အခန်း ၂၄၃

အခန်း (၂၄၃)

ချန်တို ဒူးထောက်အညံ့ခံခြင်း၊ လင်းယွမ်ဖုန်းက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စစ်မေးခြင်း

“လက်လျှော့လိုက်ပြီလား။” ချင်လော့သည် သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် မသတ်ခဲ့ဘဲ ဘေးနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ သူနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ရင်းနှီးလှသော မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးများပမာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချန်တိုက နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချင်လော့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ “ငါ လက်မလျှော့ရင် တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“လင်းဟောက်က မင်းရဲ့လူ ဖြစ်နေတယ်၊ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေကလည်း မင်းရဲ့ စကားကို နားထောင်နေတယ်၊ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီလောက်အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အကွက်ချကြံစည်နေခဲ့ကြတာ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မင်း နောက်ဆုံးတော့ သေရတော့မယ်ဆိုပြီး တကယ့်ကို ရင်ခုန်ကြည်နူးနေခဲ့တာ”

“မင်းကို ငါ ဘယ်လောက်အထိ ကြောက်လန့်နေရလဲ မင်းသိရဲ့လား။ ငါက သူ့နဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်တိုင်တိုင် ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်တိုင်း ငါ သူ့ကို ရှုံးခဲ့ရတယ်! လုံးဝကို အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာ။ သူက ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားနတ်ဆိုးဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်က တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို အနိုင်ယူပြီး ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေပစ်ဖို့ပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လိုသေသွားလဲ မင်းသိလား။”

ချင်လော့ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူက ဆက်လက်၍ “မင်း သေချာပေါက် မသိပါဘူး!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“သူက မင်း တခြားလူတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့ တိုက်ကွက်ရဲ့ လှိုင်းဂယက်အရှိန်ကြောင့်တင် သေဆုံးသွားခဲ့ရတာကွ! တကယ့်ကို ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား! ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားနတ်ဆိုးဆိုတဲ့ကောင်က မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ဖို့တောင် အရည်အချင်း မမီခဲ့ဘူး။ သူလို ငါးဖွဲလေးတစ်ကောင်ကို မင်း ဘယ်တော့မှ မှတ်မိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဒါဆို ငါက ဘာကောင်မလို့လဲ။ လူတိုင်းက ငါ့ကို ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလို့ ပြောနေကြပေမဲ့၊ တကယ်တော့ ငါက အဲဒီပါရမီရှင်လို့ ခေါ်တဲ့လူတွေထက် အနည်းငယ် ပိုပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေခဲ့ရတဲ့ ကံကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ အခုကော... ဟဲဟဲ... ငါ တကယ်ပဲ မောပန်းနေပါပြီ။ ယာယီကံကောင်းမှုဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအစစ်အမှန် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလိုလူမျိုးက အခု ငါရထားတဲ့ ရာထူးနေရာနဲ့ လုံးဝ မထိုက်တန်ပါဘူး။”

ချင်လော့ကလည်း ထောက်ခံသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ “မှန်တာပေါ့... အရင်ကဆိုရင် မင်းက တကယ်ကို မထိုက်တန်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူတစ်ယောက်မှ မကျန်တော့အောင် ဘယ်သူက လုပ်ခဲ့လို့လဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူး။”

“ရှေးဟောင်းခေတ်က သူရဲကောင်းကြီးတွေက လေနဲ့အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီ၊ အခုခေတ်က လူယုတ်မာငယ်လေးတွေကတော့ စင်မြင့်ပေါ်ကို တက်လှမ်းလာနေကြပြီ။ ဟဲဟဲ... သနားစရာပဲ၊ တကယ့်ကို သနားစဖွယ်ကောင်းလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရှောင်ယာနဲ့ ကျွမ်းရှီဆန်းတို့ကတော့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြတုန်းပဲ...”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ချင်လော့၏ မရေရာသော အပြုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

'ငါ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ... ဘာဖြစ်လို့ ရှောင်ယာနဲ့ ကျွမ်းရှီဆန်းတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြတာလဲ။ လင်းဟောက်နဲ့ ချန်းလန်ဘိုးဘေး နှစ်ဦးစလုံးက ချင်လော့၏ လူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီကိုး။:'

“ငါ မောပန်းနေပြီ၊ တကယ်ကို မောပန်းနေပါပြီ။ ငါ့ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အဆုံးစီရင်ပေးလိုက်ပါ။”

စကားပြောပြီးနောက် ချန်တိုသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ချင်လော့က သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ချင်လော့သည် သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် မသတ်ခဲ့ဘဲ “တစ်ခါတလေကျရင် အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်တာကပဲ မင်းကို အစွမ်းထက်လာစေတယ်ဆိုတာ မင်း တွေးဖူးရဲ့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ယာယီကံကောင်းမှုဆိုတာလည်း ခွန်အားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ကောင်းကင်တာအိုက တခြားလူကို မရွေးဘဲ မင်းကိုပဲ ရွေးချယ်ရတာလဲ။ အသက်ရှင်နေရတာက မကောင်းဘူးလား” ဟု ချင်လော့က ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို မသတ်ဘူး ဟုတ်လား” ချန်တိုက အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချင်လော့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချင်လော့က ပြုံးလျက် “မင်းရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ မင်း အသက်ရှင်ချင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် သေချင်သလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်စမ်းပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပါးနပ်သောလူများအတွက်မူ အများကြီး ရှင်းပြနေရန် မလိုအပ်ပေ။ ချန်တိုသည် ချင်လော့၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ သေဆုံးသွားပါက သူ၏ ဂိုဏ်းနှင့် သူ၏ မိသားစုသည်လည်း သူ၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်ပါ ပျက်စီးသွားရပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကို သူ အသေအချာ ယုံကြည်ထားပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ချင်လော့မှာ ရန်သူများဖြစ်ကြသဖြင့်၊ သူ၏ ဂိုဏ်းနှင့် သူ၏ မိသားစုသည်လည်း ချင်လော့၏ ရန်သူများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ့တွင် အလွန်တရာ လှပချောမောသော စီနီယာအစ်မတစ်ဦး၊ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ဂျူနီယာညီမလေးတစ်ဦးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ လှပလွန်းသော စေ့စပ်ထားသူ မိန်းမလှလေးတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူတို့ မကြာမီ ကြုံတွေ့ရတော့မည့် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ကံကြမ္မာဆိုးများကို တွေးမိသောအခါ၊ ချန်တို တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍... အကယ်၍ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့အနေဖြင့် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အသေခံ တိုက်ခိုက်မိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ တွက်ချက်မှုများအရ မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မရှိချေ၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်! သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း!

“အရှင်မင်းသား... ချန်တို အညံ့ခံဖို့ လိုလားပါတယ်!”

ချင်လော့ထံတွင် ဒူးထောက်အညံ့ခံခြင်းမှာ အရှက်ရစရာ မဟုတ်ချေ၊ ချင်လော့က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ “ပါးနပ်တဲ့လူပဲ။”

ချင်လော့က ချန်တို၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံဆိပ်တုံးကိုလည်း သဘာဝကျကျပင် ရိုက်နှိပ်လိုက်တော့သည်။ ချန်တိုနှင့် အခြားသူများသည် နောင်အနာဂတ်တွင် ထိုဝါရင့်အဖိုးကြီးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ တန်ဖိုးရှိလာကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

[ကံကြမ္မာသားတော် ချန်တိုသည် အညံ့ခံသွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ၊ အိမ်ရှင်သည် ဗီလိန်မှတ် ၁၃၅,၆၀၀ မှတ် ရရှိပါသည်။]

“ကောင်းပြီ... ငါနဲ့အတူ ပြဇာတ်သွားကြည့်ကြတာပေါ့။” ချင်လော့က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရာ၊ ချန်တိုသည်လည်း သူ၏နောက်မှ ကျိုးနွံစွာ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်က မိမိ အလွန်တရာ အလေးထားလေးစားခဲ့ရသော မဟာသူတော်စင်ကြီးများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျဆုံးသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခင်က မိမိရှေ့မှောက်တွင် ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှပြီး ပုန်းကွယ်နေသော မဟာဆရာကြီးများကဲ့သို့ ဟန်ရေးပြခဲ့ကြသော စီနီယာကြီးများသည် ယခုအခါတွင်မူ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အမြီးနန့်ကာ အသနားခံနေကြရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက သူ့ကို အချက်တစ်ခုကို ပိုမို၍ သေချာသွားစေခဲ့သည်... ၎င်းမှာ - “ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကတော့ ပြီးသွားခဲ့ပြီ” ဟူ၍ ဖြစ်ပင်ဖြစ်သည်။

“သွားတော့... ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံအားထုတ်စမ်း။ မင်းက အခုအချိန်မှာ သိပ်ပြီး အားနည်းလွန်းနေသေးတယ်” ဟု ချင်လော့က ချန်တိုကို ပြောလိုက်သည်။ သူ အညံ့ခံပြီးနောက်၊ ချင်လော့၏ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် သူသည် ချင်လော့က တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးလိုက်သော ဒဏ်ရာပြင်းထန်လှသည့် သူတော်စင်ဘုရင် အနည်းငယ်နှင့်အတူ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာဖြင့် ရောက်ရှိလာသော ချန်တိုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့ပြီး “ကံကောင်းတာပဲ... တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ၊ ကောင်းကင်တာအိုက ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို လုံးဝ ပျက်စီးအောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးပဲ။ ချန်တို... မင်း အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးတာ တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလှတယ်!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့လို ပါရမီရှင်တွေ အသက်ရှင်နေသရွဲ့၊ မင်းတို့က ငါ့တို့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အနာဂတ်ပဲ! မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း။”

မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်းသည် နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး “ငါ့ရဲ့ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးကတော့ တစ်ရက်တည်းနဲ့တင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။ ငါ မုန်းတယ်! ချင်လော့... မင်း မသေမချင်း ငါ ဘယ်တော့မှ အနားယူမှာ မဟုတ်ဘူး! တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်! အား! အား! အား!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ရာ လုံးဝ သတိလစ်မေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လင်းဟောက်သည် ဘေးမှနေ၍ ဆက်လက်ကြည့်ရှုရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ မြင့်မြတ်သခင်၏ သရုပ်ဆောင်မှုက သိပ်ကို လွန်ကဲလွန်းနေသဖြင့် သူ မိမိ၏ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လွှတ်ခနဲ ရယ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်တိုသည် ထွက်ပြေးလာသော တပ်မတော်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပူးပေါင်းလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှသော ဟာသတစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

နောင်အနာဂတ်ကျရင် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပျိုးထောင်ပေးမည့် ပါရမီရှင်ဆိုသူများအားလုံးသည် မဟာချင်အင်ပါယာက လူတွေ ဖြစ်နေကြတော့မှာလား။ မဟုတ်ချေ... သူတို့အားလုံးက ချင်လော့၏ လူတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေကြတော့မည်။

ဤလုပ်ရပ်က ရန်သူကို သက်သက်မဲ့ အဆပေါင်းများစွာ အားဖြည့်ပေးနေခြင်းမျှသာ မဟုတ်ပါလော။ ချင်လော့က တကယ့်ကို ကောင်းကောင်းကြီး ကစားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ အခြားသူများ၏ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများကို ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘အကယ်၍ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေသာ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သိသွားကြရင်၊ သူတို့တွေ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးတွေအန်ပြီး သေကုန်ကြမလား မသိဘူး။’ ဟု ချန်တိုက မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူသာ ဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် သေသွားနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း၌မူ ဟွင်မင်က အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူ ညွှန်ကြားနေခဲ့သည်။ သူက လူနည်းငယ်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ “သတင်းကောင်း ရောက်လာပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ချင်းရှောင်က ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာထဲကို လှမ်းဝင်သွားခဲ့ပြီ။ သူ အခု အထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီဖြစ်လို့၊ ဖြစ်နိုင်တာက မကြာခင်မှာ ချင်းရှောင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါတို့ လက်ခံရရှိတော့မှာပါ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ချင်လော့အတွက်ကတော့... သူ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေဆီကို စောစီးကတည်းက ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။ ငါတို့တွေ မကြာခင်မှာ ချင်လော့ရဲ့ ခေါင်းကို သုံးပြီး ငါတို့ရဲ့ စစ်အလံကို ယဇ်ပူဇော်နိုင်တော့မှာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မတော်ကြီးက မဟာချင်အင်ပါယာကို တိုက်ရိုက် ချဉ်းနင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့မှာ ဖြစ်ရမယ်!”

ကျန်ရှိနေသောသူများမှာလည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဆင်မြန်းလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အချိန်တွေက တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိရာ အရပ်မျက်နှာထံမှ မည်သည့်သတင်းစကားကိုမျှ လက်ခံရရှိခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ အစား မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာသည်ကိုသာ စောင့်ကြိုတွေ့ဆုံလိုက်ကြရသည်။

ဝုန်း!

မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်းသည် လေဟာနယ်ဖြိုခွင်းခြင်းလွန်းပျံယာဉ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ကြိမ်းဝါးတော့သည်။ “ချန်ဟွိုက်ရွှီ! ဟွင်မင်! ငါ လင်းယွမ်ဖုန်းက မင်းတို့နဲ့ ကိစ္စမပြီးသေးဘူးကွ!”

ဤစကားလုံးများကြောင့် ရှိနေကြသော လူတိုင်း မှင်တက်သွားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများ နစ်ဆင်းသွားခဲ့ရပြီး မကောင်းသော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချန်ဟွိုက်ရွှီက အလျင်အမြန်ပင် “လင်းယွမ်ဖုန်း... စိတ်မပူပါနဲ့ဦး။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပါဦး... ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“စိတ်မပူရဘူး ဟုတ်လား။ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ! ငါ့ရဲ့ ချန်းလန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးကတော့ တစ်ရက်တည်းနဲ့တင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ! ငါ့ရဲ့ ချန်းလန်ဘိုးဘေးက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ငါးရာတိတိ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ရတာကွ! နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ငါးရာတိတိလေ! ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် အနာဂတ်မျိုးစေ့တွေကို ချန်ရစ်ပေးခဲ့နိုင်ဖို့အတွက်၊ သူက ရန်သူတွေကို ပိတ်ဆို့တားဆီးရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အသေခံ ပေါက်ကွဲပစ်ခဲ့တာ”

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။ ဟွင်မင်က ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်၍ “ကိစ္စတွေက တကယ်ပဲ အဆိုးဘက်ကို ရောက်သွားတာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အဆိုးဘက် ဟုတ်လား! မှန်တယ်... အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသွားခဲ့တာ! ဒါက ဘယ်လိုသောက်သုံးမကျတဲ့ စီမံကိန်းမျိုးလဲ။ မင်းတို့တွေကကော မဟာဗျူဟာတွေ ဆွဲခဲ့ကြသေးတာလား။ ချင်လော့ရဲ့ ဘေးနားမှာ မဟာသူတော်စင် ရှစ်ယောက် ရှိနေတာ ဟုတ်လား။ လေးယောက် ထွက်သွားပြီး... လေးယောက်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဟဲဟဲ... ဟဲဟဲ... လေးယောက်တဲ့လား၊ အဲဒီလေးယောက်ရဲ့ လေးဆကွ!”

သူက ဟွင်မင်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့က ချင်လော့ရဲ့ ခေါင်းကို သုံးပြီး စစ်အလံကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ စောင့်နေတုန်းပဲ ဟုတ်လား။ ငါ့အမြင်တော့ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဆုံးစီရင်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို သုံးပြီး စစ်အလံကို ယဇ်ပူဇော်လိုက်ကြတာက ပိုပြီးတော့တောင် သင့်တော်ဦးမယ်! နာကျည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တပ်မတော်ကြီးက သေချာပေါက် အောင်နိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါ မှန်တယ်မလား!”

လင်းဟောက်သည် ရဲရင့်လှသော မြင့်မြတ်သခင် လင်းယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေခဲ့ရပြီး စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်မှာ...

‘မြင့်မြတ်သခင်... ခင်ဗျားက တကယ်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ၊ အခြားလူတွေ ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလားမသိဘူး။’ ဟူ၍ ဖြစ်ပင်ဖြစ်သည်။