အခန်း ၂၁၁

အခန်း (၂၁၁) မုန့်လိုင်ဖူ

မုန့်သဲသည် တစ်ချက်တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဖြူရော်ရော် တင်ပါးဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကဲ... ဓာတ်ဘူးတွေထဲ ရေဖြည့်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တော့..."

ထျဲ့ကျူး၏ ဇနီးသည် ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ရင်း ရှိုက်ငင်ငိုကြွေးနေသည်။ ဤနေရာသို့လာ၍ ရေနွေးကျိုပေးခြင်းဖြင့် တစ်ရက်လျှင် အလုပ်ရမှတ် တစ်မှတ် မရခဲ့ပါလျှင် သူမသည် ဤနေရာသို့ လုံးဝ လာမည်မဟုတ်ပေ။

ဤတိရစ္ဆာန်ကောင်ကို မြင်ရတိုင်း သူမမှာ အရှက်ခွဲခံရပြီး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရသည်။

ဤလူသည် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားသည့်အချိန်များတွင် ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းတတ်ပြီး သူမအား လမ်းလျှောက်ပုံမမှန်တော့သည်အထိ ရောင်ရမ်းသွားစေတတ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံမှ ပေါက်ကြားလုနီးပါး အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။

မုန့်သဲသည် မျက်ရည်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော အမျိုးသမီးကိုကြည့်ရင်း ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာဖြင့် ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

“လျူအာကျူး... အိုး လျူအာကျူး... မင်းက ငါ့ရွာထဲမှာ ငါနဲ့ လာပြိုင်ချင်နေတယ်ပေါ့လေ..”

“ရွာသားတစ်ယောက်မှ ငါ့ကို မကြောက်တဲ့သူ မရှိဘူး... မင်းက အကြွေးစာချုပ်ကို ယူသွားရင်တောင် ဘယ်သူက မင်းကို ကူညီရဲမှာလဲ…”

မုန့်သဲ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျူအာကျူးသည် အကြွေးစာချုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွာထဲတွင် လိုက်လံစုံစမ်းရင်း မုန့်လိုင်ဖူ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မုန့်လိုင်ဖူ၏ အိမ်မှာ ပို၍ပင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည်။ အခန်းသုံးခန်း ရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ ပြိုကျပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ သူတို့၏ အန္တရာယ်များလှသော အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ နှင်းထူထူ ကျလာပါက ပြိုကျသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် မည်သည့်အရာမှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

လျူအာကျူးသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သောအခါ အထဲမှ ကလေးတစ်ယောက်၏ ထိတ်လန့်တကြား အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူ... ဘယ်သူလဲ..."

"ဦးလေးက တခြားရွာကပါ... ရေတစ်ခွက်လောက် သောက်ချင်လို့ပါ..."

လျူအာကျူးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ အိမ်မှာမရှိဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ..."

ကလေး၏အသံမှာ ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သိသိသာသာ သက်သာရာရသွားပုံပေါ်သည်။ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တခြားသော လူအချို့ လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်သဲနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များသည် အကြွေးလာတောင်းလေ့ရှိသောကြောင့် ကလေးကို ထိတ်လန့်သွားစေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

လူကြီးများ အိမ်တွင်မရှိခြင်းမှာမူ သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ သွားနေခြင်း သို့မဟုတ် အကြွေးဆပ်ရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာကို အလျင်စလို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျူအာကျူးသည် အကြွေးစာချုပ်ပေါ်ရှိ ရက်စွဲမှာ လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကပင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ရက်လျှင် ဆင့်ငါးဆယ်နှုန်းဖြင့် အတိုးမှာ အရင်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အတိုးပေါ်အတိုးထပ်ဆင့်ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် သူ မသိပေ။

မုန့်လိုင်ဖူ၏ မိသားစုသည် အဘယ်ကြောင့် ထွက်မပြေးကြသနည်းဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်သည်။

ရယ်စရာကောင်းလှ၏။ ဤခေတ်ကာလတွင် ထောက်ခံစာမရှိဘဲ မည်သည့်နေရာသို့မျှ သွား၍မရနိုင်ပေ။

ထိုထောက်ခံစာကို တပ်မဟာခေါင်းဆောင် မုန့်သဲက ထုတ်ပေးရခြင်းဖြစ်သည်။ သူကလည်း ထုတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို တိုင်ကြားရန် သို့မဟုတ် ခုခံဆန့်ကျင်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခြားအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် နောက်ပိုင်းခေတ်များရှိ ရွာသူကြီးတစ်ယောက်သည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ကာ ရွာတစ်ရွာအတွင်းရှိ သန်းပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် သန်းဆယ်ဂဏန်းပေါင်းများစွာသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အလွဲသုံးစားလုပ်နိုင်လေသည်။ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေခြင်းမှာ ပို၍ပင် အဖြစ်များသည်။

သူ၏ယခင်ဘဝတွင် လျူအာကျူးသည် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူတို့ရွာသူကြီးသည် ဒေသခံလူမိုက်များကို မွေးမြူထားကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို မကြာခဏ ကြားခဲ့ရဖူးသည်။ သူတို့သည် ခုခံရဲသူ မည်သူ့ကိုမဆို ရိုက်နှက်ကြပြီး မြို့နယ်အာဏာပိုင်များနှင့်လည်း ပူးပေါင်းကြံစည်ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တိုင်ကြားခဲ့လျှင်ပင် ဗဟိုစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ မဟုတ်သရွေ့ ပြဿနာများကို အခြေခံအားဖြင့် ဖုံးဖိဖြေရှင်းနိုင်သည်။

သို့သော် မည်သည့် ဗဟိုစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ရွာတစ်ရွာကို စစ်ဆေးရန် အားလပ်နေမည်နည်းဆိုသည်မှာ တွေးစရာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုရွာသူကြီးများသည် ထိုအချိန်က ပြဿနာများကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ရာထူးမှ နှစ်နှစ်ခန့် ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက် တစ်ဖန် ရာထူးတိုးလာကာ တိုင်ကြားသူများကို ဆက်လက်၍ လက်တုံ့ပြန်ကြမည်သာဖြစ်သည်။

သူတို့၏ တိုင်ကြားစာများကြောင့် စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံများ သို့မဟုတ် အကျဉ်းထောင်များတွင် ပိတ်လှောင်ခံရသူ အများအပြား ရှိခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ရှိနေပြီး လူအများအပြားက ဥပဒေကို နားလည်နေသည့်တိုင် ရွာသူကြီးများသည် ဤမျှလောက် မောက်မာဝံ့ကြဆဲ ဖြစ်သည်။

သတင်းအချက်အလက်များ အလွန်နောက်ကျနေပြီး ရွာသူကြီး သို့မဟုတ် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ပို၍ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ မည်သည့်ရွာသားက ခုခံရဲမည်နည်း၊ မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်မှာလည်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သာမန်ပြည်သူများကသာ ခုခံနိုင်စွမ်းရှိခဲ့ပါလျှင် တစ်မူလျှင် အထွက်နှုန်း ကျင်းထောင်ပေါင်း သို့မဟုတ် သောင်းပေါင်းများစွာ ထွက်ရှိသည်ဟု ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သော ထိုဦးနှောက်မရှိသည့် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်များ သို့မဟုတ် အရာရှိများသည် စောစောစီးစီးကပင် နှိမ်နင်းခံရပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် သတင်းစာများတွင် ကြွားလုံးထုတ်ခွင့် သို့မဟုတ် နေရာအနှံ့တွင် မိန့်ခွန်းများပြောကာ ဆုများ လက်ခံရယူခွင့် ရခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

ကျေးလက်ဒေသတွင် ဆွေမျိုးပေါက်ဖော် ဆက်ဆံရေးကို အလေးထားဆုံးဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် မျိုးရိုးအမည် တစ်ခုတည်းကို မျှဝေသုံးစွဲကြသောကြောင့် သူတို့အချင်းချင်း အနိုင်ကျင့်မည်မဟုတ်ဟု အချို့က ပြောကောင်းပြောကြပေမည်။

ရိုးသားစွာပြောရလျှင် မျိုးနွယ်စုဆွေမျိုးပေါက်ဖော် ဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းထားသနည်း ဆိုသည်မှာ အသက်ကြီးသူများအပေါ်တွင် မူတည်လေသည်။

မိဘများ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေချိန်တွင် သားသမီးများသည် မောင်နှမများ ဖြစ်ကြသည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ သားသမီးများသည် ဆွေမျိုးများမျှသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

မျိုးဆက်ဟောင်းများတွင် သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေမှသာလျှင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ဆက်ဆံရေးကို ကင်းကွာမသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လျူကျေးရွာမှ နဝမအဘိုးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချန်မုန့်ကျေးရွာတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ မရှိတော့ပေ။ အသက်အကြီးဆုံးမှာ မုန့်သဲ၏ အဘိုးပင် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ရွာ၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်မှတ်တမ်းကို ထိန်းချုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သူပါဝင်မည်၊ မည်သူမပါဝင်ရဆိုသည်ကို သူကသာ ဆုံးဖြတ်သည်။ အကယ်၍ သူက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခွင့်မပြုပါက ထိုသူသည် ဆွေစဉ်မျိုးဆက်မှတ်တမ်းတွင် ပါဝင်မည်မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသွားသောအခါတွင် မြှုပ်နှံရန် နေရာရှိမည်မဟုတ်ချေ။ ထိုအခါ သူတို့သည် လေလွင့်သရဲတစ္ဆေများ ဖြစ်သွားကြမည်သာဖြစ်သည်။

အာဏာသည် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုမရှိဘဲ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ခြစားမှုဆီသို့သာ ဦးတည်သွားစေသည်။

ချန်မုန့်ကျေးရွာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးမှ အတွင်းရေးမှူးမှာမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ထိုလူသည်လည်း မာကျောက်ကစားသူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူး မှတ်မိနေသည်။ လျူအာကျူး တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ မိသားစုတစ်စု ဝင်လာ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့သည်အထိ ပိန်ချုံးနေကြပြီး ပါးလွှာကာ ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း တုန်ယင်နေကြသည်။

မိသားစုဝင်များ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် ကျောပေါ်ရှိ ဝါးခြင်းတောင်းများကို အရင်ချွတ်လိုက်ကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုခြင်းတောင်းများထဲတွင် တောမြက်များ၊ သစ်ခေါက်များနှင့် အခြားအလားတူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ စား၍မရသလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို စားသုံးခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ကွမ်ရင်ရွှံ့စေးကို စားခြင်းထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းသည်။

ဤအရာများကို ရေရှည်စားသုံးပါက လူများကို ကိုယ်ဝန်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သေးငယ်ပြီး ဗိုက်ကြီးသာ ပူလာကာ သေဆုံးနိုင်ခြေမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးလာစေသည်။

သို့သော် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဆောင်းရာသီတွင် စားစရာ ဘာမှမရှိသောကြောင့် ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်လိုင်ဖူသည် ဝါးခြင်းတောင်းကို ချထားပြီးနောက် အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယချွေးမ... သွားပြီး ဟင်းရွက်တွေ ပြင်ဆင်လိုက်... နေ့လယ်စာအတွက် ဆန်ပြုတ် နည်းနည်း ပြုတ်ကြတာပေါ့..."

ဒုတိယချွေးမမှာလည်း အလွန်ပိန်ချုံးနေသဖြင့် လူ့အရေခွံတစ်ထပ်မျှသာ ရှိသည်ဟု ထင်ရလေသည်။ သူမသည် အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်းသာသွားဟန်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း သူမအနေဖြင့် တစ်လုပ်နှစ်လုပ်ခန့် ခိုးစားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချွေးမကြီးမှာမူ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားပြီး မနာလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် ဒုတိယချွေးမတွင် သားတစ်ယောက်ရှိနေသေးပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်မှာမူ ဆေးကုသရန် ငွေမရှိသောကြောင့် ဖျားနာကာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားနိုင်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲပေ။

မုန့်လိုင်ဖူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝရှိ လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိပါဘူး... အကြွေးဆပ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်..."

မုန့်လိုင်ဖူ၏ ဇနီး၊ သားနှင့် ချွေးမတို့သည်လည်း ထိတ်လန့်တကြား ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။

လျူအာကျူးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဤလူများသည် မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ဖိအားပေးခံခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်မှာ တွေးစရာပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားကာ မုန့်လိုင်ဖူကို ထူပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံလာတောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က တခြားရွာကပါ... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ကျွန်တော့်ကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ... မုန့်သဲနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားကို အကြောင်းအရာတချို့ မေးချင်လို့ပါ..."

မမျှော်လင့်ဘဲ မုန့်လိုင်ဖူမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလန့်တကြားဖြင့် သူ၏လက်များကို ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မတိုင်ခဲ့ပါဘူး... တကယ် မတိုင်ခဲ့ပါဘူး... ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမမေးပါနဲ့... ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါဘူး..."

ကျန်ရှိနေသော မုန့်မိသားစုဝင်များမှာလည်း ထိတ်လန့်နေကြပြီး လျူအာကျူး၏ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ခေါင်းများကို အသည်းအသန် ငုံ့ထားကြသည်။

ဤမိသားစု၏ ထိတ်လန့်နေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မုန့်သဲအား တိုင်ကြားရာတွင် မုန့်လိုင်ဖူကို ကူညီခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

သူသည် သက်ပြင်းချရင်း ထွက်ခွာသွားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ မုန့်လိုင်ဖူ၏ အကြွေးစာချုပ်နှင့် ပေါက်စီနှစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က မေးရင် ကျွန်တော် ဒီကိုမလာခဲ့ဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

မုန့်လိုင်ဖူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဂျုံမှုန့်ဖြူ ပေါက်စီများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြူးကျယ်သွားပြီး တံတွေးကို အခက်အခဲ မျိုချလိုက်ရသည်။

သူ၏ မိသားစုမှာလည်း မထူးမခြားနားပင်ဖြစ်ကာ အားလုံးက စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ လက်လှမ်း၍ မယူရဲကြပေ။ ထိုအရာများမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလွန်းသောကြောင့် သူတို့ မထိရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ပေါက်စီများကို မုန့်လိုင်ဖူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

မုန့်လိုင်ဖူသည် နွေးထွေးနေသော ပေါက်စီများကို ကိုင်ထားရင်း လျူအာကျူးအား ငေးမောကြည့်နေမိသည်။ သူ အဝေးသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ဘေးမှ ချွေးမကြီး၏ တုန်ယင်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အဖေ... အဲဒီပေါက်စီတွေက..."

"အရင်ဆုံး အိမ်ထဲဝင်ကြတာပေါ့..."

မုန့်လိုင်ဖူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားလေသည်။

အခြားသူများလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ဝင်သွားကြ၏။

မိသားစုသည် ဂျုံမှုန့်ဖြူ ပေါက်စီများကို မည်သို့ခွဲဝေရမည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မုန့်လိုင်ဖူ... ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်လိုင်ဖူ၏ မျက်နှာမှာ အကြောက်တရားကြောင့် ဖြူရော်သွားပြီး အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

ရောက်လာသူသည် လက်လုပ်သေနတ် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... အပြင်လူတစ်ယောက်ကို တွေ့မိသေးလား... ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်... မင်းက အမှန်အတိုင်းမပြောရဲဘူးဆိုရင် ဒီသေနတ်ပြောင်းဝကို စိုက်ကြည့်နေရလိမ့်မယ်..."

မုန့်လိုင်ဖူသည် ထိုလူမိုက်က သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျူအာကျူး၏ ပုံရိပ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့ ရှာဖွေနေသော အပြင်လူမှာ သူပင် ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုလူငယ်သည် သူ့ကို လိမ်လည်ခဲ့ပုံရသည်။ သူသည် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၏ လူများသည် သူ့ကို သေနတ်များဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စောစောက မုန့်သဲအား တိုင်ကြားရန် သဘောမတူခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေများမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်လေသည်။