဲ့ ဘုရားကျောင်း၏ စုပေါင်းစားသောက်မှုတွင် မပါဝင်ရခြင်းမှာ ကျန်းညီအစ်မများက သူတို့ထံ အစားအသောက် မပို့ရန် မှာထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှောင်းယန်ချီကို တောင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း နှင်ချလိုက်ပြီး သူ့ရောဂါများ တခြားသူများထံ ကူးစက်သွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်မနေရလျှင် သူ့ကို လက်ခံထားတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဘုန်းကြီးများက အစားအသောက် ဝေငှပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားကြသည်။

ကျန်းရိဟွမ်းက စူးယောင်ကွမ်း၏ အခြေအနေကို သိချင်နေသော်လည်း ဘုန်းကြီးများ ပြန်ထွက်သွားပြီးနောက် ဘာသတင်းမှ ဆက်မကြားရတော့ပေ။

"ကျွန်တော် မနက်ဖြန်ဆို တောင်အောက်ကို ဆင်းလို့ရပြီ"

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် စာသင်သားကျန်းက စပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးဝမ်ရှူရဲ့ ဇနီးလေး ကျေးဇူးကြောင့်သာ ကျွန်တော်တို့ အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့တာ။ နောက်တစ်ခါ ကျိုးဝမ်ရှူကို တစ်ယောက်ယောက်က အနိုင်ကျင့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်မှာပဲ"

အခြားကျောင်းသားများကလည်း ဝင်ထောက်ခံနေကြသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ"

"ကျွန်တော်တို့က ကျိုးဝမ်ရှူကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတရားကို နားမလည်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျေးဇူးကန်းမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိတယ်"

မျက်လုံးအစုံပေါင်းများစွာက ရှောင်းယန်ချီထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းယန်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါမှ အနိုင်မကျင့်ဖူးပါဘူး"

"ဟမ့်"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အထင်သေးပြီး ရွံရှာနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။

ရှောင်းယန်ချီက စာသင်ကျောင်းတွင် ဆရာများ၏ အနှစ်သက်ဆုံးတပည့် ဖြစ်သလို သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အတော်လေး လိမ္မာပါးနပ်သည်။ သူက ကျိုးဝမ်ရှူကို လူကြားထဲ၌ အမြဲလိုလို ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးဝမ်ရှူကတော့ အထိခိုက်နည်းခဲ့သည်။

ထိုကောင်လေးက အမြဲတမ်း ကံကောင်းနေသည်ဟု သူလည်း တွေးခဲ့ဖူးသည်။

‘ဒါက 'လူမိုက်ကံကောင်း' ဆိုတဲ့ သူရဲကောင်းပုံပြင်များထဲက အဖြစ်အပျက်မျိုးလို ဖြစ်နေတာလား’

"ကျွန်မ ဗိုက်နည်းနည်းနာနေလို့ ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး"

ကျန်းရိဟွမ်းက သူမ၏ ဗိုက်ကို ဖိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ရှောင်းယန်ချီကတော့ သူမ ပြေးထွက်သွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဝမ်ရှီက ဟင်းချက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြုစုပေးရမည့်သူက ကျန်းရိဟွမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းရိဟွမ်းက ဝမ်ရှီလိုမျိုး သူ့ကို ဂရုစိုက်မပေးဘဲ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အတွေးထဲ နှစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှီက သူ ရေငတ်သည့်အခါ ရေခပ်ပေးတတ်ပြီး ဆာလောင်သည့်အခါ အစားအစာကို အဆင်သင့် ကြိုပြင်ဆင်ပေးထားတတ်သည်။ ကျန်းရိဟွမ်းကတော့ ယခုအချိန်ထိ စိတ်ကူးယဉ်လိုက်၊ ဗိုက်နာတယ်ဟု ညည်းညူလိုက်နှင့် သူ့လိုအပ်ချက်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ၎င်းက ကျန်းရိဟွမ်း၏ နှလုံးသား သူ့ထံတွင် မရှိတော့ဘူးဟု ရှောင်းယန်ချီကို ပိုသံသယဝင်လာမိစေသည်။

‘သူမက ငယ်လွန်းလို့ တခြားသူကို ဘယ်လိုပြုစုရမှန်း မသိတာများလား’

‘ဟုတ်မှာပါလေ၊ ကျန်းမိသားစုရဲ့ အခြေအနေက သာမန်လောက်ရှိပေမဲ့ ဟွမ်းအာက ငယ်ငယ်ကတည်း၊က အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရတဲ့အချိန် သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ သူမ လက်ကလေးတွေက နူးညံ့ပြီး များသောအားဖြင့် ပန်းထိုးတဲ့အလုပ်ပဲ လုပ်ရတာ။ သူမရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာက ကျုံးလန်ဟွာရဲ့ လက်ရာထက် ပိုရောင်းကောင်းတာဆိုတော့ ကျုံးလန်ဟွာက စိတ်သဘောထား ဆိုးပေမဲ့ ဟွမ်းအာကို အလုပ်ကြမ်းတွေ ခိုင်းလေ့မရှိဘူး။ ရွာထဲမှာလည်း သူမက လှပပြီး လူချစ်လူခင် များတာဆိုတော့ ကူညီပေးချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေတတ်တယ်’

အရိပ်တစ်ခုက စူးယောင်ကွမ်း၏ ပြတင်းပေါက်နားသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

စူးယောင်ကွမ်း၏ အခန်းကို စောင့်ကြည့်နေသူ မရှိသည်အား မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုသူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ဓ သို့သော်လည်း မည်သူမျှ လာနေသည်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် သူမ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ စူးယောင်ကွမ်းက သူမအား ကျောခိုင်းထားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီး စူးယောင်ကွမ်း၏ လက်ရှိပုံစံကို မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို ဝင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်လာနေရင်း လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အတွင်းထဲသို့လည်း ချောင်းကြည့်နေသေးသည်။

"နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

စူးယောင်ကွမ်းက ကုတင်ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် ကျန်းရိဟွမ်းကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရိဟွမ်းက စူးယောင်ကွမ်း၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ဖြူဝင်းနေသည့် မျက်နှာလေးကို မြင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"နင်က..."

သို့သော် သူမက သူမ၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး သူမ၏အသံကို နူးညံ့သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"နင် နေမကောင်းဘူးလို့ ကြားလို့ ငါ လာကြည့်တာပါ။ ငါတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက နင်က ငါ့ကို မနှစ်မြို့ပေမဲ့ ငါကတော့ နင့်ကို အမြဲတမ်း ညီအစ်မကောင်းတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ခဲ့တာပါ။ အခု နင် သက်သာနေတာ မြင်ရတော့မှပဲ စိတ်အေးသွားတော့တယ်။ နင့်အအေးမိတာ သက်သာရဲ့လား၊ တကယ်တော့ နင် အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ၊ နားဖို့ လိုအပ်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

စူးယောင်ကွမ်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကျန်းရိဟွမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

"အင်း... နင်က ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်ပေးတာပဲ"

"ဟုတ်တာပေါ့။ ငါတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျန်းရိဟွမ်းက စိတ်ရင်းမှန်သလို ဟန်ဆောင်နေဆဲပင်။

စူးယောင်ကွမ်းက မဲ့ပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ စေတနာကိုတော့ ငါ အတော်လေး ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်၊ နင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားရဦးမယ်"

"ဒါတွေ မလိုပါဘူး။ ငါက ဘာမှ ပြန်မမျှော်လင့်ဘဲ နင့်အတွက် စိုးရိမ်ပေးခဲ့တာပါ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရိဟွမ်းက အန္တရာယ်ရှိနေမှန်း အလိုအလျောက် သတိပြုမိသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ကျရောက်လာကာ သူမ သတိလစ်မေ့မြောသွားပြီး ပုံလျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။

ကျန်းရိဟွမ်း၏ နောက်တွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျိုးဝမ်ရှူက မားမားမတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူက လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်ကို ချိန်ဆနေရင်း အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောနေသေးသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် လက်ဆနည်းနည်း ပြင်းသွားတယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျင့်၊ ကျားချွန်နီနှင့် ဝမ်ဟွမ်ကျစ်တို့ အပါအဝင် ကျန်းအစ်မသုံးယောက်တို့လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"ယောင်ကွမ်း... ဒီမိန်းမကို ဘယ်လို စီရင်ကြမလဲ"

ကျန်းဖန့်တိက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ချက်လောက် ထပ်ရိုက်ခံခိုင်းလိုက်ရမလား"

"ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို အရမ်း ညှာတာပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျန်းကျောက်တိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဒီရောဂါ ဖြစ်တာ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ ဆိုတာ သိချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့ သူ့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားဖို့တော့ လိုမယ်။ တခြား လူနာတွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး"