အခန်း (၁၂၀၉)

Chapter 1209

တိမ်လွှာများအကြား (၂)

ဝုန်း

လင်းရှန်သည် ကမ္ဘာမြေ၏ ပြင်းထန်သော ဖုန်မှုန့်လှိုင်းများကြားထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်သွား၏။ မြေပြင်တစ်ခုလုံးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော သဲမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသည့်နှယ်ရှိနေသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ပြင်းထန်သော သေနတ်သံများကို သူကြားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ထက်၌ ဖုတ်ကောင်များစွာနှင့် သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားများ ပြည့်နှက်နေကာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဇီဝတစ်ရှူးများ ပျံဝဲနေကြ၏။

သူဖြည်းဖြည်းချင်းဆင်းသက်လာစဉ် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသည်။ တိတ်ဆိတ်မြို့တော်သည် ၎င်း၏အမြောက်အားလုံးကို ပစ်ခတ်လျက် တောင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေခြင်းဖြစ်၏။

ထိုမြို့တော်၏အောက်မြေပြင်၌မူ ကမ္ဘာ့မြေအပေါ်ယံအလွှာတစ်ခုလုံးအက်ကွဲကာ တောင်တန်းများပြိုကျလျက် ပင်လယ်ပြင်ကြီးပင် တိမ်းမှောက်နေလေပြီ။

ထိုနေရာကား တောင်အမေရိကတိုက်၏ တောင်ဘက်အစွန်းဆုံးရှိ ယူရှူးယာပင် ဖြစ်သည်။ မုန်တိုင်းရေလက်ကြားတစ်ခုလုံးသည် ပျံဝဲနေသော ပင်လယ်ရေတံတိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီး မုန်တိုင်းများတိုက်ခတ်လျက်ရှိ၏။

လင်းရှန်လည်း မိမိကိုယ်ကို အစွမ်းကုန်အားတင်းကာ ပျံဝဲနေသော ပင်လယ်ရေထုထဲသို့ တိုက်ရိုက်တိုးဝင်လိုက်၏။ ဝုန်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူ နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ တုံ့ဆိုင်းမရှိဘဲ ပင်လယ်ရေဝန်းရံထားသော ထိုပျံဝဲနေသည့် အလွှာကို အရှိန်မြှင့်ဖြတ်သန်းသွားရာ ရှေ့နားတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းကန့်လန့်ကာတစ်ခုကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် မြေပြင်မှ ထိုးထွက်ကာ ကောင်းကင်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် ရေတံခွန်တစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။ ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာအတွင်း၌ ဒိုင်မေးရှင်းနယ်ပယ်များသည် ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်ပြိုကျလျက်ရှိ၏။

“ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူယာပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏စွမ်းအားဝတ်စုံတွန်းကန်အားစနစ်ကို အပြည့်အဝလည်ပတ်စေကာ ပြင်းထန်သောအရှိန်ဖြင့် အထက်သို့ ပျံတက်သွားလိုက်၏။

သူသည် ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်နှင့် လေထုပွတ်တိုက်မှုကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် အပူလှိုင်းတစ်ခုက ရှေ့မှဖြတ်ပြေးသွား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆွဲငင်အားကင်းမဲ့သည့် ပြင်းထန်သောခံစားချက်ပေါ်လာပြီး သူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စွမ်းအားဝတ်စုံသည် လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လေထဲတွင် သူ၏အနေအထားကို ပြန်လည်ထိန်းညှိနိုင်ခဲ့၏။

လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရင်း လင်းရှန်သည် ယခုအခါ လှိုင်းတံပိုးများ ပြင်းထန်စွာရိုက်ခတ်နေသည့် မုန်တိုင်းပင်လယ်နက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ကောင်းကင်ယံ၌မူ ထူထပ်လှသော စတားဖလိ့၏ လေတပ်က တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းလျက် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာနေကြ၏။

သူ ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒိုင်မေးရှင်းတံတိုင်းကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ဆန့်တန်းနေသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်မြင်လိုက်ရ၏။ သို့သော် ၎င်းသည် ပင်လယ်ပြင်အလယ်တွင် ပြန့်နှံ့မှုက ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

လင်းရှန် ထိတ်လန့်သွား၏။ မျှော်စင်ယဉ်ကျေးမှု၏ အဆင့်မြှင့်တင်ပြောင်းလဲမှုသည် အဘယ်ကြောင့် ကမ္ဘာဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို မလွှမ်းခြုံဘဲ ဝင်ရိုးစွန်းဒေသတစ်ခုလုံးပေါ်တွင်သာ ဆန့်တန်းနေရသနည်း။ လူသားတွေကို တမင်သက်ညှာပေးနေတာလား…

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်များလှုပ်ခတ်နေသော်လည်း စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိချေ။ သူထိန်းချုပ်ထားသော အာကာသယန္တရားတံခါးကြီးသည် သူ၏အသိစိတ်ခံနိုင်ရည်အားကို အတင်းအဓမ္မ လျော့ကျစေနေ၏။

“ရွှီ ရွှီ...”

အသက်ရှူကျပ်သည့် ခံစားချက်က တိုးဝင်လာပြီး လင်းရှန်၏ အမြင်အာရုံများပြာဝေလာ၏။ သူသည် လည်ချောင်းထဲသို့ တိုးတက်လာသော ငံကျိကျိအရသာကို အောင့်အီးထားရင်း ကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်ကို သုံး၍ စွမ်းအားဝတ်စုံကို ကောင်းကင်အထက်သို့ ပြန်လည်တွန်းတင်လိုက်သည်။

“ဗိုင်အိုလာ… ကမ်းခြေအထိ အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ပေး...”

“ပစ်လွှတ်မယ့်ထောင့်ကို ရှာ”

“အချိန်နဲ့ အကွာအဝေး… မြန်မြန်လုပ်...”

လင်းရှန် သွေးများအန်ထုတ်ရင်း လျင်မြန်စွာ အထက်သို့ တက်လှမ်းနေ၏။ သင့်တော်သော ဆင်းသက်မည့် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် မုန်တိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဦးတည်သွားရန် သူ့မှာအချိန်မရှိတော့ချေ။

သူ့လုပ်နိုင်သည်က အထက်သို့ ဆက်၍တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ဒိုင်မေးရှင်းတံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပေါင်းစည်းယာဥ်တန်းအတွက် သင့်တော်သောဆင်းသက်ထောင့်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ကြယ်နက်ယန္တရားဂြိုလ်ကို အသုံးပြုကာ သံ-နီကယ်ဂြိုဟ်မှ သတ္တုစီးကြောင်းကို လမ်းညွှန်ပြီး ရထားအတွက် လမ်းခင်းပေးရမည်ဖြစ်၏။

[နားလည်ပါပြီ၊၊ လက်ရှိအမြင့်အရ ၁၁၃ ကီလိုမီတာရှိတဲ့ ပင်လယ်ဖြတ်တံတားတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်ပြီး အရှိန်လျှော့လမ်းကြောင်းတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရပါမယ်၊၊ လက်ရှိအစပြုအရှိန်က {v_x = 277.8\text{ m/s} ဖြစ်ပါတယ်... လမ်းကြောင်းဟာ ရထားတစ်စင်းလုံးရဲ့ အလျားနဲ့ အရှိန်လျှော့ရပ်တန့်မယ့် အကွာအဝေးရှိရပါမယ်၊၊ ဒါမှ ရထားအမြီးပိုင်းလမ်းကြောင်းထဲဝင်တာနဲ့ ရထားက ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရပ်တန့်နိုင်မှာပါ အရှိန်လျှော့နှုန်း ပိုများမယ်ဆိုရင် ဥပမာ a = 1\text{ m/s}^2 ဆိုရင်...]

လင်းရှန် မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များအထက်သို့ တက်လှမ်းလာစဉ် ဗိုင်အိုလာ၏ အသံက သူ၏နားထဲတွင် တုန်ခါနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်နှင့် လေထုအလင်းလွှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကမ္ဘာဂြိုဟ်၏ လေထုရောင်ပြန်လွှာသည် နူးညံ့သောမျဉ်းကြောင်းများကို အမြင်အာရုံထဲသို့ ဖြန့်ကျက်ပေးနေပြီး လင်းရှန်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်၏။

“ကမ္ဘာကြီးက ရှိနေတုန်းပဲ”

ဗိုင်အိုလာ၏ တွက်ချက်မှုများကို သူမစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။ သူ၏နောက်ဆုံး အသိစိတ်ဖြင့် ကမ်းခြေတစ်ဖက်ရှိ ဝေးကွာသော ကမ်းခြေဆီသို့ သူ၏ အင်အားအကုန်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

ဝုန်း၊၊

လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာသော ယန္တရားတံခါးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ တစ်ဖန်ပြန်ပွင့်လာပြီး တိမ်တိုက်များကို ပြင်းထန်စွာ ကွဲအက်သွားစေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နီရဲသော သတ္တုစီးကြောင်းတစ်ခုသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ သက်တန့်တံတားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အောက်သို့ စီးဆင်းသွားတော့၏။

“မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်”

လင်းရှန်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်၏ လိုင်းပျောက်ဆုံးမှုအတွင်း ပြတ်တောင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားခဲ့၏။

တီ တီ။

[ပိုင်းလော့က အသိစိတ်လွတ်သွားပါပြီ စနစ်လွှဲပြောင်းရယူခြင်းကို လုပ်ဆောင်နေပါသည်]

[ဗိုင်အိုလာက စွမ်းအားဝတ်စုံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပါပြီ၊ တွန်းကန်အားစနစ် စတင်ပါပြီ၊၊ လမ်းကြောင်းပြစနစ်ကို ဖြန့်ကျက်နေပါသည်...]

ထိုအသံသည် မှေးမှိန်သွားပြီး မကြာမီအာရုံခံစားမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဆွဲငင်အားတိုးလာသည့် ခံစားချက်သာကျန်ရစ်ခဲ့၏။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီး တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်၍ မုန်တိုင်းထန်သော ပင်လယ်နက်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်အထက်၌ လူပေါင်းသန်းချီတင်ဆောင်လာသော ပေါင်းစည်းယာဉ်တန်းသည် ဒိုင်မေးရှင်းတံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပျံဝဲနေသော သတ္တုတံတားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံများကြားတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားတော့၏။

…

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အိပ်မောကျခြင်းက ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုဟု လင်းရှန် ခံစားနေရ၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သို့မဟုတ်ပါက ကျိအန်းမြို့ရှိ တိုက်ခန်းတွင် ရောက်ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နေဝင်ချိန်ရောက်လုနီးပြီဖြစ်၍ ညမှောင်စပြုလာကာ စွန့်ပစ်ခံထားရသော မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောတီးတိုးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ဖုတ်ကောင်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် မြက်ပင်များပေါက်ရောက်ကာ အဆောက်အအုံများပေါ်၌ နွယ်ပင်များဖုံးလွှမ်းလျက် မြို့ပြကြီးသည် သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် လှုပ်ရှားနေ၏။

တီ တီ၊ တီ တီ။

လက်ပတ်နာရီ၏ မြည်သံကြောင့် လင်းရှန်သည် ဝရန်တာကုလားထိုင်ပေါ်မှ လန့်နိုးလာပြီး ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော တိမ်တိုက်ကြီးကို ဝေခွဲမရစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူက မှန်ပြောင်းကို သိမ်းဆည်းကာ အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်ပြီး သံဇကာပြတင်းပေါက်များကို ဆွဲချလိုက်ရာ အခန်းထဲသို့ ရောင်စုံအလင်းတန်းများဖြာကျသွား၏။

ကာကွယ်ရေးတံခါးသည် အမြဲပိတ်ထားလေ့ရှိပြီး တိုက်ခန်း၏ အပြင်ဘက်စင်္ကြံသည် မှောင်မည်းနေကာ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်မီးစိမ်းလေးသာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်တောက်ပနေ၏။

“ဒီလိုကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ အခုလိုခိုလှုံရာနေရာမျိုးမှာ ပုန်းနေတာက ကောင်းတဲ့ရွေးချယ်မှုတစ်ခုလို့ နင်ထင်လား”

ချူယန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း လင်းရှန် စုဆောင်းထားသော ရိက္ခာများကို ကြည့်နေ၏။ စူပါမားကတ်နှင့် အခြားတိုက်ခန်းများမှ ရယူထားသော အစားအစာ၊ ရေ၊ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ၊ ဓာတ်ဆီ၊ ဘက်ထရီပုံများနှင့် မီးစက်များသည် ကျယ်ဝန်းသောဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးနီးပါး ပြည့်နှက်နေပြီး အခန်းထဲတွင် ခိုင်မာသော လုံခြုံမှုခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ထိုသံပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများသည် သူ၏ယန္တရားစွမ်းအားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသောကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများဟု ထင်ရသော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေ၏။ လင်းရှန်၏ ယန္တရားစွမ်းအားသာမရှိလျှင် ၎င်းတို့ကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေ၏။

၎င်းသည် သူ ပထမဆုံးသော ပြင်းထန်သည့် ဝင်ရိုးစွန်းညမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည့် အဓိကအကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်၏။

“အဲဒီလိုပါပဲ”

လင်းရှန်သည် ဘီယာတစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သော်လည်း ဘီယာ၏ အရသာကို မေ့လျော့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။ ၎င်းသည် အေးမြခြင်းမရှိသလို အယ်လ်ကိုဟောအရသာလည်းမရှိပေ။

ခြောက်သွေ့နေသော သဲများကို ပါးစပ်အပြည့်မြိုချလိုက်ရသလိုပင်။

သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။ အခန်းတွင်းရှိ နေဝင်ချိန် ရောင်စုံအလင်းရောင်ကြောင့် နေရာတစ်ခုလုံး မှိန်ပျပျဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ တစ်ခါတစ်ရံထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် တရှပ်ရှပ်မြည်သံများကြောင့် ကျောချမ်းဖွယ်ခံစားရစေ၏။

တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ရင်း လင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်၊၊

“ဒါက အနက်ရောင်ကင်းခြေများထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ အဘိုးကြီးလီရဲ့အလောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်၊၊ ဒီအရာတွေက ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစွဲထင်နေတယ်”

ထို့နောက် သူက ချူယန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်၊၊

“တွင်းနက်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့မဟုတ်ရင် ပုန်းအောင်းနေတာက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ၊၊ ဖက်ဒရေးရှင်းရဲ့ မြေအောက်မြို့တော်ကို ကြည့်လိုက်လေ… ဘာပြဿနာမှမရှိရင် လူသားတွေ အဲဒီထဲမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီနေနိုင်တယ် မဟုတ်လား”

ချူယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုတာ ဖုတ်ကောင်တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလေ”

“ဖုတ်ကောင်တွေပဲဆိုရင် ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်က ဆက်ပြောလိုက်၏၊၊

“လူသားတွေရဲ့ လက်နက်နည်းပညာနဲ့ဆိုရင် အဲဒီအရာတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊၊ တကယ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတာက ငါတို့ထက် အဆင့်အတန်း အဆမတန်မြင့်မားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေပဲ”

“နင်ပြောတာ မျှော်စင်ယဉ်ကျေးမှုလား… ဒါမှမဟုတ် ဖောင်ဒေးရှင်းနဲ့ နင့်ရဲ့ ယန္တရားနှလုံးသားနောက်ကွယ်မှာရှိနေတဲ့ တည်ရှိမှုလား”

လင်းရှန်က ပခုံးတွန့်ပြကာ “အားလုံးက အတူတူပါပဲ… ငါတို့အားလုံးက ဒုက္ခသည်တွေလို ထွက်ပြေးနေကြရတာပဲ”

သူသည် ချူယန်ကို ကြည့်ရင်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံရောပြွမ်းကာ မေးလိုက်၏၊၊

“ရထားက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရဲ့လား”