အခန်း ၂၂၂

အခန်း (၂၂၂) သူရဲကောင်းမိသားစုကို အနိုင်ကျင့်၍ မရပါ

"အတွင်းရေးမှူး... ဖန်လုံအိမ်ထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို စောစောရိတ်သိမ်းနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးမှာ အထွက်နှုန်းကို အများကြီးတိုးဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်..."

လျူအာကျူးက အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ကျူးဇီအား မတတ်နိုင်သည့်အဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ရိုးသားနေရတာလဲ... တခြားလူတွေသာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ရင်ဘတ်ကိုထုပြီး တစ်နှစ်ကို ကျင်းတစ်သန်းထွက်ဖို့ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ငါ့ကို ပြောကြမှာပဲ..."

"အဲဒါက လိမ်ရာကျသွားမှာဖြစ်ပြီး ဖန်လုံအိမ်အစီအစဉ်ကိုလည်း ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို မလုပ်ချင်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လေးနက်နေသောပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည် သဘောကျသွားသည့် အမူအရာကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်းက ကောင်လေးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ... အခုခေတ်မှာ လူတော်တော်များများက သူတို့ရဲ့အထွက်နှုန်းတွေကို ဖောင်းပွအောင် ပြောနေကြပေမဲ့ မင်းကတော့ လူအုပ်နောက်ကိုမလိုက်ဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်တယ်... အရမ်းကောင်းတယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။

"အထက်လူကြီးတွေကလည်း အထွက်နှုန်းတွေကို ဖောင်းပွအောင် လုပ်နေကြတယ်ဆိုတာ သိပုံရတယ်... ဘာဖြစ်လို့ ဘယ်သူကမှ တစ်ခုခု ဝင်မလုပ်ကြတာလဲ..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျဖြစ်သွားသည်။

"မမေးသင့်တဲ့ကိစ္စတွေကို မမေးပါနဲ့... အဲဒါက မင်းအတွက် ဘာအကျိုးမှ ရှိလာမှာမဟုတ်ဘူး..."

သူက ပြောရန် ဆန္ဒမရှိခြင်း သို့မဟုတ် ပြောရန်ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးက ဆက်လက်ဖိအားပေးမနေတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မေးလိုက်တိုင်း အထက်လူကြီးများက အမြဲတမ်း ဤစကားအနည်းငယ်ကိုသာ ပြောလေ့ရှိကြသည်။

'မဟာနိုင်ငံတော် စီမံကိန်း' ဆိုသည့်အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

ရေရှည်အစီအစဉ်များ ဆိုသည့်အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သောအရာများပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့ အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီး အရင်ဆုံး ထမင်းသွားစားကြရအောင်..."

"ကောင်းပြီ... ထမင်းသွားစားကြမယ်... ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ နောက်နှစ်အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေအကြောင်း ပိုပြီးပြောပြပါမယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ပြဿနာရှာမည့်သူများသည် ညနေပိုင်းရောက်မှသာ ပေါ်လာမည်ကို သူသိထားသောကြောင့် ထိုအချိန်အထိ သူ့ကို ဤနေရာတွင် ဆက်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ စားရင်းနဲ့ ပြောကြတာပေါ့..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်းကို သူ မြင်နိုင်သဖြင့် သူ့ကို ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူရခြင်းအတွက် မည်သည့်စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကိုမျှ မခံစားရပေ။

သေချာပေါက် သူ၌လည်း ကိုယ်ပိုင်အတွေးများ ရှိသည်။ လျူအာကျူးတွင် နောက်နှစ်အတွက် မည်သည့်အစီအစဉ်များ ရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ထိုအချိန်တွင် ရာထူးတက်မည်ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က စွမ်းဆောင်ရည်များကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းသည် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သောအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် လျူအာကျူး၏ အိမ်သစ်ဆီသို့ အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ချွန်းအာက အရာအားလုံးကို သွက်လက်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ဟင်းချက်ရန်အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ချွန်းအာကမူ သူ၏ဘေးတွင် မီးမှုတ်ဖိုကို လည်ပတ်ရန် တာဝန်ယူပေးနေ၏။

ချွန်းအာက မည်မျှလုံ့လဝီရိယရှိကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ညီမလေးလား... သူက အရမ်းလှတာပဲ..."

နျူဟုန်ဟွာက အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူက ကျွန်မရဲ့ သမီးမဟုတ်ပါဘူး... သူက ကျွန်မရဲ့ ချွေးမပါ..."

ဤစကားများကြောင့် ချွန်းအာ၏မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားလေသည်။ လူတိုင်း၏အကြည့်များကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူမသည် ခေါင်းကို အလိုအလျောက် ငုံ့ထားလိုက်သော်လည်း လျူအာကျူးက မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို သိရန် ခိုးကြည့်ခြင်းမှ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရဲဘော်လျူအာကျူးက အိမ်ထောင်ကျနေပြီလား..."

သူ့ဘေးမှ ယာဉ်မောင်းသည်လည်း ချွန်းအာကို ကြည့်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော လှပသည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို ကျေးလက်ဒေသတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အော်ပရာပြဇာတ်ကြယ်ပွင့်များကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ပြဇာတ်ရုံများသို့ သွားရောက်ဖူးပြီး သေချာရွေးချယ်ထားသော အမျိုးသမီးစစ်သည်များကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အနုပညာအဖွဲ့သို့လည်း သွားရောက်ဖူးလေသည်။

ချွန်းအာသည် သူတို့ထက် လုံးဝနိမ့်ကျမနေခဲ့ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အလှမယ်တစ်အုပ်စုကြားတွင်ပင် သေချာပေါက် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦးသည် ဤမျှဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာမျိုးတွင် မည်သို့များမွေးဖွားလာခဲ့ပြီး လျူအာကျူးကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်နှင့် အဆုံးသတ်သွားရသနည်း။

မလွှဲမရှောင်သာစွာပင် သူသည် မနာလိုသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ဒီကောင်မလေးက အသက်သိပ်ကြီးသေးပုံမပေါ်ဘူး... သူမကို ဒီကောင်လေးက ခိုးယူလာတာများလား..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည် ချွန်းအာကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးသော အသွင်အပြင်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမသည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကျေးလက်ဒေသရှိ ထိုအသက်အရွယ် လူတော်တော်များများမှာ အိမ်ထောင်ကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့ပေါ်တွင်ပင် ထိုအသက်အရွယ်ဖြင့် စေ့စပ်ထားသူများစွာ ရှိလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကို ပြန်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ထိုအသက်အရွယ်တွင် ကလေးမွေးဖွားရန်ပင် မျှော်လင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤသည်မှာ ခေတ်သစ်တစ်ခုဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ဇနီးက ဘယ်ရွာကလဲ..."

"သူက ကျွန်တော်တို့ လျူကျေးရွာကပါ... ကိုယ့်ရွာကလူကို ဘယ်သူက ခိုးယူလာမှာလဲ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူမအား သူ၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း မငြင်းဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချွန်းအာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးလေးများမှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမ၏အပြုံးကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကျွန်မက အစ်ကိုကျူးဇီရဲ့နောက်ကို ကိုယ့်သဘောဆန္ဒနဲ့ကိုယ် လိုက်လာတာပါ..."

ကောင်မလေး၏ ပျော်ရွှင်နေသောအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက သူတို့နှစ်ဦး၏ခံစားချက်များမှာ အပြန်အလှန်ဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ခိုးယူလာတာတဲ့လား။ ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။

ချက်ချင်းပင် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက သူ၏ယာဉ်မောင်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့..."

ယာဉ်မောင်းသည် သူ၏ခေါင်းဆောင်ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် နက်ရှိုင်းသော မနာလိုမှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး လှောင်ပြောင်ခြင်းမှ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"သူမကို ခိုးယူလာတာမဟုတ်ရင်တောင်မှ ဒီကောင်မလေးက ငယ်ရွယ်သေးပြီး လက်ထပ်ရမယ့် အရွယ်တောင် မရောက်သေးဘူး... ခုလိုမျိုး အတူတူနေတာက လူရမ်းကားလုပ်ရပ်ပဲ... သူတို့ကို ဖမ်းပြီး ပစ်သတ်ပစ်သင့်တယ်..."

သူမ၏သားဖြစ်သူနှင့် ချွန်းအာကို သဘောတူပေးရန် ကြိုးစားမှုသည် သူမ၏သားကို ပစ်သတ်ခံရမည့်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု နျူဟုန်ဟွာ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားပြီး အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်မရဲ့သားကို မဖမ်းပါနဲ့... သူနဲ့ ချွန်းအာက အတူတူမနေကြပါဘူး... စောစောက ကျွန်မ ဘာမှန်းမသိ လျှောက်ပြောမိတာပါ..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူသည်လည်း အခြေအနေများ ဤသို့ဖြစ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် အရှက်ရသွားသည့်ဟန် ပေါ်လာသည်။

"အန်တီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပါ... ရဲဘော်လျူအာကျူးကို ပစ်သတ်ခိုင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး..."

လျူအာကျူးသည်လည်း အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ သူ၏မိခင်ကို တွဲထူပေးလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အမေ... အဲဒီခွေးရူးဟောင်နေတာကို နားမထောင်နဲ့... ကျွန်တော်နဲ့ ချွန်းအာကြားမှာ ဘာမှမရှိတာကို ထားလိုက်ဦး... ကျွန်တော်တို့က ကန်းတစ်ခုတည်းပေါ်မှာ အတူတူအိပ်နေကြရင်တောင်မှ အဲဒါက လွတ်လပ်စွာချစ်ခွင့်ပဲ... ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... သူက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လိုမျိုး လုပ်နေတာပဲ..."

ဤစကားများကြောင့် ယာဉ်မောင်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ အကျည်းတန်သွားသည်။ သူက ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူ့ကို ခွေးလို့ ခေါ်နေတာလဲ... လွတ်လပ်စွာချစ်ခွင့်က ဘာလဲ... မင်းက လူရမ်းကားလုပ်ရပ်ကို လုပ်နေတာပဲ..."

"ရှင်ကမှ လူရမ်းကား..."

ပုံမှန်အားဖြင့် အားနည်းတတ်သော ချွန်းအာမှာ တကယ်ပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ သို့သော် စကားတစ်ခွန်းအပြီးတွင် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီကို ရှင်က ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ... သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ..."

ကောင်မလေးက သူ့ကို ပြန်လည်ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အစပိုင်းက သူမကို လှပသည်ဟု ထင်ကာ သူမနှင့် တစ်ခုခုပတ်သက်ရန် စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့သော ယာဉ်မောင်းသည် ယခုအခါတွင် ရွံရှာသွားသည်။ သူက ဆဲဆိုလိုက်၏။

"မင်းက လှပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးနည်းရတာလဲ... အိမ်မှာ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို လုပ်ကျွေးပြုစုမယ့်အစား အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လုပ်ကျွေးဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာပဲ..."

ချွန်းအာမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ စတင်ငိုကြွေးလေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မိခင်ကို အိမ်ထဲသို့ တွဲခေါ်သွားပေးလိုက်သည်။ သူသည် တင်းမာခက်ထန်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လျှောက်လာသောအခါ ယာဉ်မောင်းက ချွန်းအာအား စော်ကားနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူက အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူကို ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဘေးကို ဖယ်ပေးပါ..."

လျူအာကျူးက သူ၏အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယာဉ်မောင်းက မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ချင်လို့လား... ငါ ဒ္နေရာမှာ ရပ်နေတယ်... ငါ့ကို ထိရဲရင် ထိကြည့်စမ်း... ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး လျူအာကျူးကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... စိတ်အေးအေးထားပါ..."

"အတွင်းရေးမှူး... တစ်စုံတစ်ယောက်က ခင်ဗျားရဲ့အမေကို ဒူးထောက်ရတဲ့အထိ ခြောက်လှန့်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုကို စော်ကားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်မလဲ..."

လျူအာကျူးက အေးစက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤမေးခွန်းကြောင့် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယာဉ်မောင်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"သွား... ကားသွားစောင့်နေ... ဘယ်သူမှ လာမခြစ်မိစေနဲ့..."

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူက သူ့ကို လွှတ်လိုက်ချင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယာဉ်မောင်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ဟု ထင်သွားလေသည်။ သူက မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်၏။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... ဘေးဖယ်နေပါ... ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ထိရဲလားဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူးသည် အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူကို ရှောင်တိမ်းသွားပြီး ယာဉ်မောင်းအား ပါးတစ်ချက်ရိုက်ကာ လဲကျသွားစေသည်။

ကျယ်လောင်လှသော ပါးရိုက်သံကြောင့် လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြ၏။

အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူပင်လျှင် လျူအာကျူးက သူ၏ယာဉ်မောင်းကို တကယ်ရိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယာဉ်မောင်းသည် သူ၏မျက်နှာကို ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် လဲကျနေလေသည်။

ထိုပါးရိုက်ချက်မှာ အတော်လေးပြင်းထန်သဖြင့် သူ၏သွားသုံးချောင်း ကျွတ်ထွက်သွားကာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ယာဉ်မောင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းအမေကို ငါလုပ်ပစ်မယ်... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

“ဘုန်း…”

တံခါးမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လျူဖူရှန့်သည် ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသည်။

ထိုဘောင်ထဲတွင် လျူအာကျူး၏ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ ရှိနေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် လျှောက်လာပြီး အတွင်းရေးမှူးချောင်ကော်ဖူအား ပြောလိုက်၏။

"အတွင်းရေးမှူး... ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ သူရဲကောင်းမိသားစုကို ခုလိုမျိုး အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးဗျ..."