အခန်း ၂၂၀
Vol. 22 Ch. 220
အခန်း (၂၂၀) ကျေးလက်တောသူတောင်သားတွေက ပိုက်ဆံမရှိရဘူးလား
ယာဉ်မောင်းသည် အတွင်းရေးမှူးတစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူ့အား တရားဥပဒေရှေ့မှောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရန်အတွက် လျူအာကျူးကို ဖမ်းဆီးရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာလေသည်။
သို့သော်လည်း လျူအာကျူးက သူ့အား ကားတံခါးတွင် လက်ပြန်ချုပ်၍ ဖိကပ်ထားလိုက်ရာ သူမှာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
“ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း ကောင်စုတ်လေး ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား…”
“သူက အသစ်ခန့်အပ်ခံရတဲ့ အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူဖြစ်ပြီး ငါက သူ့ရဲ့ယာဉ်မောင်းပဲ မင်းက ငါ့ကိုတောင် လက်ပါရဲတယ် ပြဿနာရှာနေတာလား…”
ယာဉ်မောင်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ လျူအာကျူးအား သူ့ကိုလွှတ်ပေးရန် ခြိမ်းခြောက်နေသည်။
လျူအာကျူးက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိဘဲ အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သောခဏက အလွန်နေရထိုင်ရခက်နေပုံရသော အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက ဖြည်းညင်းစွာ သက်သာလာ၏။ သူတို့နှစ်ယောက် လုံးထွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ…”
ဆူညံနေသော ယာဉ်မောင်း၏ အာရုံက ချက်ချင်းပြောင်းသွားပြီး အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။
“အတွင်းရေးမှူးကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား…”
“ငါ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... “
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြောလေသည်။
“ရဲဘော်လေး သူ့ကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ…”
လျူအာကျူးသည် ယာဉ်မောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ခုနက ကားမူးနေလို့ ကျွန်တော် သက်သာသွားအောင် အပ်စိုက်ကုသမှု နှစ်ကြိမ် လုပ်ပေးလိုက်တာပါ…”
“အတွင်းရေးမှူးကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား ဒီကောင်လေးက အပြောကြီးတဲ့ကောင်ပဲ သူ့အပ်တွေနဲ့ ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးလိုက်သေးလား…”
ယာဉ်မောင်းက နာကျင်နေသော သူ့လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့တက်ကာ မေးလိုက်သည်။
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည် သူ၏ခံစားချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။
“ငါ တော်တော်လေး နေလို့ကောင်းသွားတယ် ခေါင်းလည်းမမူးတော့ဘူး အန်ချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ဘူး ဒီရဲဘော်လေးက ငါ့ကို ကုပေးလိုက်တာလား မင်းက ဆေးပညာကို သိတာလား…”
လျူအာကျူးက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ်…”
“အိုး အခုမှ နှိမ့်ချနေတာလား ခုနလေးတင် မင်းက ပီကင်းယူနီယံဆေးရုံက အဘိုးချီရဲ့ ဆရာဆိုပြီး ကြွားနေတာလေ..”
ယာဉ်မောင်းက သရော်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည် ပေကျင်းမြို့မှဖြစ်သဖြင့် အဘိုးချီ၏ နာမည်ကြီးမှုကို သဘာဝကျစွာပင် ကြားဖူးလေသည်။ သူက လျူအာကျူးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။
“ရဲဘော်လေး အဘိုးချီဆိုတာ ဆေးပညာလောကမှာ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ သူက ပေါ့ပေါ့တန်တန် နောက်ပြောင်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး နောက်နောင် အဲဒီလိုစကားမျိုး မပြောပါနဲ့…”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။
လျူအာကျူး၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်လျှင် ယာဉ်မောင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား ကြွားလုံးထုတ်တာ ဥပဒေနဲ့မငြိစွန်းဘူးလို့ မင်းတကယ်ထင်နေတာလား…”
“တော်တော့ ရဲဘော်လေးက နောက်ပြောင်ရုံသက်သက်ပါ ဒါကို ဘာလို့ ပြဿနာကြီး လုပ်နေရတာလဲ…”
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက သူ၏ယာဉ်မောင်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
လျူအာကျူးသည် ကြွားလုံးထုတ်ရသည်ကို နှစ်သက်လျှင်တောင်မှ သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သေးသည်မဟုတ်ပါလော။
ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက်က သူ့အား အပျော်သဘောဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို သူက မည်သို့ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။
ယာဉ်မောင်းမှာ ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောရဲတော့သော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင်မူ မကျေနပ်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။
ဤသည်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ထိုကောင်လေး၏ အမှားဖြစ်ပါလျက် ခေါင်းဆောင်က အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ဆူပူနေရသနည်း။
ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သောခဏက ကလေးတစ်ယောက်၏ ဖိကပ်ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံရကာ မလှုပ်ရှားနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ အလွန်အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေသည်။
လျူအာကျူးသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။ ဤအတွင်းရေးမှူးသည် ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံရသော်လည်း သူ့တွင် နောက်ခံအချို့ ရှိနေသေးကြောင်းကို သူသိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခင်ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးတွင် ကိုယ်ပိုင်ကားမရှိခဲ့ဘဲ ခရိုင်အစိုးရရုံးမှ ယာဉ်ကိုသာ အသုံးပြု၍ သွားလာခဲ့ရသည်။
သို့သော် ဤအတွင်းရေးမှူးမှာမူ ကိုယ်ပိုင်ကားဖြင့် ဤနေရာသို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူအောက်ခြေသို့ ဆင်းရခြင်းအတွက် အထက်လူကြီးများထံမှ လျော်ကြေးတစ်မျိုးဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်းက သူ၏နောက်ခံကို ဖော်ပြနေသည်။
ယခုအဆင့်တွင် သူ၏အဆက်အသွယ်များက သူ့ကို ကယ်တင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။
သူခန့်မှန်းချက် မှားယွင်းသွားပြီး အတွင်းရေးမှူး၏ ကျောထောက်နောက်ခံများက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်လျှင်တောင်မှ ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးတစ်ယောက်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းက ဆိုးရွားသောအရာ မဟုတ်ပေ။
လျူအာကျူးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူ၏အိမ်သစ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံကို ကြည့်ရင်း အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ရဲဘော်လေး ဒါက မင်းအိမ်လား…”
“ကျွန်တော့်ကို ရဲဘော်လေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့ ကျူးဇီလို့ပဲ ခေါ်ပါ…”
“ဒါက စီးပွားရေးဗျူရိုက တည်ဆောက်ထားတဲ့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းပါ အဆင်ပြေအောင်လို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ နေရတာပါ…”
လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အိမ်ထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်၏။
“ချွန်းအာ အမေ လာပြီး ဒီပစ္စည်းတွေ ကူသယ်ပေးကြပါဦး…”
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများနှင့် အပြည့်တင်ဆောင်ထားသော ကုန်တင်ကားငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကြလေသည်။
ဤပစ္စည်းများမှာ သူတို့ပိုင် မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံပိုင်ပစ္စည်းများကို သူတို့ မခိုးဝှက်ရဲသော်လည်း ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် အနီးနားရှိ ကားနှင့် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူတို့အဖွဲ့ကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။ သူတို့သည် အပြုံးများကို ချက်ချင်းထိန်းချုပ်လိုက်ကြပြီး ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
ကားဖြင့် ရောက်လာနိုင်သူတိုင်းသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရပေမည်။
ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အပေါ် အထင်အမြင်လွဲမှားစေမည့် အပြုအမူမျိုး သူတို့ မလုပ်နိုင်ပေ။
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အမေ ချွန်းအာ ဒါက ခရိုင်က အတွင်းရေးမှူးအသစ်လေ သူက ကျွန်တော်တို့ဒေသကို လာပြီး လေ့လာတာပါ…”
“ဘာ… အတွင်းရေးမှူး…”
ထိုမျှရာထူးကြီးမားသော အရာရှိတစ်ဦးက သူမ၏အိမ်သို့ တကယ်ရောက်လာကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ နျူဟုန်ဟွာမှာ သတိလစ်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ချွန်းအာသည်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အကြံအိုက်နေမိသည်။
ဆူညံသံများကို ကြား၍ အပြင်သို့ ထွက်လာသူမှာ လျူဖူရှန့်ပင်ဖြစ်သည်။ သူက လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်၏။
“ငါတို့ဆီ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတာလား…”
“အာ ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးအသစ်က စစ်ဆေးရေးအတွက် ရောက်လာတာပါ…”
လျူအာကျူးက သူ့ကို ထပ်မံမိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
လျူဖူရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ခါးကိုကိုင်းလျက် နှုတ်ဆက်လေသည်။
“မင်္ဂလာပါ အတွင်းရေးမှူးကြီး ကျွန်တော်က လျူအာကျူးရဲ့ဖခင် လျူဖူရှန့်ပါ ခင်ဗျားရဲ့ စစ်ဆေးရေးခရီးစဉ်ကို ကြိုဆိုပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပါဦး…”
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက ပြုံးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး အဲ့ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး ဒါကို စစ်ဆေးရေးလို့ခေါ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ တခြားဘာမှ မရှိပါဘူး…”
“ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပါ..”
လျူဖူရှန့်က အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အမေကြီး ငိုင်မနေနဲ့လေ နေကြာစေ့တွေ မုန့်တွေ သွားယူချေ ချွန်းအာ သွားပြီး ရေနွေးတည်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဖျော်လိုက်…”
အမိန့်ရရှိပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်မှာ အလျင်စလို အလုပ်ရှုပ်သွားကြတော့သည်။
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည် အစပိုင်းတွင် သိပ်သတိမထားမိဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သို့သော် ဘေးမှနေ၍ တီးတိုးသတိပေးလိုက်သော ယာဉ်မောင်း၏စကားသံကို သူကြားလိုက်ရသည်။
“အတွင်းရေးမှူးကြီး ကျေးလက်ဒေသက တော်တော်ဆင်းရဲတာ လမ်းမှာ ကျွန်တော်တို့တွေ့ခဲ့တဲ့လူတွေဆို သူတောင်းစား အဝတ်အစားတွေလိုမျိုး ဝတ်ထားကြတာ သူ့မိသားစုက ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ မုန့်တွေ နေကြာစေ့တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ သူတို့က နိုင်ငံပိုင်ပစ္စည်းတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတာများလား…”
အချက်ကို သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ ပေကျင်းမြို့တွင် ရှိနေစဉ်က ရာထူးကြီးမြင့်ပြီး နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်း မြင့်မားခဲ့သဖြင့် အရေးကြီးသော ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရာတွင် မုန့်များကို အသုံးပြုခြင်းက သူ့အတွက် ပုံမှန်လိုပင် ထင်ရလေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူက ယင်းကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သာမန်ရွာသားတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့သော မုန့်များကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သံသယဖြစ်စရာကောင်းလှပေသည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုအဖွဲ့သည် ဒုတိယထပ်ရှိ လျူအာကျူး၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
နျူဟုန်ဟွာက အိမ်တွင် သိမ်းထားသော မုန့်များကို ထုတ်ယူလာသည်။
လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
“အတွင်းရေးမှူးကြီးရဲ့ လေယူလေသိမ်းအရ ခင်ဗျားက ပေကျင်းမြို့ကဖြစ်ရမယ် မှန်တယ်မလား အရင်က ကျွန်တော် အဲ့ဒီကိုသွားတုန်းက တောက်ရှန်းရွာဆိုင်က မုန့်အချို့ကို သီးသန့်ဝယ်လာခဲ့တာ ခင်ဗျား မြည်းကြည့်ပြီး အရသာဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦးလား…”
“တောက်ရှန်းရွာလား…”
အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်ဘူးကို ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းတွင် တောက်ရှန်းရွာအမှတ်တံဆိပ် ပါရှိနေသည်။
သူက မုန့်တစ်ချပ်ကို ယူ၍ မြည်းကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
“ဒါ တကယ်ပဲ တောက်ရှန်းရွာတံဆိပ် အစစ်ပဲ အရသာက တော်တော်ကောင်းတယ် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းက အဲ့ဒီကမုန့်တွေကို ရောင်းမှာမဟုတ်ဘူး မင်းက ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုသုံးပြီး ငါ့ကို ဧည့်ခံနေတယ်လို့ ထင်နေတာ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် ဝယ်ထားတာလား..”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယာဉ်မောင်းသည် အတွင်းရေးမှူးက သူ့အား ရမ်းဆခန့်မှန်းမှုကြောင့် ဝေဖန်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ပို၍ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။
“ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်များပြားတဲ့ ငွေတွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ”
လျူအာကျူးသည်လည်း အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ၏ စကားထဲမှ သွယ်ဝိုက်သောဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ရွာသားတွေ အကျိုးရှိအောင်လို့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းကို လုပ်ကိုင်နေတာပါ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွဲသုံးစားလုပ်နိုင်မှာလဲ ဒါကြောင့် အတွင်းရေးမှူးကြီး စိတ်ချပါ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ ဝယ်ထားတာချည်းပါပဲ..”
ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယာဉ်မောင်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ကျေးလက်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ ဘယ်ကနေ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ငွေတွေကို ရလာတာလဲ တောက်ရှန်းရွာရဲ့ မုန့်တွေက ဈေးမပေါဘူးမလား…”
“ကျေးလက်တောသူတောင်သားတွေက ပိုက်ဆံမရှိရဘူးလား ဒါက ဘယ်လို အစွဲအလမ်းမျိုးလဲ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ဆေးပညာရှိတယ်လေ လူတွေကို ဆေးကုပေးပြီး ပိုက်ဆံရှာလို့ရတာပဲ…”
လျူအာကျူးက ယာဉ်မောင်းသည် သူ့အား တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။