အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆) - အလယ်အလတ်အဆင့်လား...

ရွှေကြေးခွံနှင်းပင်၏ မာကျောမှုကို ရှဟုန် ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် ကြက်သွေးနှင်းပင်ထက် ပိုမိုမာကျောသော်လည်း၊ မြေတူးသမားအဆင့်၏ ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ကျော် အားပြင်းသော ခွန်အားရှေ့တွင်တော့ မလုံလောက်ပေ။

ထို့အပြင် ဒီသစ်သားအိမ်ကို သစ်ပင်တစ်ပင်လုံးဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း မဟုတ်သလို၊ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောရှိ ရွှေကြေးခွံနှင်းပင်များကဲ့သို့ အပြင်ဘက်တွင် ရေခဲသလင်းလွှာ ဖုံးအုပ်ထားခြင်းလည်း မရှိပေ။

လော်မင်သည် မြေတူးသမားအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သဖြင့်၊ သူ၏ ခွန်အားမှာ ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ထက် သာလွန်နေသည်မှာ သေချာပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် သစ်သားတံခါးသည် ကျိုးပျက်သွားသင့်သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာသည်က ရှဟုန်နှင့် ရှန်ဖင်းတို့အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ရလေသည်။

ဂျွမ်း...

လော်မင်၏ ဓားချက်သည် သစ်သားတံခါးကို အမှန်တကယ် ခုတ်ခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး၊ မီတာဝက်ခန့် ရှည်လျားသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ထိုမျှသာပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လော်မင်ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်သဖြင့် မသိစိတ်အလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။

သို့သော် လူတိုင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင်၊ သစ်သားအိမ်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာလေသည်။

လော်မင်၏ ဓားချက်က ၎င်းကို ထိခိုက်စေလိုက်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု အပြီးတွင်၊ မူလက ခုတ်ဖောက်ထားသော အက်ကြောင်းသည် ဘေးပတ်လည်ရှိ သစ်သားများ တဖြည်းဖြည်း တွန့်လိမ်ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။

အက်ကြောင်း ပြန်ပိတ်နေသည့် ခဏတာအတွင်း ရှဟုန်က အပြင်ဘက်ကို မရည်ရွယ်သလို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူက အပြင်ဘက်ရှိ ယွမ်ချန်တို့ကို အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်တော့သည်။

“အားလုံး အနောက်ကို ကြည့်ကြ... အဲဒီ သစ်သားအိမ် ၄ လုံးလည်း အသက်ဝင်လာပြီ... သတိထားကြ..."

သူတို့ ပိတ်မိနေသော သစ်သားအိမ် တစ်လုံးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။

အစောပိုင်းက စခန်းထဲ ဝင်လာစဉ် ပြိုကျနေခဲ့သော သစ်သားအိမ် ၄ လုံးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်ထလာကြပြီး၊ သူတို့ ရှိနေသော အိမ်ကဲ့သို့ပင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အက်ကြောင်းသည် လုံးဝ ပြန်ပိတ်သွားပြီး၊ ရှဟုန်လည်း အပြင်ဘက်ကို မမြင်နိုင်တော့သဖြင့် စိတ်ပို၍ ပူပန်လာတော့သည်။

လော်မင်လည်း အပြင်ဘက် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူတို့စခန်းမှ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ၂၀ ကျော်သည် အပြင်ဘက်တွင် ကျန်နေသေးသဖြင့်၊ သူ၏ စိတ်ပူမှုသည် ရှဟုန်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားလာသည်။

တံခါးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မဖွင့်နိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ သူက ဓားကြီးကို ပြန်ရုတ်ကာ ဆက်တိုက် ၅၊ ၆ ချက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော် မည်မျှပင် အက်ကြောင်းများ ဖောက်ဖောက်၊ သစ်သားတံခါးက ယခင်အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကုသသွားတော့သည်။

သူတို့ လုံးဝ ထွက်၍ မရတော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ မူလက ပိတ်ထားသော အခန်း ၁၅ ခန်း၏ တံခါးများ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး၊ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြသည်။

မဟုတ်သေး...

အတိအကျ ပြောရလျှင်၊ အချို့က ပြေးထွက်လာကြပြီး၊ အချို့က တွားတွားသွားလာကြသည်...

“အဖေ... သားလည်ပင်း ပြတ်တော့မယ်... သားကို ကယ်ပါ... သားကို ကယ်ပါ...”

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်သားကို ကယ်ပါ... သူ့ခါးအောက်ပိုင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်...”

“ပိုင်ဟဲ... ပိုင်ဟဲ... မင်း ပြန်လာတာလား... ငါ့မျက်လုံးတွေ အဖောက်ခံလိုက်ရတယ်... ငါ့ခြေထောက်တွေလည်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်... ငါ့သားကို သွားကြည့်ပေးပါ... သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်...”

“ဝူး... အဖေ... သားကို ကယ်ပါ... သားခေါင်း ကွဲသွားပြီ... အရမ်းနာတယ်... သားကို ကယ်ပါ အဖေ…”

...

အစောပိုင်းက စခန်းထဲ ဝင်လာချိန် မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို အလောင်းပင်လယ်၊ သွေးပင်လယ် ဟု ခေါ်နိုင်သေးလျှင်....

ယခု မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကတော့ ငရဲ ၉ ထပ်၏ ငရဲမီးအိုး အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ပေမည်။

လူ ၅၀၀၊ ၆၀၀ ခန့်သည် သူတို့ဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

ထိုလူများသည် ပြေးလာရင်း တစ်ပြိုင်နက် အကူအညီ တောင်းနေကြလေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လူတစ်ဝက်နီးပါးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ ပြည့်စုံနေသေးပြီး၊ အချို့ဆိုလျှင် လက်ထဲတွင် လက်နက်များပင် ကိုင်ထားကြလေသည်။

သို့သော် နောက်မှ လိုက်လာသော လူအများစုကတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားတွားသွားနေခဲ့ကြသည်။

ထိုလူများမှာ ခြွင်းချက်မရှိ လက်ပြတ်သူ၊ ခြေပြတ်သူ၊ လက်ခြေမရှိတော့သူ၊ ခါးအောက်ပိုင်း မရှိတော့သူ၊ ကိုယ်တစ်ဝက် ပျောက်ဆုံးနေသူ၊ ခေါင်းတစ်ဝက် ပြတ်နေသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့ဆိုလျှင် ခေါင်းနှင့် ကိုယ်လုံးသာ ကျန်တော့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အသည်းအသန် လူးလိမ့်တွားတွားသွားနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သစ်သားအိမ်အတွင်း၊ ခဏအကြာကအထိ မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိခဲ့သော နေရာသည်၊ ထိုလူများက အခန်းများထဲမှ ပြေးထွက်လာခြင်း၊ တွားတွားထွက်လာခြင်းနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် အနံ့ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း သွေးချောင်းများ စီးဆင်းလာတော့သည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် လူ ၅၀၀၊ ၆၀၀ ကို ဤမျှကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းငယ်များထဲတွင် လုံးဝ အသံမထွက်စေဘဲ ချုပ်နှောင်ထားနိုင်သည့်အပြင်၊ သွေးနံ့ကိုပင် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း....

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလွန်းပြီး၊ ရှဟုန်လည်း အံ့အားသင့်နေသော်လည်း၊ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ နည်းလမ်းများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ အားကောင်းလာနေကြောင်းကိုလည်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

၎င်းက အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းသွားတာ များလား...

အကယ်၍ အမှန်တကယ်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ယနေ့ သူတို့တွင် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့လောက်ပေ။

စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ရှဟုန်လည်း လော်မင်နှင့် ကျန် ၄ ယောက်က အခန်းများထဲမှ ပြေးထွက်လာသူများကို သွားကြိုရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ လော်မင်ကို အမြန် ဆွဲနောက်ပြန်ခေါ်လိုက်ကာ ရှန်ဖင်းတို့ ၃ ယောက်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီကို မသွားကြနဲ့... သူတို့ လူအစစ် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာဘူး..."

“ဒါဆို ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား..."

လော်မင်သည် ရှဟုန်၏ ဆွဲတားမှုကြောင့် ရှေ့မတိုးလိုက်ရသော်လည်း၊ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လော်မင်တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ပေ။

ရှန်ဖင်းနှင့် ကျန် ၃ ယောက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အခန်းများထဲမှ ပြေးထွက်လာသူများ၊ တွားတွားထွက်လာသူများသည် သူတို့နှင့် နေ့စဉ်အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသော အပေါင်းအဖော်များ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုအထဲတွင် သူတို့၏ ဇနီးများ၊ သားသမီးများ၊ မိဘများပင် ပါဝင်နေသောကြောင့်ပင်။

ထိုအခြေအနေတွင် မည်သူက စိတ်တည်ငြိမ်နိုင်ပါမည်နည်း....

ရှဟုန်လည်း သူတို့ ၄ ယောက်၏ ခံစားချက်ကို သဘာဝကျစွာ နားလည်သဖြင့်၊ အပိုစကား မဆိုတော့ဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှ ရင့်ခဲမီးဆီ တစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ၊ သူတို့ ၄ ယောက်၏ လက်များနှင့် လက်နက်များပေါ်တွင် လိမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

“ဒါက ရင့်ခဲမီးဆီပဲ... လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ထိတာနဲ့ မီးလောင်လိမ့်မယ်.... လူတွေကို ကယ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲ သတိထားကြ... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ခံထားရတဲ့သူဆိုရင် ဒီမီးဆီကို ထိတာနဲ့ ချက်ချင်း မီးလောင်လိမ့်မယ်..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လော်မင်တို့ ၄ ယောက်မှာ ရှဟုန်၏ ရှင်းပြချက်ကို အသေးစိတ် နားထောင်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

သူတို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ လုပ်ပြီး၊ အကူအညီ တောင်းနေကြသော မိမိတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

အမှန်တော့ သူတို့ ပြေးသွားစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ရှဟုန်က ရင့်ခဲမီးဆီ လိမ်းပေးနေစဉ်မှာပင်၊ ထိုလူများက သူတို့နှင့် ၅၊ ၆ မီတာသာ ကွာတော့သည့် နေရာအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝူအာ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

“သား အဆင်ပြေတယ် အဖေ… အမေကို အရင် ကယ်ပါဦး... အမေ နောက်မှာ ရှိနေတယ်..."

ရှန်ဖင်းဆီသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်လာသူမှာ သူ၏သား ရှန်ဝူ ဖြစ်သည်။

သားဖြစ်သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာ မတွေ့ရသဖြင့်၊ ရှန်ဖင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သားကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်ထားပြီး၊ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဇနီးဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် လိုက်ရှာနေတော့သည်။

လော်မင်လည်း သူ၏ သားအကြီး လော်ယွင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ လော်ယွင်သည်လည်း ရှန်ဝူကဲ့သို့ပင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မပျက်စီးသေးပေ။

သူက ချက်ချင်း ပြေးဝင်ကာ သား၏လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး၊ လူအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် လော်ယွင်၏ လက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ လော်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့သည် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နောက်ကျောမှ မြှောင်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ လော်မင်၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ချွမ်း...

လော်မင်က ဓားဖြင့် အလျင်အမြန် ကာလိုက်သော်လည်း၊ မြှောင်ဓားမှ ထွက်လာသော အားပြင်းမှုကြောင့် ၂၊ ၃ မီတာအထိ နောက်ဆုတ်သွားရလေသည်။

သေစေနိုင်သော ထိုဓားချက်ကို ရှောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မျက်စိရှေ့ရှိ မရင်းနှီးတော့သော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း၊ လော်မင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအပြုအမူနှင့် ခွန်အားတို့က မျက်စိရှေ့ရှိ သား၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ လော်ယွင် မဟုတ်တော့ကြောင်း အထင်အရှား ဖော်ပြနေလေသည်။

အမှန်ပင်....

ပထမဓားချက် မအောင်မြင်သွားသည်နှင့်၊ လော်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံ ရှိသေးသော်လည်း သူက ရုတ်တရက် မိမိ၏ လက်မောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အား... အား... အူး...”

ထိုအသံမှာ ခြောက်ကပ်၍ နားစူးဖွယ်ကောင်းကာ၊ လူတစ်ယောက်၏ အသံနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

ဝုန်း...

ပြင်းထန်သော မီးတောက်တစ်ခုသည် သူ၏ လက်မောင်းမှ ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာပြီး၊ ကူးစက်ရောဂါ ပျံ့နှံ့သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ လော်ယွင်သည် ပြာမှုန့်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သားဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မီးလောင်ပြာကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ လော်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှ မရှိပေ။

အစားထိုး၍ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်... အခုက စိတ်လွတ်နေဖို့ အချိန် မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူက လူအစစ်၊ ဘယ်သူက လှည့်ဖြားမိစ္ဆာလဲဆိုတာ မြန်မြန် ခွဲထုတ်ရမယ်...

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာမှာ နောက်ထပ် ဘာလှည့်ကွက်တွေ ရှိသေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး... မြန်မြန် မလုပ်ရင် သေဆုံးသူက ဒီထက်ပဲ များလာလိမ့်မယ်..."

ရင့်ခဲမီးဆီကြောင့် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ ထိန်းချုပ်ထားသော လော်ယွင် လုံးဝ မီးလောင်ပြာကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ရှဟုန်လည်း စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ရင့်ခဲမီးဆီပင် အာနိသင် ပျက်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။

ယခု ရင့်ခဲမီးဆီ၏ အာနိသင် မပြောင်းလဲသေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မျက်စိရှေ့ရှိ ရာနှင့်ချီသော လူများကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် အဖြစ်မှန်က ရှဟုန်ကို လေးလံစွာ ဖိနှိပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤရာနှင့်ချီသော လူများအထဲတွင် အချို့မှာ လူအစစ်များ ဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာ အတုများ ဖြစ်ပေသည်။

သူ့တွင် ရှိသော ရင့်ခဲမီးဆီက အမှန်တကယ် လုံလောက်ပါ့မလား...

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် ဂူအတွင်း၌ ရင့်ခဲမီးဆီကြောင့် တားဆီးခံခဲ့ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာသေးသော်လည်း ၎င်းသည် ထိုအားနည်းချက်ကို တုံ့ပြန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။