အခန်း ၂၁၄

အခန်း (၂၁၄) အစစ်အမှန် ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာခြင်း

ရှေးကာလများက မုန့်သဲသည် ကျေးရွာအတွင်း၌ အလွန်တရာမှ အာဏာစက်ကြီးမားခဲ့ပြီး ရွာသားများကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခြင်းမှာ သူ၏ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ရပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ရွာသားများ အားလုံးမှာလည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူဘလက်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးကြသဖြင့် မည်သူမျှ ရဲရဲတင်းတင်း အသံမထွက်ဝံ့ခဲ့ကြပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မုန့်သဲသည် သူတို့၏ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်နေသည်ကို မည်သူကများ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြမည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် ရွာသားအများအပြား၏ မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အနည်းငယ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မှန်ပေသည်။ သူသည် မုန့်သဲ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အာဏာစက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုခြင်း ဖြစ်ပြီး မုန့်သဲလည်း ကြောက်တတ်ကြောင်း ပိုမိုအားကောင်းသည့်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည်လည်း လူကြောက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ရွာသားများ သိရှိစေလိုခြင်းပင်တည်း။

ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ရွာသားများလည်း သူ့ကို ဆက်လက် ကြောက်ရွံ့နေကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးသည် ဒူးထောက်နေသော မုန့်သဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဘက်မှနေ၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှု တစ်ခုချင်းစီကို အကုန်ထုတ်ပြောစမ်း”

"ဟင်.."

မုန့်သဲမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီးမှ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှအမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး..

ငါ ဘယ်ရာဇဝတ်မှုကိုမှ မကျူးလွန်ခဲ့ပါဘူး”

သူသည် ဤအချက်များကို လုံးဝ ဝန်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။ သူပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များအရ ယခုတစ်ကြိမ်သာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့လျှင်တောင် နောင်တစ်ချိန်တွင် သေဒဏ်ပေးခံရမည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူသားတွင် အနည်းငယ်သော ဦးနှောက်ရှိကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်သော လျူအာကျူးသည် တောင်းဆိုချက်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရွာသားတွေကို တောင်းပန်လိုက်စမ်း… အဲ့ဒါလည်း စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်ရမယ်"

မုန့်သဲသည် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေကြသော သူတောင်းစားများနှင့် တူနေကြသည့် ရွာသားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်လာရသည်။

သူသည် ဤလူမျိုးများကို မည်သို့လုပ်၍ တောင်းပန်ရဲမည်နည်း။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူး၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်လုပ်သေနတ်ပြောင်းဝမှာ သူ၏နဖူးစပ်သို့ တိုက်ရိုက် ထောက်ထားလျက် ရှိနေပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ငါသာ မင်းကို သေသတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကြောင့် ဒီရွာသားတွေက မင်းဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးမှာ မဟုတ်ဘူး… အဲ့အစား သူတို့က ငါ့ကိုပဲ ကူညီကြလိမ့်မယ်”

မုန့်သဲသည် ဤစကားကို လုံးဝ မသံသယဝင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ရွာသားများ သူ့ကို မည်မျှလောက်အထိ ရွံရှာမုန်းတီးနေကြသည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်တည်း။

သို့သော်လည်း တောင်းပန်ရမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ တကယ်တမ်း မလုပ်လိုပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ပြစ်မှုကို ဝန်ခံရာရောက်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီလေ မလုပ်ချင်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား… ဒါဆိုရင် ဒီလောကကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တော့လေ"

လျူအာကျူး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

မုန့်သဲသည် တကယ်တမ်း ပစ်ခတ်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ငါ အပြစ်ရှိပါတယ် အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးကြပါ”

မုန့်သဲသည် အနည်းငယ် လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်လေရာ သူသည် အမှားလုပ်မိကြောင်းကိုသာ ဝန်ခံခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကို မှားယွင်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကိုမူ အသေးစိတ် မပြောဆိုခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များကျကာ ငိုကြွေးနေသော သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှေ့မုန့်ကျေးရွာမှ ရွာသားများမှာ အနည်းငယ် ကျေနပ်အားရ ဝမ်းသာသွားကြသည်မှလွဲ၍ မုန့်သဲကို မြင်သည့် အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ဤလူသားသည် အစွမ်းထက်လှသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်စရာ မကောင်းခဲ့ပါတကား။

ယခင်ကဆိုလျှင် မုန့်သဲသည် ရွာထဲတွင် သူမည်မျှ အာဏာစက်ကြီးမားကြောင်းကို အမြဲတမ်း ကြွားဝါလေ့ရှိပြီး သေနတ်ကိုင်ကာ လျှောက်သွားရင်း လူများကို သေလုမတတ် ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အသက်ငယ်သေးသော ကလေးတစ်ဦး၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် မြေကြီးပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်နေရသည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် ရွာသားများ၏ တုံ့ပြန်မှု အားလုံးကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက် ပေါက်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မုန့်သဲ၏မာန်ကို ချိုးနှိမ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ရွာသားများကို လုံလောက်သော သတ္တိရှိလာစေရန် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

လျူအာကျူးသည် မုန့်သဲနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များအားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားကြစမ်း"

နောက်လိုက်များမှာ မည်သို့မျှ မဆန့်ကျင်ရဲကြသော်လည်း လျူအာကျူး ဘာတွေလုပ်မည်ကို စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေကြသည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသော သေနတ်ကို မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေကြသော ရွာသားများဘက်သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ဒီဟာက အခုကစပြီး မင်းတို့ပစ္စည်းပဲ ကောင်းကောင်းဝှက်ထားဖို့ မမေ့နဲ့ မုန့်သဲဆိုတာ ဘယ်လိုမှ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး အားလုံးမှာ သူ့ကို တိုင်ကြားဖို့ သက်သေအထောက်အထား ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ သေချာပေါက် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို ကျုပ် အာမခံတယ်"

ဤကဲ့သို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် မုန့်သဲတို့ အဖွဲ့သားများ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူထွက်ခွာသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ မုန့်သဲက သတိကြီးစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရဲလာခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး တကယ်ပင် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ မျက်နှာကို မည်းမှောင်တင်းမာလျက် ထရပ်လိုက်ကာ အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မုန့်သဲသည် အဝေးမှနေ၍ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော ရွာသားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မာန်မာနများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ… အမြန် ဖယ်ကြစမ်း”

မုန့်သဲ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရမ်းကားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာသားအများစုမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို ပြသလာကြပြီး ခေါင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရွာသားအတော်များများကမူ မုန့်သဲကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော မျက်နှာထားများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

မင်းမှာမှ သေနတ်မှ မရှိတော့တာ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလို ရိုက်နှက်ခံထားရသေးတာကို ဘာတွေများ ဆက်ပြီး ကြွားဝါနေစရာ ရှိသေးလို့လဲ။

မုန့်သဲသည်လည်း လူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ယခင်ကထက် ကွဲပြားနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ် ဖြစ်လာရသည်။ ဤလူများ တကယ်တမ်း ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေကြခြင်းများ ဖြစ်နေမလား။

*မဟုတ်သေးပါဘူး ငါ သူတို့ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ရမယ်*

မုန့်သဲသည် သေနတ်ကို ရှာဖွေရန် မသိစိတ်ဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း လျူအာကျူး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။

ကောင်းမွန်နေသေးသည့် သေနတ် တစ်လက်မှာမူ သူ့ဘက်မှ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မုန့်သဲသည် ထိုသေနတ်မှာ ရွာသားများထဲတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် မျက်နှာကို တင်းတင်းမာမာထားကာ ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစောပိုင်းက ဟိုကောင်လေးက ငါ့သေနတ်ကို ဘယ်သူ့ကို ပေးခဲ့တာလဲ… အမြန် ပြန်ပေးစမ်း"

ရွာသားများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ အသံမထွက်လာကြပေ။

လူဆိုးနောက်လိုက် နှစ်ယောက်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည့် အမူအရာများကို ပြသလာကြပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လူအုပ်ကြီးကို လက်ညိုးထိုးလျက် ဆဲဆိုလိုက်ကြသည်။

"ငါတို့အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့ကို မေးနေတယ်လေ”

"မင်းတို့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ပြောတာကို မကြားရဘူးလား… နောင်နှစ်တွေမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မလိုချင်ကြတော့ဘူးလား… အလုပ်ရမှတ်တွေကို မလိုချင်ကြတော့ဘူးလား…"

အလုပ်ရမှတ်များဖြင့် ထပ်မံ ဖိနှိပ်ခြိမ်းခြောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာသားများမှာ မသိစိတ်ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြပြန်သည်။

သူတို့သည် မုန့်သဲကို ချက်ချင်း ရဲရဲတင်းတင်း ဆန့်ကျင်ဝံ့ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

သို့သော်လည်း ဤလူများမှာ အနည်းငယ် သတ္တိရှိလာကြပြီ ဖြစ်ပြီး သေနတ်ကို လက်ခံရရှိထားသော ရွာသားကိုမူ သစ္စာဖောက်ဖျက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မုန့်သဲမှာ ပိုမိုစိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤလူများတွင် သေနတ်ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လာပါက သူ ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ဆဲဆိုနေကြသော ထိုနောက်လိုက်များမှာ လက်သီးလက်မောင်းတန်းလာကြသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်သဲက ချက်ချင်း တားမြစ်လိုက်သည်။

"တော်ကြတော့၊ အားလုံးပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွာသားတွေကို အဲ့ဒီလို စကားမျိုးနဲ့ ပြောရဲတာလဲ… သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ရွာသားချင်းတွေပဲ အချို့ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဘီဘင် အသက်အရွယ်တွေတောင် ရှိနေပြီ”

နောက်လိုက်များ အားလုံးမှာ မုန့်သဲကို အံ့ဩတကြီးဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြပြီး ဘာကြောင့် သူ ရုတ်တရက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လာရသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

မုန့်သဲသည် ရွာသားများကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရွာသားတို့၊ အရင်တုန်းက ငါ မှားခဲ့ပါတယ် အခုလို ဖြစ်ပျက်သွားပြီးနောက်မှာ ငါ့ရဲ့အမှားတွေကို ငါ သဘောပေါက်သွားပါပြီ နောင်ဆိုရင် ငါ လူတိုင်းအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါ့မယ်"

"ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်… မင်းတို့ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်သွားကြပါ ငါလည်း မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်ရမှတ်တွေကို ပုံမှန်အတိုင်း ပေးသွားပါ့မယ် အကယ်၍ သေနတ်ကို ပြန်ပေးဝံ့တဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို အလုပ်ရမှတ် တစ်ရာနဲ့ ဆုချီးမြှင့်ပါ့မယ် ဘယ်လိုလဲ…"

မုန့်သဲ၏ စိတ်ရင်းမှန်ပုံပေါ်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် အလုပ်ရမှတ် တစ်ရာအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာသားများမှာ ခဏတာမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

“ဒီလူက တကယ်တမ်း နောင်တရသွားပြီလား”

ထောင့်တစ်နေရာတွင် သေနတ်ကို ဝှက်ထားခဲ့သော ရွာသားမှာလည်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် အဓိကအားဖြင့် အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသဖြင့် အစားအစာပင် ဝဝလင်လင် မစားနိုင်ရှာပေ။ အကယ်၍ ထိုအလုပ်ရမှတ် တစ်ရာသာ ရရှိမည်ဆိုပါက အနည်းဆုံးတော့ စပါးအချို့နှင့် လဲလှယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထိုရွာသား ရှေ့သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် မုန့်သဲလိုင်ဖူမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာမှန်း မသိဘဲ ထိုသူ့ကို ဆွဲတားလိုက်ပြီး မှောင်မည်းတင်းမာနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဆန်းလိုင် မင်းက တကယ်ပဲ မုန့်သဲရဲ့စကားကို ယုံရဲတာလား… သူက မင်းကို သေနတ်ထုတ်လာအောင် လိမ်ညာနေတာပဲ မင်းလက်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ သူ ပထမဆုံး ရှင်းပစ်မယ့်လူက မင်းပဲဆိုတာကို မင်း မယုံဘူးလား”

"အဲ့ဒီလောက်အထိ မဖြစ်လောက်ပါဘူး… သူက တော်တော်လေး စိတ်ရင်းမှန်ပုံပေါ်ပါတယ်"

မုန့်သဲဆန်းလိုင်မှာ အနည်းငယ် သံသယဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက သူ့လက်ထဲမှာ သေနတ်မရှိလို့ပေါ့"

"မင်း မယုံရင် စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ။ ငါတို့သာ အပ်နှံမပေးဘူးဆိုရင် ခဏနေကျရင် သူ အစစ်အမှန် သဏ္ဌာန် ပေါ်လာလိမ့်မယ်”

မုန့်သဲလိုင်ဖူသည် မုန့်သဲကို အလွန်တရာမှ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ဤလူသည် ကောင်းသောကြံစည်မှု မရှိကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် မုန့်သဲသည် ချိုသာသော အသံဖြင့် အတန်ကြာအောင် ဖျောင်းဖျပြောဆိုသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဒေါသများမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ခွေးသားတွေပဲ… ကောင်းတာကို မသိကြဘူးပေါ့ ဟုတ်လား… သေနတ်ရှိနေရုံနဲ့ ငါ့ကို ရိုက်နှက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား”

"ငါ သတိပေးလိုက်မယ် သုံးရက်အတွင်းမှာ အဲ့ဒီသေနတ်ကို တပ်မဟာရုံးချုပ်ဆီ အမြန်ဆုံး အပ်နှံလိုက်ကြစမ်း မဟုတ်ရင် ငါ့လက်ထဲ မိသွားတဲ့တစ်နေ့ ကျရင်တော့ သေတဲ့အထိ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်သွားလိမ့်မယ်”

ဤကဲ့သို့ ကြိမ်းဝါးဆဲဆိုပြီးနောက် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှလောက်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ရသော မုန့်သဲသည် မျက်နှာကို မည်းမှောင်တင်းမာလျက် တပ်မဟာရုံးချုပ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

သူသည် လျူအာကျူးကို မည်ကဲ့သို့ လက်စားချေရမည်နည်း ဆိုသည့်ကိစ္စကို သူ၏ညီအစ်ကိုများနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလိုနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ လျူအာကျူးကို သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်စေရန် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုလျှင် သူ၏နာမည်မုန့်ကို ပြောင်းပစ်လိုက်မည်။