အခန်း (၈၄၁-၈၄၂)

အခန်း(၈၄၁)

မိုက်ကယ်က သူ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ဒရုန်းဆီကနေ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို ပစ္စည်းတစ်ခုလို စွမ်းအားတွေ အပြည့်ပါဝင်နေတဲ့ နာနိုအမှုန်တွေ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာတာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီနာနိုအမှုန်တွေက အဆင့်မြှင့်တင်မှု လုပ်ဖို့အတွက် ဒရုန်းရဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဆီကို စုပြုံသွားလေ့ရှိတယ်။ အဲဒါက ကင်မရာကို ဖုံးအုပ်သွားပြီး မှန်သားပြင်နဲ့ ကိုယ်ထည်ကို ဖယ်ရှားကာ လုံးဝအသစ်တစ်ခုနဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးတာမျိုးပါ။ တခြား အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေမှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်တာဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နာနိုအမှုန်တွေက ဒရုန်းတစ်လုံးလုံးကို ဆူညံနေတဲ့ ရေလှိုင်းတွေကြား ပိတ်မိနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလိုမျိုး ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးအလား ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ ကမောက်ကမဖြစ်မှုတွေကြားမှာ အဓိက ကိုယ်ထည်ကနေ မြည်ဟည်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ္တုအချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံတွေကို သူ ကြားနေရတယ်။

ဒါက သူ့ကို နည်းနည်းတော့ လန့်သွားစေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမာကျောဆုံး သတ္တုဖြစ်ရမှာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ စုတ်ပြဲသွားတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ အဲဒါကြီး ပျက်စီးတော့မယ်လို့တောင် သူ တွေးလိုက်မိတယ်။

'နိုဗာ၊ ဒီအဆင့်မြှင့်တင်မှုက အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲ'

[ခန့်မှန်းခြေ နှစ်ရက် ကြာပါမယ်]

'ဒီလောက်တောင် ကြာတာလား'

အရင်က အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေက မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာတတ်ပြီး အလွန်ဆုံးမှ တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတာလေ။ အခုတော့ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေထားတာတွေကို သုံးစွဲလိုက်ရတဲ့ အသီးအပွင့်တွေကို မြင်တွေ့ရဖို့ ၄၈ နာရီတောင် အချိန်ယူရတော့မယ်။

သူ သေချာပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်။ ဒရုန်းက အခြေခံကစပြီး ဒရုန်းအသေး ၁၆ ခု အသစ်ကို ဖန်တီးနေရတာလေ။ အရွယ်အစား ပိုသေးသွားပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ထည်လိုပဲ ရှုပ်ထွေးပြီး စွမ်းအားကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို မွေးဖွားပေးနေတာပဲ။ နှစ်ရက်တည်း ကြာတာကိုပဲ သူ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။

'ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတာပဲ'

အဲဒီအကြောင်း ပြောရရင် ဆရီနာရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်နေတာကိုတောင် သူ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တယ်။

ဘယ်ကနေမှန်းမသိ ရောက်လာတဲ့ ပျားအုပ်လို နာနိုအမှုန်တွေက ဒရုန်းကို အုံခဲသွားတာကို ကြည့်ရင်း သူမမျက်နှာပေါ်မှာ ရှုပ်ထွေးမှု၊ အံ့ဩမှုနဲ့ မှင်တက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တယ်။ မိုက်ကယ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကိုသာ မမြင်ခဲ့ရင် သူမ အော်ဟစ်မိမှာ သေချာတယ်။

အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေကြောင့် သူ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာမို့ တခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေတာကိုတောင် သူ မေ့သွားခဲ့တာလေ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ ဆရီနာက သူ ယုံကြည်ရတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလို သတိလက်လွတ် နေမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ရှင်ရဲ့ လက်နက်က တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ၊ ဒါက ရှင်နဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တယ်" လို့ သူမက သူ့ကို ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးပါပဲ"

"အင်း... နားထောင်ပါဦး" လို့ သူမက ကောက်ကွေးနေတဲ့ ဆံပင်နီနီတွေထဲ လက်ချောင်းလေးတွေကို လိမ်ယှက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင့်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့"

သူမ အဲဒီလို ပြောလိုက်ချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ အနောက်ဘက်က ရေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ရေပူပေါင်းတွေ ထလာခဲ့တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကန်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုထဲကနေ အရိပ်မည်းတစ်ခု သူမဆီ ထွက်ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ ခရုခွံတွေ၊ သန္တာကျောက်တန်းတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရေလူသား ငါးယောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ လူသား ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းနဲ့ ရေသူမအမြီး ပါရှိတဲ့ ဆရီနာနဲ့မတူဘဲ ဒီရေလူသားတွေက လူသားတွေထက် တိရစ္ဆာန်နဲ့ ပိုတူနေကြတယ်။

သူတို့အများစုမှာ အရွယ်အစား၊ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နဲ့ အရောင်အသွေး ကွဲပြားတဲ့ ပြည်ကြီးငါးလို မျက်နှာမျိုး ရှိကြတယ်။ ရေထဲကနေ ထွက်လာချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ရေဘဝဲလက်တံတွေက အဆင်မပြေသလို လူးလွန့်နေပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ဘူး။ အပေါ်ယံကမ္ဘာမှာ လေရှူရတာက သူတို့အတွက် အသေးအဖွဲ အခက်အခဲလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။

"နင်တို့တွေပဲကိုး" လို့ ဆရီနာက သူမရဲ့ ခါးပေါ် လက်တင်ကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်ကလည်း သူတို့ကို မှတ်မိနေတယ်။ မင်းသမီး အော့တေးဗီးယားကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူကမှ ထိန်းချုပ်မထားတဲ့ ကန်အောက်ခြေက သင်္ဘောပျက်အသိုက် နယ်မြေမှာ သူတို့ အစောင့်ကျနေတာကို သူ ခဏတာ မြင်ခဲ့ဖူးတယ်လေ။

"မင်းသမီး ဆရီနာ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်မက မင်းသမီးကို တွေ့ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ" လို့ အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့က ရိုသေတဲ့ပုံစံ ပြနေပေမဲ့ ဆရီနာကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ "အို အခုမှလား၊ သူမရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ စံအိမ်ထဲကို ငါ့ကို နောက်ဆုံးတော့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဆိုတော့ သူမက တော်တော် သဘောထားကြီးတာပဲ မဟုတ်လား"

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးရင်တောင် သူမက သရော်တဲ့စကားတွေ အပြည့်ပြောနေတာဖြစ်ပြီး အစောင့်တွေကတော့ ဒါကို လုံးဝ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့သခင်မရဲ့ ရက်ရောမှုက လူတိုင်းအပေါ် သက်ရောက်ပါတယ်"

ဆရီနာက မျက်လုံးကို လှန်ပြလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူမက အော့တေးဗီးယားနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီကောင်မလေးက အမြဲတမ်း အစောင့်တွေကိုသာ သုံးပြီး ဆက်သွယ်ခိုင်းတတ်တယ်။ ဒါက တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ"

"မင်းသမီး အော့တေးဗီးယားက မင်းသမီးရော မင်းသမီးရဲ့ ဧည့်သည်နဲ့ပါ စကားပြောချင်လို့ပါ" လို့ အစောင့်က မိုက်ကယ်ကို လက်ဟန်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဆရီနာရဲ့ မျက်ခုံးတွေက မညီမညာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့တယ်။ "နင်တို့ သူ့ကို သိလို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ မကြာသေးခင်ကပဲ ဆာကီယိုက လေးစားရတဲ့ ပါမောက္ခ လစ်ချ်တန်စတိုင်းနဲ့အတူ မင်းသမီးရဲ့ အဆောင်ကို လာရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ မင်းသမီးက သူတို့တာဝန်ရဲ့ ရလဒ်တွေကို သိချင်နေပါတယ်"

"ကီယို ဟုတ်လား"

ဆရီနာက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက အလွယ်တကူ မသိသာတဲ့ အချက်ပြမှုတစ်ခုကို မျက်လုံးနဲ့ အမြန်ပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အရိပ်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနဲ့ပတ်သက်လို့ သတိထားပေးဖို့ သူမကို စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ကီယိုအဖြစ် ဆက်ပြီး မိတ်ဆက်ထားချင်သေးတာလေ။ ပါမောက္ခရဲ့ တပည့်အဖြစ် လူသိများတာက တခြားဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရတဲ့ တံခါးတွေကို ဖွင့်ပေးနိုင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိထားတယ်။

'အသေးစိတ်ကို နောက်မှ ငါ ရှင်းပြမယ်၊ အခုတော့ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဆက်လိုက်ပေးပါ'

အလျင်အမြန် တွေးတောတတ်တဲ့ ရေသူမပီပီ ဆရီနာက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာအသစ်အတိုင်း ချက်ချင်းပဲ အလိုက်သင့် နေပေးလိုက်တယ်။

"အာ... သူမက ကီယိုကို တွေ့ချင်တာကိုး၊ ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ကို သူမဆီ ခေါ်သွားပေးပါ"

အော့တေးဗီးယားရဲ့ အစောင့်တွေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ လက်တွေကို စက်ဝိုင်းပုံစံ လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ပါးစပ်ထဲက ရေဘဝဲလက်တံတွေ လူးလွန့်သွားရင်း သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားတွေဆီကနေ တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြတယ်။

ရေတွေ ပူပေါင်းထလာပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပေါင်းစပ်ပုံဖော်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လေတွေက ရေမျက်နှာပြင် တင်းအားကနေ လွတ်မြောက်မသွားခဲ့ဘူး။ ပူပေါင်းကြီးတစ်ခုလို ထုထည်တွေ ပိုပိုကြီးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ လူတစ်ယောက် ဝင်နေလို့ရလောက်တဲ့ ဧရာမရေပူပေါင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့တယ်။

အဲဒီနောက် သူတို့က မိုက်ကယ်ကို အထဲဝင်ဖို့ ပြောလိုက်ကြတယ်။ ဒါက လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရေလူသားတွေရဲ့ နယ်မြေထဲကို အသက်ရှူမကျပ်ဘဲ သွားနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်း ဖြစ်တယ်။

သေချာတာကတော့ မိုက်ကယ်က အသက်ရှင်ဖို့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးနိုင်ပေမဲ့ ဒါက အစွမ်းအစမရှိတဲ့ စာကြမ်းပိုး ကီယိုဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ကိုက်ညီမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒါကြောင့် ရေလူသားတွေနဲ့ ဆရီနာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့အတူ သူတို့က ရေအောက်ကို ငုပ်လျှိုးသွားပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီကို စတင် ဆင်းသက်သွားခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆရီနာက ကီယိုအဖြစ် ခံယူထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်း အဖြေတွေကို သိချင်နေတာမို့ မိုက်ကယ်ကို ခိုးခိုးကြည့်နေခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူမကို အဖြေအချို့ ပေးဖို့ တာဝန်ရှိမှန်း သိနေတာကြောင့် အစောင့်တွေ မသိနိုင်အောင် သူမနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ မှော်ပညာအချို့ကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

'နင်က ပါမောက္ခ လစ်ချ်တန်စတိုင်းကို သိတယ်ပေါ့၊ ပြီးတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ နင်က သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတာလား'

'နင်က ပါမောက္ခအကြောင်း သိလို့လား'

ဆရီနာက မျက်လုံးပြူးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ 'သိတာပေါ့၊ သူ အတ္တလန်တစ်ကို လာလည်တုန်းက အဖေကတောင် သူ့ကို အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်'

မိုက်ကယ်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ်။ သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ပင်လယ်ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဆုံတယ်ဆိုတာက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိနိုင်တယ်။ 'ပါမောက္ခက အတ္တလန်တစ်ကို သွားခဲ့တာလား၊ ငါ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်လေ၊ သူက မာရီယာနာရဲ့ ရတနာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သုတေသနအချို့ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ မဟုတ်လား'

သူ့စကားတွေကြောင့် သူမ အသက်ရှူမှားသွားပြီး ဆရီနာရဲ့ ပါးစပ်ထဲကနေ ရေပလုံစီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါက အစောင့်တွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါးအုပ်တစ်အုပ်က သူတို့ကို အချိန်ကိုက် ဖြတ်ကူးသွားခဲ့တယ်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ သူတို့က အန္တရာယ် မပေးပါဘူး" လို့ အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။ "နောက်ပိုင်းမှာ အစာရေစာ ရှားပါးလာလို့ ငါးတွေက ပိုပြီး ရဲရင့်လာကြတာပါ"

မိုက်ကယ်က အစောင့်တွေရဲ့ စကားကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဆရီနာဆီကို အာရုံပြန်လှည့်လိုက်တယ်။

'အဲဒီအကြောင်းကို နင်က ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ'

'ပါမောက္ခက ငါ့ကို ပြောပြတာလေ၊ မင်းသမီး အော့တေးဗီးယားက အဲဒါကို ရှာဖို့ သူ့အကူအညီကို လိုချင်နေတာ'

ဆရီနာရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့တယ်။ 'သေချာတာပေါ့ သူမက အဲဒါကို ရှာဖို့ ကြိုးစားနေမှာပဲ'

'နင်ရော မရှာဘူးလား' လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။ 'အဲဒါကို ရှာတွေ့တဲ့သူတိုင်းက နောက်ဆုံးမှာ အတ္တလန်တစ်နဲ့ သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းလုံးကို အုပ်စိုးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်'

ဆရီနာက အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ 'ငါကတော့ မရှာပါဘူး၊ ငါက အဲဒါကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်မဝင်စားဘူး၊ အဖေ့ရဲ့ နေရာကို ဆက်ခံဖို့ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်စာရင်းထဲမှာ မပါဘူး'

'ဒါပေမဲ့ စူးစမ်းချင်စိတ်သက်သက်နဲ့ရော နင် ရှာမကြည့်ချင်ဘူးလား'

သူမက ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် 'မရှာချင်သေးပါဘူး၊ မာရီယာနာရဲ့ ရတနာက သမုဒ္ဒရာအတွက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို ယူဆောင်လာပေးလိမ့်မယ်လို့ ဒဏ္ဍာရီတွေက ဆိုကြပေမဲ့ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကိုလည်း ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၇၁)

အခန်း(၈၄၂)

မိုက်ကယ်တောင်မှ သူ့ရဲ့အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ဘာ... တကယ်ကြီးလား"

ရတနာရဲ့ ကြီးမားဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်က ဆရီနာရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လွင်နေပြီး သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

"အဲဒါက သမုဒ္ဒရာအပေါ် ကြီးမားတဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးမယ်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီလိုဖြစ်လာဖို့အတွက် သမုဒ္ဒရာကိုယ်တိုင်အပါအဝင် ကမ္ဘာပေါ်က ရေသတ္တဝါတွေအားလုံးကို ချက်ချင်းတိုးပွားလာစေမယ့် ကြီးမားပြင်းထန်တဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအားကြီးကို ယူဆောင်လာပေးမှာ"

မိုက်ကယ်က ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို စတင်တွေးတောမိသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဖြစ်လာရင်... တစ်ကမ္ဘာလုံး ရေအောက်ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

အဲဒီအနာဂတ်ရဲ့ ပုံရိပ်က တကယ့်ကို မှိုင်းညို့ပြီး ခြောက်ကပ်နေတယ်။ ကောင်းကင်အထိ မြင့်တက်လာမယ့် ဆူနာမီတွေနဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးတွေရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုအောက်မှာ သာမန်လူသားတွေက အရင်ဆုံး သေဆုံးသွားကြမှာပဲ။

တကယ်လို့ သာမန်သမုဒ္ဒရာတစ်ခုသာဆိုရင် မှော်ပညာနဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေရဲ့ အကူအညီကြောင့် လူသားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာက သမုဒ္ဒရာတွေက သူ့ရဲ့အရင်ဘဝက သမုဒ္ဒရာတွေလောက် သဘောမကောင်းကြဘူးလေ။

ဒီက ပင်လယ်ခုနစ်စင်းက ခေတ်မီရေတပ်သင်္ဘောတွေကိုတောင် သံတိုသံစတွေအဖြစ် ပျက်စီးသွားစေနိုင်တဲ့ ကပ်ဘေးဆိုက်နေတဲ့ ရာသီဥတုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာလေ။ ဒါက တိုက်ကြီးတွေကြား ခရီးသွားလာဖို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ခက်ခဲရတာလဲဆိုတာနဲ့ ခရီးသွားလာမှု ပိုမိုလွယ်ကူစေဖို့ နဂါးဧကရီ နဲ့ ပင်လယ်ဧကရာဇ်တို့ကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အရေးကြီးရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။

မိုက်ကယ်ကတော့ အဲဒီလို အနာဂတ်မျိုးမှာ မက်ဂ်နက်တစ်တွေလောက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ မြင်တယ်။

ပြီးတော့ သူတို့က ကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိအားလုံးရဲ့ သုည ဒသမ သုညတစ် ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ ကိုယ်စားပြုတာ သို့မဟုတ် အဲဒီထက်တောင် နည်းနိုင်သေးတယ်။

အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒါက ခေတ်သစ်နဲ့ ရှေးဦးခေတ်ကို ကွဲကွာသွားစေခဲ့တဲ့ ကပ်ဘေးကြီးထက်တောင် ပိုဆိုးဝါးတဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အနာဂတ်က သူမ ဆိုလိုနေတဲ့ အရာနဲ့ တူညီမှုရှိမရှိ သိနိုင်ဖို့ မိုက်ကယ်က သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို မယုံချင်တဲ့ပုံစံနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မာရီယာနာရဲ့ ရတနာဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ရိုသေလေးစားမှုနဲ့ ကိုင်တွယ်ရမယ့် သာလွန်ထူးကဲတဲ့ စွမ်းအားတွေပါဝင်တဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်တစ်ခုလို့ သူတို့တွေ ကလေးဘဝကနေ သေဆုံးချိန်အထိ သင်ကြားခံခဲ့ရတာလေ။

သမုဒ္ဒရာရဲ့ အံ့ဖွယ်အရာတွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံးဆီ ယူဆောင်လာခြင်းက လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်က ကြီးမြတ်လှတဲ့ စွမ်းအားကြီးကို ဂုဏ်ယူဖွယ် ချီးမြှင့်ခြင်းဖြစ်တယ်လို့ သူတို့အားလုံးက ပြောကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကုန်းပေါ်ကကမ္ဘာကို အမြဲတမ်း စွဲလန်းနေခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အထူးသဖြင့် ရီနေးတားမှာ လူသားတွေရဲ့ ကောင်းမြတ်မှုတွေကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ ဒါက တကယ့်လက်ဆောင်လား ဒါမှမဟုတ် ကပ်ဘေးတစ်ခုလားဆိုတာကို သူမ သံသယဝင်လာခဲ့တယ်။

သမုဒ္ဒရာတွေထဲမှာ မတွေ့နိုင်တဲ့ အလှတရားတွေ ကုန်းပေါ်ကကမ္ဘာမှာ ရှိနေသလိုမျိုး ကုန်းပေါ်မှာမရှိတဲ့ အလှတရားတွေလည်း သမုဒ္ဒရာထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီနှစ်ခုက တစ်ခုကိုတစ်ခု ဖျက်ဆီးစရာမလိုဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်နိုင်ကြတယ်။

"ဒါဆို မာရီယာနာရဲ့ ရတနာကို ရှာချင်တဲ့သူတိုင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးချင်နေကြတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ဆရီနာက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းပြတယ်။

"ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ... သူတို့ထဲက အများစုက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လူတိုင်းအတွက် ကောင်းကျိုးလုပ်ပေးနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာ"

"သူတို့ကို သတ်ပစ်ခြင်းအားဖြင့်လား"

"သူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းအားဖြင့်ပေါ့၊ မာရီယာနာရဲ့ ရတနာကို ရှာတွေ့ခြင်းက တစ်ချိန်က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သုခဘုံကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမယ့် လက္ခဏာလို့ ရေလူသားတွေက ယုံကြည်ထားကြတယ်၊ အဲဒီမှာ လူသားတွေ၊ ရေလူသားတွေ၊ မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေနဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါမျိုးစုံတို့ဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ၊ စိတ်နှလုံးကြေကွဲမှုတွေကနေ လုံးဝကင်းစင်ပြီး နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်ကြလိမ့်မယ်တဲ့"

သူတို့စကားကိုသာ ယုံရမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က သုခဘုံမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ပြီး လူတိုင်းကို ကူညီဖို့ တကယ်ပဲ ကြိုးစားနေကြတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့သာ မှားယွင်းနေခဲ့ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

နှစ်ခုစလုံးက ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားရဲ့ မျက်နှာစာနှစ်ဖက်လိုပဲဖြစ်ပြီး မိုက်ကယ်ကတော့ လောင်းကစားလုပ်ရတာကို သဘောမကျဘူး။

မာရီယာနာရဲ့ ရတနာက ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ သိသွားပြီဖြစ်တာမို့ နှစ်ပေါင်းသန်းချီတိုင်အောင် ဘယ်သူမှ မထိတွေ့နိုင်ဘဲ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုခုမှာပဲ ဆက်ပြီး မြှုပ်နှံထားလိုက်ချင်တော့တယ်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး" လို့ ဆရီနာက သူမရဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ပြန်ရောက်အောင် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"လူတိုင်းက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားနေခဲ့ပေမဲ့ အချည်းနှီးပါပဲ၊ ငါ့အဖေနဲ့ နင့်ရဲ့ ပါမောက္ခတောင်မှ ဒါက တကယ်ရှိမရှိဆိုတာကို သိနိုင်ဖို့တောင် နီးစပ်မှုမရှိသေးဘူး"

မိုက်ကယ်ကတော့ အဲဒါကြောင့် သက်သာရာရမသွားခဲ့ဘူး။ ဘာကြောင့်မှန်း သူ မသိဘူး။

တကယ်တော့ သူ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သိပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ဝန်မခံချင်ရုံပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဝန်ခံချင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဝန်မခံချင်သည်ဖြစ်စေ သူက ဒီကမ္ဘာမှာ ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ သူက ပုံမှန်စံနှုန်းတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလေ။ သူ သိသလောက်တော့ နတ်ဘုရားနှစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားနဲ့တူတဲ့ သူတွေရဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရတာပဲ။

ပထမတစ်ပါးက သူ့ကို ဒီကမ္ဘာဆီ အစကတည်းက ပို့လွှတ်ခဲ့ပြီး စွမ်းအားတွေနဲ့ ပါရမီတွေအားလုံးကို ပေးသနားခဲ့တဲ့ အဆိုးအသွမ်း နတ်ဘုရားမပဲ။

ပြီးတော့ ဒုတိယတစ်ပါးက ဂိုင်ယာ ဒါမှမဟုတ် အခု အိုင်းရွန်းမေဒင်လို့ သိကြတဲ့သူပဲ။

သူတို့ရဲ့ ကောင်းချီးလား ဒါမှမဟုတ် ကျိန်စာလားဆိုတာကိုတော့ ကြိုက်သလို မြင်နိုင်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ ကောင်းချီးတွေကြောင့်ပဲ ဒီခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာ မရှိသင့်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို သူ ရရှိခဲ့တာလေ။

အဆိုးအသွမ်း နတ်ဘုရားမက အရင်ကပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရှေးဦးလူသားတွေမှာသာ တွေ့နိုင်တဲ့ သဟဇာတကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို သူ့ကို ပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် ဂိုင်ယာက ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ ဒီဗာအဖြစ် ခဏတာ ပုံဖော်ပေးခဲ့ရာကနေ သူ့ရဲ့ မက်ဂ်နက်တစ် ကျင့်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အစပျိုးပေးခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီစွမ်းအားနှစ်ခုစလုံးက ရှေးဦးခေတ်မှာ ရှိခဲ့တာတွေလို့ ထင်မိမှာပဲ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တကယ့်သံလိုက်တစ်ခုလိုမျိုး ရှေးဟောင်းခေတ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့တယ်။

ရှေးဟောင်း မူလဗန်ပိုင်ယာကို လွတ်မြောက်စေတာကနေစလို့ ဒဏ္ဍာရီလာသားရဲများဆီက စွမ်းအားတွေနဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေကို နိုးထစေတာ၊ အရိုးတွေထဲ ဝင်ရောက်ပြီး အစွမ်းထက် တက်ဆာရက် ကုဗ် ကို ယူဆောင်လာတာအထိ လူအများစုက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာသာ ရှိတယ်လို့ ထင်ထားကြတဲ့ အရာအားလုံးကို သူ ရရှိနေပုံပဲ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမာရီယာနာရဲ့ ရတနာနဲ့လည်း သူ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။

ဒါမှမဟုတ် တကယ်လို့များ သူ ရရှိပြီးသားများ ဖြစ်နေမလားပဲ။

သူ့ရဲ့ ဒရုန်းရဲ့ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အဲဒီအတွေးကို သူ့ရဲ့ စိတ်အောက်ခြေအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံပစ်လိုက်တယ်။

'ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ အဲဒါသာ မာရီယာနာရဲ့ ရတနာဆိုရင် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ရမှာပေါ့' သူက တွေးတောလိုက်တယ်။

သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိသင့်ဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မကြာခင်အချိန်အတွင်းမှာ ကမ္ဘာပျက်မယ့် လှိုင်းလုံးကြီးတွေ လာမယ့် လက္ခဏာမျိုး သူ မတွေ့ရသေးဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

တကယ်လို့ သူက အဲဒါကို အပြင်ကမ္ဘာဆီ မထုတ်ရသေးလို့ အသက်မဝင်သေးတာဆိုရင်ရော။

ကသူလူးက သူ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ ဧရာမ ပုလဲလုံးကြီးက ဒီမာရီယာနာရဲ့ ရတနာအတွက် သူ့ရဲ့ အဓိက သံသယဝင်စရာပဲ။ ရှေးဟောင်း လီဗိုက်ယာသန် မိစ္ဆာကြီးက သနားစရာကောင်မလေး နစ်စီကို သူမရဲ့ ကျိန်စာကနေ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့တာလေ။

အဲဒီတုန်းက သူက ကသူလူးကို နစ်စီရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ပုလဲကို ရခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ရဲ့ ဒရုန်းရဲ့ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်တာပဲ။

နည်းပညာအရပြောရရင် သူက အဲဒါကို အပြင်ကမ္ဘာဆီ မထုတ်ရသေးဘူးလေ။

'ငါ အရမ်းတွေ တွေးနေမိပြီ... ကသူလူးက ကြည့်ရတာ သဘောကောင်းတဲ့သူပုံပဲ... အရာအားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရင်ပေါ့၊ သူက ငါ့ကို ကြိုမပြောဘဲ ကမ္ဘာပျက်စေမယ့် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်တစ်ခု ပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား' သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ရှေးဟောင်း လီဗိုက်ယာသန် မိစ္ဆာကြီးက လူသားတွေရဲ့ အကောင်းဆုံးအကျိုးစီးပွားကို စိတ်ထဲမှာ ထားလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို သူ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။

ဒါက တော်တော်လေး အန္တရာယ်များတဲ့ အတွေးတစ်ခုပဲ။ မိစ္ဆာကြီးက သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ သော့တစ်ချောင်းပေးလိုက်ပြီး အဲဒီသော့က ရေအောက်ရောက်သွားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို စားသောက်ဖို့ သူနဲ့ ရေထဲက သားရဲတွေအားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့များ ဖြစ်နေနိုင်မလားပဲ။

သူ တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီလိုလည်း သိပ်ဖြစ်နိုင်ပုံမရပါဘူး။ တကယ်လို့ ဟုတ်ခဲ့ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာအောင် လျှို့ဝှက်ထားရမှာလဲ။

သူ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာတွေအကြောင်း တွေးနေရတာက သူ့ကို စိတ်ဖိစီးစေတယ်။

"မိုက်ကယ်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား၊ နင် ငေးနေတာပဲ..." ဆရီနာက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ့ဒရုန်းကို အခုချိန်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကျေးဇူးတင်နေမိလဲဆိုတာကို တွေးနေရုံပါ" လို့ သူက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၇၁)