အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) - သစ်သားဖြင့်သာ ကစားနေခြင်း

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ဝမ်းနည်းမှုကို အရင်ထိန်းလိုက်ပါ... အခု အရေးအကြီးဆုံးက အသက်ရှင်နေတဲ့သူ ရှိသေးလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့ပါ...”

“ဒီမှာ လူ ၅၀၀၊ ၆၀၀ လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်... အထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်နေသူတွေ ရှိနိုင်သေးတယ်.... ပြီးတော့ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာလည်း ထွက်မသွားသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ရှဟုန်လည်း ခဏမျှ ရပ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရိုဂယ်စခန်းမှ လူအချို့သည် စိတ်လွတ်လပ်သွားသလို ဖြစ်နေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများနှင့် အသားစအကြွင်းအကျန်များကြားတွင် မိမိတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက အမြန် ရှေ့တိုးသွားပြီး လော်မင်ကို အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာအောင် လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

လော်မင်ကို မျက်စိရှေ့က ဖြစ်ရပ်များကို လက်ခံနိုင်ရန် အချိန်မပေးချင်၍ မဟုတ်ပေ။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် ပို၍ အရေးတကြီး လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စ ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လော်မင်ကို ပြောဆိုနေစဉ် ရှဟုန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အတွင်းဆုံးရှိ သစ်သားအိမ်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

စခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက အတွင်းရှိ သစ်သားအိမ်ကြီး ၅ လုံးအနက် ၄ လုံးမှာ ပြိုကျနေပြီးသား ဖြစ်သည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။

ထိုအိမ်များသည် အပြင်ဘက်မှ အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးခံထားရသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် တစ်လုံးသာ အတော်အသင့် မပျက်စီးသေးဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

ရှဟုန်၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် လော်မင်သည် ချက်ချင်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး၊ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ရှဟုန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းမှုကို အတင်းဖိနှိပ်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိုက်ရှာနေသူများကို အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

“အားလုံး ထကြတော့... အခုတော့ မရှာကြသေးနဲ့... အိမ်ကြီးကို အရင် သွားစစ်ကြည့်ရအောင်... အဲဒီမှာ အသက်ရှင်ကျန်နေတဲ့သူတွေ ရှိနိုင်တယ်..."

ရိုဂယ်စခန်း၏ လူဦးရေ စုစုပေါင်းမှာ ၁,၃၀၀ ကျော် ရှိပေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော အလောင်းများနှင့် အကြွင်းအကျန်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း၊ ထိုအရေအတွက်အထိ မရောက်သေးပေ။

ဤအချိန်တွင် ကျန်သူများလည်း အသိပြန်ဝင်လာကြတော့သည်။

မိမိတို့၏ မိသားစုဝင်များကို မတွေ့ရသေးသူများ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး၊ လော်မင်နှင့် ရှဟုန်နောက်မှ လိုက်ကာ အိမ်ကြီးဘက်သို့ အမြန် သွားကြလေသည်။

သစ်သားအိမ်ကြီးသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး၊ တစ်ဖက်လျှင် မီတာ ၅၀ ကျော် ရှည်လျားကာ၊ အထဲတွင် လူရာနှင့်ချီ ဝင်ဆံ့နိုင်ပေသည်။

ရှဟုန်က သစ်သားအိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဘက်ရှိ လူ ၅၀ ကျော်ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြုတ်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ အထဲက အခြေအနေကို မသိရသေးဘူး... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကလည်း အရမ်း ကောက်ကျစ်တယ်... အားလုံး တစ်ခါတည်း ဝင်သွားတာ မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်... ခင်ဗျား၊ ဒီ ၃ ယောက်နဲ့ ကျွန်တော် အရင်ဝင်ပြီး အခြေအနေကို စစ်ကြည့်လိုက်မယ်... ပြီးမှ ကျန်တဲ့သူတွေကို အကြောင်းကြားတာ ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုသို့ ပြောရင်း ရှဟုန်က လော်မင်၏ နောက်တွင် ပါလာသော လူ ၃ ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ လော်မင်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် လူယောင်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိထားသဖြင့်၊ သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ရှန်ဖင်း၊ လီပိုင်ဟဲ၊ ရှုခန်း... မင်းတို့ ၃ ယောက် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့.... ကျန်တဲ့သူတွေ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြ...”

ရှဟုန် ညွှန်ပြလိုက်သော လူ ၃ ယောက်သည် လော်မင်နှင့် အသက်အရွယ်ချင်း မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခုခရီးစဉ်တွင် လော်မင် ခေါ်လာခဲ့သော မြေတူးသမားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ၃ ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

လူ ၅ ယောက်သည် သစ်သားအိမ်ကြီးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားကြလေသည်။

အိမ်၏ တံခါးမကြီးမှာ ပိတ်မထားသော်လည်း၊ အပြင်ဘက်မှာ အလွန်မှောင်နေသဖြင့် မည်သူမျှ အထဲကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။

အတွင်းရှိ မီးပုံမှိန်မှိန်လေး၏ အလင်းရောင်ကို အားပြု၍၊ လူသူကင်းမဲ့နေသော စင်္ကြံကိုသာ မသဲမကွဲ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လော်မင်က ရှန်ဖင်းတို့ ၃ ယောက်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ ၃ ယောက်ကလည်း တွေဝေမနေဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သစ်သားအိမ်ကြီးထဲသို့ ခြေချလိုက်ကြလေသည်။

ရှဟုန်က အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သစ်သားအိမ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှာ မီးပုံကို ဗဟိုပြုထားသော ခန်းမကျယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သစ်သားပြားများဖြင့် ကန့်ထားသော အခန်းငယ်များ ရှိနေသည်။

လူ ၅ ယောက်သည် ခန်းမအလယ်သို့ ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့နေသော မီးပုံကို ကြည့်ရင်း၊ သူတို့အားလုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြတော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ သွားနေသော ရှန်ဖင်းက နောက်လှည့်ပြီး လော်မင်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သွေးနံ့ မရှိဘူး... ပြီးတော့ လူလည်း မရှိကြဘူး..."

မီးပုံပတ်လည်တွင် ကျောက်မီးသွေးတုံးများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ ခန်းမထဲရှိ ထိုင်ခုံအချို့လည်း ကျိုးပဲ့နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း တိုက်ခိုက်ထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားစွာ ရှိနေလေသည်။

ဒါဆို ဘာကြောင့် လူတစ်ယောက်မှ မရှိသလို၊ အသံတစ်သံမှလည်း မကြားရသနည်း...

ဘေးဘက်အခန်းများထဲတွင် ရှိနေနိုင်သလား...

ထိုအချက်သာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အဖြေဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့်၊ လော်မင်က မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။

သစ်သားအိမ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အခန်းငယ်များကို သူ လျစ်လျူရှုထားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

အထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း ထိုအခန်းများကို မစဉ်းစားခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ၃ ချက် ရှိပေသည်။

ပထမအချက်မှာ၊ အပြင်ဘက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းက သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ သတ်ဖြတ်နည်းများမှာ အလွန်ရက်စက်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အကယ်၍ ထိုအခန်းငယ်များထဲတွင် လူများ ရှိနေခဲ့လျှင်၊ ဤမျှ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ၊ သူတို့ ၅ ယောက်လုံးသည် မြေတူးသမားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် အင်းဆက်ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုကိုပင် အာရုံခံနိုင်ကြပေသည်။ လူ ၅၀၀၊ ၆၀၀ ကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုပေ။

နောက်ဆုံးအချက်မှာ၊ ထိုအခန်းများထဲမှ အများစုသည် တံခါးဖွင့်ထားပြီး၊ အနည်းငယ်သာ ပိတ်ထားလေသည်။ တံခါးဖွင့်ထားသော အခန်းများကို ကြည့်လိုက်လျှင် ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေပြီး၊ အလောင်းများလည်း မရှိ၊ သွေးနံ့လည်း မရပေ။

ထို့ကြောင့် အလေ့အထအရ တံခါးပိတ်ထားသော အခန်းများကို သဘာဝကျကျ သံသယမဝင်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“တံခါးတွေ ဖွင့်ကြည့်လိုက်..."

အချိန်ဆိုသည်မှာ အသက်များနှင့် တန်းတူ ဖြစ်သဖြင့် လော်မင် မဆိုင်းရဲတော့ပေ။

သူက ပထမဆုံး အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး၊ ရှန်ဖင်းကိုပင် တံခါးဖွင့်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ရှန်ဖင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပိတ်ထားသော ပထမဆုံးတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

“မဝင်နဲ့တော့... အမြန်ပြေး..."

ရှန်ဖင်းက တံခါးဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ လော်မင်ဘေး၌ ရပ်နေသော ရှဟုန်၏ မျက်နှာအရောင် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်ကာ သူ့ကို တားလိုက်လေသည်။

အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ၊ သစ်သားအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ရှဟုန်၏ အာရုံသည် ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အခန်းငယ်များပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့လေသည်။

ထိုအခန်းများသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ထင်ရပြီး၊ တံခါးဖွင့်ထားသော အခန်းများမှာလည်း အမှန်တကယ် သာမန်အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း ထိုပုံမှန်ဖြစ်နေခြင်းကပင် ပုံမှန် မဟုတ်ဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တောင် ၂ လုံးကြားရှိ ရိုဂယ်စခန်း အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ လူ ၅၀၀၊ ၆၀၀ က တောင်ပံပေါက်ပြီး ပျံထွက်သွားနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရှဟုန်သည် အစောပိုင်းကတည်းက သတိထားမိထားနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လျှင် အခန်း ၁၀ ခန်း၊ စုစုပေါင်း အခန်း ၂၀ ရှိအေသည်။

အခန်းတစ်ခန်းစီမှာ အကျယ် ၄၊ ၅ မီတာခန့်သာ ရှိပြီး၊ အများဆုံး လူ ၃၀ မှ ၄၀ အထိသာ ဆံ့နိုင်ပေသည်။

တံခါးဖွင့်ထားသော အခန်းမှာ ၅ ခန်းသာ ရှိပြီး၊ ကျန် ၁၅ ခန်းက ပိတ်ထားခဲ့သည်။

အခန်း ၁၅ ခန်း၊ တစ်ခန်းလျှင် လူ ၃၀ မှ ၄၀...

တွက်ချက်လိုက်လျှင် လူ ၅၀၀၊ ၆၀၀ နှင့် တိတိကျကျ ကိုက်ညီနေလေသည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာက မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးကာ လူများကို ထိုအခန်း ၁၅ ခန်းထဲသို့ မည်သူမှ မသိအောင် ထည့်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအရေအတွက်က တိတိကျကျ ကိုက်ညီနေခြင်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ရှဟုန် သတိပေးရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“အမြန်ပြေး..." ဟု အော်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှဟုန်ကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်ကုန် ပြေးထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လော်မင်က အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သေးသော်လည်း၊ ရှဟုန်၏ အရင်က လုပ်ရပ်များက သူ့ယုံကြည်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

“ရှန်ဖင်း၊ နောက်ဆုတ်..."

သူက လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အော်ခေါ်လိုက်ပြီး၊ ကျန် မြေတူးသမားအဆင့် ၂ ယောက်ကိုပါ ခေါ်ကာ ရှဟုန်နှင့်အတူ နောက်ဆုတ်လိုက်လေသည်။

မူလက အခန်းများကို စစ်ဆေးရန် ပြင်ထားသော ရှန်ဖင်းလည်း တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်စွာဖြင့် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ကာ လော်မင်နောက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးလိုက်လာတော့သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ သူသည် အခန်းနှင့် အလွန်နီးကပ်လွန်းနေခဲ့လေသည်။

ဝုန်း...

သူ ဖွင့်တော့မည့် တံခါးသည် အတွင်းဘက်မှ ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ သစ်သားအစအနများကြားမှ အလျားလိုက်ဓားကြီးတစ်လက် ထိုးထွက်လာကာ၊ လေကို ခွဲထွက်လျက် နောက်ဆုံးမှ ပြေးနေသော ရှန်ဖင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ရှန်ဖင်းသည် အသက်လုပြေးနေသော်လည်း၊ ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို မခံစားမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူ့ကျောဘက်သို့ ဓားကျလာခြင်းကြောင့် ပြန်လှည့်ကာ ကာကွယ်ရန် အချိန်မလုံလောက်တော့ပေ။

နောက်ကျောမှ ဓားလေတိုးသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရှန်ဖင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ပေါ်လာသည်။

ဝှစ်... ချွမ်း...

“အမြန်ပြေး...”

လီပိုင်ဟဲပင် ဖြစ်သည်။ လော်မင်၏ နောက်တွင် ရှိနေသော လီပိုင်ဟဲက ကွေးလေးကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဓားကြီးကို ချိန်ရွယ်ကာ မြှားတစ်စင်း လွှတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မြှားပစ်လက်ရာမှာ အလွန်ထူးချွန်ပြီး၊ ရှန်ဖင်းဆီ ခုတ်ကျလာသော ဓားသွားကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဟုန်သည် သစ်သားတံခါးနှင့် ၂၊ ၃ မီတာသာ ကွာတော့ပေသည်။

ရှန်ဖင်း ကယ်တင်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်သဖြင့် သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှချွမ်တို့သည် အထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက အလျင်အမြန် အော်လိုက်တော့သည်။

“မဝင်ကြနဲ့... အားလုံး အပြင်ထွက်..."

ယခုအချိန်အထိ သစ်သားအိမ်ထဲရှိ အခြေအနေကို သူ မသိသေးပေ။

ဝင်လာသူ များလေလေ၊ အခြေအနေက ပိုရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်မည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် တံခါးနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာတော့ပြီး၊ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကံကြမ္မာက လှောင်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့၊ ရှဟုန်၏ အတွေးသည် သစ်သားအိမ်တံခါး ရုတ်တရက် ပိတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူတို့ ဝင်လာစဉ်က သစ်သားအိမ်တံခါးမှာ အကျယ်ကြီး ဖွင့်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သစ်သားအိမ်ကြီး တစ်ခုလုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

တံခါးဘောင် ၂ ဖက်သည် ရုတ်တရက် ရွေ့လျားလာပြီး၊ ရှဟုန်၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဝင်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားလေသည်။

“သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ... သစ်သားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာပဲ... အခုတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ..."

မိစ္ဆာ၏ နာမည်ကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရလိုက်သဖြင့်၊ ရှဟုန်၏ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ဒီသစ်သားအိမ်က ရွှေကြေးခွံနှင်းပင်နဲ့ ဆောက်ထားတာပဲ... ငါ ဖောက်ထွက်နိုင်တယ်..."

နောက်ဘက်မှ လော်မင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ ရှဟုန်လည်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး ချက်ချင်း ဘေးဖယ်ပေးလိုက်သည်။

လော်မင်က ဓားကို ကိုင်မြှောက်ကာ ပိတ်နေသော တံခါးကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဂျွမ်း...