အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) - သောက်ရူးကောင်တွေ၊ မြန်မြန်လာကူကြတော့

တောင်ကြားအပေါ်ဘက်၊ တောင်နှစ်လုံး ဆုံရာနေရာမှ အရိပ်တစ်ရိပ် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာလေသည်။

ထိုအရိပ်၏နောက်တွင် လူ ၂ ဦးကလည်း တစ်ယောက်ဓားကိုင်၊ တစ်ယောက်ဓားကိုင်လျက် ဘယ်ညာနှစ်ဖက်မှ ဝိုင်းကာ အပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး နောက်ဆုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း၏ အမြင်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်လာသည်မှာ ဆံဖြူဖွေးဖွေးနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည်လည်း သားရေအဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ မလဲလှယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူ၏ ဘယ်လက်တွင် ဓားမြှောင်အသေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ညာလက်တွင် အဖြူရောင်ချည်လုံးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သွေးနီရောင် မျက်လုံးအစုံဖြင့် ရှိသမျှလူများကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ပုံစံမှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလေသည်။

အဘိုးအို၏နောက်မှ ဆင်းလာသူ ၂ ဦးမှာ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ မပေါ်လာခဲ့ကြသူများပင်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာအချို့ ရှိနေလေသည်။

“အဖေ… ခင်ဗျား...”

တောင်ကြားထဲရှိ လူအုပ်ထဲမှ ပထမဆုံး အသံထွက်လာသူမှာ လော်မင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏အသံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်ကြားအပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသော အဘိုးအိုမှာ သူ၏ဖခင် လော်ဖုန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

“အဖေ” ဟုသာ ခေါ်လိုက်ရသေးချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ၏ မယုံကြည်နိုင်မှုသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“အား… ငါ့ရဲ့ လက်ရာ... လူအများကြီး သတ်ပြီးမှ ပြီးစီးလာတဲ့ ငါ့လက်ရာကို... မင်းတို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ... ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ... ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်မယ်... အကုန်သတ်ပစ်မယ်..."

အဘိုးအိုသည် လူအုပ်ကို မျက်လုံးနီနီများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အမုန်းတရားအပြည့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဧရာမသစ်သားရုပ်သေးကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့်အတွက် သူသည် ဒေါသအဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ဒီသစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာက သာမန်မဟုတ်ဘူး... ငါနဲ့ သူနဲ့ ၂ ယောက်ပေါင်းရင်တောင် အနိုင်ရမယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူး.... မင်းတို့ ၅ ယောက် ဝင်ကူပေးရမယ်..."

ယန်နင်ကလည်း အသံထွက်ပြောလာလေသည်။

သို့သော် သူ၏အသံထဲမှ လေးနက်မှုက လော်မင်၏ နှလုံးသားကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ယန်နင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ တစ်လခွဲနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်ကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်က လူ ၃ ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေရာမှ ခေါင်းမော့ကာ တောင်ကြားအပေါ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

တောင် ၂ လုံးဆုံရာနေရာသည် မြေပြင်မှ အနည်းဆုံး မီတာ ၂,၀၀၀ ခန့် မြင့်မားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

အစက သူထင်ထားသည်မှာ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် ထွက်ပြေးသွားခြင်း သို့မဟုတ် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို အရင်တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး နောက်မှ အကျိုးအမြတ်ကို သိမ်းယူရန် ချောင်းစောင့်နေခြင်းဟု ဖြစ်ပေသည်။

ယခုမှ သူတို့ကို အထင်လွဲခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူတို့က တောင်ကြားထဲတွင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ခိုက်နေချိန်၊ ထို ၂ ယောက်သည် အပေါ်ဘက်တွင် ထိုမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုမျှမြင့်သော နေရာမှ တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မသတိထားမိခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ထိုအတွေးပေါ်လာသည်နှင့် ရှဟုန်၏ အမူအရာသည် ပို၍ လေးနက်သွားတော့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမသစ်သားရုပ်သေးကို တစ်ချိန်တည်း ထိန်းချုပ်ထားရုံသာမက အပေါ်တွင်လည်း ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရသလောက် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် လုံးဝ အသာစီးမရခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ယန်နင်က မြေတူးသမားအဆင့် ၅ ယောက်ကို ကိုယ်တိုင် အကူအညီတောင်းလာခဲ့သည်။

ဤသစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ အင်အားသည် စိတ်ကူးထက်ပင် ကျော်လွန်နေလောက်ပေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှ၊ ရင့်ခဲမီးဆီ တကယ် မကျန်တော့ဘူးလား..."

ရှဟုန်သည် လော်မင်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ခက်ခဲသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မရှိတော့ဘူး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အစကတည်းက ၂ တုံးပဲ ရှိခဲ့တာ..."

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လော်မင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ညိုးကျသွားလေသည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ အင်အားကို ရှဟုန် သဘောပေါက်နိုင်သလို၊ လော်မင်လည်း သဘောပေါက်နိုင်သည်။

ရင့်ခဲမီးဆီသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများကို တိုက်ဖျက်ရန် အားအထားရဆုံး လက်နက်ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအရာ မရှိတော့လျှင် ယနေ့ သူတို့ အခြေအနေမှာ အလွန်အန္တရာယ်များသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“စကားတွေ ရပ်လိုက်တော့... တိုက်ကြတော့... ဒီသစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာက အလယ်အလတ်အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး... ငါတို့ ၇ ယောက် အတူတူ တိုက်ရင် ဒီကောင် သေကိုသေရမယ်..."

ယန်နင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီဟူက ထပ်မံသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အရင်လို မာနထောင်လွှားနေခြင်း မရှိတော့ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာနှင့် ကိုယ်တိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ယန်နင်နှင့် ၂ ယောက်တည်းဖြင့် မနိုင်နိုင်ကြောင်း သူသိသွားခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် လော်မင်တို့ ၄ ယောက်နှင့် ရှဟုန်ကိုပါ အားကိုးရတော့ပေမည်။

သူသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ယန်လင်းဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာထံသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လီဟူသည် မာနကြီးပြီး လူတစ်ဖက်သားကို အထင်သေးတတ်သော်လည်း သူ၏စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ် အားကောင်းလှသည်။

လီဟူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ဘယ်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ၏ဓားသည် မိစ္ဆာ၏ခေါင်းကို အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သောအားက လေပြင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လေတဟူးဟူးမြည်စေခဲ့သည်။

ထိုခုတ်ချက်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော် သူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာက သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ ညာလက်ကိုသာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အဖြူရောင်ချည်မျှင်အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ဘယ်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကျက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အဖြူရောင်ပိုက်ကွန်တစ်ခုအဖြစ် ရက်လုပ်သွားတော့သည်။

ချွင်...

လက်ဖြင့်ပင် ထိုးဖောက်နိုင်မည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ပါးလွှာသော အဖြူရောင်ချည်ပိုက်ကွန်က လီဟူ၏ အားအပြည့်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သော ယန်လင်းဓားကို အံ့ဩဖွယ်ရာ တားဆီးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။

ချည်ပိုက်ကွန်သည် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ချည်မျှင်များအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ချည်မျှင်တစ်ချောင်းချင်းစီ၏ ထိပ်ဖျားများမှာ အပ်ချွန်များသဖွယ် ရုတ်တရက် ထောင်ထလာကာ လီဟူထံသို့ အပြင်းအထန် ထိုးစိုက်လာခဲ့ကြသည်။

ရွှစ်...

ရွှစ်...

ရွှစ်...

ရွှစ်...

အပ်ချွန်များ မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လာလေသည်။

ညအချိန်ဖြစ်သဖြင့် တောင်ကြားအတွင်းရှိ လေထုသည် အပြင်ဘက်ထက်ပင် ပိုနွေးနေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအဖြူရောင်ချည်မျှင်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားရာ လေထဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများကို ဆွဲထုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လီဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ နေရာလွတ်အားလုံးကို ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ လုံးဝပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။

သူ ရှောင်ချင်သော်လည်း မရှောင်နိုင်တော့ပေ။

လီဟူသည် ပထမဆုံး ဦးစွာ တိုက်ခိုက်ဝံ့သည့်အတွက် သူ့အစွမ်းအစအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ဆက်ပြီး မတွန့်ဆုတ်နဲ့... အခုချက်ချင်း ဝင်တိုက်တော့..."

ညာဘက်တွင် တစ်ချိန်လုံး မလှုပ်ရှားသေးသော ယန်နင်က လော်မင်ကို အော်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဓားကိုဆွဲကာ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။

ယန်နင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ လေးနက်သွားလေသည်။

၎င်းသည် လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် လီဟူကို ဦးတည်နေသော အဖြူရောင်ချည်မျှင်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်သည် ချက်ချင်း ညာဘက်သို့ လှည့်ပြောင်းသွားကာ ယန်နင်ထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ရှစ်...

ရှစ်...

ရှစ်...

ရှစ်…

ရှစ်...

လီဟူ၏ ယန်လင်းဓားကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အဖြူရောင်ချည်မျှင်များသည် ယန်နင်၏ ဓားအောက်တွင် တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားကြပြီး မီးပွားများလည်း လွင့်စင်ထွက်လာလေသည်။

ရှဟုန်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားခဲ့ရပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏အကြည့်သည် ယန်နင် လက်ထဲရှိ ငွေရောင်ဓားရှည်ပေါ်တွင် စိုက်ကျသွားလေသည်။

“အဲဒီဓားရှည်ရဲ့ ပစ္စည်းက ခေါင်းဆောင်ရှ ပေးခဲ့တဲ့ ရင့်ခဲမီးဆီနဲ့ အမျိုးအစားတူတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ကျွန်တော်တို့လည်း ဝင်တိုက်ကြရအောင်... ဒီ ၂ ယောက်နဲ့ဆိုရင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်တယ်..."

ရှဟုန်၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသည့် လော်မင်က ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ဓားကို မြှောက်ကာ ရှန်ဖင်းနှင့် ကျန် ၃ ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ယန်နင်၊ လီဟူတို့နှင့်အတူ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဝိုင်းတိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ရှဟုန်လည်း အစောပိုင်းက လော်မင် ရင့်ခဲမီးဆီကို မြင်သည့်အခါ အဘယ်ကြောင့် စိတ်မဝင်စားခဲ့သည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ယန်နင်၏ ဓားကြောင့်ပင်။

သို့သော် မကြာမီ ရှဟုန်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်လေသည်။

ပစ္စည်းအမျိုးအစားတူနိုင်သော်လည်း ယန်နင်၏ ဓားသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများအပေါ် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းမှာ သူ၏ ရင့်ခဲမီးဆီလောက် မပြင်းထန်ကြောင်း သေချာပေသည်။

ယန်နင်၏ ငွေရောင်ဓားရှည်သည် အဖြူရောင်ချည်မျှင်များကို အမှန်တကယ် ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

သို့သော် ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် လွင့်စင်လာသော မီးပွားများသည် ရင့်ခဲမီးဆီက လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ထိတွေ့ချိန်တွင် လောင်ကျွမ်းသည့် မီးတောက်နှင့် မတူကြောင်း ရှဟုန်က သိသာစွာ ခံစားမိလေသည်။

ရှဟုန်သည် ထိုအတွေးများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်တော့သည်။

“သောက်ရူးကောင်တွေ၊ မြန်မြန်လာကူကြတော့... ဒီသစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်ရင် ငါတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်..."

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် ရှဟုန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ရှေ့သို့ တိုးမည့် ခြေလှမ်းသည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ရှဟုန်က လီဟူကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

လီဟူသည် သူ ဝင်တိုက်တော့မည့် အနေအထားကို မမြင်လိုက်ကြောင်းကို ရှဟုန် မထင်ပေ။

တစ်ဖက်လူက တမင်သက်သက် လုပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတွင် ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကို လီဟူက စိတ်ထဲတွင် မမေ့သေးဘဲ ယခုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

လော်မင်သည်လည်း လီဟူ၏ စကားကို သေချာပေါက် ကြားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သောက်ရူးဟုသာ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။

တိုက်ပွဲကြား ခဏတာ အားလပ်သည့်အချိန်တွင် ရှဟုန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှ၊ အခုက မာနပြိုင်ရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို အရင်ရှင်းပစ်တာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ..."

ရှဟုန်လည်း ဓားကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ ဒေါသကို အတင်း ဖိနှိပ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

သူ သည်းခံတတ်လို့ မဟုတ်ပေ။ လော်မင်၏ စကားမှာ မှန်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို သုတ်သင်ပစ်ခြင်းကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။