အခန်း ၂၂၁

အခန်း (၂၂၁) ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးနိုင်သလား

ယာဉ်မောင်းသည် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ဆေးပညာနဲ့ ကျေးလက်မှာ ငွေဘယ်လောက်ရှာနိုင်မှာမို့လို့လဲ... တစ်ရာလား... တစ်ထောင်လား... တစ်သောင်းလား..."

လျူအာကျူးသည် ယခုအခါ သေချာသွားလေပြီ။ ဤခွေးမသားသည် သူ့ကို တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ့ကို ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သော အချိန်ကြောင့်များလား။

သူသည်လည်း ထိုအတိုင်းရပ်နေပြီး အလကား အရိုက်ခံနေ၍ မရနိုင်ပေ။

လျူအာကျူးက ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးအပေါ် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ဤယာဉ်မောင်းကိုမူ ယဉ်ကျေးနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ဆေးပညာ စွမ်းရည် ကောင်းမကောင်းဆိုတာ ခင်ဗျား စမ်းကြည့်ရင် သိလာမှာပါ... ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရတာ ကျောက်ကပ်အားနည်းနေတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေတယ်... ကျွန်တော် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ပေကျင်းမြို့မှာ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်သတင်းက သိပ်မကောင်းဘူး မဟုတ်လား... ခင်ဗျားက ရုံးသုံးကားကို မောင်းပြီး ဟိုဒီလျှောက်သွားရင်း မိန်းကလေးတွေကို လိုက်လံပိုးပန်းဖို့ အချိန်အများကြီး သုံးခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

ယာဉ်မောင်း၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပြင်မှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျူအာကျူး၏ စကားများမှာ မှန်ကန်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ပေကျင်းမြို့တွင် ရှိနေစဉ်က ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ခေါင်းဆောင်များကို လိုက်ပို့ပြီးတိုင်း ကားကို အပြင်သို့မောင်းထွက်ကာ မိန်းကလေးငယ်များနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုလေ့ရှိလေသည်။

ဤခေတ်ကာလ၌ ကားတစ်စီး မောင်းနှင်ခြင်းသည် နောက်နောင်ခေတ်များတွင် ရဟတ်ယာဉ် သို့မဟုတ် တိုက်လေယာဉ်တစ်စင်းကို မောင်းနှင်ခြင်းနှင့် တူညီကြောင်းကို နားလည်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

မိမိအပိုင် လေယာဉ်ပျံဖြင့် နှုတ်ဆက်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မည်သည့် အချည်းနှီးသော ဂုဏ်မောက်သည့် အမျိုးသမီးက ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။

လေယာဉ်ပျံ မရှိလျှင်ပင် နောင်ခေတ်များမှ ထိုပြိုင်ကားများကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်နားထားသောအခါ မိန်းကလေးအများအပြားသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ဟန်ရေးပြကာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကို တက်ကြွစွာ မြှူဆွယ်ကြမည်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤယာဉ်မောင်းသည် မိန်းကလေးငယ် အများအပြားနှင့် ချိတ်ဆက်မိခဲ့ပြီး မုဆိုးမ တော်တော်များများကိုပင် ပတ်သက်ခဲ့ဖူးလေသည်။

သူ ကျေးလက်သို့ အပို့ခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဤအချစ်ရေး အရှုပ်အရှင်းများမှ ပုန်းရှောင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကို အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက မသိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လျူအာကျူးက သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ယာဉ်မောင်းမှာ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘဲ အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့..."

ပေကျင်းမြို့ရှိ ဤမျှအရေးကြီးသော ရာထူးနေရာတွင် ဌာနမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်သည့် အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူမှာ သဘာဝအားဖြင့် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ယာဉ်မောင်း၏ ထိတ်လန့်နေမှုကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူး မှန်ကန်ကြောင်းကို သူ သိလိုက်၏။

သို့သော် ဤယာဉ်မောင်းကို အထက်လူကြီးများက တာဝန်ချထားပေးခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် လတ်တလောတွင် အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် သူ၏ ယာဉ်မောင်းကို လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ကွဲခံ၍ မရနိုင်သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း အခုတစ်ခါတော့ တကယ် အထင်မှားသွားပြီ... သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်အားနည်းနေတာက အမှန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ ဖျားနာမှုကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့ပါ... အမြဲတမ်း မိန်းကလေးတွေကို လိုက်လံပိုးပန်းနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဟက်... အိုး..."

လျူအာကျူးသည် အတုအယောင် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားပေးလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် လျူအာကျူးက သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း မြင်နိုင်သဖြင့် သူ၏ ယာဉ်မောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"စကားမစပ် ကျူးဇီ... မင်း ငါ့ကို ဖန်လုံအိမ်ကို လိုက်ပြမယ်ဆို... ငါတို့ အခုသွားကြမလား..."

"ရပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျူဖူရှန့်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် အတွင်းရေးမှူးကို ဖန်လုံအိမ်တွေဘက် ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်... ချွန်းအာကို ပဲပင်ပေါက်တွေ၊ မုန်ညင်းဖြူတွေနဲ့ မှိုတွေကို ခဏနေရင် ဆေးခိုင်းထားလိုက်... ပြီးတော့ ဝက်သား နှစ်ကျင်းကို ထုတ်ပြီး လှီးထားလိုက်... ကျွန်တော် ပြန်လာရင် အရသာရှိတာ တစ်ခုခု ချက်ပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

လျူဖူရှန့်က အလျင်စလို သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုအုပ်စု ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူဖူရှန့်သည် အခြေအနေ မကောင်းနိုင်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

လျူအာကျူးနှင့် ယာဉ်မောင်းတို့ အဆင်မပြေကြသည်ကို သူ စောစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။

သူသည် ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်၏ ယာဉ်မောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် နေ့ရောညပါ အတူတူ ရှိမနေနိုင်သော်လည်း သူသည် ခေါင်းဆောင်နှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက အခွင့်အရေးရတိုင်း သင့်ကို မကောင်းပြောနေမည်ဆိုလျှင် လူကောင်းတစ်ယောက်ပင် လူဆိုးအဖြစ် မြင်ခံရနိုင်သည်။

အတွင်းရေးမှူးက လျူအာကျူးအပေါ် ဖျောက်ဖျက်၍မရသော အထင်အမြင်ကောင်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားစေရန် သေချာစေဖို့အတွက် လျူဖူရှန့်သည် သူလျှိုကို ဖမ်းဆီးခြင်းအတွက် သူတို့ရရှိထားသော ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ထုတ်ယူရန် နျူဟုန်ဟွာကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အလွန်အရေးကြီးပြီး အခိုးခံရမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်သောကြောင့် အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက ဗီရိုတစ်ခုထဲတွင် ဖွက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ လျူဖူရှန့်သည် အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ ညစာစားရန် ပြန်လာသောအခါ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်စေရန် ၎င်းကို နံရံပေါ်တွင် တမင်သက်သက် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူအာကျူးသည် အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူကို ဖန်လုံအိမ်များ၏ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုအဆောက်အအုံငယ်ကို ကြည့်ရင်း အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"ငါ ဖန်လုံအိမ်တစ်လုံးရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို မြင်ဖူးသလို မှတ်မိတယ်... အဲဒါက ခုလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

"အစစ်အမှန် ဖန်လုံအိမ်တစ်ခုက အလင်းရောင် အလုံအလောက်ရနိုင်အောင် ပလတ်စတစ်အလွှာနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ... ဒ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပစ္စည်းကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေပြီး အဲဒီလောက် ပလတ်စတစ်အလွှာတွေ အများကြီး မရနိုင်လို့ ဒါကို အိမ်တစ်လုံးထဲမှာပဲ တည်ဆောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ..."

"အထဲဝင်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ လိုက်ကြည့်ပါ..."

လျူအာကျူးသည် ဖန်လုံအိမ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူနှင့် ယာဉ်မောင်းတို့ကို အတွင်းသို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ ပဲပင်ပေါက်များ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသော ဖန်လုံအိမ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

၎င်းတို့ကို ယခုလေးတင်မှ ရိတ်သိမ်းထားခါစ ဖြစ်သောကြောင့် နုနယ်သော အညွန့်လေးများကဲ့သို့ သေးငယ်သည့် ပဲပင်ပေါက်အလွှာ တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထိုသေးငယ်သော အညွန့်လေးများကို ကြည့်ရင်း ယာဉ်မောင်းမှာ ထပ်မံ၍ မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒီလောက် သေးတာလား... အဲဒါတွေ ဘယ်တော့ ကြီးလာမှာလဲ... အဲဒါတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့ အချိန်ကျရင် လူတွေတောင် ငတ်သေကုန်တော့မယ်..."

"ခင်ဗျား မြေကြီးပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဖူးဘူး မဟုတ်လား... သင့်တော်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာ ပဲပင်ပေါက်တွေက လေးငါးရက်အတွင်း အသီးအနှံတစ်သုတ် ရင့်မှည့်နိုင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ အခုလေးတင် ဒီနေရာမှာ ရိတ်သိမ်းလို့ ပြီးသွားတာ..."

လျူအာကျူးက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းသည် မျက်နှာကို ထပ်မံ အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အရှက်ရသွားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည်လည်း ကျိန်ဆဲချင်သွားသည်။ သူက ယာဉ်မောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ထွက်သွားစမ်း..."

"အိုး..."

အလယ်တွင် ညပ်နေသော ယာဉ်မောင်းမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လျူအာကျူးက သူ၏ မိတ်ဆက်စကားကို ဆက်ပြောလေသည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော်တို့မှာ ပဲတီစိမ်းပင်ပေါက်တွေအတွက် ဖန်လုံအိမ် စုစုပေါင်း နှစ်ခုရှိပါတယ်... ရိတ်သိမ်းမှု တစ်ကြိမ်ကို သုံးထောင်ကျင်း ထွက်ရှိနိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ကြိမ်ကနေ သုံးကြိမ်အထိ ရိတ်သိမ်းနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ စိုက်ပျိုးနိုင်ပါတယ်... တစ်နှစ်ကို အကြိမ် ၇၀ လောက် စိုက်ပျိုးနိုင်တာကြောင့် ခြောက်သိန်းသုံးသောင်းကျင်း ရနိုင်ပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက ဖန်လုံအိမ်ကို မျက်စိကစားကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤမျှသေးငယ်သော နေရာလေးတွင် တစ်နှစ်လျှင် ပဲပင်ပေါက် ခြောက်သိန်းကျင်းကျော် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်လးသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... အကယ်၍ ဒီအထွက်နှုန်းကို ကြေညာလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေကို တုန်လှုပ်သွားစေလိမ့်မယ်..."

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက အလျင်စလို အတည်ပြုမေးမြန်းလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် အသက်နဲ့ရင်းပြီး အာမခံပါတယ်... ဘယ်သူကမှ ပြဿနာမရှာသရွေ့နဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ မရှိသရွေ့ ဒီလောက် ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

ပဲတီစိမ်းပင်ပေါက်ကဲ့သို့သောအရာများသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် နေရာအကျယ်အဝန်း သိပ်မလိုအပ်ပေ။

အကယ်၍ လူများသည် ၎င်းကိုသာ စားသုံးနေရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖန်လုံအိမ်ကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဤအရာများ စိုက်ပျိုးရန် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် အစောပိုင်းဖြစ်စေ နောက်ပိုင်းဖြစ်စေ ရောင်းမထွက်ဘဲ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည်လည်း ဤအချက်ကို သိထားသော်လည်း သူက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မြင့်မားသော အထွက်နှုန်းကသာ အဓိကဖြစ်ပြီး ဤအရာများမှာ နိုင်ငံရေးစွမ်းဆောင်ချက်များပင် ဖြစ်၏။

အနီးနားရှိ ဖန်လုံအိမ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ဦးလေးလျူကျိုးကလည်း အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား... ခင်ဗျားရဲ့ အရှိန်အဝါက သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးမှာ ကျူးဇီရှိနေတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ... သူသာ ဒီဖန်လုံအိမ်ကို တီထွင်မပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး ငတ်သေကုန်ကြတော့မှာပဲ... အခုလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့မှာ စားစရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိနေဦးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရွာသားဖြစ်သူက သူ၏ ကိုယ်စား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက သူ့ကို အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီဖန်လုံအိမ်ကို တီထွင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အင်းပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါတို့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ အားလုံးက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေချည်းပါပဲ..."

ဦးလေးလျူကျိုးက ဆက်လက်၍ ဂုဏ်ယူဝင်ကြွားစွာ ပြောဆိုလေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် လျူအာကျူးကို အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ယခုအခါတွင် သူ့ကို အထူးပင် ကြည့်ရအဆင်ပြေနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းက ရွာထဲမှာ တော်တော်လေး လေးစားခံရတာပဲ... ငါတို့ တခြား ဖန်လုံအိမ်တွေကို သွားကြည့်ကြမလား..."

"ရပါတယ်... ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ..."

ထို့နောက် လျူအာကျူးက သူ့ကို မှိုဖန်လုံအိမ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ဖန်လုံအိမ်များသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ယခုလေးတင်မှ ရိတ်သိမ်းထားပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိနေတော့သော်လည်း အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက အလွန်ဝမ်းသာနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ခေါင်ဖျားတဲ့ တောင်တန်းဒေသမှာ ခုလိုပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီဖန်လုံအိမ်တွေထဲမှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေလိုမျိုး တခြား တစ်ခုခုကိုရော စိုက်ပျိုးလို့ ရနိုင်မလား..."

ယခုအချိန်တွင် နိုင်ငံတော်အတွက် လိုအပ်နေသည်မှာ ကောက်ပဲသီးနှံများပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လျူအာကျူးသည် ဤအိမ်ငယ်လေးများထဲတွင် တစ်နှစ်လျှင် ကောက်ပဲသီးနှံ သိန်းပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံတော် ကြီးပွားတိုးတက်မှု မရှိမည်ကို အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်နေရမည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သိသော်လည်း သူက တော်တော်လေး အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။