အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) - ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေး

ဘုန်း...

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာမှန်း မသိရသော၊ အမြင့် ၁၀၀ မီတာကျော်ရှိ ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုဧရာမ၏ ကိုယ်ထည်မှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး၊ လက်နှင့် ခြေတို့ကသာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို နေရာယူထားလေသည်။

၎င်း၏ ခြေထောက် ၂ ချောင်းသည် ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားသည့် ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးများနှင့် တူလှပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်များပင် အပြင်းအထန် ယိမ်းယိုင်ကုန်လေသည်။

လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း ရှည်လျားသွယ်လျလှပြီး၊ အရှည် ၄၀ မှ ၅၀ မီတာခန့် ရှိကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို နေရာယူထားခဲ့သည်။

လက်ချောင်းများ မရှိသော်လည်း၊ လက်သီးများကို အချင်း ၁၀ မီတာကျော်ရှိ ဥက္ကာပျံသံတူကြီးများကဲ့သို့ ဆုပ်ထားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများကို အရူးအမူး ထုချနေလေသည်။

သိထားရမည်မှာ... ထိုချိုင့်ဝှမ်းသည် အကျယ် ၃၀၀ မှ ၄၀၀ မီတာသာ ရှိပေသည်။

ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေးကြီးက အလယ်တွင် ရပ်ထားသဖြင့်၊ ဘေးနှစ်ဖက်၌ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

စခန်း ၆ ခုမှ အပြင်တွင် ကျန်နေသော လူ ၅၄ ယောက်စလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် အသက်လုပြေးလွှားနေကြရလေသည်။

အပြင်တွင် ကျန်နေသော လူဦးရေ စုစုပေါင်းမှာ ၅၄ ယောက် ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်သည် သစ်သားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ လူ ၁၀ ယောက်ကျော် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားကာ၊ ပြေးလွှားနေသော လူအုပ်ကြားမှ ယွမ်ချန်၊ ယွီဖုန်းတို့ကို အလျင်အမြန် လိုက်ရှာတော့လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ..."

ယွမ်ချန်၏ အသံသည် ဘယ်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ရှဟုန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ ညာဘက် ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ယွမ်ချန်၊ ယွီဖုန်းတို့ ၆ ယောက်လုံး ရှိနေကြလေသည်။

သို့သော် ထိုစိတ်သက်သာရာရမှုသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ထို ၆ ယောက်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကြောင့်ပင်။

သူတို့ ၆ ယောက်သည် ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ကွဲကြားတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေခဲ့ကြလေသည်။

ထိုကျောက်ကွဲကြား၏ အပြင်ဘက်တွင်တော့ ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေး၏ ညာဘက် လက်သီးကြီးက မရပ်မနား ထုချနေခဲ့သည်။

ကျောက်ကွဲကြား၏ နံရံမှာ အထူ ၁ မီတာ၊ ၂ မီတာခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ထုနှက်ခံရသဖြင့် အက်ကွဲရာများ ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အနည်းငယ်သာ ထပ်ခံရလျှင် လုံးဝ ပြိုကွဲသွားမည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေးတွင် လက်ချောင်းများ မရှိသဖြင့် သူတို့ ၆ ယောက်ကို ကျောက်ကွဲကြားထဲမှ ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အင်အားသက်သက်ဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေရခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျောက်ကွဲကြား၏ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ကိုသာ အဆက်မပြတ် ပစ်မှတ်ထား၍ ထုနှက်နေပြီး၊ အရှိန်မှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်လာကာ ယွမ်ချန်တို့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် လုံးဝ မပေးလိုသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ၊ ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေးသည် တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်နိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ ၎င်း၏ ညာဘက်လက် တစ်ဖက်တည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်သည့် ခြေလက်များကတော့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ ကျန်လူ ၄၀ ကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှ၊ ဓားဖမ်းထား..."

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရှဟုန်လည်း မဆိုင်းမတွပင် ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

လော်မင်က သူ့ထံ ဓားရှည်တစ်လက် ပစ်ပေးလိုက်ရာ၊ ရှဟုန်လည်း နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး၊ ကျောက်ကွဲကြားဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေး၏ လက်နှင့် ခြေတို့သည် မြေပြင်ကို ဆက်တိုက် ထုနှက်နေသဖြင့်၊ မြေကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေလေသည်။

ရှဟုန်လည်း ပြေးနေရင်းပင် ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပို၍ လေးနက်လာတော့သည်။

ဤကမ္ဘာ၏ မြေပြင်သည် သာမန်မဟုတ်သလို၊ မြေတူးသမားအဆင့် ဆိုသည့် အမည်မှာလည်း အလကား ပေးထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ကြီးမားသော မြေပြင်တုန်ခါမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရန်၊ ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေး၏ ခွန်အားမှာ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းရပေမည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ၊ လော်မင်ပင်လျှင် ထိုအင်အားကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှဟုန်သည် ကျောက်ကွဲကြား အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဧရာမ သစ်သားရုပ်သေး၏ တူကြီးနှင့်တူသော လက်သီးက ကျောက်ကွဲကြားကို ထပ်မံ ထုချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ၊ ရှဟုန်သည် ကျောက်နံရံကို ခြေကန်အားယူ၍ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လက်ထဲရှိ ဓားကို မြှောက်ကိုင်ကာ၊ ထိုတူကြီးကဲ့သို့သော လက်သီးကို အားကုန် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ ဒီဧရာမ သစ်သားရုပ်သေးသည် စခန်းထဲရှိ အခြား သစ်သားအိမ် ၄ လုံး ပေါင်းစည်း၍ အသွင်ပြောင်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ရွှေကြေးခွံနှင်းပင်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်မှာ သေချာသလောက် ရှိပေသည်။

လက်ဗလာသာ ဖြစ်နေပါက ရှဟုန်လည်း ၎င်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။

သို့သော် ယခု သူ့လက်ထဲတွင် ဓား ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။

ခရက်...

ရှဟုန်၏ ဓားသည် သစ်သားလက်သီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်နှင့်၊ သံဓား၏ ထက်မြက်မှုမှာ သူမျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မည်သည့် အံ့ဩစရာမှ မရှိဘဲ၊ သစ်သားလက်သီးပေါ်တွင် အရှည် ၁ မီတာကျော်ရှိ အက်ကွဲရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာလေသည်။

သို့သော် ထိုအက်ကွဲရာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ရှဟုန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

အက်ကွဲရာ၏ အတွင်းဘက်တွင် သိပ်သည်းစွာ ယှက်နွယ်နေသော အဖြူရောင် ကြည်လင်သည့် ချည်မျှင်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီမှာပင်၊ သူ ခုတ်ထားသော ဧရာမ ရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်သည် ဘာမှ မဖြစ်သလို ပြန်လည် မြှောက်တက်သွားတော့သည်။

ရှဟုန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည့်အတိုင်း၊ ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက် ပုန်းခိုနေသော ကျောက်ကွဲကြားကိုသာ ဆက်တိုက် ထုချနေလေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက် ပုန်းနေသော ကျောက်ကွဲကြားမှာ မူလကတည်းက ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး၊ ၁၀ ချက်ကျော် ဆက်တိုက် ထုခံရပြီးနောက် လုံးဝ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ယွီဖုန်းနှင့် ယွမ်ချန်တို့ပင် ပြိုကျလာသော ကျောက်တုံးများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရပြီး၊ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေတော့သည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက၊ သူတို့ ၆ ယောက်လုံး သေချာပေါက် သေဆုံးကြရပေမည်။

ရှဟုန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိမိခုတ်ထားခဲ့သော ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲရာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပေါင်းစည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်ရန် မရဲတော့ဘဲ၊ သူက ရင်ဘတ်ထဲမှ ရင့်ခဲမီးဆီကို ထုတ်ယူကာ ဓားသွားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် သုတ်လိမ်းလိုက်တော့ည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်သီးတစ်လုံးတည်းပင် အချင်း ၁၀ မီတာကျော် ရှိလေသည်။

အစကတည်းက ရှဟုန်လည်း ထိုလက်သီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ အာရုံကို လွှဲပေးပြီး၊ ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက်ကို အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ၊ ဧရာမရုပ်သေးသည် သူ၏ လှည့်ကွက်ကို လုံးဝ မလိုက်ခဲ့ပေ။

ရှဟုန်က ဓားရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက် ထပ်မံ ထုချလာသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ဓားကို ၎င်း၏ ညာဘက်လက်ထဲသို့ စိုက်သွင်းလိုက်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ဓားရိုးကို အားကုန် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက် ပြန်မြှောက်တက်သွားသည်နှင့်အတူ၊ ရှဟုန်လည်း အတူတက်ပါသွားသည်။

ဓားသွားသည် ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်ကို ထိုးဖောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ရင့်ခဲမီးဆီ၏ အာနိသင်လည်း ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သစ်သားထဲတွင် ရောနှောနေသော အဖြူရောင်ချည်မျှင်များသည် ချက်ချင်း မီးစွဲလောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ မီးတောက်များသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

အောင်မြင်ပြီ...

ဓားရိုးကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးလိုက်မိလေသည်။

သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာခါစမှာပင်၊ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ လက်ထဲ စိုက်ဝင်နေသော ဓားသည် ပြုတ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မဟုတ်ပေ...

ပြုတ်ထွက်လာသည်မှာ ဓား မဟုတ်ဘဲ၊ ဓားခုတ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

တိတိကျကျ ဆိုရလျှင်၊ ရင့်ခဲမီးဆီ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ထိုအပိုင်းကို ဧရာမရုပ်သေးက မိမိကိုယ်ထည်မှ ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဧရာမရုပ်သေးသည် ရင့်ခဲမီးဆီ လောင်ကျွမ်းနေသော လက်သီး၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်ကို မဆိုင်းမတွ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလက်သီးအစိတ်အပိုင်းနှင့်အတူ မိမိပါ ပြုတ်ကျတော့မည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့်၊ ရှဟုန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားတော့သည်။

သူက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၍ ဓားကို အားဖြင့် ဆွဲနှုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်း ခုန်တက်ကာ၊ ဧရာမရုပ်သေး၏ ရှည်လျားသော ညာဘက်လက်တစ်လျှောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ လက်သီးမှာ ကြီးမားသော်လည်း၊ ညာဘက်လက်မောင်းမှာတော့ ရှည်လျားပြီး သွယ်လျလေသည်။

တူတစ်လက်၏ လက်ကိုင်နှင့် တူခေါင်းတို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အပေါ်သို့ ပြေးတက်နေစဉ်၊ ရှဟုန်လည်း ဓားသွားပေါ်သို့ ရင့်ခဲမီးဆီကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သုတ်လိုက်လေသည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် အပါးဆုံးနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့်၊ ရှဟုန်၏ မျက်နှာ အလွန်လေးနက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဓားကို အားကုန် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ အာရုံမှာ အစဉ်တစိုက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက်အပေါ်၌သာ ရှိနေသည့်ပုံပင်။

၎င်း၏ ညာဘက်လက်ပေါ် တက်ပြေးနေသော ရှဟုန်ကို အနှောင့်အယှက် သေးသေးလေးတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ကျောက်ကွဲကြားကိုသာ ဆက်လက် ထုနှက်နေခဲ့လေသည်။

ရှဟုန်၏ ထိုတစ်ချက်မှာ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးနီးပါးကို အသုံးပြုထားသော တိုက်ချက် ဖြစ်လေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်မောင်းသည် အပါးဆုံးနေရာ၌ပင် အချင်း ၂ မီတာ၊ ၃ မီတာခန့် ရှိနေသေးပြီး၊ အားကုန် မသုံးပါက တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ စိုးရိမ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဖျစ်...

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ထိုတစ်ချက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့တော့သည်။

လက်မောင်းကို တစ်ချက်တည်း မဖြတ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ဓားသည် ၂ မီတာကျော်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားလေသည်။

ရင့်ခဲမီးဆီ ထိတွေ့ထားသော အဖြူရောင်ချည်မျှင်များသည် ချက်ချင်း မီးလောင်သွားပြီး၊ မဖြတ်နိုင်သေးသော စင်တီမီတာအနည်းငယ်မှာလည်း မီးတောက်နှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းကာ အလိုလို ပြတ်ကျသွားလေသည်။

ဘုန်း...

ကြီးမားသော အရှိန်ဖြင့် ကျလာသော လက်သီးကြီးသည် ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက် ပုန်းခိုနေသော ကျောက်ကွဲကြားကို ထိမှန်သွားဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဧရာမရုပ်သေး၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သဖြင့်၊ ထိုလက်သီး၏ အင်အားမှာ အနည်းဆုံးအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

ဝုန်း... ဂျွတ်...

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်သည့်တိုင်၊ ယွမ်ချန်တို့ ပုန်းနေသော ကျောက်ကွဲကြားမှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့လေသည်။

ယွမ်ချန်၊ ယွီဖုန်းတို့ ၆ ယောက်သည် ကျောက်တုံးများကို တွန်းဖယ်၍ ထွက်ပြေးလာကြပြီး၊ မျက်နှာများပေါ်တွင် အသက်မသေဘဲ လွတ်မြောက်လာရသည့် ဝမ်းသာမှုကို ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ရှဟုန်သာ ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်လက်ကို မဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ ထိုလက်သီးသာ ပုံမှန်အတိုင်း ကျရောက်လာခဲ့ပါက သူတို့ ၆ ယောက်လုံး အသားကြေမွသွားကြမည်မှာ သေချာပေသည်။

သူတို့ ၆ ယောက် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရှဟုန်သည် မိမိလက်ထဲရှိ ရင့်ခဲမီးဆီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လော်မင်တို့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေသော ဧရာမရုပ်သေး၏ ကျန်ရှိသည့် ခြေလက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး၊ ရင့်ခဲမီးဆီကို အဝေးရှိ လော်မင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ဖမ်းထား... ဒါ နောက်ဆုံးအတုံးပဲ... သူ့လက်ကို မြန်မြန် ဖြတ်ပစ်..."