အခန်း ၂၁၆

အခန်း (၂၁၆) အစီအစဉ်

လျူဟိုင်သည် ဤမျှလောက်အထိ နှိမ့်ချကာ တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူး ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် အလှည့်ကျအလုပ်များကို အစားထိုးလုပ်ကိုင်ပေးခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ လူ့သဘာဝအရ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

ယမန်နေ့ညက သူသည် လူတိုင်းကို သတိပေးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ့စိတ်မှာ များစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကလောက် ဒေါသထွက်မနေတော့ပေ။

ယခုအခါ လျူဟိုင်က ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့ဒေါသများ လုံးဝကို ပြေပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးဟိုင်... ဒီကိုယ်တိုင်ဝေဖန်ရေးစာကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ မနေ့ညက ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်မိတယ် ဘယ်သူမဆို အရေးပေါ်ကိစ္စဆိုတာ ရှိတတ်ကြတာပဲလေ... အလှည့်ကျ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် လူတွေအနေနဲ့ အစားထိုးဝင်ပေးတာမျိုး အလှည့်ချင်း လဲလှယ်တာမျိုး လုပ်ဖို့ လိုအပ်လာတာက ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ…”

“ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်ရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်... ဖန်လုံအိမ် အဝင်ဝမှာ တာဝန်ကျစာရင်းကို ကပ်ထားပြီး အလှည့်ကျစနစ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းကမ်းသတ်မှတ်မယ်... နေ့စဉ် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းတွေကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်... အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က အလှည့်လဲချင်တယ် ဒါမှမဟုတ် အစားထိုးဝင်ခိုင်းချင်တယ်ဆိုရင် ကြိုတင်ပြီး ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံရမယ် သူတို့ဘာသာသူတို့ တိုင်ပင်ပြီး လုပ်မယ့်အစား တပ်မဟာရုံးချုပ်ကနေပြီး ဘယ်သူ့ကို အစားထိုးပေးရမယ်ဆိုတာကို စီစဉ်ပေးရမယ်…”

“ကျွန်တော့်အကြံအစည်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ…”

လျူအာကျူးက ယမန်နေ့ညကတည်းက သူကြံဆထားခဲ့သော ဖြေရှင်းနည်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

လျူအာကျူး ဒေါသမထွက်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လျူဟိုင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အာကျူး... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ အပ်နှင်းခဲ့တာကို ငါက ကောင်းကောင်း မစီမံနိုင်ခဲ့တဲ့အပြင် မင်းကိုပါ စိတ်ပူအောင် လုပ်မိသွားပြီ…”

“ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ... လူတိုင်းက တစ်ခါတလေတော့ အမှားလုပ်မိတတ်ကြတာပါပဲ…”

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီလေ... မင်းရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုအတိုင်း ငါ ဆက်လုပ်သွားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... အဲဒါက ဘာအကြောင်းလဲ…”

လျူဟိုင်သည် ယနေ့နံနက်က တာဝန်ကျသူများကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် လျူအာကျူး၏ သတိပေးချက်နှင့် ပတ်သက်၍ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးက ချန်မုန့်ကျေးရွာတွင် ယမန်နေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

“ဪ... မုန့်သဲဆိုတဲ့ ခွေးကောင်ကိုး... သူက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလွန်းတယ်... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ အစည်းအဝေးသွားတက်တုန်းက လူတော်တော်များများက သူ အလွန် မောက်မာလွန်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးမှာတော့ သူက ဒေသခံအာဏာရှင် တစ်ယောက်လိုပါပဲလား…”

“ခရိုင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းနေလို့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က သိရက်နဲ့ ဝင်မပါရတာလဲ…”

လျူအာကျူးက တွေးတောစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူ့အမေဘက်က အဘိုးရဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ခရိုင်ပါတီကော်မတီရဲ့ ဒုတိယအတွင်းရေးမှူးလေ... ဝေးကွာတဲ့ ဆွေမျိုးပေမယ့်ပေါ့…”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က လူမှုဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတယ်... ဒီလိုအဆက်အသွယ်ရှိမှန်း သိကတည်းက သူက စပါးတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေကို ပို့ပေးဖို့ ဘယ်တော့မှ တွန့်တိုမနေခဲ့ဘူး…”

“အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒုတိယအတွင်းရေးမှူးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတာဖြစ်ပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကလည်း လတ်တလောမှာ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်သေးတာပေါ့…”

လျူဟိုင်သည် မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ရောနှောနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုကါသည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူးသည် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲမှားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“အဲ့ဒီဒုတိယအတွင်းရေးမှူးက မုန့်သဲကို တကယ်တမ်း အလေးမထားဘူးထင်တယ်... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒုတိယအတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ခရိုင်အဆင့်အထိ ရာထူးတိုးပေးနေတာ ကြာပြီပေါ့…”

“ဟဲဟဲ... သူတို့က ဒီကောင့်ကို ငွေအိတ်တစ်ခုလိုပဲ အသုံးချနေကြတာပါ... စပါးတွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံတွေ ပြတ်လပ်သွားရင် သူ့ဆီကနေ တောင်းကြတာလေ…”

“မုန့်သဲ ကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို သိလောက်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အလေးအနက်မထားပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သူ့ဆီက အကျိုးအမြတ်တွေကို လက်ခံထားရင် သူ့ကိစ္စတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း ကူညီပေးကြမှာပဲလေ…”

“ခရိုင်ကို သွားခွင့်မရရင်တောင်မှ ကျေးလက်မှာ ဒေသခံအာဏာရှင်တစ်ယောက် လုပ်နေရတာက ကောင်းနေသေးတာပဲ…”

လျူဟိုင်က အေးစက်စက် ရယ်မောကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

သူသည် ဒုတိယအတွင်းရေးမှူးကို ဖြုတ်ချရန် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုရာထူးမျိုးရှိသူများတွင် အဆက်အသွယ် အလွန်များပြားလှပြီး လူအုပ်စုကြီးတစ်စုကို ထိခိုက်စော်ကားမိရန် လွယ်ကူလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လျူအာကျူးသည် မုန့်သဲကိုသာ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းလိုတော့သည်။ သူ့ကို စော်ကားမိပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် နောက်ဆုတ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

မုန့်သဲကို ချေမှုန်းရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လျူဟိုင်က ချက်ချင်းပင် အကြံပေးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီကောင်က ရင်ဆိုင်ရ တော်တော်ခက်တယ်... မင်းမှာ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထား မရှိဘူးဆိုရင်တော့ လုံးဝ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သွားမလှုပ်ရှားလိုက်နဲ့... မဟုတ်ရင် သူက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး မင်းကို ပြန်ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်…”

“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... မုန့်သဲမှာ အားနည်းချက်တွေ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိသလားဆိုတာကို ဦးလေး သိထားလား…”

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

လျူဟိုင်က လေးလေးနက်နက် တွေးတောလိုက်သည်။

“ရွာနှစ်ရွာကလည်း သိပ်မနီးသလို ငါတို့ကလည်း သိပ်အဆက်အဆံမလုပ်ကြတော့ သူ့အကြောင်းကို သိပ်တော့ မသိလှဘူး... မင်းက လျှို့ဝှက်ချက်တွေအကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင်တော့... နေပါဦး... သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဓားပြတွေဖြစ်ခဲ့တယ်လို့တော့ ကြားဖူးတယ်... ဂျပန်ကျူးကျော်သူတွေ ခရိုင်ထဲကို ဝင်လာတုန်းကတောင် သစ္စာခံခဲ့ပြီး ဂျပန်တွေ ဆုတ်ခွာဖို့ ကူညီပေးရင်း အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရခဲ့ကြတယ်တဲ့…”

“ပြီးတော့ သူက တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသေးတယ်ပေါ့... သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း အသိမ်းမခံရဘူးလား…”

လျူအာကျူးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အတိအကျကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး... ကောလာဟလတွေကို ကြားဖူးတာပါပဲ... အဲ့ဒီခေတ်တုန်းက စာရင်းသွင်းတာတွေက ရှုပ်ထွေးခဲ့တာကိုး... မုန့်သဲကတော့ သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ မဟုတ်ပါဘူးလို့ အသည်းအသန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး တခြားလူတွေမှာလည်း သက်သေအထောက်အထား ဘာမှမရှိဘူးလေ... နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်နဲ့ မုန့် မျိုးရိုးတူနေရုံနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သွားပြီး ဖမ်းလို့မှ မရတာပဲ မဟုတ်လား…”

“ဒါပေမဲ့ မုန့်သဲ ဒီလောက်အထိ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားနေရတာက အဲ့ဒီယုတ်မာမှုတွေ သူ့သွေးထဲမှာ ပါလာလို့ပဲလို့ ငါတော့ထင်တယ်... သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက် ဒါမှမဟုတ် ဓားပြတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ်…”

“အဲ့ဒီခေတ်တုန်းက မုန့် မျိုးရိုးနဲ့ သစ္စာဖောက်ကြီးဟာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားခဲ့တယ်... မင်းသာ အဲ့ဒါကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် မုန့်သဲရဲ့ ရာဇဝတ်မှုကို သက်သေပြဖို့ အခိုင်အမာဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်…”

လျူဟိုင်က အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း လျူဟိုင်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားမိလေသည်။ သွေးသားမျိုးရိုးနှင့် မျိုးရိုးဗီဇကဲ့သို့သော အရာများသည် နက်နဲဆန်းကြယ်လှပြီး မျိုးဆက်သစ်များအပေါ်၌ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လွှမ်းမိုးမှု ရှိနိုင်ပေသည်။ နေ့စဉ် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် လူတစ်ဦး၏ စရိုက်လက္ခဏာကိုလည်း ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် မုန့်သဲ၏ လက်ရှိ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများသည် သူ၏ ဘိုးဘေးများနှင့် ဆက်စပ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးများသည် အမှန်တကယ်ပင် ဓားပြများနှင့် သစ္စာဖောက်ကြီးများ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကိုသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး မုန့်သဲသည် မုချလဲကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း မုန့်သဲသည် သစ္စာဖောက်ကြီးနှင့် ဆက်နွှယ်မှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝန်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ သူ့ကို ဖွင့်ပြောလာစေရန် မည်သို့ ဖိအားပေးရမည်နည်း။

လျူအာကျူး တွေးတောနေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီ ဖြစ်၏။

“ဦးလေးဟိုင်... သွားကြရအောင်... တပ်မဟာရုံးချုပ်ကို သွားပြီး မုန့်သဲကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ တာဝန်ကျဝန်ထမ်းတွေကို သွားခေါ်ကြရအောင်…”

လျူအာကျူးက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် သူ၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ အကြံတစ်ခုရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ လူများကို သွားခေါ်ရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လျူအာကျူးလည်း တပ်မဟာရုံးချုပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူသည် တပ်မဟာရုံးချုပ်တွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက်တွင် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းများအားလုံး နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ထိုလူများသည် လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အားလုံးနီးပါးသည် အလှည့်ချင်း လဲလှယ်ခဲ့ဖူးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးအား အစားထိုး ဝင်ရောက်ပေးစေခဲ့ဖူးခြင်းတို့ ရှိခဲ့ကြသဖြင့် လျူအာကျူးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီဟု ခံစားနေကြရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက သူတို့ကို ဤမျှလောက်အထိ ယုံကြည်ကာ အလုပ်ရမှတ်ကောင်းကောင်းရနိုင်သော အလုပ်များကိုပင် စီစဉ်ပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း သဘောပေါက်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ အာခေါင်စွတ်စေရန် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ လျူအာကျူး၏ စကားမဆိုနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသော အကြည့်အောက်တွင် သူက အလှည့်ကျစနစ် အစီအစဉ်အသစ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရွာသူရွာသား အများအပြားသည် လျူအာကျူးက သူတို့ကို အပြစ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် နောင်တွင်လည်း အစားထိုးခြင်းနှင့် အလှည့်လဲလှယ်ခြင်းများကို ခွင့်ပြုပေးဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။

ယမန်နေ့က သူတို့ကို သတိထားရန် သတိပေးခဲ့စဉ်က လျူအာကျူး၏မျက်နှာ မည်မျှမည်းမှောင်နေခဲ့သည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြပြီး အလုပ်ပြုတ်တော့မည်ဟုပင် အားလုံးက တွေးတောနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အလှည့်ကျ တာဝန်ကျမနေခဲ့လျှင် တောင်းပန်ရန်အတွက် သူ၏အိမ်တံခါးဝအထိ လက်ဆောင်များ ယူဆောင်သွားချင်နေခဲ့ကြသည်တိုင် ဖြစ်နေသည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ အခြေအနေမှာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လျူအာကျူးက သူတို့ကို အပြစ်မတင်သည့်အပြင် အလှည့်လဲလှယ်မှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခုကိုပင် ကြံဆပေးခဲ့သေးသည်။

ရွာသားများသည် ယခုအခါတွင် လျူအာကျူး၏ စကားကို ပိုမိုနားထောင်လာကြပြီး သူတို့၏ ရင်တွင်းအသည်းနှလုံးထဲမှနေ၍ သူ့ကို လေးစားကြည်ညိုလာကြတော့သည်။

အလှည့်ကျအစီအစဉ်ကို မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ဒုတိယကိစ္စရပ်ကို စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

“ဦးလေးတို့ အဘိုးတို့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖန်လုံအိမ် အစီအစဉ်က မကြာသေးခင်ကပဲ ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရတယ်... အားလုံးက အလွန် သတိဝီရိယရှိကြပြီး တစ်ဖက်လူကို ဖျက်ဆီးခွင့် လုံးဝ ပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်…”

“ဒါပေမဲ့ သူခိုးတွေကို ရက်ပေါင်းတစ်ထောင်လုံးလည်း ကာကွယ်မနေနိုင်သလို နေ့တိုင်းလည်း စောင့်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး... ရန်သူက အရမ်းကို ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်... ကျွန်တော်တို့မှာ ပေါ့ဆသွားမယ့် အချိန်တစ်ချိန်ရှိလာမှာ အသေအချာပဲ... အဲဒီလို ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဦးတည်သွားစေလိမ့်မယ်…”

“အဲဒါကြောင့် အဲ့ဒီခွေးသားကောင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် စဉ်းစားထားပါတယ်... အားလုံး နားကို တိုးလာကြပါ... ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်…”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန်လုံအိမ်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေကြောင်း ရွာသားအများအပြား ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းဖြစ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။ အကယ်၍ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါက သူတို့သည် စားစရာ၊ သောက်စရာ ဘာမှမရှိသော နေ့ရက်များဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လျူအာကျူး၏ အကြံအစည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုသဖြင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အနီးသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။