အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅)

ဟွင်မင်ကို ကွပ်မျက်ခြင်း၊ နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ဇာတ်လိုက်

“ယူမလာဘူး ဟုတ်လား။”

“ဧကရာဇ်လက်နက်လား။”

ဟွင်မင် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသောသူများအနက် ချင်လော့မှလွဲ၍ အမြင့်ဆုံးတာအိုဧကရာဇ်လက်နက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သူ့ထက် ပိုမိုသိရှိသူ မရှိချေ။

မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးသည် အမြင့်ဆုံးတာအိုဧကရာဇ်လက်နက်၏ စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထုတ်ဖော်လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ၎င်းအပြင် အမြင့်ဆုံးတာအိုဧကရာဇ်လက်နက်တစ်ခုသည် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်လက်နက် ဆယ်ခုထက်ပင် များစွာ သာလွန်မြင့်မားလှပေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး!” ဟွင်မင်သည် ယခုချက်ချင်းပင် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အလွန်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ့အတွက် ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့စမ်း!” ချင်လော့က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်အတူ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်သည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်ဟဖြန့်ကြက်လာခဲ့တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လူသားဧကရာဇ်အလံတော်က ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဟွင်မင် မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏လက်ထဲရှိ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်လက်နက်သည် နက်မှောင်လှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဦးခေါင်းခွံပုံရိပ်ယောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မှုကို ခုခံရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ၎င်းမှာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

ရှီးဟွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း “ဒါအကုန်ပဲလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ အတွင်းပိုင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဆိုးများ အရူးအမူး အော်ဟစ်ညည်းတွားလိုက်ကြရာ၊ ၎င်းက ဟွင်မင်၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားစေခဲ့သဖြင့် သူ့ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

“ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တယ် ဟုတ်လား။”

“ဒါပေမဲ့ မင်း ဆက်ပြီး ပိတ်ဆို့နိုင်ဦးမှာလား။” ရှီးဟွမ်သည် ရုန်းကန်နေရသော ဟွင်မင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ဆိုလိုက်သည်။ “လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းထဲမှာတော့... မင်း အပြင်လောကမှာ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ၊ ဤနေရာမှာတော့ ငါကသာ အုပ်စိုးသူအရှင်သခင်ပဲ။”

သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဝုန်း! ပြင်းထန်လှသော ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မှု စွမ်းအားတစ်ခု ဟွင်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားစေခဲ့တော့သည်။

“ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပါလား!” ဟွင်မင်သည် သွားကြိတ်လိုက်မိပြီး ရှီးဟွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လေသံထဲတွင် နက်နဲလှသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤသည်ကား သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဒုတိယမြောက် ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်ပေသည်၊ ပထမဦးဆုံးတစ်ဦးမှာ သူတို့ ဝိညာဉ်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ရှီးဟွမ်သည် ဒုတိယမြောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှီးဟွမ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သူတို့ ဝိညာဉ်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်ကြီးထက်ပင် ပိုမို၍ ကြောက်စရာကောင်းကာ အစွမ်းထက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

“အညံ့ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျက်စီးမလား။” ချင်လော့သည် ဟွင်မင်၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ငုံကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟွင်မင်သည် ချင်လော့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများစွာ ဖြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး “ချင်လော့... ဒီတိုက်ပွဲက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မလုံလောက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမှာ ရတနာလက်နက်ရဲ့ စွမ်းအား ရှိနေလို့ပဲ!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းသာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဤအမြင့်ဆုံးတာအိုဧကရာဇ်လက်နက်ကို မရရှိခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ဤလောက်အထိ အလူးအလဲ ရှုံးနိမ့်ပါ့မလား။”

“ဟဲဟဲ...” ချင်လော့က နှာခေါင်းရှုံ့လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်သေးရွံရှာမှုများဖြင့် ဟွင်မင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း အနည်းဆုံးတော့ အသက် တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်လောက် ရှင်သန်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ အခုထိ ဤမျှလောက် မိုက်မဲလှတဲ့ စကားတွေကို ပြောဆိုနေတုန်းပဲ။ မင်းက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။”

“ရတနာလက်နက်ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ခွန်အား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။”

“မင်း ခုနတင် မင်းရဲ့ အမည်ခံ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်လက်နက်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ... ငါ့ရဲ့ အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့ အဲဒီအမည်ခံ ဧကရာဇ်ရတနာဟာ ငါ့ရဲ့ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွက် အားဖြည့်စရာ အဆီအနှစ်တစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိတယ်။”

ချင်လော့သည် ဟွင်မင်၏ ဘေးနားရှိ တံစဉ်ရတနာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စနစ်က ခုလေးတင် ၎င်းအကြောင်းကို သတိပေးပြောဆိုပြီးကာစမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ဟွင်မင်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ တံခါးဝအထိ လာရောက်အပ်နှံလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

ဟွင်မင်၏ လက်ထဲရှိ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်လက်နက်သည် ဝိညာဉ်ဓာတ်နှင့် သက်ဆိုင်သော ရတနာဖြစ်သဖြင့်၊ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွက် ဝါးမြိုအားဖြည့်ရန် အလွန်တရာ ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

“ဖိနှိပ်စမ်း!”

ပြင်းထန်လှသော ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မှု အရှိန်အဝါများသည် အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်လာခဲ့သဖြင့် ဟွင်မင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ပြင်ပလောက၌မူ၊ သူ၏ ပိတ်ဆို့တားဆီးမှုများ မရှိတော့သဖြင့် ချင်လော့၏ လက်အောက်ရှိ မဟာသူတော်စင်များနှင့် ကုကျန့်တို့သည် အကြွင်းမဲ့ အသာစီးရလာခဲ့ကြပြီး၊ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာမူ အားနည်းချက်ဖြစ်ကာ ကျရှုံးသည့်အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ လူတိုင်း အချက်တစ်ခုကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်...။ ၎င်းမှာ ဤစစ်ပွဲကြီး၏ အနိုင်အရှုံး ရလဒ်သည် ချင်လော့နှင့် ဟွင်မင်တို့ကြား တိုက်ပွဲအပေါ်၌သာ လုံးဝ မူတည်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် နက်မှောင်လှသော မြူခိုးထုကြီး ဖုံးလွှမ်းထားရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ အမြဲမပြတ် ကျရောက်နေခဲ့ကြသည်။

ကုကျန့်ဘက်တော်သားများကမူ ချင်လော့ သေချာပေါက် အောင်ပွဲခံနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြပြီး၊ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်ကမူ ဟွင်မင် အနိုင်ရရှိပြီး လက်ရှိ အခြေအနေဆိုးကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်ရန် ဆုတာင်းနေခဲ့ကြသည်။

ဟွင်မင်သည် ယခုအခါ လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဦးခေါင်းခွံဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းတံစဉ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း “ငါ့အတွက် ပွင့်စမ်း!” ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ဤသည်ကား ဝိညာဉ်စွမ်းအားချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် အားပြိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ချင်လော့ထက် ပိုမိုသန်မာသော်လည်း၊ ဤနေရာသည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ အတွင်းပိုင်း ဖြစ်ပေရာ ရှီးဟွမ် တစ်ဦးတည်းနှင့်တင် သူ့ကို လုံးဝ ကြိတ်ခြေဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် အရူးအမူး လွှတ်ထုတ်လိုက်ခြင်းက ဟွင်မင်အတွက် သေးငယ်လှသော အခွင့်အရေး လမ်းစလေးတစ်ခုကို မရမက ရရှိသွားစေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ထဲရှိ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လေဟာနယ်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

“ခန်းမသခင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး!” ဟွင်မင်က အလောတကြီး အကူအညီတောင်းခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ချင်လော့၏ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွင်းမှ လုံးဝ ရုန်းထွက်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“စစ်ကူတွေကို လှမ်းခေါ်နေတာလား。” ချင်လော့က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း “ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် တစ်ဦး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာရင်တောင်မှ၊ ငါ့ရဲ့ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ထဲကနေ မင်းကို ဘယ်လိုမှ ကယ်တင်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။” ချင်လော့က ရှီးဟွမ်ကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။ “လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ရဲ့ လွှမ်းခြုံမှုနယ်ပယ်ကို ပိုပြီးတော့ ချဲ့လိုက်စမ်းပါဦး။”

“ဒီကောင်ကို အပြတ် ဝါးမြိုပစ်လိုက်စမ်း!” သူ ရည်ညွှန်းလိုက်သော ‘ဒီကောင်’ ဆိုသည့်အထဲတွင် ဟွင်မင်သာမက သူ၏ ဦးခေါင်းခွံဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းတံစဉ်ပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပါဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပါပြီ!” ရှီးဟွမ်က လေးနက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ အရှိန်အဝါများသည် အရူးအမူး ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းရန် အဆင်မပြေဖြစ်သွားခဲ့ရသော မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးမှာ ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း၌ ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ကြီး!” ထိုသူသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသော ဟွင်မင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

သူ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ပြီ... ပြီးသွားခဲ့ပြီ၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရပြီ၊ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရချေပြီ!

သူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သော်လည်း၊ ရှီးဟွမ်က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လွင့်မျောထွက်လာခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဟွင်မင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက သူ၏ ခွန်အားမှာ များစွာ အလှမ်းဝေးကွာလွန်းလှပေသည်။ တိုက်ကွက်တစ်ချက်ပင် မခံဘဲ လုံးဝ ကြွေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟွင်မင်သည် ယခုအထိ မရမက ကြံ့ကြံ့ခံ တောင့်ခံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်လက်နက်သည် သူ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွင်း၌ မနည်းအသက်ဆက်နိုင်ရန်အတွက် အားကိုးစရာ တစ်ခုတည်းသော ဖဲချပ်ဝှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း၊ သူ၏လက်ထဲရှိ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်လက်နက်မှာ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသန့်စင်ခြင်းကို ခံနေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။ များပြားလှသော ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီးများ၏ ဝိညာဉ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းစုစည်းထားခဲ့သော ဦးခေါင်းခွံကိုးခုအနက် သုံးခုမှာ စောစီးကတည်းက ဝါးမြိုခြေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နောက်ထပ် တစ်ခုသာ ထပ်မံဝါးမြိုခံလိုက်ရပါက၊ သူသည် ခုခံနိုင်စွမ်း စွမ်းရည်အားလုံးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ခန်းမသခင်ကြီးရယ်... ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်ပါဦး၊ ကယ်တော်မူပါဦး!” ဟွင်မင်မှာ ဒူးထောက်လျက် မျက်ရည်ပင် ဝိုင်းကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူ ဤမျှလောက်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့သည့် ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမျိုးကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝေးလံလှသော ရှန်ယန်မြို့၏ အနီးအနား၌မူ၊ နက်မှောင်လှသော ဝတ်စုံနက်ကြီးကို အပြည့်အဝ ဆင်မြန်းထားသည့် လူရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ လေဟာနယ်ကမ္ဘာကို ဖြတ်သန်းပြီး ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဟည်းထွက်သွားသော အသံတစ်ခုကို ကြားသိလိုက်ရသည်။

“ခန်းမသခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်ပါဦး!”

“မကောင်းတော့ဘူး!” သူ၏ ဩရှရှအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ သူ၏ ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဝိညာဉ်ခန်းမက လူတစ်ယောက်က အကူအညီတောင်းနေတာလား။” နောက်ထပ် ဘိုးဘေးအိုကြီးတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ခန်းမ ခန်းမသခင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော အရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည်လည်း သူ၏ ခြေရာအတိုင်း ထက်ကြပ်မကွာ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။

ရှန်ယန်မြို့နှင့် ထျန်းယွမ်မြို့အကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ အခြားသော သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်တရာ ဝေးကွာလှသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ဖြစ်ကြသော ၎င်းတို့အတွက်မူ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော လျှို့ဝှက်ရတနာအချို့၏ အကူအညီဖြင့် အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဝါဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်၌မူ အားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဟွင်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေစွာ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု နောက်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ငါ့ရဲ့ အသက်ကတော့ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရပြီ။ ခန်းမသခင်ကြီးက ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးနိုင်ပါ့မလား...’

ဤသည်ကား သူ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်မှ အတွေးစလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် ထာဝရမှောင်မိုက်ခြင်းကမ္ဘာကြီးအတွင်းသို့ လုံးဝလျားလျား နစ်မြုပ်ကျဆင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

လူသားဧကရာဇ်အလံတော်၏ လွှမ်းခြုံမှုနယ်ပယ်မှာ ပိုမို၍ လျင်မြန်စွာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တော့သည်။ ချင်လော့သည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်အတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ မဟာချင်အင်ပါယာ ရှိရာ အရပ်မျက်နှာထံမှ နားစည်ကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟစ်အော်ကြွေးကြော်သံကြီးများ အုန်းအုန်းကျက်ကျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“အောင်နိုင်ပြီ! အောင်နိုင်ပြီ!”

ကုကျန့်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အဆုံးစမရှိသော ခွန်အားလှိုင်းများ ပြည့်နှက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ - “ရဲဘော်တို့... ငါ့နောက်ကို လိုက်ပါပြီး သတ်ဖြတ်ကြစမ်း! ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီခွေးကောင်တွေအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်ကြစမ်း!” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

“ဒီစစ်ပွဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးမနေနဲ့! သတ်စမ်း! အကုန်လုံးကို အမိအရ သတ်ပစ်ကြစမ်း!”

“သတ်!” ချင်တပ်မတော်ကြီးသည် တန်ပြန်စစ်ဆင်ရေးကို အရှိန်ပြင်းစွာ စတင်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်စိတ်စစ်မာန်များမှာမူ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အောက်ခြေအဆင့်သို့ တဟုန်ထိုး ထိုးကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

ချင်လော့ ကိုယ်ထင်ပြလာခြင်းနှင့် ဟွင်မင် ကွယ်ပျောက်ပျက်စီးသွားခြင်းက အချက်တစ်ခုကို အသေအချာ သက်သေပြနေခဲ့သည်... ၎င်းမှာ မိမိတို့ဘက်တော်သားများ၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ရှင်းလင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့အတွက်မူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းမှတစ်ပါး အခြားသော လမ်းစဉ် မရှိတော့ချေ။

“ထွက်ပြေးကြစို့! မြန်မြန်... မြန်မြန်ထွက်ပြေးကြစို့!”

ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တပ်မတော်ကြီးမှာ တို့ရုံလေးနှင့်တင် လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ လူရိပ်တစ်ခုသည် အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဝါဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

လက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို တန့်လိုက်တော့သည်။

“ဒီလူတွေက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလူတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးနေကြတာလား။”

ချင်ဖန်၏ လေသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချင်ဖန်သည် များပြားလှသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေပြင်များကို အခက်အခဲပေါင်းစုံဖြင့် ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ဤထျန်းယွမ်မြို့တော်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤအရေးကြီးလှသော အခြေအနေဆိုးကြီးကို အစွမ်းကုန် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည့် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ၊ မိမိ၏ ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာမှာလည်း အချိန်တိုအတွင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း၊ ဇာတ်ကွက်လမ်းကြောင်းမှာမူ သူ မျှော်လင့်တွေးတောထားခဲ့သလို လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။