အခန်း (၁၂၁၂)
Vol. 79 Ch. 1212
Chapter 1212
ဖီးနစ် (၁)
လင်းရှန်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဒါပေမဲ့ လူသန်းပေါင်းများစွာထဲမှာတော့ ယုံကြည်တဲ့သူတွေ ရှိနေမှာပဲ”
လီဟယ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
“တကယ်တော့ ဒီနေရာက လူအများစုဟာ မင်းကိုထောက်ခံကြပြီး မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်အဖြစ်ရှုမြင်ကြတယ်၊၊ မင်း ဝင်ရိုးစွန်းဒေသကို ရောက်လာတော့ ငါတို့ ကောင်းကင်အကာကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းပိုများလာမယ်လို့ လူအများအပြားက ယုံကြည်နေကြတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့သူတချို့တော့ အမြဲရှိနေမှာပဲ”
“ကျုပ်တို့ ကောင်းကင်အကာကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မယ့် သေချာတဲ့နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီလား”
“စမ်းသပ်နေတုန်းပဲ”
လီဟယ်ပင်းက ပြန်ဖြေသည်။
လင်းရှန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်ကြာလာလေလေ လူတွေရဲ့ သဘောထားက ပိုပြီးပြောင်းလဲလာလေဖြစ်မှာပဲ”
လီဟယ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါက ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲ… မင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့လုပ်သမျှ လုပ်ရပ်တိုင်းဟာ စွန့်စားမှုတွေရှိနိုင်တယ်၊၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းအပေါ် လူတိုင်းက ကြားနေသဘောထားရှိ/မရှိ ငါတို့ အာမမခံနိုင်လို့ပဲ”
လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူယာက တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
“ဒါကြောင့် ကျုပ်ကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားရမယ်… တိုက်ပွဲတွေ၊ ကွပ်ကဲမှုတွေ ဒါမှမဟုတ် မဟာဗျူဟာမြောက်အစီအစဉ်တွေလိုမျိုး ဘယ်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စရပ်တွေမှာမဆို ကျုပ်ကပါဝင်ပတ်သက်လို့မရတော့ဘူးပေါ့၊၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်ဘေးနားက ဘယ်သူက ကျုပ်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်လို့ပဲ မဟုတ်လား”
“မှန်တယ်”
လီဟယ်ပင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက အရမ်းထက်မြက်တယ်… ဒါက တကယ်တော့ အမှောင်ဂိုဏ်းက ငါတို့ကို ပေးထားတဲ့ နောက်ဆုံးပုစ္ဆာပဲ၊၊ ဓားကိုင်ဆောင်သူဟာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေကို ယူဆောင်လာပေးရမှာဖြစ်ပေမဲ့… အခုတော့ ငါတို့က မင်းကို ဘေးဖယ်ထားရတော့မယ်”
လင်းရှန် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“ဒီမတိုင်ခင်က ဖောင်ဒေးရှင်းက ကျုပ်ကိုသတ်နိုင်တဲ့အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့မလုပ်ခဲ့ဘူး… ဒါဆို သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒါပေါ့”
ထို့နောက် သူသည် လီဟယ်ပင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ဖောင်ဒေးရှင်းပြောတာမှန်နေပြီး သူတို့က ကောင်းကင်အကာကွယ်ကို တကယ်ဖွင့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် ခဗျားတို့ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ”
“…”
လီဟယ်ပင်း ခေတ္တဆွံ့အသွားပြီးမှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ချက်ချင်းကွပ်မျက်ပြီး မင်းရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဖောင်ဒေးရှင်းဆီပို့ဖို့ တပ်ဖွဲ့ကြီးတစ်ခုစေလွှတ်ရမှာပေါ့”
လင်းရှန်၏မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ်ထက်ရှသွားသည်။
“အကြံကောင်းပဲ”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လီဟယ်ပင်းက စကားကို ပြန်လျှောချလိုက်သည်။
“ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ”
လင်းရှန်က မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
လီဟယ်ပင်း၏ မျက်ဝန်းများက စူးရှတောက်ပနေပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။
“မဟာဗျူဟာမြောက်ရှုထောင့်ကကြည့်ရင် ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး… မင်းလည်း မကြာခင်သိလာလိမ့်မယ်… ငါ့ရဲ့ ပုဂ္ဂလိက ရှုထောင့်ကကြည့်ရင်လည်း ငါဒါကိုလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
လီဟယ်ပင်းက လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုသနားစရာကောင်းတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမျိုးက ဆက်ပြီးတည်ရှိနေဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး”
လင်းရှန် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒေါသနှင့် လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းငြိမ်သက်သွားသည်။ အတော်ကြာပြီးမှ သူ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။
“ပရော်ဖက်ဆာယဲ့ကော ဘယ်မှာလဲ… ကျုပ် သူမကိုတွေ့လို့ရမလား”
“သူမက မင်းကို လောလောဆယ်တွေ့လို့မရသေးဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
လီဟယ်ပင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ယဲ့လန်ကို အမြင့်ဆုံးတပ်မှူးရာထူးကနေ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ”
…
ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် အမှောင်ထုကြီးလွှမ်းမိုးနေတတ်ပြီး တစ်ခါတရံတွင်မူ လေထု၏ ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် ကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံ၏ အမှောင်ထုသည် ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းကာ လွင့်ပျံနေသည့် ဧရာမအနက်ရောင်ဖဲကြိုးကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။
ဟွာရှောင်လင်းသည် ကောင်းကင်ကြီးကို ဤသို့မော့ကြည့်ရသည်ကို သဘောကျသည်။ စကြဝဠာကြီးနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နေရသလို ခံစားရပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကို ခံစားမိစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူ့ဘေးမှ လူအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။
“လူသားတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်က တကယ့်ကို ပြင်းထန်တာပဲ… သုံးဖက်မြင်ဒိုင်မေးရှင်းသက်ရှိတွေက ကမ္ဘာ့ဒိုင်မေးရှင်းကူးပြောင်းတာကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးကနေ လွတ်မြောက်အောင် ရှင်သန်နိုင်ကြတယ်ဆိုတာဟာ သက်ရှိတွေရဲ့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်ဘူးလား”
ဟွာရှောင်လင်းက ပြန်ပြောသည်။
“မစ္စတာရှီ… မဟုတ်သေးဘူး… သခင်ကြီး သိသင့်တာက ဒါကို အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်လို့ မခေါ်သင့်ဘူးဆိုတာပဲ… အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ နည်းပညာပံ့ပိုးမှုသာမရှိရင် သူ ဘာကိုမှပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
လူအိုကြီးက ဆက်ပြောသည်။
“ငါ့အမြင်ကတော့ အကောင်းမြင်ဘက်မှာရှိတယ်၊၊ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီက ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့အုပ်စုတွေကို ကယ်တင်ချင်စိတ်ရှိနေတာဟာ ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ၊၊ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ဒီလိုထူးခြားတဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာကြောင့်ပဲ လူသားတွေဟာ ဒီနေ့အထိ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား”
ဟွာရှောင်လင်က ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ချီးကျူးဖို့တော့ ကောင်းပါတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အတိုင်းအတာအရကြည့်ရင်တော့ ချီးကျူးမှုဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး”
လူအိုကြီး၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟွာရှောင်လင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆက်တိုက်ရွေ့လျားနေသော code စီးကြောင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
မစ္စတာရှီဆိုသူက မေးသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေက အနာဂတ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာပဲ… ပြီးတော့ မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုအပေါ် ဒီလောက်တောင် အကောင်းမမြင်ဖြစ်နေရတာလဲ”
ဟွာရှောင်လင်းက “ကျွန်မ လူသားတွေအပေါ် အကောင်းမမြင်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ချစ်မြတ်နိုးပါတယ်၊၊ ကျွန်မက လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူ မဟုတ်သလို အစွန်းရောက်အတွေးအခေါ်တွေလည်း မရှိပါဘူး”
မစ္စတာရှီက ဆက်မေးသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့လဲ”
“လူသားတွေရဲ့ သိမြင်နားလည်မှုထဲမှာ ‘ခြုံငုံသုံးသပ်ချက် သက်ရောက်မှု’ လို့ ခေါ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုရှိတယ်၊၊ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အမြင်ကို ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
“ဒါက အတွေးအခေါ်ပညာတစ်ခုလား”
“ကျွန်မ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပြောပြမယ်… အဲဒါဆို ရှင်နားလည်သွားလိမ့်မယ်”
“၁၉၈၄ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၇ ရက်နေ့မှာ မြောက်အမေရိကရဲ့ ချဲလင့်ဂျာအာကာသလွန်းပျံယာဉ်ပေါ်က အာကာသယာဉ်မှူးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဘရုစ် မက်ကန်းဒဲလက်စ်နဲ့ စတောက်ခ်ရောဘတ်တို့ဟာ လူသားသမိုင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြိုးမဲ့အာကာသလမ်းလျှောက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်၊၊ သူတို့ဟာ အာကာသလွန်းပျံယာဉ်ကနေ တစ်စက္ကန့်ကို ၁၀ စင်တီမီတာနှုန်းနဲ့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အဝေးဆုံးအမှတ်အဖြစ် မီတာ ၉၀ ကျော်အထိ မျောလွင့်ခဲ့ကြတယ်… တစ်နာရီလောက်အကြာမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ကြတယ်”
“အဲဒါဟာ လူသားတွေက ကမ္ဘာ့ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ တမင်ဖြတ်တောက်ပြီး ကမ္ဘာမြေကနေ ကီလိုမီတာ ၃၂၀ အကွာအဝေးမှာရှိတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ လူမဲ့အာကာသထဲမှာ မျောလွင့်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊၊ ဝန်ထမ်းအားလုံးဟာ အသက်အောင့်ပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြရတယ်၊၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ဂျက်ဟာ မိနစ် ၉၀ ပဲခံပြီး အရန်စနစ် ဒါမှမဟုတ် ကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဉ် လုံးဝမရှိလို့ပဲ၊၊ ဒါကြောင့် ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် အမှားအယွင်းဖြစ်ခဲ့ရင် ဘရုစ်ဟာ နေအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပထမဆုံးလူသားဂြိုဟ်တုဖြစ်သွားပြီး ကမ္ဘာ့ပတ်လမ်းထဲမှာ ထာဝရမျောလွင့်နေရတော့မှာလေ”
မစ္စတာရှီက မှတ်ချက်ပေးလာသည်။
“ဒါဟာ မင်းတို့ယဉ်ကျေးမှုအတွက် မှတ်တိုင်တစ်ခုလိုအောင်မြင်မှု မဟုတ်ဘူးလား”
“…”
ဟွာရှောင်လင်းက ဆက်ပြောသည်။
“အခြားသူတွေအတွက်တော့ အဲဒီလိုထင်ရပေမဲ့ ဘရုစ်အတွက်တော့ အာကာသလွန်းပျံယာဉ်ပေါ်ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ သိမြင်နားလည်မှုက လုံးဝကိုပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊၊ သူပထမဆုံးပြောခဲ့တဲ့စကားက ‘ငါတို့တွေဟာ တကယ်ပဲ ဘာမှမဟုတ်ပါလားဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ငါနားလည်သွားပြီ’ တဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မတို့က ဒီသိမြင်မှုကို ‘ခြုံငုံသုံးသပ်ချက် သက်ရောက်မှု’ လို့ နာမည်ပေးခဲ့ကြတယ်၊၊ အဲဒါက ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ခွာပြီးတဲ့နောက် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြင်အပေါ် နောက်ဆုံးဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သိမြင်မှုဆိုင်ရာတုန်လှုပ်မှုတစ်ခုပဲ”
“ဒါဆို မင်းကလည်း လူသားတွေဟာ ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေတာလား”
“စကြဝဠာ အတိုင်းအဆအရ ကြည့်ရင် ဟုတ်ပါတယ် လူသားတွေဟာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဒါကြောင့်မို့လို့ ဓမ္မတေးတွေဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တာပါ၊၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ တောက်ပမှုဟာ ဖုန်မှုန့်တစ်စလောက်တောင်မရှိပါဘူး၊၊ ဒါကြောင့် ဒီရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် ဖောင်ဒေးရှင်းကို ဝင်ရောက်လာသူတွေဟာ ဘာတွယ်တာမှုမှ မရှိကြတော့ဘူး၊၊ လောလောဆယ် ကျွန်မတို့ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အဓိပ္ပာယ်က သခင်ကြီး ဆင်းသက်လာမှုကို ကူညီပေးဖို့ပဲ၊၊ ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သလို ကျွန်မရဲ့ ဘဝအဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုချက်လည်းဖြစ်ပါတယ်”