အခန်း ၂၂၄

အခန်း (၂၂၄) သူ့ကို အပြစ်ဝန်ခံစေပြီး ဥပဒေနှင့်အညီ အရေးယူခြင်း

"မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ... ခွေးကောင်တွေ..."

ယာဉ်မောင်းသည် ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေကာ သေနတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ကျည်ထိုးလိုက်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်သူ့ရဲ့ ယာဉ်မောင်းလဲဆိုတာ မင်းတို့သိကြလား... ငါက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးရဲ့ ယာဉ်မောင်းကွ... မင်းတို့ နောက်ထပ် တစ်ခွန်းဟရဲရင် ဟကြည့်စမ်း... မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ အကုန်လုံးကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ပစ်မယ်..."

ရွာသားများသည် ထိုသူက သေနတ်ထုတ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ရွာတွင် သေနတ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး၏ ယာဉ်မောင်းဖြစ်ခြင်းကရော ဘာများ ထူးခြားနေသနည်း။

ရွာသားအချို့သည် ရွာ၏ လက်လုပ်သေနတ်များကို ချက်ချင်း ပြေးယူကြပြီး မကြာမီမှာပင် သေနတ်သုံးလက်က ယာဉ်မောင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။

သေနတ်သုံးလက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယာဉ်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားတော့သည်။

သူသည် ကျေးလက်ဒေသအကြောင်းကို နားမလည်သော်လည်း ထိုလူများ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေပုံကို ကြည့်ကာ တကယ်ပင် ပစ်လိုက်မည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

သေနတ်တစ်လက်သည် သုံးလက်ကို မယှဉ်နိုင်သည့်အပြင် တောင်ပေါ်မှ ထိုလက်လုပ်သေနတ်များသည် တောကြက်တစ်ကောင်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာကျသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ယာဉ်မောင်းသည် သူခံနိုင်ရည် ရှိမရှိကို စမ်းသပ်ရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ချက်ချင်း အရှုံးပေးလိုက်ရ၏။

"မင်းတို့... ဘာမှမိုက်မဲတဲ့အလုပ်တွေ မလုပ်ကြနဲ့... လူသတ်တာက ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ဘူး..."

ယာဉ်မောင်းက တုန်ယင်သောအသံဖြင့် အကြံပေးလေသည်။

ရွာမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ ကျူးဇီကို အရင်စော်ကားပြီးတော့ လူတွေကို လန့်အောင် သေနတ်ထုတ်လာတဲ့ ခွေးကောင်ပဲ... ဖမ်းမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို အရင်ဆုံး ဖမ်းရမှာ..."

ယာဉ်မောင်းသည် မူလကတည်းက ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ဒေါသက အကြောက်တရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ကျူးဇီ... ကျူးဇီ... အမြဲတမ်း ကျူးဇီပဲ... မင်းတို့အားလုံးက ကျူးဇီ မွေးထားတဲ့ ခွေးတွေလား... ဘာဖြစ်လို့ သူ့အတွက် အသေအလဲ ရှေ့ထွက်ပြောပေးချင်နေကြတာလဲ... သူက လူကောင်းမို့လို့လား..."

"သူနေတဲ့နေရာကို ကြည့်စမ်း... နှစ်ထပ်တိုက်လေးနဲ့... မင်းတို့ကရော..."

"သူက အိမ်မှာ အရက်သောက်ပြီး အသားတွေ စားနေချိန်မှာ မင်းတို့ကကော..."

"သူက မော်တော်ဆိုင်ကယ်တောင် စီးနေသေးတယ်... မင်းတို့မှာကျတော့ စက်ဘီးတစ်စီးတောင် မရှိဘူးမလား..."

"ငါသာ မင်းတို့ဆိုရင် သူ့ကို အစောကြီးကတည်းက ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ... မင်းတို့က ဘာလို့ သူ အသားစားနေတာကို ထိုင်ကြည့်နေကြတာလဲ..."

"မင်းတို့ ကြောက်နေရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး... ငါက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးရဲ့ ယာဉ်မောင်းပဲ... ခရိုင်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို လာဖမ်းဖို့ လူတွေကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်မယ်..."

လျူကျေးရွာမှ ရွာသားများသည် ယာဉ်မောင်း၏ ရန်တိုက်ပေးမှုများကို အလေးမထားခဲ့ကြပေ။

ထိုနှစ်ထပ်တိုက်ကို စီးပွားရေးဗျူရိုက ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လျူအာကျူး ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် လျူအာကျူးသည် သူ၏ သမဝါယမဆိုင်က ပစ္စည်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချပေးနိုင်ကြောင်းနှင့် ၎င်းကို ရွာမှ ဖန်လုံအိမ်ထွက်ကုန်များ စုဆောင်းရာတွင် ကူညီပေးရန် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယခင်ကတည်းက ပြောပြထားခဲ့သည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်မှာမူ နိုင်ငံတော်က ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းဖြစ်၍ မနာလိုဖြစ်နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။

အသားစားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လျူအာကျူးသည် သူတို့အား ကောင်းသောအရာများကို ပေးရန် မည်သည့်အခါကများ တွန့်တိုခဲ့ဖူး၍နည်း။

အသား၊ သကြား အစရှိသဖြင့် သူတို့အား မပေးခဲ့ဖူးသည်မှာ ဘာများရှိမည်နည်း။

ယခုအချိန်တွင် ရွာသားများအနေဖြင့် ဆောင်းရာသီ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စားနိုင်ပြီး ငတ်မသေဘဲ ရှိနေခြင်းမှာလည်း သူ၏အကူအညီကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွာသားများသည် လျူအာကျူး အသားစားခြင်းကို မုန်းတီးရန်နေနေသာသာ သူသည် အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်၍ သူစားချင်ရာကို စားနိုင်သည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယာဉ်မောင်း၏ ပြဿနာဖန်တီးရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ လုံးဝ အရာမထင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ နောက်ဆုံးစကားက ရွာသားများကို ဒေါသပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။

ဤခွေးမသား ယာဉ်မောင်းက တကယ်ပင် ပြန်သွားပြီး လျူအာကျူးကို လာဖမ်းရန် လူခေါ်ချင်နေသေးသည်လား။

ရွာသားများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အားကုန်သုံး၍ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြကာ ယာဉ်မောင်းအား မိဘကို တပြီး အော်ဟစ်ရသည်အထိ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ယာဉ်မောင်းကို တုပ်နှောင်ကာ လျူအာကျူး၏ အိမ်တံခါးရှေ့၌ ဒူးထောက်နေစေခဲ့သည်။

ယာဉ်မောင်းသည် ရွာသားများက လျူအာကျူးကို ဤမျှလောက်အထိ ထောက်ခံကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် နာကျင်မှုနှင့်အတူ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကိုပါ ခံစားနေရသည်။

လျူကျေးရွာမှ လူများသည်လည်း အချင်းချင်း နားလည်မှု ရှိထားကြရာ တပ်မဟာရုံးချုပ်မှ လူများကို မည်သူကမျှ သွားမခေါ်ခဲ့ကြပေ။

ရွာမှ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်သည် ဖြတ်သွားရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးလူကြီးများကပင် ဆူပူမောင်းထုတ်လိုက်ကြသည်။

လျူအာကျူးမှာမူ အိမ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ အစာစားနေခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေများကို သဘာဝကျစွာပင် သိမနေခဲ့ပေ။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်ပင် မူးယစ်နေကာ ပါးစပ်ကိုသုတ်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ ကျူးဇီ... ငါ ဆက်မသောက်နိုင်တော့ဘူး... မဟုတ်ရင် ပြန်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြန်လို့မရရင်လည်း ဒီနေရာမှာပဲ နေလိုက်ပါ... အိမ်ကို အသားနည်းနည်း ယူသွားလို့ရအောင် နေ့လယ်ကျရင် ခင်ဗျားကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပြီး အမဲလိုက်ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးက အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူကို အလွန်အမင်း ဆက်နေစေချင်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရဘူး... အလုပ်တွေ လွှဲပြောင်းယူနိုင်ဖို့အတွက် ခရိုင်ကို သွားပြီး စစ်ဆေးစရာတွေ ရှိသေးတယ်..."

လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူ့ကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ဘာဖြစ်လို့ ဆက်မနေတာလဲ... ဖန်လုံအိမ်စိုက်ပျိုးရေးအတွက် သီးနှံတွေကို ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးချင်သေးတယ်..."

"ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ အရေးကြီးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်အလောတကြီးတော့ မလိုပါဘူး... ချဲ့ထွင်ပြီးမှပဲ အဲ့အကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက တကယ်ပင် ထွက်သွားချင်နေသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤနေရာသို့ အလုပ်လွှဲပြောင်းပေးရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ခရိုင်မြို့အကြောင်းကို များများစားစား မသိသေးပေ။

သူ့ကို ဆက်နေအောင် မတားနိုင်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက အပြင်သို့ ထွက်သွားသဖြင့် လျူအာကျူးလည်း မတတ်နိုင်ဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားရတော့သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ဒေါသထွက်နေသော ရွာသားများက ဝိုင်းရံထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ညိုမည်းယောင်ကိုင်းကာ ဒူးထောက်နေရသော ယာဉ်မောင်းကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

အနည်းငယ် မူးယစ်နေဆဲဖြစ်သော အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် အမူးပြေသွားတော့သည်။ သူသည် လျူအာကျူးအား အံ့အားသင့်မှု၊ ဒေါသထွက်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

လျူအာကျူးသည်လည်း မှင်သက်သွားကာ ရွာသားများအား ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာအခြေအနေလဲ... သူ ဘာလို့ အတုပ်ခံထားရတာလဲ..."

အလေးစားရဆုံးဖြစ်သော ဘိုးဘေးက လူအုပ်ထဲမှ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထွက်လာကာ သူ၏ တောင်ဝှေးဖြင့် မြေကြီးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ငါ လုပ်လိုက်တာ..."

"..."

လျူအာကျူးနှင့် အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မည်းသွားကြသည်။

အဘိုးအိုမှာ ဆယ်မိနစ်ခန့်ပင် မတ်တတ်မရပ်နိုင်လောက်အောင် အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်ရာ ဤသန်သန်စွမ်းစွမ်း လူငယ်တစ်ယောက်ကို ကြိုးတုပ်ပြီး ဤမျှလောက်အထိ ရိုက်နှက်နိုင်မည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရသည်မှာ လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့် ဝိုင်းမရိုက်ဘဲနှင့် ဤသို့ဖြစ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူးက မြင်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ယာဉ်မောင်းကို ရိုက်နှက်ခြင်းက သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခြင်းနှင့် တူညီနေရာ ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ သိက္ခာကို မည်သည့်နေရာတွင် သွားထားရမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် လျူအာကျူးက ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"ဘိုးဘေး... ဒါက နောက်စရာမဟုတ်ဘူးနော်... သူက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးရဲ့ ယာဉ်မောင်းပဲ... ဘိုးဘေးက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ရိုက်ရတာလဲ..."

ရွာသားအချို့က ဝင်ပြောချင်ခဲ့ကြသော်လည်း နဝမအဘိုးက နောက်သို့လှည့်ကာ သူတို့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... ဒီကောင်စုတ်လေးက ခုနက တံခါးဝမှာ မင်းကို ကျိန်ဆဲနေပြီးတော့ ငါ့ကိုတောင် သေနတ်နဲ့ ချိန်သေးတယ်... ငါက ဒေါသထွက်သွားလို့ သူ့ကို ချပစ်လိုက်တာ..."

လျူအာကျူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် ပစ္စတိုတစ်လက် ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည်လည်း အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ယာဉ်မောင်းအား ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ရွာသားတွေကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ သေနတ်ကို အသုံးပြုခဲ့တာလား..."

ယာဉ်မောင်းက သဘာဝကျစွာပင် ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒီနေရာမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရပ်နေတာကို ဒီလူတွေက အရူးတွေလို ပြေးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရိုက်ကြတာပါ..."

လျူအာကျူးသည် ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လုံးဝမယုံကြည်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာက ငါတို့ရွာက လူတွေအကုန်လုံးက ရူးနေလို့ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ မင်းကို ဝိုင်းရိုက်ကြတယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းမလာခင်က ငါတို့ရွာမှာ အဲ့လိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး..."

"မင်းတို့ရွာက လူတွေက ရောဂါရှိနေတာ... သူတို့က ရူးနေတာ... ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး..."

ယာဉ်မောင်းက အရှုံးမပေးဘဲ အော်ဟစ်လေသည်။

ဤယာဉ်မောင်းက မည်သို့သောလူမျိုးဖြစ်ကြောင်း တိတိကျကျ သိထားသောကြောင့် သူသည် ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာကာ အရိုက်ခံရစေရန် ရွာသားများကို သွားဆွခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု လျူအာကျူးက နားလည်လိုက်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် လျူအာကျူးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရွာသားများကို ဆန့်ကျင်၍ အပြင်လူကို ကူညီမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအရာက အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူကို ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိနေစေရန် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူက အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူအား ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော်ထင်တာတော့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေပုံရတယ်... သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ကြောရေး လုပ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

မိမိ၏ ယာဉ်မောင်းကို ရွာတစ်ရွာတွင် စစ်ကြောရေးလုပ်ခံရသည်ဟု သတင်းထွက်သွားပါက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ အတွေးများကို မြင်ယောင်သွားကာ အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ခင်ဗျားရဲ့ ယာဉ်မောင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ... အခုတစ်ခါ သူက ပြဿနာရှာလို့ ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ အရိုက်ခံရတာ... လူတိုင်းကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါ့မယ်... ကိစ္စက ပြန့်သွားမှာမဟုတ်လို့ ခင်ဗျား မျက်နှာပျက်စရာ မရှိပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ သူ တခြားနေရာတွေမှာ ပြဿနာ မရှာဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား အာမခံနိုင်လို့လား... သူက ခင်ဗျားဆီကို ပြဿနာတွေ ယူမလာဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား..."

"ဒီကိစ္စကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်... ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး သူ့ကို အပြစ်ဝန်ခံစေပြီး ဥပဒေနဲ့အညီ အရေးယူလိုက်ပါ... ပြီးတော့ သူ့ကို အစိုးရဝန်ထမ်းအဖြစ်ကနေ အပြီးအပိုင် ထုတ်ပယ်ပစ်လိုက်ပါ... ဒါဆိုရင် သူက ခင်ဗျားအတွက် ပြဿနာရှာလာမှာကို နေ့တိုင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."