အခန်း ၂၁၅

အခန်း (၂၁၅) လျူဟိုင်၏ ကိုယ်တိုင်ဝေဖန်ရေးစာ

လျူအာကျူးမှာ တကယ်တမ်း ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် တောင်ပေါ်မှနေ၍ ထိုလူများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်သဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်မိခဲ့သည်။

ဤလူများအနေဖြင့် ဤအဓိကအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မုန့်သဲကို သေနတ်တစ်ချက် လှမ်းပစ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးတောထားခဲ့မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့။ ဤလူများ၏ သတ္တိကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းနှင့် မွေးမြူပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ၎င်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ပြုလုပ်သွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် မုန့်သဲအနေဖြင့် သူ့ကို မုချလက်စားချေလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းကို လျူအာကျူးက ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ဤဒေသခံ လူဆိုးလူမိုက်များ၏ လက်စားချေသည့် နည်းလမ်းများမှာ အဓိကအားဖြင့် နည်းလမ်းသုံးမျိုးသာ ရှိပေသည်။

တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အဆိပ်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးခြင်းတို့ပင်တည်း။

လျူအာကျူးသည် ပထမနည်းလမ်း နှစ်မျိုးကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဖန်လုံအိမ်များနှင့် ဝက်တင်းကုပ်များသာ ပျက်စီးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်မူ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရွာသို့ ပြန်သွားပြီး လျူဟိုင်အား ရွာသားများကို ပိုမိုသတိဝီရိယရှိရှိ နေထိုင်ကြရန် အကြောင်းကြားရပေမည်။

လျူအာကျူးသည် ရှေ့မုန့်ကျေးရွာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လျူကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လျူအာကျူးသည် မူလက လျူဟိုင်ကို ရှာဖွေရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း သူ ဘယ်ကိုသွားမှန်း မသိရှိရသဖြင့် ဖန်လုံအိမ်များဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ကာ လူတစ်ဦးချင်းစီကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

သူသည် အမှတ် (၁) ဖန်လုံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မဝင်ရသေးမီမှာပင် အိမ်တွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးသည် မျက်မှောက်ကို ကြုံ့လိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဟု တွေးတောမိသဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်လုံအိမ်အတွင်း၌ ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ယူထားသော အဘိုးကြီး လျူကျိုးသည် သူ၏ဇနီးပေါ်တွင် တက်ခွကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန်လုံအိမ်အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန်တရာမှ ပူပြင်းလှပြီး လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေကြသည်။ သို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အဒေါ်ကျိုးသည် အဘိုးကြီးကျိုး၏ ခါးကို ပေါင်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှပ်ထားကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလျက်

"ဒီလောက် နေပူထဲမှာများ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ကို တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အဘိုးကြီးရယ်"

"ငါတို့က လင်မယားတွေပဲဟာ ဘာကို ကြောက်စရာလိုလို့လဲ"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီရွာမှာ အာကျူးအတွက်ဆိုပြီး ဒီရွာထဲမှာ အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ နေလာခဲ့တာ နှစ်ရက် နှစ်ညတောင် ရှိပြီလေ ငါ တကယ်တမ်း လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရတာပါ… မအုပ်မထိန်းဘဲ ထားလိုက်ရင် ငါ့မှာ ဖောက်ကွဲထွက်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

အဘိုးကြီးကျိုးက အလုပ်ကြိုးစားရင်း ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။

အဒေါ်ကျိုး၏ မျက်နှာပြင်မှာ နီရဲနေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"ယောင်္ကျားရယ် ပြောစမ်းပါဦး… ဘာလို့ ဒီနေရာက အိမ်မှာထက် ပိုပြီး ခံစားလို့ကောင်းနေရတာလဲ… ပြီးတော့ ရှင်ကလည်း အိမ်မှာထက် ပိုပြီး အားရှိနေသလိုပဲ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလိုက်တာ"

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဤလင်မယား ကလေးယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူး၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မထွက်ခွာရသေးမီမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါက အားရှိတယ် ဟုတ်လား… ဒါပေမဲ့ မင်းက လျူအာကျူးဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို မတွေ့ဖူးသေးလို့ပါ"

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက ငါ သူ့နဲ့အတူ တောထဲမှာ သေးပေါက်ရင်းကနေ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်မိသေးတယ်”

"အဲ့ဒီကောင်လေးက မြည်းတစ်ကောင်လိုပဲ အရမ်းသန်မာတာပဲ… ဘယ်လိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို ထိန်းနိုင်မလဲ မသိဘူး"

အဘိုးကြီး လျူကျိုးက မနာလိုသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အဒေါ်ကျိုးသည်လည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"တကယ်လား… အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား… ငါသာ သူ့ရဲ့ဇနီးဖြစ်မယ်ဆိုရင် သူက ငါ့ကို ထိုးခွဲပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟားဟား..

မင်းလို မိန်းမယုတ်လေးက ငါ့ကိုနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘဲ တခြားလူနဲ့ ဖောက်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားနေသေးတာလား"

အဘိုးကြီးကျိုးသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

အဒေါ်ကျိုးသည် ငြင်းခုံလိုသော်လည်း စကားမထွက်နိုင်ဘဲ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

လျူအာကျူးသည် မျက်နှာကို မည်းမှောင်တင်းမာလျက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်သည် သူ့အတွက် သတိပေးချက်တစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

အကြောင်းမှာ ဤရွာသားများသည် အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြပြီး မည်သူမျှ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးတောကြသဖြင့် အလှည့်ကျ အလုပ်ဝင်ကြရာတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြာခဏ အစားထိုး ဝင်ရောက် ပေးတတ်ကြသောကြောင့်ပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဖန်လုံအိမ်အတွင်းရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မည်သည့်ပြမျှ မဖြစ်သမျှ ကာလပတ်လုံး အဆင်ပြေနေပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကိစ္စမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒုက္ခပေးလိုစိတ် ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤအခွင့်အလမ်းကို အသုံးချသွားနိုင်ပေသည်။

အကြောင်းမှာ လျူအာကျူးသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို တားဆီးရန်အတွက် အလှည့်ကျစနစ်အတွက် လူအများအပြားကို အထူးတလည် ရွေးချယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

မဖြစ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ အစားထိုး အလှည့်ကျဝင်ရောက်ခြင်း အလေ့အထကို လုံးဝ ရပ်တန့်ပစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လျူအာကျူးသည် အပြင်ဘက်တွင် ခဏတာမျှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး အဒေါ်ကျိုးသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ကာ ဖန်လုံအိမ်မှ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ သူက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အဘိုးကြီး လျူကျိုးသည် သူ၏ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်နေစဉ် လျူအာကျူး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားရသည်။

"အာကျူးလား… ဘယ်… ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ"

"ရောက်နေတာ အတော်ကြာပြီ"

လျူအာကျူးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မဝှက်မဖုံးဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး လျူကျိုးသည် လျူအာကျူး သူ့ကို မြင်တွေ့ သို့မဟုတ် ကြားသိခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားရသည်။

"အဟမ်း ငါ ဒီမှာ မနေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်လို့လေ…"

"နဝမအဘိုး ဘာမှရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကိုတော့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရနိုင်ဘူး”

"အထူးသဖြင့် အခုလိုမျိုး မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် အစားထိုး အလှည့်ကျနေကြတဲ့ ကိစ္စမျိုးကိုပေါ့"

"ဦးလေးဟိုင် ရောက်လာတဲ့အခါ ဖန်လုံအိမ် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးကို အစည်းအခေါ်ခေါ်ပြီး ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ ဆွေးနွေးသွားမယ်"

လျူအာကျူးသည် အဘိုးကြီး လျူကျိုး၏ စကားကို ပြတ်သားစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို မည်းမှောင်တင်းမာလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မဖြစ်ပေါ်သေးသော်လည်း ဤကိစ္စ၏ အရေးပါပုံကို ဤလူများ နားလည်သဘောပေါက်လာစေရန် သူ ပြုလုပ်ရပေမည်။ မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာမှသာ ပြင်ဆင်ရန်မှာ အလွန်တရာ နောက်ကျသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

လျူအာကျူး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အဘိုးကြီး လျူကျိုးသည် သူ့အလုပ်ကို လက်လွှတ်ရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နောင်တရစွာဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို သူ နှစ်ချက်တိတိ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီထဲက အလုပ်လေးတစ်ခုကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အလုပ်အကိုင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရမည်ဆိုပါက အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ ဘယ်လိုရှင်းပြရပါတော့မည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် ဘာမျှ

ထပ်မံရှင်းပြမနေတော့ဘဲ လျူဟိုင် ပြန်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် တပ်မဟာရုံးချုပ်ဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်အချိန်အထိ လျူဟိုင်မှာ အပြင်ဘက်မှ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့ရာ သူ၏မျက်နှာပြင်မှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပြီး အရက်မူးနေသည့် ပုံစံမျိုးလည်း ဖြစ်နေပေသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် မျက်မှောက်ကို အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင် ဘယ်သွားပြီး အရက်တွေ သောက်လာတာလဲ"

"ဟေ…အနီးအနားက ရွာတွေရဲ့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်တွေလေ… သူတို့က ဖန်လုံအိမ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ ငါ့ကို အရက်ဖိတ်တိုက်ကြတာနဲ့ပဲ"

လျူဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပနေပြီး

“ငါက မင်းကိုပါ ခေါ်သွားချင်ပေမယ့် မင်းကို ရှာမတွေ့တော့တာနဲ့ သူတို့က အလောတကြီး ဖြစ်နေကြတာကြောင့် ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ရတာပဲ"

"သူတို့ပြောတာတော့ မနက်ဖြန် မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကိုပါ ဖိတ်ကြားမယ်လို့ ပြောနေကြတယ်"

လျူဟိုင်မှာ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပြီး အော်ပရာသီချင်းများကို ညည်းဆိုရင်း ကုလားထိုင်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားကာ တင်ပါးဖြင့် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မူးယူနေသော သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန်သာ ပြုလုပ်လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျား အမူးပြေပြီး မနက်ဖြန်မှ စကားပြောကြတာပေါ့"

ထွက်ခွာပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ဖန်လုံအိမ် တာဝန်ကျ ရွာသူရွာသားများကို တစ်ဦးချင်းစီ သွားရောက် အကြောင်းကြားခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးရန် ရောက်ရှိလာနိုင်ချေရှိသဖြင့် ပိုမိုသတိဝီရိယရှိရှိ နေထိုင်ကြရန် မှာကြားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်မှသာ လျူအာကျူး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ မဝင်ရောက်မီ လျူအာကျူးသည် ဘေးချင်းကပ်လျက် အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်သစ်ကြီးဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်တမ်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤအိမ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် အဆမတန် ကြီးလွန်းနေခဲ့ပေသည်။ အကြောင်းမှာ ခြံဝင်းပါသောအိမ်များကို တည်ထောင်ခြင်း

ဟူသော အမည်ခံဖြင့် ချန်ဟုန်ယွင်က သူ့ကို တကယ်တမ်း ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးတစ်လုံးကို ရရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတွင် သမဝါယမဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားရှိသဖြင့် ရွာသားများအနေဖြင့် လျူအာကျူး ပြောင်းရွှေ့လာသည်ကို မြင်တွေ့ကြရသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောရဲကြပေ။

နိုင်ငံတော်မှ ခွဲဝေပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါ ကိုယ်တိုင်သာ ပျော်မွေ့လို၍ အတင်းအကျပ် ဆောက်လုပ်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတာလား။

ဒါဆိုရင် စီးပွားရေးဗျူရိုကို သွားပြီး ရှာကြပေါ့။

မည်သည့်နေရာသို့ပင် ရောက်ရှိသွားစေကာမူ ဤကိစ္စမှာ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေပေသည်။

နောင်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နိုင်ငံတော်မှ လူပုဂ္ဂိုလ်များအနေဖြင့် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းများကို စာချုပ်ချုပ်ဆို လုပ်ကိုင်ခွင့်ပြုမည့်အချိန်ကျလျှင် ဤနေရာကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့် လွှဲပြောင်းရယူမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ သူ့အိမ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် နက်ဖြန်ကျလျှင် ဤအိမ်သစ်ကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်အထိ ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လျူဟိုင်က အစောကြီးပင် လျူအာကျူးကို ရှာဖွေရန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ချွန်းအာသည် လျူအာကျူးအတွက် မျက်နှာသစ်ရေကို ကရားအိုးဖြင့် လောင်းထည့်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ လျူဟိုင်က အနားသို့ တိုးလာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ချွန်းအာ အာကျူးရော ဘယ်မှာလဲ"

"အစ်ကိုအာကျူးက ပစ္စည်းတွေကို အိမ်သစ်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့နေပါတယ်"

ချွန်းအာ စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် လျူအာကျူး ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အပြေးအလွှား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို အရင်ဆုံး မျက်နှာသစ်လိုက်ပါဦးလား"

"အင်း ကောင်းပြီလေ"

လျူအာကျူးက လျှောက်လာပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လျူဟိုင်မှာ အလွန်တရာမှ ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"အာကျူး မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ နဝမအဘိုးက ငါ့ကို အစီရင်ခံခဲ့ပြီးပြီ ငါလည်း အကုန်သိပြီးပါပြီ ဒီကိစ္စက ရွာသားတွေဘက်က မှားယွင်းတာ အမှန်ပါပ ငါ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးသွားပြီ ပြီးတော့ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ပြန်လည်ဝေဖန်သုံးသပ်ပြီးပါပြီ လူတွေက စိတ်ကြိုက် အလှည့်ကျနေကြတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကလည်း ငါ့ရဲ့တာဝန်ဝတ္တရားပဲ ဖြစ်ပါတယ် မနေ့က အရက်သောက်ရင်း တာဝန်လစ်ဟပ်သွားခဲ့တာလည်း ငါ့အမှားပါပဲ ဒါက ငါ့ရဲ့ကိုယ်တိုင်ဝေဖန်ရေးစာပါ ဖတ်ကြည့်ပေးပါဦး”

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ချွန်းအာမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က သူမ၏ အစ်ကိုကြီးအာကျူးထံသို့ ကိုယ်တိုင်ဝေဖန်ရေးစာ တစ်စောင် ရေးသားပေးပို့နေရပါသတကား။