အခန်း ၂၁၈

အခန်း (၂၁၈) အတွင်းရေးမှူးအသစ် ရောက်လာတော့မည်…

"တော်သေးတာပေါ့... ကျွန်တော် ဒီပစ္စည်းတွေကို ရွေးထုတ်ထားပြီးပြီမို့လို့ သွားပို့ပေးပါဦး..."

လျူအာကျူးက အားနာခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

ချန်ဟုန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

“မင်းမှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် ရှိတယ်မဟုတ်လား... ဘာလို့ ငါတို့ကို ပို့ခိုင်းနေရတာလဲ..."

"ဒီတစ်ခေါက်က ပထမဆုံးအသုတ်လေ... ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရွေးထားတော့ ကိုယ်တိုင် အကုန်မသယ်နိုင်လို့ပါ..."

"နောက်ပိုင်း ပစ္စည်းထပ်ဖြည့်တဲ့အခါကျရင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကိုပဲ သုံးတော့မှာပါ..."

"တကယ်လို့ ပစ္စည်းတချို့ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... နှမြောစရာကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား..."

လျူအာကျူးက ဟန်လုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်တွင် သေချာပင် မထိုင်နိုင်လောက်အောင် ကြပ်ညပ်နေသည့် ပစ္စည်းပုံကြီးကို ကိုယ်တိုင်မသယ်ယူချင်ပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချန်ဟုန်ယွင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။

“မင်းက တုံးလှချည်လား... ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိလာခဲ့ရင် အဲ့ဟာတွေက မင်းအပိုင်ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့ ယာဉ်မောင်းကိုသာ ပစ္စည်းတွေ ပို့ခိုင်းလိုက်ရင် သူတို့က ပစ္စည်းစာရင်းကို အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာပဲ စစ်ဆေးပြီး ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးကြလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းကိုယ်မင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်နိုင်တော့မှာလဲ..."

လျူအာကျူးမှာ ယခုအခါတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေပြီဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ထိုသို့လုပ်ရန် တကယ်ပင် မတွေးမိခဲ့ပေ။

ဤသတိပေးချက်မှာ အတော်လေး အသုံးဝင်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် တွေးတောလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်ပဲ အပင်ပန်းခံပြီး ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို ကိုယ်တိုင် ပြန်သယ်သွားပါတော့မယ်..."

ချန်ဟုန်ယွင်သည် အမြတ်ရပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံရသလို ပြုမူနေသော ထိုလူကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... မင်းကိစ္စတွေ ပြီးပြီမို့လား... မင်းကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရုံးခန်းထဲသို့ အတူတူဝင်သွားကြပြီး ချန်ဟုန်ယွင်က တံခါးကိုပင် ပိတ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်လို အရေးကြီးကိစ္စမို့လို့ ဒီလောက်တောင် အလေးအနက်ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးက ရာထူးတိုးတော့မယ်... မင်း သိလား..."

ချန်ဟုန်ယွင်က အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

"ရာထူးတိုးတယ်... အဲဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲလေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ကျွန်တော်က ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးနဲ့ ဘာမှပတ်သက်မှုမှ မရှိတာ..."

လျူအာကျူးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလာသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူသည် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ တကယ်တမ်း အကျိုးအမြတ်မရခဲ့ပုံ ပေါ်လေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ထွက်သွားမည်ဆိုလျှင်လည်း ထွက်သွားပါစေတော့။ လူသစ်က သူ့အတွက် အခက်အခဲများ ဖန်တီးလာနိုင်မည်တဲ့လား။

လျူအာကျူး၏ နိုင်ငံရေးအမြင် နိမ့်ကျမှုကို မြင်သောအခါ ချန်ဟုန်ယွင်မှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်းကောင်လေးက တကယ့်ကို ဘာမှနားမလည်တာပဲ... ငါ တည့်ပဲပြောလိုက်မယ်... အထက်က နိုင်ငံရေးလေငြိမ်မှုက ပိုပိုပြီး ကျပ်တည်းလာနေတယ်... စကားတစ်ခွန်း မှားပြောရုံနဲ့ လူတွေက ဘေးဖယ်ခံနေရတာ... ဒီအတွင်းရေးမှူးအသစ်က တော်လှန်ရေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အကောင်အထည်ဖော်မယ့်သူ ဖြစ်နေမှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားသည်။

"ပြဿနာတွေ စနေပြီလား..."

"ပြဿနာဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... အခုအခြေအနေက မင်း သတိထားဖို့လိုနေပြီ... ခုအတွင်းရေးမှူးက သမာသမတ်ကျတဲ့သူလို့ ငါ ကြားထားတယ်... မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို သိမ်းထားပြီး သူ မင်းကို အာရုံစိုက်လာအောင် မလုပ်နဲ့..."

ချန်ဟုန်ယွင်က သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က တောင်သူလယ်သမား သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ... သူက ကျွန်တော့်ကို အာရုံစိုက်လာတဲ့အထိတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"အဟက်... မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ဂယက်တွေက သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတွေအကြောင်းကို မြို့နယ်ရော ပြည်နယ်အဆင့် အာဏာပိုင်တွေပါ သိထားကြတာ... မင်းရဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အခြေခံထားတဲ့ ပြဇာတ်တွေကို နေရာတိုင်းမှာ ကပြနေကြပြီး အော်ပရာပြဇာတ်အဖွဲ့ကတောင် အဲဒါတွေကို ဟာသစကားဝိုင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဖြန့်ဝေနေကြပြီ..."

"ဒါပေါ့... ဒါတွေက အပြုသဘောဆောင်တဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေပါ... အဓိကက အဲ့အတွင်းရေးမှူးက ဈေးကစားပြီး အမြတ်ထုတ်ခြင်းတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းတော့မှာ... ငါ့ရဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်တောင် ခဏလောက် ပိတ်ထားရလိမ့်မယ်..."

"မင်း ဘာကိုအကျွမ်းကျင်ဆုံးလဲဆိုတာ ငါ ပြောစရာမလိုဘူးမို့လား... မင်းလည်း ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေသင့်တယ်..."

"ငွေလိုရင် ငါ့ကို တောင်းလို့ရတယ်... အပြင်ထွက်ပြီး အန္တရာယ်မခံနဲ့..."

ချန်ဟုန်ယွင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ပြောလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏အဘိုးကြီးက သူ့ကို သတိပေးခဲ့သည့်အရာဖြစ်ပြီး လျူအာကျူးကိုလည်း သတိပေးရန် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်မှု အပြောင်းအလဲရှိတိုင်း ကသောင်းကနင်းဖြစ်ရသည့် ကာလတစ်ခုတော့ ရှိစမြဲပင်။

ဘက်ရွေးမှားပါက ပြဿနာများ အလွယ်တကူ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သူ ချန်ဟုန်ယွင်၏ ဖခင်ပင်လျှင် မကြာသေးမီက သတိထားနေခဲ့ရ၏။

ချန်ဟုန်ယွင်၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် မှတ်သားထားကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ဦးစွာပစ္စည်းအချို့ကို ယာဉ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ အပြင်ထွက်လာရင်း ချန်ဟုန်ယွင် ဆိုလိုသည့်အရာကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

ထိုလူသည် နောက်ပိုင်းတွင် အမြတ်မရနိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ကို ဤတစ်ခေါက်တွင် အပိုဆုတစ်ခုခု အရင်ယူစေချင်နေတာများလား။

လျူအာကျူးသည် ချန်ဟုန်ယွင် ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ သတိထားလေသည်။ သူသည် ချက်ချင်း အပြင်ထွက်ကာ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် စုဆောင်းထားသော သစ်သားများကို အသုံးပြုကာ နောက်တွဲယာဉ်ငယ်လေး တစ်စီးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထိုနောက်တွဲယာဉ်ငယ်လေးမှာ လျူအာကျူး ဤတစ်ကြိမ် ယူလာသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ထည့်ရန် အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုလှည်းငယ်လေးကို မော်တော်ဆိုင်ကယ်အနောက်တွင် ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထိုအတိုင်းပင် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်က လှည်းကို ဆွဲလာသည်မှာ အတော်လေး ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ လူအများအပြားက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

ကောင်လေးတစ်စုသည် ယာဉ်နှင့်အတူ ပြေးလိုက်လာကြပြီး လှည်းပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်ကိုပင် မကာ အထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

လျူအာကျူးက အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အင်ဂျင်ကို အရှိန်တင်လိုက်သဖြင့် ထိုကလေးဆိုးလေးများမှာ လန့်ပြေးသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အင်ဂျင်အရှိန်တင်လိုက်သော အသံက အဝေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာသော ကားတစ်စီး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ဖမ်းစားသွားသည်။

၎င်းမှာ ရပ်ကွက်ရုံးတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာသော ဂျီအေဇက် ဂျစ်ကားတစ်စီး ဖြစ်သည်။ ကားထဲတွင် ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော လူတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီခရိုင်မြို့လေးက တကယ့်ကို ဆင်းရဲတာပဲ..."

"အတွင်းရေးမှူး... ဆင်းရဲတာ ကောင်းပါတယ်... ခင်ဗျား နိုင်ငံရေး အောင်မြင်မှုတွေ ရယူဖို့အတွက် အတိအကျပါပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆို ဒီနေရာကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ဆိုတာ မိနစ်ပိုင်းပဲ ကြာမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယာဉ်မောင်းက ဖားယားကာ ပြောလေသည်။

ထိုလူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

ဟုတ်ပေသည်။ သူသည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ရောက်ရှိလာတော့မည့် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးအသစ် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ ပင်ဖြစ်လေသည်။

မူလက သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အချိန်မကျသေးသော်လည်း အခြားအလုပ်တွင် တာဝန်လွှဲပြောင်းပေးမှု ပြီးစီးသွားသောကြောင့် ဒေသတွင်း ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် အခြေအနေများကို ကြည့်ရှုရန် ရုပ်ဖျက်ပြီး အစောပိုင်း ကတည်းက ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ အရမ်းကို ဆင်းရဲသည်ဟုသာ သူ ပြောနိုင်လေသည်။

မူလက သူသည် ပေကျင်းမြို့ရှိ နိုင်ငံတော်စီမံကိန်းကော်မရှင်၏ ဌာနမှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော အနာဂတ်နှင့် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

သူ စကားအချို့ မှားပြောမိသောကြောင့်သာ အထက်လူကြီးများက သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးသည်ဟု ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဘေးတိုက်ရွှေ့ပြောင်းမှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာ၍ အခြေအနေငြိမ်သက်သွားပါက သူ ပြန်သွားနိုင်လေသည်။

သို့သော် ယခု ဤဆင်းရဲသောနေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွား၏။

သူ နယ်စပ်သို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရမှန်း သူ သိလိုက်သည်။ သူ ပြန်သွားခွင့်ရဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

အထက်လူကြီးများကမူ ဤနေရာသည် ပေကျင်းမြို့နှင့် ကီလိုမီတာ တစ်ရာခန့်သာ ကွာဝေးပြီး မြို့တော်၏ နှလုံးသားဘေးရှိ အဓိကနေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း မြို့နယ်နှင့် ပြည်နယ်အဆင့်များက အဓိကနေရာများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေသော ခရိုင်မြို့လေးမှာ ဘာမှအရာမရောက်ပေ။

သူသည် နိုင်ငံတော်စီမံကိန်းကော်မရှင်၏ ဌာနမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လောက်သည့် ပုံမှန် ဝင်ငွေကောင်းသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် တကယ်ပင် ဘေးတိုက်ရွှေ့ပြောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် အနည်းဆုံး မြူနီစပယ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် စီးပွားရေးအားကောင်းသော ခရိုင်တစ်ခု၏ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်သင့်လေသည်။

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူမှာ နောင်တရနေစဉ်တွင် ပစ္စည်းများအပြည့် တင်ထားသော လှည်းငယ်လေးတစ်စီးကို ဆွဲလာသည့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဟိုလူ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူမှာ အနည်းငယ် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဤဆင်းရဲသောနေရာတွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှသည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကဲ့သို့သော ရှားပါးပစ္စည်းမျိုးကို ပေကျင်းမြို့တွင်သာ တွေ့မြင်နိုင်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။

ယာဉ်မောင်းမှာ အလွန်သိတတ်သူဖြစ်ပြီး ကားကို ချက်ချင်းရပ်ကာ လျူအာကျူးကို တားရန် သူ့အရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီးနောက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဟေး... အစ်ကိုကြီး... ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ..."

လေယူလေသိမ်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် သံသယဖြင့် ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ပေကျင်းမြို့က လူလား..."

"ဟားဟား... ဟုတ်ပါတယ်... ဆွေမျိုးတွေဆီ အလည်လာတာပါ..."

ယာဉ်မောင်းက မီးခြစ်ကိုထုတ်ကာ လျူအာကျူးအတွက် စီးကရက်ကို မီးညှိပေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးကသာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် စီးမနေခဲ့လျှင်၊ ထို့အပြင် ခေါင်းဆောင်က သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိချင်မနေခဲ့လျှင် ယာဉ်မောင်း၏ အဆင့်အတန်းအရ သူသည် လျူအာကျူးကဲ့သို့သော တောသားတစ်ယောက်အတွက် လုံးဝ စီးကရက်မီးညှိပေးမည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးက အတွေ့အကြုံမရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယာဉ်မောင်း၏ အဝတ်အစားများမှာ အလွန်သေသပ်နေပြီး ဆံပင်ဆီပင် လိမ်းထားကာ သားရေဖိနပ်နှင့် နာရီတစ်လုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် သာမန်လူမဟုတ်မှန်း သိသာလေသည်။ ပေကျင်းလေယူလေသိမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ဤလူ၏ နောက်ခံမှာ သေချာပေါက် သေးငယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သုံးသပ်လိုက်သည်။