အခန်း ၂၄၇

အခန်း (၂၄၇)

ချင်ဖန် မဟာသူတော်စင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် မင်းအတွက် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် အနည်းငယ် ပေးအပ်ခြင်း

ချင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းမဲ့ ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီး မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်လိုက်ရရုံဖြင့် ယနေ့တွင် သူ မည်သို့ပင် ပြောဆိုပါစေ ဘာမှ အသုံးဝင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။ ဤလူများသည် သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား။ ဟဲဟဲ... ငါ ချင်ဖန်က မင်းတို့ကို ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲဆိုတာ သေသေချာချာ သိအောင် လုပ်ပြရမှာပေါ့!”

သူသည် အနိုင်ကျင့်ရလွယ်ကူသော သစ်သီးမှည့်လေးတစ်လုံး မဟုတ်သလို၊ မည်သူမဆို အလွယ်တကူ လာရောက်စော်ကားနိုင်သောသူလည်း မဟုတ်ချေ။

သူ၏ နောက်ကွယ်၌ မီးလျှံအစုအဝေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ မီးနဂါးတစ်ကောင်အသွင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းသိပ်သည်းသွားခဲ့သည်။

မီးနဂါးကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မီးနိယာမပိုက်နက်နယ်မြေသည် ချင်ဖန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ပွင့်ဟပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

မီးနိယာမ... ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုအဆင့်!

“လာပြီး တိုက်ကြစို့!” ချင်ဖန်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ထက်မြက်စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့်အတူ သူ၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ဝုန်း!

သူသည် အထက်သို့ ခုန်ပျံလိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွေ့လျားမှုအရှိန်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှပြီး၊ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဓိပတိတာအိုအရိုးသည် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းက ထိုအဘိုးအိုများထဲမှ တစ်ဦးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရကာ သူ၏ ချီနှင့်သွေးစွမ်းအားများမှာလည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်း အောက်ခြေအဆင့်အထိ တဟုန်ထိုး ထိုးကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

“အဘိုးကြီး... ငရဲကို သွားစမ်း!” ချင်ဖန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ စောစီးကတည်းက အနီးကပ်သို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ခုခံရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်တရာ နှေးကွေးသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ချင်ဖန်၏ ပူပြင်းလှသော မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည့် လက်သီးဆုပ်ကြီးသည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုကြီးမားလာသည်ကို သက်သက်မဲ့ ထိုင်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ချေ။

ဘုန်း!

ဤလက်သီးချက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့ရသဖြင့်၊ သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။

“အား... မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကောင်လေးက! ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ?!”

သူ၏ လေသံထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်၊ သူ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ရပြီ... ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာကြီး ဖြစ်ပေသည်။

သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မိမိကဲ့သို့သော မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးကို ဤမျှလောက် လွယ်ကူစွာဖြင့် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သည်လား။ ဤသည်ကား... ဤသည်ကား တကယ့်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိလွန်းလှချေ။

“ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး!”

သူ၏ အကူအညီတောင်းခံသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ၊ ကျန်ရှိနေသော မဟာသူတော်စင် နှစ်ပါးမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင် တုံ့ပြန်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ ချင်ဖန်ထံသို့ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ချင်ဖန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊ သူသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် “ဒီနေ့... မင်း သေရမယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်တိမ်းရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိချေ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးကို အရင်ဆုံး သတ်ဖြတ်နိုင်မှသာ လက်ရှိ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြီးအတွင်းမှ ဖောက်ထွက်နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝုန်း!

နောက်ထပ် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသော မန္တန်အမှတ်အသားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ ၎င်းက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုမန္တန်အမှတ်အသားများသည် လျင်မြန်စွာ ပောင်စပ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ဖန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

၎င်းသည် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသော မဟာသူတော်စင် နှစ်ပါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးရန်အတွက် ကောင်းကင်ယံသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ချင်ဖန်သည် အရူးအမူး သောင်းကျန်းသော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်သီးဆုပ်ကြီးများမှာ ကြယ်တံခွန်များပမာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် အရူးအမူး ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!

လက်သီးချက်တစ်ခုစီတိုင်းက ထိုမဟာသူတော်စင်အား နာကျင်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ညည်းတွားသွားစေခဲ့ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုသူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် နောက်ဆုံး၌ သတိဝင်လာခဲ့ကြပြီး ချင်ဖန်ထံသို့ ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ၊ ချင်ဖန်၏ အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ဦးကို ချက်ချင်း ဇီဝိန်ချုပ်ဆုံးသွားစေခဲ့သဖြင့်၊ ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင်ဘုရင်များကို ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရတော့သည်။

မဟာသူတော်စင် နှစ်ပါးကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော မန္တန်ကိုယ်ပွားချင်ဖန်သည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ထိုမဟာသူတော်စင် နှစ်ပါးမှာ ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖန်သည် ထိုမဟာသူတော်စင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။

“ငရဲကို သွားစမ်း!”

ဘုန်း! ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုမဟာသူတော်စင်၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချင်ဖန်၏ လက်သီးချက်အောက်တွင် လုံးဝ ကွဲကြေပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ၊ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရည်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

“ငါ မကျေနပ်ဘူး!” ထိုအဘိုးအိုသည် သူ၏ နောက်ဆုံးသော ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို လွှတ်လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော မဟာသူတော်စင် နှစ်ပါး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ကြရသည်၊ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် အောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော စစ်ပွဲအတွင်း၌ မိမိတို့ဘက်မှ မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

“ဒီကလေးက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်အစစ်ပဲ! သူ သေကိုသေရမယ်၊ ကယ်လို့ သူ မသေရင် မဟာချင်အင်ပါယာကြီးက သေချာပေါက် ပြန်လည်တောက်ပလာမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့အတွက်တော့ သေလမ်းပဲ ရှိတော့မှာ!” ဟု မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... သူ သေရမယ်။ သူက ဟိုချင်လော့ထက်တောင် ပိုပြီး ပါရမီထူးချွန်တဲ့လူ ဖြစ်နေနိုင်ချေ ရှိတယ်!”

“ကျက်သရေယုတ်လိုက်တာ... ဒီခေတ်ပြိုင်ကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါတွေက ငါတို့ တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေဆီမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ မဟာချင်အင်ပါယာထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာရတာလဲ။”

“သူလည်း အခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေပြီ၊ သူ့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း! ငါတို့ သူ့ကို ဧကန်မုချ သတ်ရမယ်!”

“အတူတူ ဝင်တိုက်ကြစမ်း၊ သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် လုံးဝ မပေးနဲ့!”

အခြားသော သူတော်စင်ဘုရင်များသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ချင်ဖန်ကို ချက်ချင်း အဝိုင်းအုံ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။ ချင်ဖန်က သူတို့ကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲ၌ အနက်ရောင် မျှော်စင်နက်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“မင်း ၎င်းကို အပြင်ထုတ်ဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရင် ငါတို့တွေ လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်။” ချင်ဖန်၏ ဘေးနားတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လေးနက်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ချင်ဖန် တစ်ဦးတည်းသာ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများမှာမူ လုံးဝ သတိမပြုမိကြပေ။

“မင်း သိထားရမယ်... ၎င်းသာ အပြင်ထွက်လာခဲ့ရင် မင်းကိုပါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်” ဟု ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ဖန်က အေးစက်စွာဖြင့် “အခုအချိန်မှာတော့... ထိုလူတွေကလည်း ငါ့ကို သတ်ချင်နေကြတာပဲလေ!” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ငါ သူတို့အားလုံးကို သေစေချင်တယ်!” ချင်ဖန်က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုမျှော်စင်နက်လေး၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအသံသည် အခြားသူများ၏ နားစည်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း လေးနက်တည်တင်းသွားခဲ့ရသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ဒီကောင်လေးမှာ လျှို့ဝှက်လှည့်ကွက်တွေ ကျန်သေးတယ်! မြန်မြန်လုပ်၊ သူ့ကို အပြတ်သတ်လိုက်ကြစမ်း!” မဟာသူတော်စင်တစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခုမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှု အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ချင်ဖန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မရေရာသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သဖြင့်၊ ထိုသူ၏ စိတ်ထဲမှ မကောင်းသော ကြိုတင်နိမိတ်ကို ပိုမို၍ ပြင်းထန်သွားစေခဲ့သည်။

သံကြိုးများ ပွတ်တိုက်လှုပ်ရှားသံများ သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“သတိထား!”

၎င်းမှာ အခြားသော မဟာသူတော်စင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လေသံထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင်၊ လေဟာနယ်နယ်မြေအတွင်းမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးတစ်ဖက် ဆန့်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ညှစ်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း!

စူးရှလှသော မိစ္ဆာသားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် လူတိုင်း၏ နားထဲ၌ ဟည်းထွက်သွားခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ခဏမျှ ဝေဝါးကြောင်အမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ထိုမဟာသူတော်စင်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံက သူတို့ကို ပြန်လည်သတိဝင်လာစေခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ထိုအော်ဟစ်သံတစ်ချက်သာ လွှတ်နိုင်ခဲ့ရုံမျှ ရှိတော့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိဘဲ လုံးဝဖြစ်သည်။ ကွယ်ပျောက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ထွက်ပြေးကြစို့!” နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မဟာသူတော်စင်မှာမူ လုံးဝ သွေးပျက်ထုံကျင်သွားခဲ့ရသည်။ သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စစ်မြေပြင်မှ ပထမဆုံး စတင်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ဖန်ကမူ ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး “ထွက်ပြေးတာလား... မင်းတို့တွေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သံကြိုးများ ပွတ်တိုက်သံမှာ ပိုမို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ပြီး၊ ပြတ်တောက်သွားသည့် အက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ၊ သံကြိုးများ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ချင်ဖန် သိရှိလိုက်သည်။

နောက်ထပ် မိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးနေသော ထိုမဟာသူတော်စင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဖြန့်ကြက်လိုက်သဖြင့်၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဖြူရော်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကြီးကိုပါ လုံးဝ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားလျက်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမ မိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ပြင်နှင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့တားဆီးထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး... သေရမယ်!”

ဩရှရှအသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ အားကောင်းလှသော စွမ်းအားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ထိုမဟာသူတော်စင်အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့်၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားခဲ့ရတော့သည်။

“ဧကရာဇ်နယ်ပယ်!” ထိုအဘိုးအိုသည် ခက်ခဲစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ရပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ၊ မိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးသည် သူ့ကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ကာ ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အနံ့ဆိုးလှသော ပါးစပ်ကြီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ဂျောက်ဂျက်... ဂျောက်ဂျက်... ကိုက်ခဲဝါးမြိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင်ဘုရင်များသည်လည်း ထိုစွမ်းအားအရှိန်အဝါ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းများ၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရကာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ၎င်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ကြရပြီး ထိုမိစ္ဆာသားရဲကြီး၏ အစာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြရတော့သည်။

ထိုလူများကို အကုန်အစင် ဝါးမြိုပစ်ပြီးနောက်၊ မိစ္ဆာသားရဲကြီး၏ ကျီစယ်လိုသော အကြည့်များသည် ချင်ဖန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

“ငါ ခုနတင် မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တာလေ၊ မင်းက ဘာလို့ ထွက်မပြေးတာလဲ။”

“အခုတော့... မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ဘူး။ မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ အစာ ဖြစ်လာရတော့မှာပေါ့။”

ချင်ဖန်က ၎င်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် “ငါတို့တွေ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ကြရင်ကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“အာ...” မိစ္ဆာသားရဲကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဘယ်လို အရောင်းအဝယ်မျိုးလဲ။”

“ငါ မင်းအတွက် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် အနည်းငယ်ကို အစာအဖြစ် ပေးအပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။”