အခန်း ၅၃၃

အခန်း (၅၃၃) ယောင်ယွဲ့၏ လမ်းစဉ်နှင့် ဧကရာဇ်မင်း၏ ဒေါသ

စကားသံအဆုံးတွင်။

ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ဆန္ဒများ နိုးကြားလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှ တိုးညင်းသော နဂါးဟိန်းသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ကျန်းချဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရည်စိမ်ထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

အတိုင်းအဆမဲ့သော နဂါးအရှိန်အဝါများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူမက ကျန်းချဲ့အား အလွန်အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းရသေးသော ကျန်းချဲ့ထံတွင် ဤမျှသိပ်သည်းလှသော နဂါးချီစွမ်းအင်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိသောကြောင့် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ယခင်က သူမ အနည်းငယ် တွေဝေနေခဲ့သော်လည်း စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လတ်တလောတွင် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ရန် ခက်ခဲနေသေးပြီး ကျန်းချဲ့ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်သေးသဖြင့် ထိုအချိန်အတွင်း သေချာစွာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ရန် တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရလဒ်က မျှော်လင့်မထားသလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချဲ့၏ နဂါးချီစွမ်းအင်သည် သူမ၏ လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုအခြေအနေက သူမအား အကျပ်ရိုက်သွားစေခဲ့သည်။

အခန်းအတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က မူလအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ယောင်ယွဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူမအား စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်လေထုသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယောင်ယွဲ့က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဦးစွာ ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ကျန်းချဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နတ်မင်းကြီး မကွယ်လွန်ခင် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး နဂါးချီစွမ်းအင် တစ်ခု စုဆောင်းပေးခဲ့တာပါ..."

ယောင်ယွဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ အကယ်၍ ကျီချန်တောက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက ယုတ္တိရှိပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခင်က ကျီချန်တောက်သည် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော်၏ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့် နဂါးသွေးကြော၏ စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ကျန်းချဲ့အတွက် အလွန်အမင်း အပင်ပန်းခံကာ ဤအဆင့်အထိ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားလှပြီး သူမအတွက် ရွေးချယ်စရာ လုံးဝမရှိစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်မင်း ကျီဝမ်ဟောင်ထံတွင် သူမ ကိုယ်ကိုအပ်နှင်းရန် ဆန္ဒမရှိလျှင် ကျန်းချဲ့၏ အကြံပြုချက်ကို လုံးဝ ငြင်းဆန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ကျန်းချဲ့ကို ရွေးချယ်ရသည်က ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသေးသည်။

ရွှမ်ထျန်း ဝူကျိ နန်းတော်မှ ထောက်ခံအားပေးထားသော မင်းသားနှင့် ပတ်သက်၍မူ ယခုအချိန်တွင် အချိန်မည်မျှ ယူရမည်ကို မသိနိုင်သေးဘဲ အပြောင်းအလဲများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ ကျီချန်တောက် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ဧကရာဇ်မင်းသည်လည်း သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးလာပြီး သူမထံမှ လမင်း၏ ထိုက်ယင် ဝိညာဉ်ချီကို ယူဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူမသည် ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ကျန်းချဲ့၏ တောင်းဆိုမှုအရ အရှေ့ပင်လယ်သို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆူညံနေသော အသံများ သူမ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ယောင်ယွဲ့က ဆက်လက်စကားမပြောတော့ဘဲ နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် တွေဝေမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မူလက ကိလေသာစိတ်ဆန္ဒ ကင်းမဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့က ယောင်ယွဲ့၏ တွေဝေမှုကို နားလည်သွားပုံရပြီး ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာက တာအိုလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားတဲ့ သူတော်စင်ဖြစ်ပေမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတယ်... ကျွန်တော်လည်း ဖြူစင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အရေးကြီးပုံကို နားလည်ပါတယ်... နိုင်ငံတော်ဆရာသာ မငြင်းဆန်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်က ထိုက်တန်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပေးနိုင်ပါတယ်... လုံးဝကို..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်စမ်း..."

ယောင်ယွဲ့က ကျန်းချဲ့၏ စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အခု ဇနီးမယားတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို မပြောနဲ့ဦး... မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ငါက သာမန်လူတွေရဲ့ အချစ်ရေးမှာ ပိတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို လူဝတ်လဲပြီး မင်းနဲ့လက်ထပ်ဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်ဆိုရင်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ..."

"ကျွန်တော် အရမ်း ရိုင်းစိုင်းသွားပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ယောင်ယွဲ့က ဆန္ဒမရှိပါက ယခုအချိန်တွင် သူ၏ထံ၌ အခြားသော နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ အခြားသော ယဇ်ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ရယူပြီးနောက်မှသာ အသက်ရှည်စေသော ဝိညာဉ်ရတနာအချို့ကို ရှာဖွေကာ အတင်းအကျပ် ယဇ်ပူဇော်ရန် နည်းလမ်းရှာရမည် ဖြစ်သည်။

အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးရန် ဆိုသည်မှာမူ သူ၏ထံတွင် ထိုစွမ်းအားရှိမရှိကို မပြောလိုသေးသော်လည်း ရှိခဲ့လျှင်ပင် ဤသို့ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယောင်ယွဲ့သည် သူ အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေချိန်တွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးရာ ကျေးဇူးကန်းသော အလုပ်မျိုးကို သူ မလုပ်နိုင်ပေ။

ဤတစ်ကြိမ် တွက်ဆမှု မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီဟုသာ သက်ပြင်းချလိုက်ရသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာက ဆန္ဒမရှိမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်တုန်းက နိုင်ငံတော်ဆရာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောင်တစ်ချိန် စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်... ခွင့်ပြုပါဦး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချဲ့က နောက်သို့လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ခဏနေဦး..."

ယောင်ယွဲ့က ကျန်းချဲ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဤမျှလွယ်ကူစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး တစ်ခွန်းမျှပင် ထပ်မံ မပြောဆိုလိုတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ တစ်ဖက်လူကို တိုက်ရိုက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာ ပြောစရာ ရှိသေးလို့လား..."

ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မပြသခဲ့ပေ။

ယောင်ယွဲ့က လက်ထဲမှ အမွှေးယပ်တောင်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီကိစ္စက အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့အတွက် ငါ တစ်ရက်လောက် အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းကို အဖြေပြန်ပေးမယ်..."

ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ယောင်ယွဲ့က သူ့ကို အချိန်ဆွဲချင်နေကြောင်းကို နားလည်သွားကာ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း နိုင်ငံတော်ဆရာကို တစ်ရက်လောက် စောင့်ပေးပါ့မယ်..."

တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက်။ နိုင်ငံတော်ဆရာ သဘောပေါက်သွားမည့် အချိန်အထိ ကျန်းချဲ့က စောင့်ဆိုင်းပေးရန် ဆန္ဒရှိပေသည်။ အကြောင်းမူကား တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကပင် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျော့ရဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို ဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်ချက် မချမှတ်နိုင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏အမြင်အရ ဤကိစ္စမှာ အခြေခံအားဖြင့် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တော် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော်၏ နန်းတော်အတွင်း။

ဧကရာဇ်မင်း၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်း။ အမွှေးတိုင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အခိုးအငွေ့များ လွင့်ပျံနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယွမ်ခန် ဧကရာဇ်မင်း ကျီဝမ်ဟောင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းနေသည်။ ကျီချန်တောက် ကျဆုံးသွားသည့် သတင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက သူသည် စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ ထွက်မသွားခဲ့ဘဲ ကိစ္စရပ်များစွာကို အမြဲတမ်း တွေးတောနေခဲ့သည်။

ကျီချန်တောက် ရှိနေစဉ်က သူ မခံစားခဲ့ရဘဲ ကျီချန်တောက်က အာဏာကို သူ့ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ရန်ပင် မျှော်လင့်နေခဲ့သေးသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် အတားအဆီးများကို ချိုးဖျက်ကာ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားနှင့် နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ၏ အကူအညီကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအတွက်ကြောင့် ကျီဝမ်ဟောင်သည် အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျီချန်တောက် အမှန်တကယ် ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော်ကို အမြဲတမ်း ဖေးမကူညီပေးနေသော ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ရှိစွမ်းရည်ဖြင့် ထိုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် လုံးဝ အခွင့်အရေးမရှိကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

ယခုလောလောဆယ်တွင် လောကကြီးက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ နက်ရှိုင်းစွာ သိရှိထားသည်။ မကြာမီ လောကကြီးသည် ကမောက်ကမ အခြေအနေထဲသို့ ကျရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အကြောက်ရွံ့ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ပုန်ကန်သူများနှင့် တောင်နှင့်မြောက် နယ်စပ်ရှိ စစ်ပွဲများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာနှစ်ခုစလုံးသည် ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျဆုံးသွားသည့် အကြောင်းပြချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကြီးအကျယ် ကျူးကျော်လာမည်မှာ သေချာသည်။

သူ စဉ်းစားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အင်အားကို ငှားရမ်းအသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။ တာအိုဂိုဏ်း၏ အင်အားကို ငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်း၌ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားရှင် အချို့ရှိသော်လည်း ပြဿနာမှာ တစ်ဝက်ခန့်သည် ထျန်းယွမ်မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းမည့် အန္တရာယ်မျိုး မကျရောက်သရွေ့ ထျန်းယွမ်မြို့ရှိ တပ်ဖွဲ့များကို သူ လုံးဝ ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား ဘိုးဘေးများ၏ အမှာစကားတွင် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ပျက်စီးနိုင်သော်လည်း ထျန်းယွမ်မြို့ လုံးဝ ပျက်စီး၍မရဟု ဆိုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားသော အင်အားစုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ လူရိုင်းများကို ကာကွယ်ရန် ဖြန့်ကျက်ထားရပြီး မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက်လည်း ချန်ထားရသေးသဖြင့် သူ စေခိုင်းနိုင်သော သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားရှင်မှာ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးမျှသာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် ကျီမျိုးရိုး ဆွေမျိုးများတွင်လည်း စွမ်းအားရှင်များ ရှိနေသော်လည်း ပြဿနာမှာ ထိုဧကရာဇ်မိသားစုမှ ဘိုးဘေးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံယူမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားသည်လည်း ကျီချန်တောက်နှင့် ယှဉ်လျှင် အလှမ်းဝေးလွန်းနေသည်။

ရွှမ်ထျန်း ဝူကျိ နန်းတော်ကသာ သူ့ထံ အပြည့်အဝ ခိုလှုံလာပြီး အမြင့်ဆုံး သိုင်းသူတော်စင် စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးတွင် ပါဝင်သော တာအိုဂိုဏ်းမှ ဘိုးဘေး ဖုန်းဝူကျိ၏ အကူအညီဖြင့်သာ လက်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ကို စိတ်ပျက်စေသည်မှာ ယခုအချိန်အထိ နိုင်ငံတော်ဆရာက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေပြီး မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးသဖြင့် တစ်ဖက်လူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာမည့်အချိန်ကိုသာ သူ စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ သေချာသည်မှာ အခြားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထိုအရာမှာ သူသည် ယောင်ယွဲ့၏ နောက်ခံအင်အားကို အသုံးပြုကာ သူမနှင့်အတူ ပူးတွဲကျင့်ကြံပြီး အလွန် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှသော နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ စွမ်းအင်ကို ဖြေရှင်းရန် အလွန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စအတွက် သူ ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယောင်ယွဲ့က အစမှအဆုံးတိုင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် သူ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ရွှမ်ထျန်း ဝူကျိ နန်းတော်အတွက် အလွန်မြင့်မားသော သတ်မှတ်ချက်များကိုပင် သူ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ရွှမ်ထျန်း ဝူကျိ နန်းတော်ကို နိုင်ငံတော်၏ နံပါတ်တစ် ကိုးကွယ်ရာဘာသာအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိရုံသာမက မိဖုရားခေါင်ကြီး ရွှယ် ကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားပြီး ယောင်ယွဲ့အား မိဖုရားခေါင်အဖြစ် ခန့်အပ်ရန်ပင် ဆန္ဒရှိနေသည်။ ထို့နောက် မင်းနှစ်ပါး ပူးတွဲအုပ်ချုပ်ကာ လောကကြီးကို အတူတကွ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ပေးစွမ်းနိုင်သော အကြီးမားဆုံးသော စေတနာပင် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်။ စာကြည့်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်မှ လီချန်ကျုံး၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

"ဝင်လာခဲ့..."

ကျီဝမ်ဟောင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်။

လီချန်ကျုံး စာကြည့်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ အိမ်တော်ကနေ သတင်းများ ရလာသေးလား... နိုင်ငံတော်ဆရာက ကိုယ်တော်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေကို သဘောတူရဲ့လား..."

လီချန်ကျုံးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ယခုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်မင်း၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်မကြည့်ရဲပေ။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ အိမ်တော်ဘက်ကနေ သတင်း ဘာမှမရသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ဒါပေမဲ့ အထူးစုံစမ်းရေးအဖွဲ့ကနေ သတင်းရထားပါတယ်... နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့နဲ့ အဲဒီ ဖုန်းဝူကျိတို့က မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လောလောဆယ် ဘယ်ကိုရောက်နေမှန်း မသိဘူးလို့ ဆိုပါတယ်..."

"ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ..."

"ဒိုင်း..."

ကျီဝမ်ဟောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဘေးနားရှိ အကောင်းစား မှင်အိုးကို လက်ဖြင့် ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပနေသည်။

ယောင်ယွဲ့က သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်ဖယ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူနှင့်အတူ ပူးတွဲကျင့်ကြံရန် ဆန္ဒမရှိသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းမူကား ယောင်ယွဲ့က ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်သော သူ့ကိုပင် မျက်လုံးထဲ မထည့်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပြီး သူ ကမ်းလှမ်းထားသော မိဖုရားခေါင်ကြီး နေရာကိုပင် စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ သဘောထားမျိုး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အမြင့်ဆုံး ဧကရာဇ်မင်း တစ်ပါးဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဤမျှ နှိမ့်ချဆက်ဆံခံနေရသည်။ သူက မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

"အရှင်မင်းကြီး ဒေါသဖြေပါ... အရှင်မင်းကြီး ဒေါသဖြေပါ..."

လီချန်ကျုံးက အလျင်အမြန်ပင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"လီချန်ကျုံး... ကိုယ်တော်က ယောင်ယွဲ့ အထင်အသေးခံရလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီလို့ မင်း ထင်လား... ကိုယ်တော်က ဧကရာဇ်မင်းပဲ... ပင်လယ်လေးစင်းနဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမြင့်ဆုံးအာဏာရှင်ပဲ... သူက ဘာဖြစ်လို့များ ဒီလိုသဘောထားမျိုး ရှိနေရတာလဲ..."

ကျီဝမ်ဟောင်က မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ စကားလုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဒေါသများ ပုန်းကွယ်နေသည်။

လီချန်ကျုံးသည် ချက်ချင်းပင် ချွေးအေးများ စီးကျလာပြီး အလျင်အမြန် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာမှာ အဲဒီလောက် ဘုန်းကံ မပါလာလို့ပါ... တာအိုဂိုဏ်းမှာ အဲဒီလောက် ဘုန်းကံ မရှိလို့ပါ..."

"ဒါဆို သူမက ဘာလို့ ကိုယ်တော့်အပေါ်ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုဆက်ဆံနေရတာလဲ... ကိုယ်တော်က မိဖုရားခေါင်ကြီးနေရာ ပေးတာတောင် သူမက အထင်မကြီးဘူးဆိုတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ်တော်ကလွဲပြီး သူမ ကိုယ်ကိုအပ်နှင်းဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိသေးလို့လဲ..."

"နိုင်ငံတော်ဆရာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေလို့များ ဒီလို..."

"ဟွန်း..."

ကျီဝမ်ဟောင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျာလော့ ဗောဓိသတ် တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်... အခု နန်းတော်ဥယျာဉ်ထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်..."

တံခါးအပြင်ဘက်မှ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းမစိုးလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ကျာလော့ ဗောဓိသတ်..."

ကျီဝမ်ဟောင်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နန်းတွင်း၌ ကျီချန်တောက်၏ အကြောင်းရင်းကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ နေရာသည် တာအိုဂိုဏ်းကို အမြဲတမ်း မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်သော သူက တစ်ဖက်လူကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ယောင်ယွဲ့ကို ဆွဲဆောင်သကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ကျာလော့က သူ့ကို အရင်ဆုံး လာရောက်တွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ကျာလော့ ဗောဓိသတ်၏ လာရောက်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိနေသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် အခြားသော ရွေးချယ်စရာ ရှိသေးသည်လော။

နန်းတော်ဥယျာဉ်အတွင်း။ ကျီဝမ်ဟောင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျာလော့ မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်သည် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ချထားပြီး နဖူးနောက်ဘက်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ပဝါပါးလေးကို ဆောင်းထားကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ရွှေရောင်အစက်လေးကြောင့် အလွန် သန့်စင်မြင့်မြတ်သောဟန် ပေါက်နေသည်။

တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ မို့မောက်နေပြီး မိုးမခပင်ကဲ့သို့ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လည်ပင်းပေါက် ဟိုက်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အောက်ခြေကို မမြင်ရပေ။ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ရွှေခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံးကို ဆင်ယင်ထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အပေါ်ပိုင်းမှာမူ အလွန် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှပေသည်။

သို့သော် ညှို့ဓာတ်ပြင်းသည်ဟု ထင်ရရုံမျှသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ မည်သူမျှ ကျူးကျော်စော်ကား၍မရသော သန့်စင်မြင့်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

ကျီဝမ်ဟောင်က တစ်ဖက်လူကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်သော လိုချင်တပ်မက်မှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဧကရာဇ်မင်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ပြသကာ အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တော် တိုင်းပြည်အရေးနဲ့ အလုပ်များနေလို့ ကျာလော့ ဗောဓိသတ်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်မိပြီ..."

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ကျာလော့ မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်က လက်တစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျီဝမ်ဟောင်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးကဲလှပသော အသွင်အပြင်က လူအများကို ပို၍ အာရုံစိုက်မိစေသည်။

"ဗောဓိသတ် ဒီကိုရောက်လာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဆိုတာ မသိရဘူးလား..."

ကျီဝမ်ဟောင်က သိသိကြီးနှင့် တမင်ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းထံမှ အကူအညီ လိုအပ်နေသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်း တစ်ပါးအနေဖြင့် ထိုအရာကို အပြင်ပန်းတွင် ထုတ်ဖော်ပြသမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီရဟန်း ရောက်လာတာက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တိုင်းပြည်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ပါ..."

မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကျီဝမ်ဟောင်က တစ်ဖက်လူအား လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်လိုက်သည်။

"ဗောဓိသတ် ဆိုလိုတာကို ကိုယ်တော် နားမလည်ဘူး..."

"ဒါယိကာမ ယောင်ယွဲ့က အခု မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားပါပြီ... အရှင်မင်းကြီး သူမ ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာ သိပါသလား..."

မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်က ဖွဖွလေး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ကိုလဲ..."

ကျီဝမ်ဟောင်က မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။

"ကျန်းချဲ့ ရှိနေတဲ့ နေရာကိုပါ..."

မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်က စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဝူအန်း မြို့စားကြီးက အခု ထျန်းယွမ်မြို့မှာ ရှိနေတာကို... နိုင်ငံတော်ဆရာက ထျန်းယွမ်မြို့ကို သွားတာလား... ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့နဲ့ ဝူအန်း မြို့စားကြီးကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးလေ... ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."

ကျီဝမ်ဟောင်သည် မာယာကွမ်ရင် ပြောသောစကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

"ဒါယိကာ ကျန်းချဲ့က ထျန်းယွမ်မြို့မှာ လုံးဝ မရှိပါဘူး... အဲဒါက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကောလာဟလ သက်သက်ပါပဲ... သူက အခု အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ ရောက်နေတာပါ... ပတ်သက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... အရှင်မင်းကြီး သေချာ မသိလို့နေမှာပါ... တကယ်တော့ ဒါယိကာမ ယောင်ယွဲ့နဲ့ ကျန်းချဲ့ကြားမှာ အဆက်အသွယ်ရှိနေတာ ကြာပါပြီ... အကြောင်းရင်းကတော့ သဘာဝကျကျပဲ ဒါယိကာမ ယောင်ယွဲ့က ကိလေသာစိတ်ဆန္ဒ အတားအဆီးတွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေပြီး နဂါးချီစွမ်းအင်နဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်နေတာပါ... ဒါယိကာ ကျန်းချဲ့ဆီမှာတော့ အဲဒီအရာတွေ အတိအကျ ရှိနေတာပေါ့..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဗောဓိသတ်က ကိုယ်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့..."

ကျီဝမ်ဟောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ ယခင်က ကျီချန်တောက်သည် ကျန်းချဲ့အား နဂါးချီစွမ်းအင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့နှင့် ရွှေရောင် နဂါးချီစွမ်းအင်တို့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီဝမ်ဟောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှိုင်းညို့သွားခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့အပြင်ဘက်။ လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းအထီးကျန်တစ်ခုပေါ်တွင်။

ယင်ယန်ထိုက်ချိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့သည် ခြေပိုက်ခွေထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ အာရုံစိုက်ဖတ်ရှုနေသည်။ သူမ၏ ခြေရင်းတွင်လည်း စာအုပ်အချို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး လောကနှင့် ကင်းကွာနေသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ တာအိုအငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် တာအိုကျမ်းစာကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လောကနှင့် ကင်းကွာနေသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် အနီးကပ် သွားရောက်ကြည့်ရှုပါက စာအုပ်ပေါ်ရှိ အမည်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

[အိပ်ခန်းတွင်း ယင်ယန် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်]

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စာအုပ်များမှာလည်း အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

[အမျိုးသမီးများ၏ ထူးခြားသော ပညာရပ် ဆယ့်ရှစ်ပါး]

[ရေပန်းမှ အရေးကြီးသော သတင်းများ]

[ယင်ယန်ပေါင်းဖက်ခြင်း နည်းလမ်း သုံးဆယ့်ခြောက်သွယ်]

[ရွှေလှံတံနှင့် ငွေခရုခွံ နတ်စွမ်းရည် ကိုးပါး]

စာအုပ်ပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အရာများကို ကြည့်ရင်း ယောင်ယွဲ့၏ မူလက အေးစက်ပြီး ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ ရှက်သွေးဖြာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များစွာကို လေ့လာခဲ့ဖူးသော်လည်း ယင်ယန် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ခံစားချက်နှင့် ကိလေသာများကို ဖြတ်တောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သဖြင့် ဤအရာများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ အဖြစ်အပျက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမသည် မသိစိတ်၏ စေစားမှုအရ သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်နေမိသည်။

တကယ်တမ်းတော့။ သူမက တစ်ရက်လောက် အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားမည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် နားလည်ထားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း အတွေ့အကြုံ မရှိဖြစ်နေပါက ကျန်းချဲ့၏ အထင်သေးမှုကို ခံရမည်စိုးသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ပူးတွဲကျင့်ကြံသည်ဆိုလျှင်ပင် သူမက ဦးဆောင်သူနေရာမှ ရှိနေသင့်ပေသည်။