အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀) အကြွေးစာချုပ်များကို ရယူခြင်း

လျူအာကျူးသည် လူတိုင်းအတွက် ရေငဲ့ပေးရင်း နောက်ဆုံးတွင် သော့ရှိရာသို့ ရောက်သွားသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရေငဲ့နေရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ မှီထားဟန်ဆောင်ကာ သော့ကို သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

သော့ကို ရရှိသွားပြီးနောက် သူက အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

သို့သော် သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား ငါနိုင်ပြီကွ..."

"တောက်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ထပ်နိုင်သွားရတာလဲ... ငါ့ကို ရေလာငဲ့ပေးတဲ့ အကောင်စုတ်လေးကြောင့် ငါ့ကံတွေ ပျက်ကုန်တာပဲဖြစ်ရမယ်..."

မာကျောက်စားပွဲဘေးမှ အရက်မူးနေသော လူတစ်ယောက်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် လျူအာကျူးကို လှမ်းဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် စားပွဲဝိုင်းမှ မည်သူ့ကိုမျှ မစော်ကားရဲသောကြောင့် ဗိုက်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေကာ လျူအာကျူးကဲ့သို့သော အပြင်လူအပေါ်တွင်သာ ဒေါသပုံချနိုင်တော့သည်။

လျူအာကျူးသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် အရက်သောက်နေသော အရက်သမားနှင့် အကျိုးအကြောင်း မပြောလိုချေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူများနှင့် အကျိုးအကြောင်း ပြော၍မရနိုင်သောကြောင့် သူက အမြန်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုလူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ လှမ်းဖမ်းရာတွင် လွဲချော်သွားပြီး ယိမ်းယိုင်သွားကာ မှောက်ရက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရာ မာကျောက်စားပွဲဝိုင်းမှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြားစားပွဲနှစ်ခုမှ လူများကလည်း လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

ထိုလူများ သူ့ကို မှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျူအာကျူးက ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ထားလိုက်၏။

သူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ခြင်းက ထိုအရက်သမားကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေပြီး လျူအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလေသည်။

"ခွေးကောင်... ဒီနေရာကို လာခဲ့စမ်း... ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို ပါးနှစ်ချက်လောက် အရိုက်ခံစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်း ဒီနေ့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး..."

လျူအာကျူးက မတတ်သာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သော့ကို ရယူခြင်းမှာ ချောမွေ့နေခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

တကယ်ပင် ထိုအရူးက ယခုမှ ဘာကြောင့် နိုင်သွားရသနည်း။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လျူအာကျူးက ဒေါသမထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုစာရွက်စာတမ်းများထဲတွင် ဘာတွေပါသနည်းဆိုတာကို ကြည့်ရမည်ဖြစ်ပြီး အတင်းအဓမ္မ လုယူ၍မရနိုင်သောကြောင့် တစ်ယွမ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ငွေပါ... ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့လို့ တောင်းဆိုလို့ရမလား..."

အရက်သမားသည် လျူအာကျူးကို ပါးရိုက်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ငွေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ပြုံးဖြီးသွားသည်။

"ဟီး... မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက တော်တော်လေး ငွေရှိတာပဲ..."

အရက်သမားမှာ လောင်းကစားလုပ်ရန် ငွေပြတ်နေချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် သူက ငွေကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ နောက်စေ့ကို ပုတ်ကာ ပြောလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါကို မင်းရဲ့ ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ငါလက်ခံလိုက်မယ်... နောက်မှ ငါငွေနည်းနည်း နိုင်တဲ့အခါ မင်းစားဖို့ တစ်ခုခု ဝယ်ကျွေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် ထိုစကားများကို တစ်ခွန်းမျှ မယုံကြည်ချေ။ ထိုလူ မည်မျှ မူးယစ်နေသည်ကိုကြည့်လျှင် သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးကိုပင် လောင်းကစားလုပ်၍ ရှုံးပစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

သို့သော် ထိုကိစ္စမှာ သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

အရက်သမား ပြန်ထိုင်သွားသည်ကို မြင်ပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့သည်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ လျူအာကျူးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဓာတ်ဘူးကို ချထားခဲ့ပြီး ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်ရန် အမြန်လျှောက်သွားသည်။

ဗီရိုထဲတွင် အခြားဘာမျှမရှိဘဲ စာရွက်ပိုင်းအချို့သာ ရှိလေသည်။

သိချင်စိတ်ဖြင့် လျူအာကျူးသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တကယ်တော့ အကြွေးစာချုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်မုန့်ကျေးရွာနေ မုန့်လိုင်ဖူသည် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် သုံးယွမ်ကို ငှားရမ်းထားပြီး တစ်နေ့လျှင် အတိုး ငါးဆယ်ဆင့် ပေးဆောင်ရမည်။

အောက်ခြေတွင် လက်ဗွေရာပင် ပါရှိလေသည်။

ဘုရားရေ... တစ်နေ့ကို အတိုး ငါးဆယ်ဆင့်လောက်အထိ ရှိနေသည်လားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် မတရားအတိုးကြီးစားသည့် ငွေချေးသူပင် ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်သေးပေ... ဤသည်မှာ မတရားအတိုးကြီးစားခြင်းပင် မဟုတ်တော့ဘဲ ဗြောင်ကျကျ ဓားပြတိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ မည်သည့်ရွာသားက ထိုကဲ့သို့သော အကြွေးစာချုပ်မျိုးကို လက်မှတ်ရေးထိုးရန် ဆန္ဒရှိမည်နည်း။

သူတို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

သူသာ ဤအကြွေးစာချုပ်များကို ရေးခဲ့သူများကို ရှာတွေ့ပြီး မုန့်သဲကို တိုင်ကြားရန် ဖျောင်းဖျနိုင်ပါက မုန့်သဲကို တရားဥပဒေရှေ့မှောက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် အကြွေးစာချုပ်များကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ဆွဲယူကာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အမြန်ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဖျောင်းဖျခြင်းဖြင့် လုံလောက်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်သဖြင့် သူက လူအတော်များများကို ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် မုန့်သဲက အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်။ အခန်းထဲတွင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကဲ့သို့ မီးခိုးများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လူတိုင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း မာကျောက်ကစားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လျူအာကျူး ရောက်မလာခဲ့ဘူးလားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် အကြွေးစာချုပ်များ သိမ်းဆည်းထားသော ဗီရိုတံခါး ပွင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

မုန့်သဲသည် အကြွေးစာချုပ်များကို နေ့တိုင်း စစ်ဆေးလေ့ရှိပြီး အချို့ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ သူသည် မာကျောက်ကစားနေသူများကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်၏။

"ဒီအထဲက အကြွေးစာချုပ်တွေကို ဘယ်သူ ထိလိုက်တာလဲ... လောင်ဆန်း... ငါမင်းကို သော့ကို သိမ်းထားဖို့နဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ဖွင့်လို့ရမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လောင်ဆန်းက အမြန်မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလာသည်။

"ကျွန်တော် သော့ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးခဲ့ဘူး... နောက်ပြီး ဗီရိုကိုလည်း မဖွင့်ခဲ့ဘူး... ဟင်... ဗီရိုက ဘယ်လိုလုပ် ပွင့်နေတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မုန့်သဲ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သော့ဘယ်မှာလဲ... ဗီရိုသော့ ဘယ်မှာလဲ..."

"သော့လား... ငါ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်တာပဲ... သောက်ကျိုးနည်း... သော့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

လောင်ဆန်းသည် စားပွဲပေါ်မှ သော့ကို ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မာကျောက်တုံးများနှင့် အံစာတုံးများကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မုန့်သဲက သိလိုက်၏။ သူသည် လောင်ဆန်း၏ ပါးကို ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစစ်လေသည်။

"ငတုံးကောင်... သော့ အခိုးခံလိုက်ရပြီ... ဟိုကောင်က အကြွေးစာချုပ်တွေကိုပါ ယူသွားတာ..."

ထိုစကားများက လောင်ဆန်းကို မလန့်စေဘဲ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

"တောက်... ငါတို့ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူကများ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိရဲတာလဲ... ငါ အခုချက်ချင်း လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး သွားဖမ်းမယ်..."

"ဖမ်းမယ်... ဖမ်းမယ်..."

မုန့်သဲက လောင်ဆန်းကို နောက်ထပ် ပါးအကြိမ်ရေ အနည်းငယ် ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဘယ်သူ ခိုးသွားမှန်းတောင် မသိဘဲနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဖမ်းမှာလဲ..."

လောင်ဆန်းက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့... ရွာအစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်လို့ မရဘူးလား... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို နည်းနည်းလောက် ခြောက်လှန့်လိုက်ရင် အဲ့သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်တွေအကုန် ဝန်ခံလာလိမ့်မယ်..."

မာကျောက်စားပွဲမှ အခြားလူများလည်း မတ်တတ်ရပ်လာကြပြီး တရားခံကို ဖော်ထုတ်ရန် ရွာအစည်းအဝေး ခေါ်ယူရေးအတွက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဤအသုံးမကျသူ တစ်စုကို ကြည့်ရင်း မုန့်သဲက အံကြိတ်ကာ ပြောလာသည်။

"ရွာအစည်းအဝေးက သောက်ကျိုး ဘာရှိမှာလဲ... အပြင်လူ ခိုးသွားတာကွ... မင်းတို့ အစိမ်းသက်သက် လူတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို မတွေ့လိုက်ဘူးလား..."

"အစိမ်းသက်သက် လူတစ်ယောက်လား..."

လောင်ဆန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားဟန် ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် စောစောက မာကျောက်ကစားရာတွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူရှိနေသည်ကို တကယ်ပင် သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ထိုအရက်သမားက ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် ပြောလာသည်။

"ရေလာငဲ့ပေးတဲ့ အကောင်စုတ်လေး မဟုတ်လား... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက မျက်နှာစိမ်းနေတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ကောင်လေးက ငါ့ကို တစ်ယွမ်ပေးခဲ့လို့ သူဘယ်သူလဲဆိုတာကို မေးဖို့ မေ့သွားတာ..."

"မင်းအမေ@#&-..."

မုန့်သဲက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး အရက်သမားကို လွင့်စဉ်သွားအောင် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

"မင်းက သောက်တာကလွဲပြီး ဘာလုပ်တတ်သေးလဲ... မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်တာတောင် မေးဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား..."

အရက်သမားသည် ဗိုက်ကို ဖက်ထားကာ နာကျင်စွာဖြင့် အူဟစ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းကိုပင် အပြည့်အဝ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လောင်ဆန်းက သူလည်း အရိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အခုက ဒေါသထွက်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ရွာထဲမှာ လိုက်ရှာဖို့ လူတချို့ကို ချက်ချင်း သွားခေါ်လိုက်မယ်... အဲ့လူ အဝေးကြီးကို ရောက်မသွားလောက်သေးဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... သွားရှာ... သူ့ကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်စမ်း..."

မုန့်သဲလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

"အဲ့ကောင်လေးမှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးရှိတယ်... စောစောက ငါဝင်လာတုန်းက မမြင်လိုက်ရတော့ သူတစ်နေရာရာမှာ ဖွက်ထားတာ သေချာတယ်... မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကိုပဲ ရှာတွေ့တွေ့ လူကိုပဲ ရှာတွေ့တွေ့ သူတို့ကို ငါ့ဆီ ပြန်ခေါ်ခဲ့..."

မော်တော်ဆိုင်ကယ်အကြောင်း ကြားလိုက်ရခြင်းက ဤလူရမ်းကားများကို ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေလေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ဆင်းရဲကြသည်။ တပ်မဟာရုံးချုပ်တွင် မုန့်သဲ တစ်ယောက်တည်း၌သာ စက်ဘီးတစ်စီး ရှိလေသည်။ သူတို့သာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရနိုင်မည်ဆိုပါက ပတ်စီးရသည်မှာ အလွန်မိုက်နေမည်ဖြစ်သည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မည်သို့ ရယူမည်နည်းဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ စဉ်းစားနေရန်ပင် လိုအပ်သေးသလော။ ထိုကောင်လေးကို ရိုက်နှက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုအရာကို သူတို့ထံသို့ နာခံစွာ လွှဲပြောင်းပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်စုသည် ဖာထေးထားသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများကို ချက်ချင်းဝတ်ဆင်လိုက်ကြပြီး အချို့က လက်လုပ်သေနတ်များကိုပါ ဆွဲယူကာ လျူအာကျူးကို ရွာတစ်ရွာလုံး လိုက်ရှာရန် အတူတကွ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တပ်မဟာရုံးချုပ်တွင် ထိုင်နေရင်း မုန့်သဲမှာ တွေးလေတွေးလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လာသည်။ ဤကောင်စုတ်လေး တစ်ယောက်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရမည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပစ္စည်းတစ်ခု လာပို့လေသည်။ မုန့်သဲက တိုက်ရိုက်ပင် အော်ပြောလိုက်၏။

"ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီး... ဒီနေရာကို လာခဲ့... ငါ့ကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးစမ်း..."

ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် တောင်းပန်လေသည်။

"တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မယောကျ်ား ကျွန်မကို ရိုက်မှာကို ကြောက်လို့ပါ..."

"မင်းက သူ့ကိုတော့ ကြောက်ပြီး ငါ မင်းကို သော့ခတ်ထားမှာကိုတော့ မကြောက်ဘူးလား... ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ မင်း နောက်နှစ်အတွက် အလုပ်ရမှတ် တစ်မှတ်မှ မရအောင်လုပ်ပြီး မင်းကို ငတ်သေအောင် ငါလုပ်နိုင်တယ်..."

မုန့်သဲက ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။

ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီးမှာ မွေးရာပါ ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ ငိုချလိုက်သော်လည်း ဤမိစ္ဆာကို သူမ မယှဉ်နိုင်မှန်း သိထားသဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီးမှာ နာတာရှည် အစားအစာ မလုံလောက်မှုကြောင့် အာဟာရချို့တဲ့နေသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ အတော်လေး သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည်။

မုန့်သဲက သူမကို စားပွဲပေါ်သို့ ဖိချကာ အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ ကျေနပ်သွားပုံ ပေါ်သည်။

တောက်... သူတစ်ပါး၏ ဇနီးက တကယ်ပင် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလှသည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီးမှာ နာကျင်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောကာ မျက်နှာကို အုပ်၍ အတားအဆီးမဲ့စွာ ငိုကြွေးနေသည်။

သို့သော် မုန့်သဲသည် သူမ၏ ခုခံမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူ၏ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများကိုသာ ပေါက်ကွဲထုတ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် ဘာကြောင့် သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် ရဲဝံ့ရသနည်းဟု သူ စတင် တွေးတောလာသည်။

လူတိုင်းက ထုတ်လုပ်မှုပမာဏများကို လိမ်လည်နေကြသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပြီး ခရိုင်တွင် နောက်ခံရှိသည်ဟုပင် သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဤကောင်လေးက ဘာကြောင့် မကြောက်ရသနည်း။

စီမံကိန်းမြှင့်တင်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရာထူးက တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသလော။ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန် ရဲဝံ့လောက်သည်အထိ လုံလောက်နေသလော။

ဤအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွင် ထိုမျှလောက် အာဏာရှိသလော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူလည်း ယင်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်သင့်ပေသည်။

မုန့်သဲသည် ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း ခရိုင်ရှိ သူ၏ ဆွေမျိုးမှာ ဝေးကွာသော ဆွေမျိုးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အများကြီး အကူအညီ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အဆင့်တွင်လည်း မည်သည့် အခွင့်အရေးကောင်းမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ယခုကဲ့သို့သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မုန့်သဲမှာ တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် ဤအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ချင်ပါက လူများကို လှည့်စားရန်အတွက် ဖန်လုံအိမ်တစ်ခုကို တကယ်တမ်း ဆောက်လုပ်ရဖွယ် ရှိသည်။

ထိုကောင်များ ခေါင်းဆောင်များကို မည်သို့ လှည့်စားနေသည်ကို ကြည့်ရန် လျူကျေးရွာသို့ သူ သွားသင့်သလော။ သူတို့၏ နည်းလမ်းများကို သူ သင်ယူနိုင်ကောင်း သင်ယူနိုင်ပေမည်။