အခန်း ၁၈၉

🍅 Chapter 189

ရွာသူရွာသားများမှာ ပွဲလမ်းသဘင်များသို့ လာရောက်သည့်အခါ ကြက်ဥအနည်းငယ် သို့မဟုတ် သူတို့၏ခြံထွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်ကိုသာ လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာလေ့ရှိကြ၏။

ဤမျှ ကောင်းမွန်လှသော ဟင်းလျာများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးမည်ဆိုပါက အရှုံးပေါ်မည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

သို့တိုင် ဝူယွီလန်ကတော့ အရင်းအနှီးပြန်လည်ရရှိရန် လုံးဝ စဉ်းစားမထားခဲ့ချေ။

သူမ၏တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော အိမ်သစ်တက်ပွဲလေးတစ်ခုကို ကျင်းပပြီး လူတိုင်းအား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်စေလိုခြင်းသာ။

ထို့အပြင် ကျန်းချင်းဟန်နှင့် အခြားသူများလည်း လာရောက်ကြမည်ဖြစ်ရာ ပွဲကို အလွန်အမင်း ရိုးရှင်းညံ့ဖျင်းနေအောင် ကျင်းပ၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝူယွီလန် ပြတ်သားစွာဖြင့် သူမ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်၏။

“ငွေအတွက်က ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဒီစံနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် စားပွဲတစ်ဝိုင်းကို ဘယ်လောက်လောက် ကုန်ကျမလဲဆိုတာသာ တွက်ကြည့်ပေးပါ”

အဘိုးအိုစုန့်က စတင်တွက်ချက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဤဟင်းလျာများနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များမှာ သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် လုံးဝ မရှိနေခဲ့ချေ။

“ဒီ... ဒီဟင်းတွေအတွက် ဘာပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အတိအကျ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ငါ မသိဘူးလေ၊ မင်းတို့က ပြောပြမှရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အတိအကျတွက်ဖို့ ခက်တယ်”

ဤဟင်းလျာများအားလုံးကို ချက်ပြုတ်တတ်သော ဝမ်ကွေ့ချင်က ဟင်းတစ်ခွက်ချင်းစီအတွက် လိုအပ်မည့်ပါဝင်ပစ္စည်းများအား အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောပြလိုက်၏။

အဘိုးအိုစုန့် သေချာတွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဟင်းလျာစာရင်းအရဆိုရင် အပေါဆုံးစျေးနှုန်းတွေနဲ့ တွက်ရင်တောင် စားပွဲတစ်ဝိုင်းကို အနည်းဆုံး ပြားငါးရာ ခြောက်ရာလောက်တော့ ကျသင့်မယ်”

“အကယ်၍ ပမာဏကို ပိုများများထည့်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုလည်း ပိုလတ်ဆတ်ပြီး ပိုကောင်းတာတွေ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ပြား ရှစ်ရာ ကိုးရာလောက်အထိ ကုန်နိုင်တယ်”

စားပွဲတစ်ဝိုင်းလျှင် ပြား ရှစ်ရာ၊ ကိုးရာခန့်ဆိုပါက စားပွဲ နှစ်ဆယ့်ငါးဝိုင်းအတွက် ငွေချောင်းနှစ်ဆယ်ကျော်မျှ ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

သာမန်ရွာသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ငွေချောင်းနှစ်ဆယ် ရရှိရန် မည်မျှကြာအောင် အလုပ်လုပ်ရမည်နည်း။

ဝူယွီလန်မှာ အစကတည်းက စားပွဲတစ်ဝိုင်းလျှင် ငွေ တစ်ချောင်းမှ နှစ်ချောင်းအထိ သုံးစွဲရန် ခန့်မှန်းတွက်ချက်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤကုန်ကျစရိတ်ကို ကြားရသောအခါ အတော်လေး သင့်လျော်သည်ဟုပင် ယူဆလိုက်၏။

သူမ ပြတ်သားသောအသံဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးလိုက်သည်။

“ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သဘာဝကျကျပဲ အလတ်ဆတ်ဆုံးတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ရမှာပေါ့၊ စားပွဲတစ်ဝိုင်းကို ငွေ တစ်ချောင်းနှုန်းနဲ့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့”

အဘိုးအိုစုန့်မှာ ငွေပေးချေရမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် သူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်မံသတိပေးလိုက်၏။

“သေချာစဉ်းစားဦးနော်၊ စားပွဲတစ်ဝိုင်းကို ငွေတစ်ချောင်းနှုန်းနဲ့ စားပွဲ နှစ်ဆယ်ကျော်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ငွေနှစ်ဆယ့်ငါးချောင်းလောက် ကုန်မှာ၊ အရက်နဲ့ တခြားဟာတွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် တော်တော်လေးကို များသွားမှာပဲ”

ဤမျှလောက် အဆင့်မြင့်မားသော ပွဲကြီးတစ်ပွဲအား သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ရတော့မည်ဆိုသောအချက်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ အဘိုးအိုစုန့်၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များပင် စို့လာခဲ့လေသည်။

ယခင် သူစီစဉ်ခဲ့ဖူးသော ပွဲများမှာ တစ်ဝိုင်းလျှင် ပြားငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပြီး အများဆုံးမှာ ပြားတစ်ရာဝန်းကျင်မျှသာ ရှိခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

ဤပွဲကြီးကိုသာ အောင်မြင်စွာ ကျင်းပနိုင်ခဲ့ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အခြားသူများကို ကြွားဝါရန်အတွက် လုံလောက်သောအောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာပင် အတည်ပြုလိုက်လေ၏။

“အင်း၊ ဒီစံနှုန်းအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့”

ကျန်းချင်းဟန်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဧည့်ခံရန်အတွက် စနစ်ကုန်တိုက်မှ အဆင့်မြင့်အရက်များကို အပိုဝယ်ယူရန် သူမ စိတ်ကူးထား ပြီးဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုစုန့်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”

အဘိုးအိုစုန့်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ လိုအပ်သည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အတိအကျတွက်ချက်ကာ ဝူယွီလန်အားပြသ၍ အတည်ပြုချက်ရယူပြီးနောက် ကြိုတင်စီစဉ်မှုများပြုလုပ်ရန် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထို့အပြင် သူက အော်ဒါမှာယူမည့် ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကို နမူနာအဖြစ် အနည်းငယ် အရင်ဝယ်ယူလာကာ ဝူယွီလန်ကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းကြည့်ခိုင်းပြီးမှသာ ရောင်းချသူများထံတွင် အမြောက်အမြား အော်ဒါတင်လေ၏။

ဝူယွီလန်မှာ အဘိုးအိုစုန့်နှင့် အလုပ်အတူလုပ်ရသည်ကို အလွန်သဘောကျနှစ်သက်သွားမိသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရွာတွင် ပွဲလမ်းသဘင်များ ကျင်းပသည့်အခါ အိမ်ရှင်များက တစ်အိမ်တက်ဆင်း သွားရောက်ကာ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ငှားရမ်းလေ့ရှိကြသည်။

ဝူယွီလန်ကမူ အိမ်တိုင်းမှ ပန်းကန်နှင့် တူများမှာ အမျိုးအစား၊ ပုံစံမတူညီကြသဖြင့် အားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုပေါင်းအသုံးပြုပါက အလွန်ရှုပ်ပွပြီး ကြည့်မကောင်းဖြစ်မည်ကို တွေးမိသွားလေ၏။

ထို့ကြောင့် ရွာသားများ၏စေတနာဖြင့် ကူညီစုဆောင်းပေးမည်ဆိုသော ကမ်းလှမ်းချက်များကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။

ယင်းအစား မြို့ပေါ်ရှိ ပွဲကျွေးသည့်ဝန်ဆောင်မှုပေးသောနေရာမှ လုံလောက်သော အိုး၊ ပန်းကန်၊ ယောက်ချိုဇွန်း စသည်တို့ကို သွားရောက်ငှားရမ်း လိုက်လေသည်။

အိမ်သစ်တက်ပွဲမတိုင်မီ ညနေခင်းတွင် ရွာမှ အမျိုးသမီးငယ်များနှင့် ခွန်အားကြီးမားသော လူရွယ်များက ပန်းကန်၊ တူများ ဆေးကြောရန်နှင့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ နေရာချထားပေးရန်အတွက် အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝူယွီလန် ထိုသူများအားလုံးကို အခမဲ့ အလုပ်မလုပ်ခိုင်းဘဲ တစ်ဦးလျှင် ငွေဆယ်ပြားစီ ပါဝင်သော အနီရောင်စာအိတ်လေးများကို ကိုယ်စီဝေငှပေးလိုက်၏။

အနီရောင်စာအိတ်လေးများ ရရှိသွားကြသော အမျိုးသမီးငယ်များမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြပြီး ပိုမိုတက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်ကြလေတော့သည်။

ရွာတွင် အနီရောင်စာအိတ်အတွင်း၌ ငွေဆယ်ပြား ထည့်ပေးခြင်းမှာ အလွန်ရက်ရောသော လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြကြောင်း သိထားရမည်ဖြစ်၏။

အိမ်ထောင်စု အများစုမှာ ထိုသို့ ငွေကြေးပေးလေ့မရှိဘဲ ပွဲပြီးချိန်တွင် ကျန်ရစ်နေသော ဟင်းလျာအကြွင်းအကျန်များကိုသာ ထုပ်ပိုးပေးလေ့ရှိကြသည်။

အသားဟင်းကို မြည်းစမ်းခွင့်ရရန် အလွန်ခဲယဉ်းလှသော ဤကျေးလက်ဒေသတွင် လူတိုင်းက ပွဲလမ်းသဘင်များသို့ ရောက်ရှိလာပါက ဟင်းရည်ကိုပင် တစ်စက်မကျန်အောင် စားသောက်ကြလေ့ရှိရာ သဘာဝကျကျပင် မည်သည့်အကြွင်းအကျန်မျှ ကျန်ရှိနေလေ့မရှိပေ။

သို့ရာတွင် လူတိုင်းမှာ ရွာခံများသာဖြစ်ပြီး အများစုမှာ ဆွေမျိုးများပင် ဖြစ်ကြရာ မိသားစုတစ်စုတွင် အခမ်းအနားတစ်ခုခုရှိပါက အလိုအလျောက် လာရောက်ကူညီကြခြင်းမှာ အလေ့အထတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အကျိုးအမြတ်ကို သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်ကြချေ။

ဝူယွီလန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ လာကူညီပေးကြတဲ့သူတွေအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မနက်ဖြန်လည်း ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးရဦးမယ်ထင်တယ်”

“အိမ်မှာ အလုပ်များနေတော့ အားလုံးအတွက် ထမင်းချက်ကျွေးဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် အားလုံးအတွက် ပေါက်စီတွေ ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် စားလိုက်ကြနော်”

ဝူယွီလန် စကားပြောရင်း မြို့မှဝယ်လာသော အသားပေါက်စီများကို ထုတ်ယူကာ တစ်ဦးလျှင်ငါးလုံးစီ ဝေငှပေးလိုက်၏။

အမျိုးသမီးငယ်များက အားနာတကြီးဖြင့် တုံ့ပြန်လာကြသည်။

“အဒေါ်ဝူ၊ အဒေါ်က အရမ်းကို အားနာတတ်လွန်းတာပဲ၊ အနီရောင်စာအိတ်တွေရော အသားပေါက်စီတွေပါ ပေးနေတော့ အဒေါ် အများကြီးကုန်ပြီပေါ့”

“ဟုတ်ပါရဲ့၊ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာပဲ တစ်ခုခုစားလိုက်လို့ရပါတယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ငွေတွေအကုန်ခံနေရတာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”