အခန်း ၂၁၂

အခန်း (၂၁၂) မုန့်သဲ အရှုံးကြီးရှုံးခြင်း

"မင်းကို မေးနေတယ်လေ... ငတုံးလို ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... အဲဒီအပြင်လူကို မြင်လိုက်လား မမြင်လိုက်ဘူးလား..."

ချက်ချင်း မဖြေသော မုန့်လိုင်ဖူကို တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူမိုက်က အော်ငေါက်လိုက်သည်။

မုန့်လိုင်ဖူသည် ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ကာ တစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မြင်တယ် မြင်တယ်... သူ ဟိုဘက်ကို သွားတယ်..."

ထိုလူမိုက်သည် ဝမ်းသာသွားပြီး သေနတ်ကိုင်ကာ ချက်ချင်းပင် လိုက်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်လိုင်ဖူက အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာရာ သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက အတန်ကြာ အောင့်ထားပြီးနောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ ညည်းညူလိုက်သည်။

"ရှင် အဲဒီလူကို သစ္စာမဖောက်သင့်ဘူး... သူက ကျွန်မတို့ကို ပေါက်စီတွေ ပေးခဲ့တာလေ..."

"ရွာထဲမှာ လူတွေအများကြီး ရှိတာကို ရှောင်ခန်းက ငါ့ကိုမှ အပြင်လူ မြင်လားဆိုပြီး တမင်လာမေးတာလေ... အဲဒါက အဲဒီအပြင်လူ ငါ့ဆီလာမယ်လို့ သူတို့ ခန့်မှန်းမိတာ ဒါမှမဟုတ် သူ ဒီဘက်လာတာကို သူတို့ မြင်လိုက်လို့ပေါ့..."

"ငါသာ မမြင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က လုံးဝ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့ကိုတောင် ရိုက်နှက်ချင် ရိုက်နှက်မှာ... ဒါကြောင့် သူတို့ကို တစ်နေရာကို လမ်းညွှန်ပြလိုက်ရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါညွှန်ပြလိုက်တဲ့ လမ်းက ညီလေး ထွက်သွားတဲ့ လမ်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လေ... သူတို့ သူ့ကို မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မုန့်လိုင်ဖူက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

မိသားစုက နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားကြ၏။ သူတို့က မုန့်လိုင်ဖူသည် လျူအာကျူးအား သစ္စာဖောက်လိုက်သည်ဟု ထင်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြေခွေးအိုကြီးက ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် အများဆုံးပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျူအာကျူးသည်လည်း ထိုလူမိုက်များ သူ့ကို စတင်ရှာဖွေနေလောက်ပြီကို သိပေသည်။ သူသည် အကြွေးစာချုပ်များထဲတွင် ပါဝင်သော ရွာသားသုံးယောက်ကို အမြန်သွားရှာခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးက ကြောက်လန့်နေကြပြီး မုန့်သဲကို တိုင်ကြားရန် သူ့ကို မကူညီရဲကြသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် ထိုအစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ကြည့်ခဲ့ဖူးသော 'ကျည်ဆန်များကို ပျံသန်းခွင့်ပြုလိုက်ပါ' ဆိုသည့် ရုပ်ရှင်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိလေသည်။

ထိုရုပ်ရှင်ထဲတွင် ဓားပြများက သာမန်ပြည်သူများကို ငွေနှင့် သေနတ်များ ပေးခဲ့သော်လည်း ပြည်သူများက မခုခံရဲခဲ့ကြပေ။

ဟွမ်စစ်လန်သေပြီဟု သူတို့ ယုံကြည်သွားသည့် အချိန်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် တော်လှန်ရဲခဲ့ကြသည်။

ယခု ရွာသားများသည်လည်း ထိုစိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေကြသည်။

သူတို့သည် နိုင်သည့်သူကိုသာ ကူညီကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အားနည်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း လူ့သဘာဝသာ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ဤရွာသားများကို ဒေါသမထွက်သလို အပြစ်လည်း မတင်ခဲ့ပေ။ မုန့်သဲကိုသာ မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် အကြွေးစာချုပ်များ ရှိနေသေးသော်လည်း ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ သွား၍ မတိုင်ကြားခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် ငွေချေးခြင်းမှာ တရားမဝင်ဟု သတ်မှတ်မထားသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တရားမဝင်လျှင်တောင်မှ မုန့်သဲက အကြွေးစာချုပ်များမှာ အစစ်ဖြစ်ကြောင်းကို အလွယ်တကူ ငြင်းဆိုနိုင်ပြီး သူ လာဘ်ထိုးထားသော ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ အရာရှိများက သူ၏ဘက်မှ ဝင်ပြောပေးကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ကို တိုင်ကြား၍ မရလျှင်တောင်မှ ဤအကြွေးစာချုပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လျှင်တော့ အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပါလား။

မုန့်သဲကို ဤမျှအလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။

ထိုသို့တွေးရင်း ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသော လျူအာကျူးသည် ချန်မုန့်ကျေးရွာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ချန်မုန့်ကျေးရွာမှ ရွာသားများစွာသည် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရကာ အပြင်လူဖြစ်သော သူ့ကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေကြသည်ကို မှောင်ရိပ်ထဲမှနေ၍ သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုရွာသားများမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့က လူရှာနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဟိုဟိုဒီဒီ ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လျှောက်သွားရင်း ညည်းတွားနေကြခြင်းသာဖြစ်သည်။

အချို့ဆိုလျှင် လျူအာကျူး ပုန်းအောင်းနေသော ထင်းပုံနောက်မှ ဖြတ်သွားသော်လည်း လှည့်ပင်မကြည့်ကြဘဲ ကျူးကျော်သူများအတွက် အတင်းအကျပ် လုပ်အားပေးခိုင်းစေခံရသည့်အလား ပြုမူနေကြသည်။

ဤသည်မှာ မုန့်သဲ လူထုထောက်ခံမှု ကျဆင်းသွားခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူး သိလိုက်၏။ သူသည် လူအုပ်ကို သတိထား၍ ရှောင်ရှားကာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး ရေနွေးအိုးတည်နေသော မိန်းမတစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားများမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ရေနွေးအိုးတည်ရင်း ငိုနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ မကြာမီကပင် အဓမ္မပြုကျင့်ခံထားရကြောင်း သိနိုင်သည်။

လျူအာကျူးသည် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားကာ သံဗီရိုကို တွေ့လိုက်သည်။

သံဗီရိုကို နေရာမရွှေ့ထားသော်လည်း သော့အသစ်တစ်လုံး ခတ်ထားသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်၏။ ယခင်က အနီးအနားတွင် လူတွေရှိနေ၍ သော့ကို ခိုးယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု မည်သူမျှ မရှိတော့ရာ သော့အသစ်က ဘာအသုံးကျတော့မည်နည်း သော့အလုံးတစ်ရာဆိုလျှင်တောင် ပြဿနာမရှိပေ။

လျူအာကျူးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ မီးညှပ်တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သော့ခလောက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ အားစိုက်၍ ဖျက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာစွမ်းရည်နှင့် အင်အားအပြည့်ဖြင့် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်မျှ ဆွဲဖဲ့လိုက်ရုံဖြင့် သော့ပွင့်သွားလေသည်။

ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်နေသေးသော အကြွေးစာချုပ်များအားလုံး အထဲတွင် ရှိနေသေးကြောင်း လျူအာကျူး တွေ့လိုက်ရသည်။

မုန့်သဲက တကယ့်ကို ပေါ့ဆလွန်းလှသည်။ လျူအာကျူး ထွက်သွားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ပြန်လာရဲမည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပုံရသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း ငါ ရက်စက်တာကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့။

လျူအာကျူးသည် အိတ်တစ်လုံးကို ယူကာ အကြွေးစာချုပ်များအားလုံးကို အထဲသို့ ထိုးသိပ်ထည့်လိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ကာ ရွာဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလေတော့သည်။

အဝေးမှနေ၍ မုန့်သဲက သေနတ်ကိုင်ကာ သူ့ကို လိုက်ရှာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးသည် လက်လုပ်သေနတ်များကို ယခင်က ကိုင်တွယ်ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း အကွာအဝေးမှာ အလွန်တိုတောင်းကြောင်း သိထားသည်။ လုံခြုံသော အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် အိတ်ကို ရေနံဆီဖြင့် အရင်လောင်းချလိုက်ပြီး အဝေးရှိ လူအုပ်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... မုန့် မျိုးရိုးနဲ့ကောင်..."

ထိုအော်သံကြောင့် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာက လျူအာကျူးကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

မုန့်သဲသည်လည်း လူအုပ်ထဲမှ ကြည့်လိုက်လေသည်။ လျူအာကျူး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"မင်းကောင်... မင်း ဒီမှာ ပုန်းနေတာကိုး... မြန်မြန် သူ့ကို ဖမ်းကြစမ်း..."

"ငါ့ကို ဖမ်းမယ်..."

လျူအာကျူးသည် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး အိတ်ကို မီးရှို့ရန် မီးခြစ်တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်သည်။

လောင်ကျွမ်းရန် ကူညီပေးသော ရေနံဆီကြောင့် အိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားပြီး မီးလုံးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လျူအာကျူးသည် အိတ်ကို ပစ်ချကာ လှည့်ပြီး ရွာနောက်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးလေတော့သည်။

လျူအာကျူး ဘာလုပ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသလို မုန့်သဲကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့နောက်သို့သာ လိုက်ပြေးသည်။

သို့သော် သူတို့က လျူအာကျူးကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို မည်သို့မှီနိုင်မည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် သူတို့ကို ကစားချင်စိတ်လည်း ရှိနေသည်။ တောင်တက်လမ်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းကာ လူတိုင်းကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ချန်မုန့်ကျေးရွာက အစ်ကိုကြီးတို့ ဦးလေးတို့ရေ... ကျွန်တော် ခုလေးတင် မီးရှို့လိုက်တဲ့ အိတ်ထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ မုန့်သဲဆီက ချေးထားတဲ့ အကြွေးစာချုပ်တွေ ပါတယ်ဗျ... အခု သူ့လက်ထဲမှာ အကြွေးစာချုပ်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်စရာ မလိုတော့ဘူးဗျို့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးနောက်သို့ လိုက်နေကြသော ချန်မုန့်ကျေးရွာမှ လူအားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ အပြည့်ဖြစ်နေကြသည်။

“ဘယ်လို... အကြွေးစာချုပ်တွေ မီးလောင်သွားပြီ…”

မုန့်သဲသည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ အလွန်တုန်လှုပ်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ လူမိုက်များကို ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်... သွား မီးငြိမ်းကြစမ်း..."

လူမိုက်များသည် မီးလောင်နေသော အိတ်ဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီး အကြိမ်ကြိမ် နင်းချေကြကာ အချို့က တံတွေးထွေး၍ပင် မီးငြိမ်းရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထိုအိတ်မှာ အဝတ်အိတ်ဖြစ်ပြီး ရေနံဆီကြောင့် မီးလောင်ကျွမ်းသော်လည်း အပြီးတိုင် လောင်ကျွမ်းသွားခြင်းတော့ မရှိသေးပေ။

သို့သော် အထဲရှိ စက္ကူပြားများမှာ ထိုမျှပြင်းထန်သော အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပြာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်သဲထံမှ အတိုးကြီးစား အကြွေးများ ချေးထားသူများ သို့မဟုတ် လှည့်စားခံရ၍ ချေးယူခဲ့ရသော ရွာသားများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေသော အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။

သူတို့ ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

မုန့်သဲသည် မီးလောင်သွားသော အိတ်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ခုန်ပေါက်နေလေတော့သည်။

ထိုစဉ်လျူအာကျူးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် သူ စေလွှတ်လိုက်သော လူမိုက်နှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာသည်။

ထိုလူမိုက်နှစ်ယောက်မှာ ဒေါသများ ထွက်နေကြ၏။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒီကောင်က ယုန်လိုပဲ အရမ်းမြန်တယ်ဗျ... ခြေနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းလောက် ပြေးရုံနဲ့ ပျောက်သွားတာပဲ..."

"ကျွန်တော် သေနတ်တစ်ချက်တောင် ပစ်လိုက်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လွဲသွားတယ်..."

မုန့်သဲသည် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ရင်ဘတ်ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်ဖြစ်လာပြီး မီးလောင်နေသော အိတ်ကို အံကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် သတိဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြွေးစာချုပ်တွေ မီးလောင်သွားလို့ ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်... မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်လောက် အကြွေးတင်နေလဲဆိုတာ ငါ အတိအကျ မှတ်မိတယ်... ဒါ့အပြင် မင်းတို့လက်ထဲမှာ အကြွေးစာချုပ် မိတ္တူရှိတယ်မလား... မင်းတို့ဆီမှာရှိတဲ့ မိတ္တူကို ငါ့ပေးစမ်း..."

ရွာသားများစွာ၏ ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးများမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ရုတ်တရက် လျူအာကျူးသည် အဝေးတွင် ထပ်ပေါ်လာပြီး ရွာသားများကို အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"မုန့်သဲကို မယုံကြနဲ့... ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အကြွေးစာချုပ်တွေကို မီးရှို့ပြီးတော့ ဝန်မခံသရွေ့ သူ ခင်ဗျားတို့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး... ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့က အရင်းရော အတိုးရော အများကြီး ပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီလေ... အဲဒါကို သူက မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ကို အရမ်း

အနိုင်ကျင့်လွန်းရာကျပြီ... ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို ဖမ်းပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီ ခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ရုံပဲ... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ခင်ဗျားတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဤလူများက မုန့်သဲကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားသည်။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ဤလူများ၏ ရင်ထဲတွင် တော်လှန်လိုစိတ် မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးပေးချင်ခဲ့လေသည်။