အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃) အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းဆန်ခြင်း

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်ခမျာ အလွန်အံ့သြသွားပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန် သွားရောက်ထူမလိုက်သည်။

"လင်းလျန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လင်းလျန်၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေပြီး မြေပြင်ပေါ်မှပင် မထနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က သူ့ကို လာရောက်ထူမသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ချက်ချင်း တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အနားကနေ ဖယ်စမ်း... ကျွန်တော့်အဖေကို တိုင်ပြောမယ်... ပြီးတော့ ရဲစခန်းကိုလည်း တိုင်မယ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကိုတောင် ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ငါ မင်းကို မရိုက်ပါဘူး... မင်းက ငါ့ကို ဆွဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိလို့ပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူသည် အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ခံရမည်ကို မကြောက်သော်လည်း လူကိုနာကျင်စေမှုဖြင့် တရားစွဲခံရပါက ပြဿနာကြီးသွားနိုင်ပေသည်။

လင်းလျန်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်ဒေါသထွက်နေလေပြီ။

သူသည် မူလက လူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို ရှေ့သွားတစ်ချောင်းပါ ကျိုးသွားခဲ့ရလေသည်။ နောင်တွင် လူများက သူ့ကို မည်မျှလောက် လှောင်ပြောင်ကြမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ယခုဆိုလျှင် မိန်းမရရန်ပင် ပို၍ခက်ခဲသွားနိုင်ပေသည်။

သူက ရဲတိုင်ရန် အသေအလဲ ဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်သည် တကယ်ပင် ကြောက်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်လင်း... ခုနက ငါ မင်းကို တမင်တကာ တွန်းလှဲလိုက်တာ တကယ်မဟုတ်ပါဘူး... ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို သွားမတိုင်သရွေ့ ငါတို့ ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်... ငါ မင်းကို ငွေနည်းနည်း ပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

"ငွေဟုတ်လား... ခင်ဗျားရဲ့ ငွေနည်းနည်းလေးကို ကျွန်တော်က လိုချင်နေမယ် ထင်နေလား... ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကို ပေးမှပဲ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားမယ်..."

လင်းလျန်က အခွင့်ကောင်းယူကာ အလွန်အကျွံ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သတိမပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့... ကျွန်တော့်မိသားစုက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှာ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်... ခင်ဗျားကြောင့် ကျွန်တော့်သွားတစ်ချောင်း ကျိုးသွားပြီ... အဲဒါက တမင်တကာ နာကျင်စေမှု မြောက်တယ်... ခင်ဗျားကို ထောင်ထဲထည့်ဖို့က ပြဿနာမရှိဘူး..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်မှာ တကယ်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရသည်။ အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ရမည်ကိုက လုံလောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့်အထဲ ယခုတော့ ထောင်ကျနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ပါ ရောက်သွားလေပြီ။

ဤအချိန်တွင် သူသည် သူ့သမီးကို လင်းလျန်နှင့် တကယ်ပင် လက်ထပ်ပေးချင်သွား၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသူမှာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သားဖြစ်သောကြောင့် စားရေးသောက်ရေးအတွက် မည်သည့်အခါမျှ ပူပန်ရမည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တော့ သူသည် အစကတည်းက ဤအိမ်ထောင်ရေးကို ထိုမျှလောက် ဆန့်ကျင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လင်းလျန်သည် မသန်မစွမ်းဖြစ်ပြီး အရုပ်ဆိုးသော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာ အာဏာရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်တွင် သားတစ်ယောက် ရှိသေး၏။ သူ၏သမီးသာ အိမ်ထောင်ကျကောင်းပါက သူ့သား အနာဂတ်အတွက်ပါ လမ်းခင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်၏ သမီးဖြစ်သူကမူ ဤကိစ္စကို သေမတတ် ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး သူမကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းပါက သေသွားခြင်းကမှ ပိုကောင်းမည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုထားသည်။

ထို့ကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လင်းလျန်က သူ့သမီးကို လက်ထပ်ရန် သို့မဟုတ် ထောင်ထဲပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်မှာ တကယ်ပင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

လျူအာကျူးမှာလည်း အတော်လေး စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်၏ သမီးက မည်မျှလောက် လှပနေသနည်း။

လင်းလျန်ကို ဤမျှလောက်အထိ ရူးသွပ်သွားစေရန် သူမက မည်သို့ လုပ်နိုင်ခဲ့သနည်း။

"ရဲဘော်လင်း... ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ငါ့သမီးနဲ့ တိုင်ပင်တာကို နည်းနည်း စောင့်ပေးလို့ရမလား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ တိုင်ပင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ... တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး သူမကို ဒီနေရာကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်... ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာပဲ တိုင်ပင်... မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ထွက်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် သန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းလျန်က ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်မှာ သဘောတူရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် သူက လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်အာကျူး... ငါ မင်းကို စာရွက်တစ်ရွက် ရေးပေးလိုက်မယ်... အရိုးတွေကို မင်းဘာသာ သွားယူလိုက်ပါ..."

"ဘာအရိုးတွေ သွားယူမှာလဲ... မင်းက ခွေးမို့လို့ အရိုးစားနေတုန်းလား..."

သူ လဲကျသွားစဉ်က လျူအာကျူး ရယ်မောခဲ့သည်ကို လင်းလျန်က မှတ်မိနေသဖြင့် မည်သို့ပင်ကြည့်ကြည့် အမြင်ကတ်နေမိလေသည်။

လျူအာကျူးလည်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"အရိုးစားရတာက ခင်ဗျား မြေကြီးကို ကိုက်စားနေရတာထက် ပိုကောင်းပါသေးတယ်... အနည်းဆုံးတော့ အရိုးစားရင် ကျွန်တော့်သွားတွေ ကျိုးမသွားဘူးလေ..."

"တောက်... မင်းက ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ..."

လင်းလျန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုဖာပေါ်မှနေ၍ လျူအာကျူးအား လက်ညှိုးထိုးကာ မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

"သွားကျိုးနေတဲ့သူကို ပြောတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက သရော်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းလည်း ထွက်သွားရမယ် မထင်နဲ့... ငါ မင်းကိုလည်း သူ့နဲ့အတူ ရဲစခန်းကို ပို့ပစ်မယ်... မင်းတို့အားလုံး လုပ်အားပေးပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးစခန်းကို သွားရမယ်..."

လင်းလျန်က အလွန်ဒေါသထွက်နေလေသည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကြောင့် မိဘများက ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို အလိုလိုက်ထားခဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သူ့အပေါ် အပြစ်ပြောခွင့် မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် မကြာသေးမီက သူသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရရုံသာမက လဲကျသဖြင့် သွားတစ်ချောင်းပါ ကျိုးသွားခဲ့ပြီး ယခုတွင် လှောင်ပြောင်ခြင်းကိုပါ ခံနေရသည်မဟုတ်ပါလော။

လင်းလျန်၏ အလိုလိုက်ခံထားရသော အကျင့်ဆိုးကြီးက ပေါ်လာပြီး လျူအာကျူးကိုပါ ထောင်ထဲပို့ရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုနေလေတော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူဟိုင်မှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားကာ ခါးညွတ်၍ တောင်းပန်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်တူက စကားပြောလွတ်သွားလို့ပါ... သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော်ကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ခင်ဗျားက ဘာကောင်မို့လို့လဲ... ထွက်သွားစမ်း... ထွက်သွား..."

လင်းလျန်သည် ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူကိုရိုက်ရန် သူ၏ချိုင်းထောက်ကိုပင် ရမ်းခါလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။

"ဦးလေးက သူ့စကားတွေကို တကယ်အလေးအနက်ထားနေတာလား... ကျွန်တော် သူ့ကို နည်းနည်းလေး လှောင်မိရုံနဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲတကယ် ထည့်နိုင်မှာမို့လို့လား..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က သူ့သွားကို ကျိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာ ဆိုရင်တောင်မှ သူက အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းဆန်နေသရွေ့ ရဲတွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

"အဲဒီကောင်လေးက စီးပွားရေးဗျူရို ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ သားဖြစ်ရုံလေးပါ... ကောင်းကင်ဘုရင်ကြီး ကိုယ်တိုင်မှ မဟုတ်တာ... ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက သူ့အတွက်နဲ့ လူတွေကို ဖြစ်သလို လိုက်ဖမ်းနေရလောက်အောင် အားနေမယ်လို့ ထင်နေလား..."

နောက်ဆုံး စကားနှစ်ခွန်းမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်အား လျူအာကျူးက သတိပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသော လျူအာကျူးကို ကြည့်ရင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်လည်း သတိဝင်လာကာ သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

မကြာသေးမီက လင်းလျန်၏ အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်ခြင်းကို သူ ခံနေခဲ့ရပြီး ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကလည်း ပြဿနာများကို အမြဲတမ်း ဖန်တီးနေသဖြင့် သူမှာ အလွန်ပင်ပန်းနေခဲ့ရသည်။ ခုနက အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားချိန်တွင် သူ၏ဦးနှောက်မှာ ထုံထိုင်းသွားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ လျူအာကျူးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်သည်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အဆက်အသွယ်ရှိလျှင်ပင် သူ့ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထောင်ထဲသို့ ထည့်ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် လင်းလျန်အား ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လင်းလေး... ခုနက လဲကျသွားတာကို ဆေးကုသမှု ခံယူဖို့လိုတယ်... ဒီလိုလုပ်... မင်းကို ဆေးရုံပို့ပေးဖို့ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးမယ်..."

လင်းလျန်က အလိုအလျောက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကို ခေါ်မှာမဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါ့သမီးကို ဘာလုပ်ဖို့ ခေါ်ရမှာလဲ... သူမက ဆရာဝန်မှ မဟုတ်တာ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။

"ခင်ဗျား..."

လင်းလျန်သည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ သူက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

"ခင်ဗျား အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားကို ထောင်ထဲပို့လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား..."

"ငါက ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ... ငါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလေ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

လင်းလျန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"ခွေးအိုကြီး ခင်ဗျား ခုနက ကျွန်တော့်သွားကို ကျိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာလေ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

"ရဲဘော်လင်းလေး... မင်း ခုလိုမျိုး ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပြောလို့မရဘူးလေ... မင်းရဲ့သွား ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ လုံးဝမသိဘူး... မင်းက အပြင်မှာ လဲကျပြီးတော့ ငါ့ကို လာပြီး ငွေညှစ်လို့မရဘူးလေ..."

"မင်းရဲ့သွားကို ငါ ကျိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာလို့ မင်းက အတင်းအကြပ် ပြောချင်နေတယ်ဆိုရင်တော့ သက်သေအထောက်အထား ရှာပြလေ... မင်းအတွက် သက်သေခံပေးမယ့် တစ်ယောက်ယောက်ရှိရင်လည်း ရပါတယ်... ဘယ်သူရှိလဲ..."

လင်းလျန်မှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ သူ့ကို လေးစားကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည့် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်သည် ရုတ်တရက် လူရမ်းကားတစ်ယောက်လို ပြုမူလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

မှန်သည်။၎င်းမှာ ခုနက ထွက်သွားသော ထိုကောင်လေး သင်ပေးသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လင်းလျန်သည်လည်း စောစောက လျူအာကျူး၏ စကားများကို ကြားခဲ့ရသည်။

ထိုကောင်သည် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်ကို လိမ်လည်ငြင်းဆိုရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ဗျားက အဲဒီကောင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်နေတာမလား... နောက်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ကျွန်တော်က ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကို ဦးလေးလို့ ခေါ်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား..."

လင်းလျန်က ရက်စက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်သည် သူတို့အကြားတွင် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူက ဦးလေးဟုသာ ခေါ်ခြင်းဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလော။

"အဲဒါက သိပ်ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမှ မဟုတ်တာ... ငါက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကို အစ်ကိုလို့တောင် ခေါ်သေးတယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်သည်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို ပြောင်းရွှေ့ပစ်တော့မည်ဖြစ်ရာ ဆက်၍ အောက်ကျခံနေရန် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

သူသည် ရင်ကော့၍သာ ရပ်တည်လိုက်တော့မည်။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လျှင် အပိုခံစားခွင့်မရှိသော ရာထူးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လင်းလျန်သည် 'ရေနွေးပူကို မကြောက်သော ဝက်သေ' ကဲ့သို့သော ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်၏ သဘောထားကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် မောဟိုက်လာသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လူရမ်းကားလာလုပ်ပြနေတာပေါ့လေ... ခင်ဗျား စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ၏ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေတော့သည်။

လျူအာကျူးနှင့် လျူဟိုင်တို့သည် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးများကို လှည်းပေါ်သို့ တင်နေကြသည်။ လင်းလျန်သည် သူ၏ချိုင်းထောက်များကို ဘီးများကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လွှဲယမ်းကာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ရုံးခန်းဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင် လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် လျူဟိုင်က စာရင်းကိုင်ကို ပေးခဲ့သော ယွမ်ငါးဆယ်ကို ပြန်ယူလာပြီး လက်ဖက်ခြောက်ဘူး နှစ်ဘူးနှင့်အတူ လျူအာကျူး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် အဖိုးအခကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါမယ်... ငါ့ကို သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ့သမီးလေးကို မီးတွင်းထဲ ငါကိုယ်တိုင် တွန်းချမိသလို ဖြစ်သွားတော့မယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ငါ အပြောင်းအရွှေ့ခံရနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် နောင်မှာတော့ မင်းရဲ့ အရိုးဖိုးတွေကို ငါ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."