အခန်း ၂၀၄

အခန်း (၂၀၄) ရဲတင်းသော လုကျီယွင်

လျူအာကျူးက ယွမ်ငါးဆယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အတွက် ထိုငွေပမာဏမှာ များပြားခြင်းမရှိသော်လည်း ဤကာလရှိ လူအများစုအတွက်မူ ကြီးမားသော ငွေကြေးပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုငွေသည် လူအများစု၏ နှစ်လစာ လုပ်အားခနှင့် ညီမျှနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင် မည်မျှဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လျူအာကျူးက ဤရှုပ်ထွေးမှုများထဲသို့ မပါဝင်လိုသော်လည်း ကြင်နာစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"အခုလို ကိစ္စမျိုးကြုံလာရတဲ့အခါ အရှုံးပေးလိုက်ရုံနဲ့ အသုံးမဝင်ပါဘူး... ခင်ဗျားဘက်ကနေ ဦးဆောင်လှုပ်ရှားဖို့ လိုတယ်... တခြားသူရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မှသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မှာပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က အတွေးနက်သွားသည်။

ဤအချိန်အတွင်း သူသည် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြေရှင်းမည့်နည်းလမ်းများကို တွေးတောနေခဲ့ရသည်။

လက်ဆောင်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ် အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြေလည်သွားမည်ဟု သူက မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ့သမီးဖြစ်သူမှာ အလုပ်ရှာမရသည့်အပြင် သူ၏အလုပ်မှာလည်း အန္တရာယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လျူအာကျူး၏ စကားများကို သူက အလွန်သဘောတူမိသည်။

တစ်ဖက်လူသည် အာဏာကိုအသုံးပြု၍ အနိုင်ကျင့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး ထိုသူ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် သူလိုအပ်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် မည်သို့ရှာဖွေရမည်နည်း။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း ထပ်ပြောပြလို့ရမလား... အဲဒီဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမှာ ဘာပြဿနာတွေ ရှိနေလို့လဲ..."

လျူအာကျူးက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အဲဒီဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကို မသိဘူး... သူ့ကိုသိတဲ့သူတိုင်းဆီ ခင်ဗျား သွားသင့်တယ်... အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားလိုပဲ သူ့ရဲ့ တရားမမျှတတဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ခံခဲ့ရတဲ့သူတွေဆီ သွားသင့်တယ်..."

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ဟုန်ယွင်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးရန်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ စီးပွားရေးဗျူရိုတွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး နှစ်ယောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသာ ရာထူးတိုးလိုပါက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်ယောက် ပြောင်းရွှေ့ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ထုတ်ပယ်ခံရခြင်းမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်သာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပါက ချန်ဟုန်ယွင်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်လည်း အကျိုးအမြတ် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူ၏အလုပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကာ သူ၏သမီးကိုလည်း စီးပွားရေးဗျူရိုထဲသို့ သွင်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူး၏ သတိပေးစကားကို ကြားသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လူများက အရိုးကြေများကို ချလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ထိုလူများကို အရိုးမှုန့်အစာ မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ကျေးရွာတွင် ရေရှည်နေထိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်း၍မရနိုင်ပေ။

ဖိအားများကို ခွဲဝေယူနိုင်ရန်အတွက် ဤလူများကို အလုပ်များ မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သင်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့်သာ သူသည် အခြားအရာများစွာကို လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ရွာသားများကို သူတို့ယူဆောင်လာသော အရိုးကြေများမှ အသားများကို ဦးစွာရှင်းလင်းစေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အရိုးများသည် တော်တော်လေး သန့်ရှင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သားသတ်ရုံမှ လူများသည် ၎င်းတို့ကို မစွန့်ပစ်မီ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ခြစ်ထုတ်လေ့ရှိသော်လည်း အခြေအနေအရ စစ်ဆေးကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အသားစများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် အရိုးများကို ဆေးကြောကာ အဆီနံ့များ ပျောက်ကင်းသွားစေရန် အိုးတစ်လုံးထဲတွင် အပူချိန်မြင့်မြင့်ဖြင့် ပြုတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အရိုးပြုတ်ရည်၏ မွှေးရနံ့များ လွင့်ပျံလာပြီး မီးဖိုဘေးရှိ လူအားလုံးကို သွားရည်ကျစေသည်။

လျူဟိုင်သည်လည်း တံတွေးမြိုချနေမိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ဒီနေရာမှာ ရပ်နေပြီး ဝက်တွေနဲ့ အစာလုစားဖို့ တွေးနေကြတာလား..."

ကျေးရွာ၏ မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်များသည် လူများထက် ပို၍ အဖိုးတန်လေသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့ကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့နှင့် နိုင်ငံတော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လူသားတို့၏အသားကို စား၍မရသောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် တိရစ္ဆာန်များလောက် တန်ဖိုးမရှိပေ။

လျူအာကျူးသည် တံတွေးမြိုချနေကြသော ရွာသားများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ရွာသားတွေအားလုံးကို အရိုးပြုတ်ရည် လာယူခိုင်းလိုက်ပါ... ဒီပြုတ်ရည်က ဝက်တွေကို ကျွေးဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

ယခုအခါ ရွာသားများသည် လျူအာကျူး၏ စကားတိုင်းကို နာခံနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူ၏စကားများသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်ထက်ပင် ပို၍ ဩဇာညောင်းနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူပြောပြီးနောက် ရွာသားများသည် သူတို့၏ မိသားစုများကို ပန်းကန်လုံးများယူလာကာ ပြုတ်ရည်လာသောက်ရန် အလျင်အမြန် ပြေးခေါ်ကြတော့သည်။

လျူဟိုင်က လျူအာကျူးအား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက တိရစ္ဆာန်အစာ လုပ်ဖို့လေ... ငါတို့ ဝက်စာခိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို တခြားရွာတွေက သိသွားပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို သွားတိုင်လိုက်ရင်တော့ ကိစ္စပြတ်ပြီပဲ..."

လျူအာကျူးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက အစာလုပ်တဲ့ ပထမအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... ဝက်တွေကို ဘာမှမထိခိုက်စေပါဘူး..."

လျူဟိုင်က စိတ်အေးသွားပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် သွားယူလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ..."

မကြာမီမှာပင် ရွာသားအားလုံး ရောက်ရှိလာကြပြီး တစ်ယောက်လျှင် အရိုးပြုတ်ရည် တစ်ပန်းကန်စီ ရရှိသွားကြသည်။

ဤပြုတ်ရည်မှာ ဝက်စာအတွက်ဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် ဆားထည့်၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် ပြုတ်ရည်မှာ အရသာမရှိသော်လည်း လူများသည် ပျော်ရွှင်စွာ သောက်သုံးနေကြဆဲဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အာဟာရဓာတ် အလွန်ကြွယ်ဝပြီး လူများကို အသက်ရှည်စေရန် ကူညီပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤဆောင်းရာသီ၏ ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်တွင် ပူနွေးသော ပြုတ်ရည်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်ရခြင်းက လူများကို နွေးထွေးသွားစေသည်။

လျူအာကျူးသည် ကျေနပ်နေသော မျက်နှာများနှင့် ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံးမှာ သိပ်မထူသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အချို့မှာ အိမ်တွင် မထွက်လာနိုင်သေးသော လူများရှိနေခြင်းကြောင့် ပြုတ်ရည်ပန်းကန်များကို အိမ်သို့ပင် သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

အိမ်တိုင်းတွင် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများ ရှိမနေကြပေ။ မိသားစုများစွာတွင် တစ်စုံသာရှိပြီး အပြင်ထွက်သူတိုင်းက ထိုတစ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ကြရသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာကြီး ချမ်းသာလာမှသာ ရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ရွာသားများ တကယ်ပင် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လျူအာကျူး သိလိုက်သည်။

ရွာသားများကို အလျင်အမြန် ချမ်းသာလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်ရန်အတွက် လျူအာကျူးက အထူးဂရုစိုက်၍ သင်ကြားပေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတအားလုံးကို ရွာသားများအား ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ သင်ကြားပေးခဲ့ရာ သူတို့က သူ့အား နောက်ထပ် နာမည်ပြောင်တစ်ခု ပေးခဲ့ကြသည်။ ဆရာကျူးဇီဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လျူဟိုင်ပင်လျှင် တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဆရာဟု ခေါ်လေ့ရှိသည်။

လျူအာကျူးသည် ခေါင်းစဉ်များကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဝက်ပေါက်လေးများနှင့် ဖန်လုံအိမ်ထဲရှိ အပင်များကိုသာ ဂရုစိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ပင် တစ်လခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးချိန် နီးကပ်လာလေပြီ။

တစ်မနက်တွင် လျူအာကျူးသည် ချွန်းအာနှင့် လုကျီယွင်တို့ကို ဟာသများ ပြောပြနေရာ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်မှာ မရပ်မနား ရယ်မောနေကြသည်။

ဤအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် ယခုအခါ အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်၏။ ချွန်းအာသည် တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက်တွင် အိမ်သို့မပြန်တော့ဘဲ လုကျီယွင်နှင့်အတူ သွားအိပ်လေ့ရှိသည်။

လုကျီယွင်သည် ချွန်းအာကို အမြဲတမ်း ဘာတွေပြောပြနေသလဲဆိုသည်ကို မသိရသော်လည်း ချွန်းအာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ လျူအာကျူးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်သည်။

၎င်းသည် ရွံရှာသော သို့မဟုတ် ဆိုးရွားသော အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော အကြည့်မျိုးဖြစ်ပြီး ချွန်းအာက သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေသည်ဟု လျူအာကျူးအား အမြဲတမ်း ခံစားရစေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူက ချွန်းအာကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများ ပြောထားသေးသလားဟု လုကျီယွင်အား အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

လုကျီယွင်ကမူ ရှောင်လွှဲကာ ချွန်းအာနှင့် သူ၏ တိုးတက်မှုအခြေအနေကို မေးမြန်းပြီး မိန်းကလေးများနှင့်ပတ်သက်လျှင် ပို၍ အင်အားသုံးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

ချွန်းအာ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ သူက အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်လျှင်တောင်မှ ချွန်းအာက အရှုံးပေးလိုက်မည်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။

လျူအာကျူးသည် သဘာဝကျစွာပင် ဤသည်ကို ယုံကြည်သော်လည်း အိမ်သစ်ဆောက်ပြီးပြီလား၊ စိုက်ပျိုးရေးအစီအစဉ်နှင့် မွေးမြူရေးအစီအစဉ်များကို နေ့စဉ် အာရုံစိုက်နေရသည်။

ထိုသို့သော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားရှိ အချစ်ရေးကို တွေးတောရန် သူ့တွင် အဘယ်မှာ အချိန်ရှိမည်နည်း။

ချွန်းအာကို မည်သို့ချဉ်းကပ်ရမည်ကို သတိပေးပြီးနောက် လုကျီယွင်က ညဘက်တွင် သူမအိမ်သို့ လာရန် သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့သည်။

တစ်ကြိမ်တွင် လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းသွားပို့ရာ လုကျီယွင် ရေချိုးနေသည်နှင့် တိုးလေသည်။ သူက ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း လုကျီယွင်က သူမ၏ ကျောကို ပွတ်တိုက်ပေးရန် လှမ်းခေါ်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

မကြာသေးမီက သူမ၏ နို့များ အမြဲရောင်ရမ်းနေပြီး ကလေးက အကုန်မစို့နိုင်သောကြောင့် ခွက်ထဲသို့ ညှစ်ထုတ်နေရကြောင်း သူမက တစ်ခါတစ်ရံ ညည်းတွားတတ်ပြီး ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလားဟု လျူအာကျူးအား မေးမြန်းတတ်သည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤအမျိုးသမီးက ပို၍ ရဲတင်းလာလေပြီ။

အိမ်တံခါးအပြင်ဘက်မှ လျူဟိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မြန်မြန်လာပါဦး... ဟိုမှိုတွေနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်တွေကို ရိတ်သိမ်းလို့ ရပြီလား..."

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နှင့် နောက်ပြောင်နေသော လျူအာကျူးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

သူထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျီယွင်က ချွန်းအာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပါဘူး... ငါ နင့်ကို မပြောထားဘူးလား... ကျူးဇီက အချစ်ရေးမှာ တုံ့ဆိုင်းတတ်တယ်... နင့်ဘက်က သူ့ကို တွန်းအားပေးဖို့ လိုတယ်လေ... ခုနက ငါ နင့်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ တွန်းပို့လိုက်တုန်းက နင်သာ အတင်းဖက်ပြီး နမ်းလိုက်ရင် ကိစ္စပြတ်သွားပြီ... ဘာလို့ နင်က ရှောင်ဖယ်သွားရတာလဲ..."

ချွန်းအာ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲသွားပြီး ကတုန်ကယင်ဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါ... ငါက အစ်ကိုကျူးဇီက ငါ့ကို အရှက်မရှိဘူးလို့ ဆူမှာကြောက်လို့ပါ..."

လုကျီယွင်က ချွန်းအာ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား... သူ နင့်ကို ဆူရင် ငါ့အပေါ် လွှဲချလိုက်ပါလို့... နင်ကတော့လေ... စောစောဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် ကျူးဇီ တခြားသူနောက် ပါသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတော့မယ်..."