အခန်း ၂၄၂
Vol. 25 Ch. 242
အခန်း (၂၄၂)
အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး မျိုးစေ့ကို ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း
“လောလောဆယ် ဒီလို အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စတွေကို တွေးပူမနေနဲ့ဦး!” ဟု ချန်းလန်ဘိုးဘေး က မှိုင်းညို့သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခု အရေးကြီးဆုံးက ချင်လော့ ကို အမိအရ ဖမ်းဖို့ပဲ! အားလုံး အတူတူ တိုက်ကြစို့!”
သူ စကားပြောပြီးနောက် အခြားသူများ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ကြသည်။
“မှန်တယ်... အရင်ဆုံး ချင်လော့ ကို ဖမ်းလိုက်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေလည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!”
“အဲဒါပေါ့... ချင်လော့ လို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မဟာချင်အင်ပါယာ အနေနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစို့!”
ချက်ချင်းပင် မဟာသူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားရှင် ငါးဦးသည် ချင်လော့ ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ချန်းလန်ဘိုးဘေး ကမူ သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
တိုက်ပွဲကတော့ စတင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘အင်း... သရုပ်ဆောင်ရဦးမယ်၊ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှပေတယ်!’
ချင်လော့ သည် မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသော လူရိပ်များကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်ရင်း “မင်းတို့က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့လွယ်တဲ့ သစ်သီးမှည့်လေးလို့ တကယ်ကြီး ထင်နေကြတာလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ကျားမကြီး... မင်းအလှည့်ပဲ!”
ချင်လော့ ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး နီရဲသွားခဲ့ရသည်။
မီးလျှံအစုအဝေးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီးနောက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရာ၊ ရေတွက်၍မရနိုင်သော မီးပွားများ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြေးဝင်လာသော မဟာသူတော်စင် များကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။
ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် မီးလျှံပိုက်နက်နယ်မြေ !
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျား သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမ မှ ဟွင်ယီ က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်...။
“ဒါ... ဒါက အဲဒီကောင်ပဲ! ချင်ရှောင် နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ သားရဲဧကရာဇ်ပဲ!”
ကျန်ရှိနေသောသူများအားလုံး မှင်တက်အံ့ဩသွားကြရသည်။
ချင်ရှောင် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော သားရဲဧကရာဇ်တစ်ကောင်ကို သူတို့ မည်သို့လျှင် အနိုင်ယူနိုင်ပါမည်နည်း။
“လူသားတို့... တုန်လှုပ်ချောက်ချားကြစမ်း!” အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျား သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရသော ၎င်း၏ ဒေါသမီးလျှံများကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ထုတ်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ၎င်းသည် မကြာသေးမီကပင် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားခဲ့ရသဖြင့် ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှုများကို ခံစားခဲ့ရရာ၊ ယနေ့တွင် ကောင်းကောင်းကြီး ကလဲ့စားချေရပေမည်။
“ကျွတ် ကျွတ်... ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို မျက်စိပျက်စရာပဲ။”
ချင်လော့ က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော တစ်ဒါဇင်ကျော်မျှသော မဟာသူတော်စင် များသည် ရန်သူများကို ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံပိတ်ဆို့ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
မဟာသူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးက ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်မှာ... “သွားကြစမ်း... ချင်လော့ ကို သတ်ကြစမ်း... သွား! အားလုံး ဝင်တိုက်ကြစမ်း!”
မဟာသူတော်စင် များအပြင် သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြားသည်လည်း ချင်လော့ ရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်မှာ အတော်အတန် များပြားလှပြီး အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ ရှိနေခဲ့သည်။
“ယုတ္တိဗေဒအရဆိုရင်တော့ လက်နှစ်ဖက်က လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား” ဟု သူက ထိုအမျိုးသမီးသူတော်စင်၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေထားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက်ရှင်ရသည်ထက် သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤမျှလောက်အထိ သန်မာနေမိခြင်းကို မုန်းတီးနေမိကာ၊ အဘယ်ကြောင့် ချင်လော့ ၏ ယခင်တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် တခါတည်း သေမသွားခဲ့ရပါသနည်းဟု နာကျည်းနေမိတော့သည်။
အကယ်၍ သူမ ယနေ့ ဘေးကင်းကင်းဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါက၊ မိမိတစ်သက်တွင် မည်သည့်အခါမျှ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှ အပြင်သို့ ပြန်မထွက်တော့ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်မိသည်။ ဒါက တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။
ထိုသူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြေးဝင်လာကြသည်။
ချင်လော့ ကမူ သူ၏ လက်ထဲရှိ လူသားဧကရာဇ်အလံတော် ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းကာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
လူအများအပြားမှာ မျက်စိရှေ့၌ မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အချို့လူများမှာမူ မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ထွက်ပြေးရန် မိမိတို့၏ နည်းလမ်းများကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ပိုမိုများပြားလှသော လူများမှာမူ လူသားဧကရာဇ်အလံတော် ၏ အတွင်းပိုင်း၌ လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖိအားများ လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မရမက ထရပ်လိုက်နိုင်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို စိမ့်တက်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများရှိကြသော မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည့် ဝိညာဉ်ဆိုးများ...
သူတို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူများပင် သူတော်စင်အဆင့် ရှိ ဝိညာဉ်များဖြစ်ကြပြီး၊ သူတော်စင်အဆင့် အောက်ရှိ ဝိညာဉ်များမှာမူ စောစောစီးစီးကတည်းက လုံးဝ ဝါးမြိုခြေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။
“လူသားဧကရာဇ်အလံတော် အတွင်းမှ ကြိုဆိုပါတယ်။”
“ဂိုဏ်းယူပါတယ်... မင်းတို့တွေ လူသားဧကရာဇ်အလံတော် ထဲမှာ မောင်နှမတွေ ဖြစ်လာနိုင်ကြပြီပေါ့။”
“မင်းတို့တွေ ထာဝရအစဉ်အမြဲ မောင်နှမတွေအဖြစ် ရှိနေနိုင်ကြပါပြီ!”
သူတော်စင်ဘုရင် တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ... “လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာပဲ! မင်း ချင်လော့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ ဤမျှလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“သူ့ကို ကြောက်မနေကြနဲ့... အတူတူ ဝင်တိုက်ကြစမ်း!”
သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပစ်မှတ်ထား ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။
ရှီးဟွမ် သည် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် လူအများအပြား၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းလှသော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။
သူမသည် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု လွင့်မျောထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ရိုက်နှက်ကြာပွတ် ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
ဖြန်း!
ထိုလူ့ထံမှ အလွန်တရာ နာကျင်လှသော ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ညည်းတွားသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ကြာပွတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ကွဲကြေပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။
ထိုဝိညာဉ်ဆိုးများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အုန်းအုန်းကျက်ကျက် တိုးဝှေ့ပြေးဝင်လာကြပြီး ထိုဝိညာဉ်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခွဲဝေကိုက်ခဲပစ်လိုက်ကြကာ၊ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများသည် ကျန်ရှိနေသောသူများအားလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောသူတိုင်း ကျောရိုးတစ်ခုလုံး စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပိုမိုအရေးကြီးသည်မှာ သူတို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရတော့သည်။
အပြင်ဘက်ရှိ တိုက်ပွဲမှာမူ တစ်ဖက်သတ် ဖိနှိပ်ချေမှုန်းခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ အကြေးခွံနီကောင်းကင်ကျား ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ယခုနေရာတွင် ရှိနေကြသောသူအားလုံးအနက် အကြွင်းမဲ့ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
မည်သူမျှ ၎င်း၏ တိုက်ကွက်တစ်ချက်ကိုပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြချေ။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ ပါရမီရှင်ဟု အမည်ခံထားကြသော ထိုလူများအားလုံးမှာ လုံးဝ သွေးပျက်ထုံကျင်သွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် တာအိုဆွေးနွေးရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ ဘာဖြစ်နေကြသနည်း။ မဟာသူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားရှင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းဂယက်များအောက်တွင် သူတို့ထဲမှ လူအများအပြားမှာ စောစောစီးစီးကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ပါရမီရှင်များ မဟုတ်ကြတော့ချေ၊ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စုတစ်စုမျှသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဟောက် နှင့် ရှောင်ယာ တို့သည် ကယ်တင်ရှင်များကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ရှောင်ယာ သည် မီးလျှံများ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဘေးနားတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ အေးစိမ့်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးအား မီးနဲ့ရေခဲကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
“မြန်မြန်သွား!” ရှောင်ယာ က သူမအတွက် တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ပေးလိုက်ပြီးနောက် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဝံ့တော့ဘဲ ရှောင်ယာ နှင့် အခြားသူများ၏နောက်မှ ကပ်လျက် ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့တော့သည်။
သူတို့ထက် အရင် ကြိုတင်ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသော မဟာသူတော်စင် နှစ်ပါးမှာမူ ချန်းလန်ဘိုးဘေး နှင့် လင်းယွမ်ဖုန်း တို့နှင့်အတူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ အနားသတ်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ သူတို့ ပိတ်ဆို့တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
“လင်းယွမ်ဖုန်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲ မသိဘူးလို့တော့ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့နော်!” ဟု ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါတို့က မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် လာပြီး ကူညီပေးခဲ့တာကို၊ အခုကျမှ မင်းရဲ့ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှာ ပိတ်မိနေရတယ် ဟုတ်လား။ ပြောစမ်းပါဦး... ဒါက ဘယ်လိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမျိုးလဲ။”
မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ “စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဒါကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲ သိပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့...”
“ငါ ဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟင်...” ထိုသူ မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။
“မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထိုလူတွေကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာ ငါကိုယ်တိုင်မို့လို့ပဲ။” မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း ၏ ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း အေးစိမ့်သွားစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချန်းလန်ဘိုးဘေး နှင့် သူသည် တပြိုင်နက်တည်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ဝေးလံသော နေရာမှ ချင်လော့ သည် လူနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။
“လင်းယွမ်ဖုန်း... ငါတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်သေးလား” ချင်လော့ က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မဟာသူတော်စင် အနည်းငယ်က သူတို့ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ လုံးဝ ပြာနှမ်းသွားခဲ့ရတော့သည်။
“မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း... ငါ မင်းနဲ့ သိလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ရှိပြီဗျာ... နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိတိ! အဲဒါကို မင်းက ငါ့အပေါ် ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။”
မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “အစ်ကိုကြီးလီ... ငါ့မှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း ငါ အစ်ကိုကြီးတို့အတွက် အသက်ရှင်သန်ခွင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုတော့ ကြိုတင်တောင်းဆိုပေးထားပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အရှင်မင်းသားထံမှာ ဒူးထောက်အညံ့ခံဖို့ပါပဲ။ မင်းလည်း မိမိကြောင့်နဲ့ မိမိရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ပြတ်တောက်ပျက်စီးသွားတာကို မမြင်ချင်သလို၊ ပိုပြီးတော့တောင် မိမိရဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ သမီးပျိုလေးတွေ သူတစ်ပါးရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်သွားရမှာကို မလိုလားဘူး မဟုတ်လား။”
ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် တစ်ဖက်လူမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ကျိန်ဆဲသံများအကြားမှပင် ထိုလူသည် နောက်ဆုံး၌ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းငုံ့အညံ့ခံလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
မဟာသူတော်စင်ဆိုသည်မှာလည်း လူသားသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်၊ လူသားမှန်သမျှ အသက်ရှင်လိုကြသည်ဖြစ်ရာ သူ၏ လုပ်ရပ်က ဘာမှားယွင်းနေပါမည်နည်း။
“ကောင်းပြီ... တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲကြတာပေါ့!” သေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်တုံး ကို ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် ချင်လော့ က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“နောက်ကျရင်တော့... ဒါက မင်းတို့တွေ စတင်သရုပ်ဆောင်ရမည့် အလှည့်ပဲ” ဟု ချင်လော့ က မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ယာ နှင့် လင်းဟောက် တို့သည် လူအများအပြားကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့သည် ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ပိတ်ဆို့တားဆီးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရပြန်သည်။
မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း နှင့် ချန်းလန်ဘိုးဘေး တို့သည် အချိန်ကိုက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြပြီး သွေးရဲရဲတိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ဆင်နွှဲပြခဲ့ကြသည်။
ချန်းလန်ဘိုးဘေး က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူတော်စင် သုံးဦးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကာ... “လင်းယွမ်ဖုန်း... သူတို့ကို ခေါ်ပြီး မြန်မြန်သွားတော့!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူတို့က ငါတို့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက် မျိုးစေ့တွေပဲ! သူတို့ သေလို့မဖြစ်ဘူး! သူတို့ အသက်ရှင်နေမှသာ ငါတို့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အနာဂတ်ဆိုတာ ရှိလာနိုင်မှာ!”
သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မဟာသူတော်စင် အနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ... “ငါ မင်းတို့နဲ့ အသက်လဲပြီး တိုက်မယ်ကွ! လာခဲ့ကြစမ်း... ဒီအဖိုးကြီးနဲ့အတူ အသေခံကြစမ်း!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
သူတို့အတွက် အသက်ရှင်သန်ခွင့် လမ်းစတစ်ခုကို ရရှိစေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံ ပေးဆပ်သွားခဲ့သော ချန်းလန်ဘိုးဘေး ၏ ခန့်ညားလှသော ကျောပြင်ပုံရိပ်ကြီးမှာ ကျန်ရှိနေသောသူအားလုံး၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားခဲ့တော့သည်။
ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ မဟာအစီအရင်ကြီးက ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ရာ၊ မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း နှင့် လင်းဟောက် တို့သည် ထိုဝင်ပေါက်ဝ၌ စောင့်ကြပ်နေကြပြီး၊ ချန်းလန်ဘိုးဘေး ရှိရာဘက်သို့ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်ရင်း ကျန်သူများကို... “မြန်မြန်လုပ်! မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း!” ဟု အော်ဟစ် သတိပေးနေခဲ့ကြသည်။
ချန်တို ကတော့ ကံကောင်းလှပေသည်၊ သူ ယခုထိ မသေသေးဘဲ ပင်မအုပ်စုကြီးနှင့် အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့ထက် အရင် ကြိုတင်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည့်အခါ လင်းဟောက် က သူ့ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်သည်။
“ငါတို့တွေ စံပြပုံစံ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ငါတို့က အနောက်ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပေးရမယ်။”
ချန်တို သည် လင်းဟောက် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ရှောင်ယာ ၊ ကျွမ်းရှီဆန်း နှင့် လီရှို့ယွင် တို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ၊ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း မလိုလားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရုံသာ ရှိတော့သည်။
ကျန်ရှိနေသောသူများ အားလုံး ထွက်ခွာသွားသည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပြင်သို့ လှမ်းထုတ်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်၊ လင်းဟောက် က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
“အရှင်မင်းသားက ပြောထားတယ်... အခြားဘယ်သူမဆို ထွက်သွားလို့ရပေမဲ့ မင်းကတော့ သွားလို့မရဘူး တဲ့။”
ဟန်ချက်ကို မနည်းပြန်ထိန်းလိုက်ရသော ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ချန်တို သည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ချန်းလန်မဟာအစီအရင်ကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် မိမိထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေလှမ်းလှမ်းလာနေသော ချင်လော့ ကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသေခံ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ချန်းလန်ဘိုးဘေးကြီး သည် ချင်လော့ ၏ ဘေးနားတွင် ကျိုးနွံရိုသေစွာဖြင့် လိုက်ပါလာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် အရူးအမူး လည်ပတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ဝုန်းခနဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကို မြင်ယောင်သွားခဲ့ရသလို... ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဝန်ပိသွားခဲ့ရပြီး၊ အလွန်တရာ မောပန်းနွမ်းနယ်လှသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေစွာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း အားနည်းလှသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်မှာ...
“ငါ တကယ်ပဲ မောပန်းနေပြီ... ပျက်စီးချင်သလိုသာ ပျက်စီးပါစေတော့ဗျာ!”