အခန်း ၂၅၂
Vol. 26 Ch. 252
အခန်း (၂၅၂)
ကိစ္စကြီးတစ်ခု လုပ်ကြစို့၊ စစ်တပ်ကြီးများ၏ တိုက်ပွဲ
တုရော့လန်သည် လုံးဝ ဆွံ့အအံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ သူတော်စင်မလေး၏ အမိန့်အာဏာသည် မြင့်မြတ်သခင်မဖြစ်သော သူမ၏ အမိန့်ထက်ပင် ပိုမိုထိရောက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။
“သူတို့တွေ ရူးကုန်ကြပြီ၊ မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေက လူတွေ ရူးကုန်ကြပြီလား။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ ပြန်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်!”
သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်သေးမီမှာပင် နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။
“တုရော့လန်... မင်း ဟွင်မင်ကို သတ်ပြီးပြီလား။”
“ဟွင်မင်ရဲ့ ခေါင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့။”
ထိုစာသားများကို ကြည့်ပြီး၊ တုရော့လန်သည် ချင်လော့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေကို ချင်လော့က ထိုးဖောက်သိမ်းပိုက်လိုက်တာများလား။ ဒါကြောင့်မလို့ အဲဒီလူတွေက အညံ့ခံသွားကြတာလား။”
“သူတို့က ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ အညံ့ခံရဲကြတာလဲ!” တုရော့လန်က သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် ဟွင်မင်ကို ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။
“ကျွန်မရဲ့ မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်။ အခု ချင်လော့က မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေက လူတွေကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားပြီး ကျွန်မကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ။”
“သူတို့တွေ အခု ရှန်ယန်မြို့မှာ ရှိနေကြတယ်!”
ဤသည်ကား မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ပေးပို့လာသော တွေ့ဆုံမည့် နေရာဒေသ ဖြစ်ပေသည်။
ဟွင်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ “မင်း ဆိုလိုတာက ချင်လော့က မင်းတို့ရဲ့ မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား။”
“မင်းတို့ရဲ့ မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေက ချင်လော့ရဲ့လက်ထဲမှာ ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အသိမ်းခံလိုက်ရတာလား။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကို မင်းက ဘာလို့ သတင်းမပို့ခဲ့ရတာလဲ။”
တုရော့လန်က သွားကြိတ်လျက် “ကျွန်မလည်း မသိပါဘူးဗျာ။ ကျွန်မ သတင်းရတဲ့အချိန်မှာ မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးက ချင်လော့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“မြူခိုးမြင့်မြတ်နယ်မြေက ဒီလောက်အထိ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။” ဟွင်မင်၏ လေသံမှာ စူးရှသွားခဲ့သည်။
“ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့က ငါ့ရဲ့ ခေါင်းကိုပါ ယူလာခဲ့ဖို့ ပြောနေတာလား။”
“ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်သလဲ! သူတို့တွေ သေလမ်းရှာနေကြတာပဲ!”
“ဒါဆို... ကျွန်မတို့ သွားကြမလား။” တုရော့လန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဟွင်မင်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာဖြင့် “မသွားဘူး! လောလောဆယ် အခြေအနေက မရေမရာ ဖြစ်နေသေးတယ်၊ ရှန်ယန်မြို့ထဲမှာ ခြုံခိုထောင်ချောက်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်ခြေ ရှိတယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ငါတို့ သွားရင်တောင်မှ ငါတို့ကိုယ်တိုင် သွားလို့မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒီအစား... တခြားလူတွေကို...”
ဟွင်မင်သည် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်းပင် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှန်ယန်မြို့ဆီကို သေချာပေါက် သွားပါလိမ့်မယ်။ ချင်လော့ဆိုတဲ့ အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ကောင်လေးကတော့ ဒီတစ်ကြိမ် သေရမှာ သေချာနေပြီ!” ဟု ဟွင်မင်က သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ရာ၊ သူ၏ လေသံထဲတွင် အေးစိမ့်လှသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ချင်လော့နှင့် သူ၏လူစုသည် ရှန်ယန်မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသော်လည်း ရပ်တန့်ရန် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိခဲ့ကြချေ။
သူ၏ ပန်းတိုင်မှာ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းလှပေသည်... ၎င်းမှာ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ လက်ရှိ စစ်စခန်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ တုရော့လန်သာ လူအတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့လျှင် ရှန်ယန်မြို့သို့ ဘယ်တော့မှ လာလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
သူတို့ ထျန်းရွှေမြို့သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေလှမ်းတစ်ရက်စာ ခရီးအလိုမှာပင်၊ ချင်လော့သည် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အတွင်းပိုင်းထံမှ သက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်သတင်းအချက်အလက်များကို ကြိုတင်ရရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းသား... လောလောဆယ် ထျန်းရွှေမြို့အတွင်းမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးမှ ရှိမနေပါဘူး ခင်ဗျာ။”
“ယူဆရသလောက်တော့ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးက ရှန်ယန်မြို့ဆီကို ဦးတည်သွားနိုင်ခြေ ရှိပါတယ် ခင်ဗျာ။”
“ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေက မကြာသေးမီကတည်းက မဟာချင်အင်ပါယာအတွင်းပိုင်းက လူအချို့နဲ့ အနီးကပ် လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်နေခဲ့ကြတာပါ။ အချို့သောလူတွေက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်ကို ဘက်ပြောင်းခိုလှုံဖို့ စတင်အကွက်ချနေကြပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းတွေက လုံးဝနိမ့်မှာမဟုတ်ပေမယ့်၊ အတိအကျ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလူတွေက ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားပြီး မပြောပြကြပါဘူး ခင်ဗျာ။”
“အဲဒီအဘိုးကြီးက အခုထက်ထိ ကျွန်တော့်ကို သူ၏ ဝိညာဉ်ခန်းမက သာမန်တပည့်တစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံနေတုန်းပါပဲ။”
ဤသတင်းစကားကို ပေးပို့လာသောသူမှာ ထန်ဟောက် သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ စောစီးကတည်းက လှမ်းဝင်ထားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူများနှင့်လည်း ဆက်သွယ်မှု ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ဤနောက်ဆုံးစကားလုံးများမှတစ်ဆင့် ချင်လော့သည် ထန်ဟောက် သို့မဟုတ် ဟွင်ဝူဟန်၏ ရင်ထဲ၌ နာကျည်းမှုများစွာ ရှိနေကြောင်း သိမြင်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်ခန်းမအပေါ် သစ္စာရှိလှသော တပည့်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။
သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော အမှတ်အသားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေသော အကျိုးစီးပွားအုပ်စုအတွက် ကြိုတင်အကွက်ချရပေမည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမက လူများသည် သူ့ကို လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးလို အမြဲတမ်း ဆက်ဆံနေကြသဖြင့် သူ သဘာဝကျကျပင် မပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ချေ။
ချင်လော့သည် သူ၏ထံမှတစ်ဆင့် ထန်မိသားစု စေလွှတ်လိုက်သော ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူ အရေအတွက်ကိုပါ သိရှိခဲ့ရသည်...။
သူတို့သည် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်မိသားစုအတွက်မူ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားရှင်များ စောစီးကတည်းက ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီဟု ဆိုကြသည်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ ထိုသူများသည် ယခုမှ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ခုလေးတင် ရောက်ရှိခါစ ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ ဤနယ်ပယ်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတိုင်အောင် နက်နဲစွာ နှစ်မြုပ်ကျင့်ကြံထားခဲ့ကြသော ဝါရင့်စွမ်းအားရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။
ဤသည်ကား ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့ဝင်မျှသာ ရှိသေးသည်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီး၍ ယဲ့မြို့ကို အပြတ်အသတ် စစ်ချီတိုက်ခိုက်ချိန်တွင်မူ၊ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။
“ထျန်းရွှေမြို့ဆီကို အမြန်ဆုံးသွားပြီး ကိစ္စကြီးတစ်ခု လှုပ်ရှားကြစို့!” ချင်လော့သည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ စီးတော်ယာဉ်ကို ထျန်းရွှေမြို့ ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းမောင်းနှင်လိုက်တော့သည်။
ထျန်းရွှေမြို့အတွင်း၌ မဟာသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ မည်မျှအထိ ရှိနေသည်ကို သူ မသိရှိသလို၊ သိရှိရန်အတွက်လည်း စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ယခုအခါ သူသည် မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရုံမက၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထူးပင် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေခဲ့သည်။
မဟာသူတော်စင်အဆင့်အတွင်း၌ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း အနှိုင်းမဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။
ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ ဖြစ်နိုင်တာက ၎င်းကိုပါ အပြတ်သတ်ပစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။
ထျန်းရွှေမြို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းသော နေရာတွင် ထျန်းယွမ်မြို့ တည်ရှိနေပြီး၊ ဤနေရာ၌ နှစ်ဖက်စလုံးက လူဦးရေသိန်းချီသော တပ်မတော်ကြီးများကို အလုံးအရင်းဖြင့် ချထားခဲ့ကြသည်။
ထျန်းယွမ်မြို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ တောင်တန်းဘုရင် ကုကျန့် သာ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ထျန်းယွမ်မြို့ရိုးတံတိုင်း၏ အထက်တွင် မတ်မတ်ရပ်လျက်၊ ဝေးလံသော နေရာရှိ အဆုံးအစမရှိ များပြားလှသော ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တပ်မတော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဒါက မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ သဘောပဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ တပ်မတော်ကြီး လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံရလိမ့်မယ်။”
ကုကျန့်သည် မိမိတို့ဘက်တော်သားများအပေါ် မည်သည့်ယုံကြည်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။
သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူ၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးများအားလုံးသည်လည်း မဟာသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြကာ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးတိတိ ရှိနေခဲ့သည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် စစ်မြေပြင်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ဗျူဟာမြောက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြဖူးသော စစ်သူကြီးရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး၊ တစ်ချိန်က လောကအလယ်တွင် အလွန်တရာ ကျော်ကြားခဲ့ဖူးသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြပေသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ထဲတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးမျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာကော ရှိနေမလား။ သူတို့ဆီမှာ သေချာပေါက် ရှိနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော!
တောင်တန်းဘုရင်ကြီးသည် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ စောစီးကတည်းက ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ လောကအလယ်တွင် မပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏အပေါ် တစ်စုံတစ်ခု ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
ဤအချက်ကပင် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း၌ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးထက်မက အမြောက်အမြား ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“အခုအချိန်အထိ အင်ပါယာနန်းတွင်းက အရာရှိကြီးအသီးသီးက ငါတို့ရဲ့ ထျန်းယွမ်မြို့ကို စစ်ကူအရင်းအမြစ်တွေ လုံးဝ မပံ့ပိုးပေးကြသေးဘူး။ သူတို့က ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ နောက်ဆုံးသော အထူးထိပ်သီးတပ်ဖွဲ့တွေကို သက်သက်မဲ့ အသေခံခိုင်းချင်နေကြတာလား။”
ကုကျန့်သည် မြို့ရိုးတံတိုင်းပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရင်း၊ ရင်ထဲ၌ မလိုလားဟန်များစွာဖြင့် လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ထိပ်သီးလက်ရွေးစင် စစ်သည်တော်တွေက တကယ်ကို မများပြားတော့ပါဘူး။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပ်မတော် မဟုတ်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ထိုလူနည်းငယ်ကတော့ ဘာမှ နှမြောတသ နာကျင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
သူ၏ ဘေးနားရှိ လူနည်းငယ်မှာလည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတတ်သာသော ကူကယ်ရာမဲ့ အမူအရာများကိုသာ ဖော်ပြလိုက်ကြတော့သည်။
ကုကျန့်သည် တိုင်းပြည်ဘေးအန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင်မှ ဤရာထူးနေရာကို အတင်းအကျပ် တာဝန်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် စစ်ပွဲစတင်ဖြစ်ပွားကတည်းက၊ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့ရပြီး စစ်သည်တော်များကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူသည် တစ်ဆက်တည်း တိုက်ပွဲပေါင်း တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသဖြင့်၊ သူ တကယ်ကို မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းသား... အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မတော်ကြီး စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပါပြီ ခင်ဗျာ။”
မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်၌မူ၊ ဟွင်မင်သည် ထျန်းယွမ်မြို့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် “ကြိုတင်ချမှတ်ထားတဲ့ စီမံကိန်းအတိုင်း ဘာမှမပြောင်းလဲစေရဘူး။ ဒီနေ့ ငါတို့ ထျန်းယွမ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ရမယ်၊ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ဒီထိပ်သီးတပ်ဖွဲ့တွေကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ပြီးတာနဲ့၊ ယဲ့မြို့ဆီကို တန်းတူဗြောင်ကျကျ စစ်ချီမယ်! ငါတို့ ချင်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းဂူကြီးကို အပြတ်တူးဖော်ပစ်မယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ... ကုကျန့်ဆီကို နောက်ဆုံးသတိပေးချက် ရာဇသံစာလွှာ ပေးပို့ဖို့အတွက် သံတမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်စမ်း။ အကယ်၍ သူက အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ မလိမ္မာဘူးဆိုရင်တော့၊ ဒီနေ့ ဒီထျန်းယွမ်မြို့တော်ကြီးဟာ သူ၏ သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်လာစေရမယ်!”
ဝုန်း! ဝုန်း!
တပ်မတော်ကြီးသည် အရှိန်အဝါပြင်းစွာ ရှေ့သို့ ဆင့်ကာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချင်လော့နှင့် သူ၏လူစု ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ၊ တိုက်ပွဲကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း စတင်တော့မည့် အခြေအနေဆိုးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
“လူဦးရေသိန်းချီတဲ့ တပ်မတော်ကြီးတွေရဲ့ စစ်ပွဲကြီးပါလား၊ ကျွတ် ကျွတ်... တကယ့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှပေစွ။”
ချင်လော့သည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စစ်မြေပြင်ကြီးမှာ သူ၏ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွက်မူ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော အဟာရဖြည့်တင်းမှု အဆီအနှစ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်သည်။
သေဆုံးသွားမည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုချင်းစီနှင့် သွေးစက်တိုင်းသည် သူ၏ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွက် အားဖြည့်စရာ အဆီအနှစ်များ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ထျန်းယွမ်မြို့တော်၏ အတွင်းပိုင်း၌မူ၊ လူတစ်ဦးသည် ကုကျန့်ကို ကြည့်ကာ “တောင်တန်းဘုရင်... ငါတို့ မင်းအတွက် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှတဲ့ အခြေအနေ သတ်မှတ်ချက်တွေကို ပေးအပ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ရာထူးတန်းစီဇယားထဲကို လာရောက်ပူးပေါင်းလိုက်စမ်းပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ လက်ရှိ ရာထူးနေရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးထားမှာဖြစ်ရုံမက၊ မင်းရဲ့ ဤတပ်မတော်ကြီးကိုလည်း ဆက်လက်ဦးဆောင်ခွင့် ပြုဦးမှာပါ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့၊ မင်းတို့ဘက်က အနိုင်ရဖို့ မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ပါဘူး! အနည်းငယ်မျှသော ဖြစ်နိုင်ခြေလေးတောင် မရှိတာ ဖြစ်တယ်!”
“ပါးနပ်တဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတာ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အလိုက်သင့် လက်ခံတတ်ရတယ်၊ နားလည်လား။”
ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးသည်လည်း အင်ပါယာနန်းတွင်းထံမှ နောက်ဆုံးရသတင်းစကားကို လာရောက်တင်ပြခဲ့သည်။
မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံးသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးဖြစ်သည့် မဟာစစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးထံမှ စာသားမှာ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်... ၎င်းမှာ “ထျန်းယွမ်မြို့ကနေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာပါ၊ ကိုယ်ပိုင် စစ်အင်အားကို ထိန်းရှိမ်းပြီးမှ နောက်တစ်နေ့ကျမှ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပါ!” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
“ဟဲဟဲ...” ကုကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ခါးသီးစွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိပြီး၊ သူ၏ ရင်ထဲ၌ လုံးဝ ပြာကျသွားခဲ့ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“နောက်ဆုတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ ထွက်ပြေးရမယ် တဲ့လား။ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး အခြေအနေဆိုးမျိုးအထိ သက်ဆင်းကျရှုံးသွားရတာလဲ!”
ထိုသံတမန်သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်န်းဝန်းများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ဖျောင်းဖျပြောဆိုမှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ရုံရှိသေး၊ ကုကျန့်၏ ရက်စက်လှသော အကြည့်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
“စစ်ဖြစ်ပွားတဲ့အခါ နှစ်ဖက်သံတမန်ကို မသတ်ရဘူးလို့ ရှေးလူတွေက ပြောဆိုလေ့ရှိကြပေမယ့်၊ ငါ ကုကျန့်ကတော့ ဒီနေ့ ၎င်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်ကွ!”
ဝှစ်!
ဧရာမဓားကြီးတစ်ချက် ဓားအိမ်မှကျွတ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူတော်စင်အဆင့်ရှိသော ထိုသံတမန်၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ကုကျန့်သည် အထက်သို့ ခုန်ပျံလိုက်ရာ၊ ထျန်းယွမ်မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မတ်မတ် ရပ်တည်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ စကားသံသည် လူတိုင်း၏ နားစည်အတွင်းသို့ ကျယ်လောင်စွာ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
“ယွန်းရှီးမြို့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ ငါတို့တွေ စွန့်ခွာခဲ့ကြရတယ်!”
“ဟဲလော့မြို့ကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ ငါ ထပ်ပြီး စွန့်ခွာခဲ့ရပြန်တယ်!”
“ကျားယွမ်မြို့ကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး စွန့်ခွာခဲ့ရတာပဲ!”
“တစ်ဆက်တည်း တိုက်ပွဲပေါင်း တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်! တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ်တိတိ ရှုံးခဲ့တာပါ ရဲဘော်တို့! ငါ ကုကျန့် စစ်တပ်ထဲကို စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက၊ ဤမျှလောက်အထိ အရှက်ရစရာကောင်းတဲ့ စစ်ပွဲမျိုးကို ဘယ်တုန်းကများ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးလို့လဲ! ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာကြီးက တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လာတဲ့ အဆင့်မရှိတဲ့ လူအုပ်စုရဲ့လက်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေစွ! အဲတာက ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာကြီး စတင်တည်ထောင်ကတည်းက အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုကြီး ဖြစ်ပေတယ်!”
“စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတို့က ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေနဲ့ တိုင်းပြည်ကို အသက်လဲပြီး ကာကွယ်ရမှာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီနေ့မှာတော့ ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ နယ်မြေအမြောက်အမြားကို သက်သက်မဲ့ စွန့်ခွာခဲ့ကြရပြီး၊ ပြည်သူလူထုတွေကို ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးတွေကြားထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့ကြရပြီ။ ငါတို့ သေလွန်သွားတဲ့အခါကျရင် ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေကို ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ သွားပြီး ရင်ဆိုင်ကြတော့မှာလဲ!”
“ဒီနေ့တော့... ငါ ကုကျန့် ဘယ်ကိုမှ လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားမှာ မဟုတ်ဘူး!”
“ဒီထျန်းယွမ်မြို့တော်ကြီးဟာ ငါ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်လာစေရမယ်၊ ငါ အသက်လဲပြီး တိုက်ခိုက်သွားမှာဖြစ်လို့ လုံးဝ နောက်ဆုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!”