အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) - ပင်ကိုယ်ရုပ်ပေါ်လာခြင်း

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ရှ..."

လော်မင်က ရင့်ခဲမီးဆီကို လက်ခံယူလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာလေသည်။

သူက ရှန်ဖင်းတို့ကို ရှေ့ဆုံးတွင် နေရာယူခိုင်းပြီး၊ ရင့်ခဲမီးဆီကို အသင့်ပြင်ထားစေကာ၊ ဧရာမရုပ်သေး၏ လက်မောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရှဟုန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။

ရှဟုန်က ရင့်ခဲမီးဆီကို လော်မင်ထံ လွှဲပေးပြီးနောက် တောင်ကြား၏ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

တာချွမ်တို့အပါအဝင် စခန်း ၄ ခုမှ လူများအားလုံး အန္တရာယ်ကြားထဲ ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ယွမ်ချန်တို့ ၆ ယောက်ကို အမြန်ခေါ်ကာ ထိုဘက်သို့ ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

ယွမ်ချန်နှင့် ယွီဖုန်းတို့ ၆ ယောက်သည် ကျောက်ကွဲကြားထဲတွင် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အချိန်မီ ရောက်သွားသောကြောင့်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် ကံကောင်းမှုက ပိုမိုအရေးပါခဲ့တော့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့သည် သစ်ခုတ်သမားအဆင့်သို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်ပြီး၊ ရိုဂယ်စခန်းမှ လူများကို မဆိုထားနှင့်၊ တာချွမ်၊ ဟွမ်ကျောက်တို့ စခန်း ၄ ခုမှ လူများ၏ အင်အားပင် သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့်ပင်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ အင်အားကို မဆိုထားနှင့်၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။

တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာလည်း ကျယ်ပြန့်လွန်းပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ ထိုအချိန်က တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် လုံခြုံသည့် နေရာဟူ၍ မရှိသလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဧရာမရုပ်သေးတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ခြေလက် ၃ ချောင်း ရှိသေးပေသည်။

ဘယ်ဘက်လက်က ရိုဂယ်စခန်းမှ လူများကို တောင်ကြား၏ ညာဘက်သို့ ဖိအားပေးထားပြီး၊ ဧရာမခြေထောက် ၂ ချောင်းကတော့ တာချွမ်တို့ အပါအဝင် စခန်း ၄ ခုမှ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် လူများကို အဆက်မပြတ် နင်းချေတိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

အစောပိုင်းမှာ သူတို့ သစ်သားအိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ်၊ အပြင်ဘက်ရှိ စခန်း ၅ ခုမှ လူများတွင်လည်း အသေအပျောက်များ ရှိခဲ့လေသည်။

ရိုဂယ်စခန်းဘက်ကတော့ အနည်းငယ် အခြေအနေ ပိုကောင်းသေးသည်။

သူတို့တွင် သံလက်နက် ၃ ခု၊ ၄ ခုခန့် ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် အချိန်တစ်ခုအထိ တောင့်ခံနိုင်သေးပေသည်။

သို့သော် အခြား စခန်း ၄ ခုကတော့ ထိုမျှ ကံမကောင်းကြပေ။

သူတို့၏ အင်အားမှာ မူလကတည်းက အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေပြီး၊ လက်ထဲတွင် သံလက်နက် တစ်ခုတောင် မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ၇ ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ ၁၆ ယောက်သာ ရှိတော့လေသည်။

ထို ၁၆ ယောက်သည်လည်း ယခုအချိန်ထိ ဧရာမရုပ်သေး၏ ခြေထောက်များအောက်တွင် အသက်ရှင်ဖို့ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း...

“အဘိုးဟွမ်၊ ဝင်ပေါက် မရှင်းနိုင်သေးဘူးလား..."

ဟုန်ကန်းသည် သားဖြစ်သူ ဟုန်မူကို ဆွဲခေါ်ရင်း ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်ခြေကို အနိုင်နိုင် ရှောင်ထွက်ကာ ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဘက်ရှိ ဟွမ်ယုံကို အလောတကြီး အော်မေးလိုက်လေသည်။

သူတို့ ရှိနေသည့်နေရာမှာ တောင်ကြား၏ အနောက်ဘက်၊ ထွက်ပေါက်နှင့် အနီးဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ယုံသည် လူ ၅ ယောက်နှင့်အတူ ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ရွှေ့ဖယ်နေကြလေသည်။

ဟုန်ကန်း၏ အလောတကြီး အော်သံကို ကြားသော်လည်း၊ သူက လက်မရပ်ရဲဘဲ ကျောက်တုံးများကို ဆက်ရွှေ့ရင်း အော်ပြန်လိုက်တော့သည်။

“ကျောက်တုံးတွေက အရမ်းကြီးပြီး များလည်း များလွန်းတယ်... တစ်ခါတည်း မရှင်းနိုင်ဘူး... ခဏလောက် ထပ်တောင့်ခံထားဦး..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဟုန်ကန်းက အခွင့်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျောက်တုံးပုံ၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှင်းလင်းနိုင်သေးသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတစ်စ တိုးဝင်လာတော့သည်။

သစ်သားအိမ် ၄ လုံး ပေါင်းစည်းကာ ဤဧရာမရုပ်သေး ဖြစ်လာပြီးနောက်၊ အားလုံးပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့်၊ သူတို့သည် ချက်ချင်း လူစုခွဲလိုက်ကြလေသည်။

ရိုဂယ်စခန်းက ဘယ်ဘက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

မဟာရှစခန်းမှ ၆ ယောက်က ညာဘက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူနှင့် ဟွမ်ယုံတို့ အပါအဝင် စခန်း ၄ ခုမှ လူများကတော့ ထွက်ပေါက်ရှိရာ အနောက်ဘက်ကို ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ အင်အားမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းသဖြင့်၊ တောင်ကြားထဲတွင် ဆက်နေလျှင် သေဆုံးရုံသာ ရှိတော့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ ပြေးခြင်းကသာ အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူတို့ ပြေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဧရာမရုပ်သေးက သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားခဲ့တော့သည်။

၎င်းက တောင်ကြားဝင်ပေါက် အပေါ်ဘက် တောင်နံရံကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးများ ပြိုကျလာပြီး ဝင်ပေါက်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့လေသည်။

တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးရန် မျှော်လင့်ချက် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်၊ သူတို့သည် စိတ်ပျက်နေသော်လည်း အစီအစဉ်အသစ်ကို ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်ကြသည်။

သူနှင့် လုဟဲက လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဧရာမရုပ်သေး၏ ခြေထောက်များကို ထိန်းထားပေမည်။

ဟွမ်ယုံနှင့် ချန်ယင်းကတော့ လူ ၅ ယောက်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝင်ပေါက်ရှိ ကျောက်တုံးများကို ရှင်းလင်းပေမည်။

အကြံအစည်မှာ မှန်ကန်သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင် အခက်အခဲမှာ သိသာထင်ရှားလွန်းပေသည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ အင်အားမှာ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အားပြင်းနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူအပါအဝင် လူ ၁၆ ယောက်က ၎င်းကို ထိန်းထားရန် တာဝန်ယူခဲ့ကြသော်လည်း၊ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ၆ ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ ယခု ၁၀ ယောက်သာ ကျန်တော့လေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ဝင်ပေါက်မှာလည်း တစ်ဝက်သာ ရှင်းနိုင်သေးသည်။

ဝင်ပေါက် အပြည့်ရှင်းပြီးချိန်ရောက်လျှင်၊ လူအားလုံး သေဆုံးနေလောက်ပြီး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဒီလို ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...

နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်...

ဒါမှမဟုတ် အဘိုးဟွမ်တို့ ၇ ယောက်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ဧရာမရုပ်သေးကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ရမလား...

“အဖေ..."

သားဖြစ်သူ ဟုန်မူ၏ ကျယ်လောင်သော သတိပေးသံက ဟုန်ကန်းကို အတွေးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဧရာမရုပ်သေး၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကြီးက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြင်းထန်လွန်းသော အင်အားကြောင့် အပေါ်ဘက် လေထုများပင် ဖိသိပ်ခံထားရပြီး၊ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဟုန်ကန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု အရိပ်အယောင် လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ထိုခြေထောက်သာ ကျလာလျှင်၊ အစောပိုင်းက သေဆုံးသွားခဲ့သော ၆ ယောက်ကဲ့သို့ သူလည်း အသားကြေမွသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

“ရှောင်တော့ အဖေ..."

အသက်ရှူချိန် တစ်ဝက်မျှသာ ကြာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သားဖြစ်သူ ဟုန်မူက ဘေးမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး၊ သူ့ကို အားကုန်တိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဟုန်ကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ၄ မီတာ၊ ၅ မီတာခန့် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

“အရူးကောင်... ငါ့ကို ဘယ်သူက ကယ်ခိုင်းလို့လဲ...... မူအာ.......”

ဟုန်ကန်းသည် လေထဲတွင် ရှိနေစဉ်ပင် သားဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဧရာမခြေထောက်ကြီးသည် သားဖြစ်သူအပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်မှု အပြည့် ပေါ်လာတော့သည်။

ဒေါသသည်လည်း အဆုံးမဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သား၏အမည်ကို အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

ဧရာမရုပ်သေး၏ ခြေထောက်ကြီးသည် မည်သည့် အံ့ဩစရာမှ မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်တော့သည်။

ထိုတစ်ချက်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရုံသာမက၊ ဟုန်ကန်း၏ နှလုံးသားကိုလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

“အားးးးးး……… မူအာ...........”

ဟုန်ကန်း၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဂုဏ်အယူရဆုံးအရာမှာ သားဖြစ်သူ ဟုန်မူပင် ဖြစ်သည်။

အသက် ၂၄ နှစ်အရွယ်နှင့် သစ်ခုတ်သမားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဟုန်မူသည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းများအားလုံးထဲတွင် ထင်ရှားသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာရခြင်းမှာ ဟုန်ကန်းက မိမိ၏ လေ့ကျင့်မှုကိုပင် စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ရေခဲသားရဲအသား ရသမျှကို သားအတွက်သာ ဦးစားပေးပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော သားဖြစ်သူသည် ယခု သူ့ရှေ့တင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ...

ထိုခံစားချက်မှာ မည်မျှ နာကျင်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

“အဖေ... သား အဆင်ပြေပါတယ်..."

ဧရာမရုပ်သေး၏ ခြေထောက်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ဟုန်ကန်း ချက်ချင်း ကြောင်အသွားလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာ အပြည့် ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးသည် ချက်ချင်း ဝမ်းသာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဧရာမရုပ်သေးသည် မြေပြင်နှင့် ထိစပ်နေသော ခြေဖဝါး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ခြေထောက်ကို ပြန်မြှောက်လိုက်လေသည်။

ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရသော ထိုသစ်သားအစိတ်အပိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြောင်းမဲ့ မီးလောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

ဘုန်း...

အောက်ဘက်မှ သစ်သားအစိတ်အပိုင်းကို တွန်းဖယ်လိုက်သည့်အခါ လူရိပ် ၂ ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟုန်မူမှာ သွေးအနည်းငယ်သာ အန်ထွက်နေပြီး အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ဟုန်ကန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သား၏ ဘေးတွင် ဓားကိုင်ရပ်နေသော လူကို လှည့်ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှ၊ ဒီကျေးဇူးကြီးကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်ပါဘူး... နောင်မှာ ခေါင်းဆောင်ရှ အမိန့်ပေးသမျှ ကျွန်တော် ဟုန်ကန်း အသက်စွန့်ရရင်တောင် မငြင်းဆန်ဘဲ လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်...”

ရှဟုန်က မိမိကို မသိနိုင်သေးဟု သဘောပေါက်သဖြင့်၊ ဟုန်ကန်းက အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က တာချွမ်စခန်း ခေါင်းဆောင် ဟုန်ကန်းပါ..."

ဟုန်မူကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အခုလေးတင် အပြေးရောက်လာသော ရှဟုန် ဖြစ်လေသည်။

ရှဟုန်က ခါးသီးစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“နောင်ဆိုတာ ရှိဦးမလားတောင် မသေချာသေးဘူး... ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လို့... ခေါင်းဆောင်ဟုန် ဒီလောက် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး.."

ဟုန်ကန်းက ယခုအချိန်မှာ စကားပြောရမည့် အချိန် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ၊ သားဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်ကာ ကျေးဇူးတင်မှု အပြည့်ဖြင့် ရှဟုန်ကို ကြည့်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်တော့ ရှဟုန်၏ အာရုံအားလုံးမှာ ဧရာမသစ်သားရုပ်သေးပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ အပြေးရောက်လာခြင်းမှာ ဟုန်မူကို ကယ်ရန် မဟုတ်ပေ။

သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက် အသက်စွန့်ရဲလောက်အောင် မြင့်မြတ်သူမျိုး သူ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ဧရာမသစ်သားရုပ်သေးသာ ဖြစ်သည်။

အပြေးလာနေစဉ်မှာပင်၊ မိမိဖြတ်တောက်ထားသော ညာဘက်လက်မောင်းကြောင့် ဧရာမရုပ်သေးတွင် ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ခြေထောက် ၂ ချောင်းသာ ကျန်တော့ပြီး၊ လှုပ်ရှားမှုများ မတည်ငြိမ်တော့သည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဧရာမရုပ်သေး၏ ခြေလက်များရှိ အရေးပါသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါက၊ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို သွယ်ဝိုက်၍ ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဓားသွားပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ရင့်ခဲမီးဆီကို အသုံးပြုကာ ဧရာမရုပ်သေး၏ ခြေထောက်အောက်သို့ ဝင်ပြီး ၎င်း၏ ဟန်ချက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဟုန်မူကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မတော်တဆ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကျိုးဆက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အရာအားလုံးက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဧရာမရုပ်သေးသည် မီးလောင်နေသော ခြေဖဝါးအစိတ်အပိုင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ခြေထောက် ၂ ချောင်း၏ ဟန်ချက်မှာ ပို၍ပင် မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ၊ နင်းချသည့် လှုပ်ရှားမှုများလည်း ပုံပျက်သွားကာ အင်အားမှာ ယခင်ထက် များစွာ လျော့ကျသွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရင့်ခဲမီးဆီကို ရရှိထားသော လော်မင်က ရှဟုန်ကဲ့သို့ အခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်ခဲ့လိုက်သည်။

သူက ဧရာမရုပ်သေး၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပေါ်သို့ တက်သွားပြီး၊ အပါးဆုံးနေရာကို ရှာကာ တစ်ချက်တည်း ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။

ပြတ်ထွက်သွားသော ဘယ်ဘက်လက်မောင်းအတွင်း၌လည်း ကြည်လင်သော အဖြူရောင်ချည်မျှင်များ အများအပြား ရှိနေလေသည်။

ထိုချည်မျှင်များသည် လော်မင်၏ ဓားသွားပေါ်ရှိ ရင့်ခဲမီးဆီနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မီးစများအဖြစ် လောင်ကျွမ်းကာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ရှဟုန်က ညာဘက်ခြေဖဝါးကို ဖျက်ဆီးထားသောကြောင့် ဧရာမရုပ်သေး၏ ဟန်ချက်မှာ မူလကတည်းက ပျက်ယွင်းနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယခု ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပါ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့်၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး ယိုင်နဲ့လာတော့သည်။

လော်မင်က ထိုအခွင့်အရေးကို မလွတ်စေခဲ့ပေ။

သူသည် မပြတ်သေးသော လက်မောင်းတစ်လျှောက် အရှိန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားပြီး၊ ဧရာမရုပ်သေး၏ ခေါင်းအနီးသို့ ရောက်လာလေသည်။

ခေါင်းနှင့် နီးကပ်လာသည့်အခါ၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး ရင့်ခဲမီးဆီကို ဧရာမရုပ်သေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး၊ တစ်ဆက်တည်း ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ကွဲထွက်သွားသော ရင့်ခဲမီးဆီသည် ဧရာမရုပ်သေး၏ မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားပြီး၊ မီးတောက်များလည်း ချက်ချင်း ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

လော်မင်၏ ဓားသည် ဧရာမရုပ်သေး၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်နှင့်၊ မီးတောက်များသည် သစ်သားဦးခေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“အား...”

တောင်ကြားအထက်မှ အသက်ကြီးအိုမင်းသူတစ်ဦး၏ ဒေါသရောစပ်နေသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရှဟုန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများမှာ အလွန်အမင်း လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအသံသည် အိုမင်းနေသော်လည်း၊ သစ်သားအပိုင်းအစများ ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ ကြမ်းရှရှ အသံများ ရောနှောနေပြီး၊ အသံမှာ အက်ရှရှနှင့် နားဝင်ခက်လှပေသည်။

သို့သော် ရှဟုန်အတွက်တော့ ထိုအသံကို မမှားနိုင်ပေ။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ပင်ကိုယ်ရုပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။