အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆) အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူးလား

လျူဟိုင် တွေးတောနေစဉ်အတွင်း အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးရဲ့ အတွင်းရေးမှူးက ဘယ်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးရဲ့ အတွင်းရေးမှူးက တခြားတပ်မဟာရဲ့ တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ပူးတွဲတာဝန်ယူထားတာပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

လျူဟိုင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လျူအာကျူး၏ စက်ဘီးကို ငှားကာ အတွင်းရေးမှူးကို ရှာဖွေရန် အမြန်ထွက်သွားလေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လျူဟိုင်သည် ဆံပင်ဖြူနေသော အတွင်းရေးမှူးအိုကြီး တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူကို မြင်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးအိုကြီးမှာ အနည်းငယ် မသေမချာ ဖြစ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး အသစ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်ပါပဲ... ခင်ဗျားရောက်လာပြီဆိုတော့လည်း အမြန်စကြတာပေါ့..."

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် အတွင်းရေးမှူးအိုကြီးက အကြောင်းစုံကို သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

တင်းကြပ်စွာ တုပ်နှောင်ခံထားရသော ယာဉ်မောင်းကို ကြည့်ရင်း သူသည် လျူအာကျူးထံသို့ ကမန်းကတန်း လျှောက်သွားကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကျူးဇီ မဟုတ်လား... ပြဿနာမရှာဘဲ အတွင်းရေးမှူးချောင်ရဲ့ ယာဉ်မောင်းကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ..."

လျူအာကျူးက အသံဩဩဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... သူက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးရဲ့ ယာဉ်မောင်း ဖြစ်နေလို့လား..."

ထိုမေးခွန်းကြောင့် တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူး၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။ လျူအာကျူး ဤမျှ မောက်မာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် မျက်နှာကို တင်းထားကာ ဆုံးမလိုက်သည်။

"မင်းက အတွင်းရေးမှူးလား... ငါက အတွင်းရေးမှူးလား..."

"အတွင်းရေးမှူး... ကျွန်တော့်နာမည်အပြည့်အစုံက ဘာလဲ..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

"ဟင်..."

တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးမှာ ထိုမေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"မင်း... မင်းနာမည်က... ဒါကို ဘာလို့ မေးနေရတာလဲ..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်နာမည်အပြည့်အစုံကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ဒီမှာ လူကြီးလို လာလုပ်ပြနေတာလား..."

လျူအာကျူးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လျူအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲရေးတော့မည့်ဟန် ပြလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့ထံမှ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားကာ ယာဉ်မောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မေးမယ်... ဟိုမိန်းကလေး ကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိချခံထားရပြီး တင်းကြပ်စွာ တုပ်နှောင်ခံထားရသော ယာဉ်မောင်းသည် သူတို့က သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စခဲ့သည်ဟုဆိုကာ လျူအာကျူးနှင့် ရွာသားများကို မည်သို့ အကွက်ဆင်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေလေသည်။

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဘယ် မိန်းကလေးလဲ..."

ရွာထဲမှ ရန်စမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ဤလူကို အရေးယူ၍မရနိုင်ကြောင်း လျူအာကျူး သိထားလေသည်။ ပြစ်မှုထင်ရှားစေရန်အတွက် သူက တမင်သက်သက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... ငါ မင်းကို တုပ်ထားတာက ဒီရွာကိစ္စလေးတစ်ခုတည်းကြောင့်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား... အတိတ်က မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်စမ်း..."

ယာဉ်မောင်းသည် ခဏတာမျှ အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားသည်။

သို့သော် သူသည် ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်များစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် မည်သည့်ကိစ္စဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် မှတ်မိမနေခဲ့ပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ချက်ချင်းဆိုလိုက်သည်။

"မမှတ်မိဘူးလား... အဟက်... ဟိုမိန်းကလေးကို အဲ့ဒီနေရာဆီ ခေါ်သွားပြီး သေမလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား... မင်းက တော်တော်လေး အပြစ်ကင်းတဲ့ပုံ ဖမ်းနေတာပဲနော်..."

ထိုစကားလုံးများကို ကြားသောအခါ ယာဉ်မောင်း၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။

ထိုသူမှာ သူ၏ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းကာ အတူအိပ်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပင် ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယာဉ်မောင်းသည် ထိုမိန်းကလေးအား ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် လှည့်စားခဲ့ရာ သွေးလွန်မှုပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ဆေးရုံတွင် အသက်သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယာဉ်မောင်းမှာ အမှိုက်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိန်းကလေးက ဖွင့်ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို လွှတ်ကာ သူမ၏ မိသားစုကို သတိပေးစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုကိစ္စကို ပြီးပြတ်စေခဲ့သည်။

ဤကိစ္စက နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီလော။

ယာဉ်မောင်းမှာ ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို ပြသလာသည်။

လျူအာကျူးက သူ့ကို စစ်ကြောမေးမြန်းလျှင်တောင်မှ ယာဉ်မောင်း၏ လုပ်ရပ်မှာ ရန်ပွဲတစ်ခုထက် မပိုနိုင်ဘဲ ဆုံးမစကားပြောရုံဖြင့် ပြီးပြတ်သွားနိုင်သည်ဟု အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူက ယခင်က ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ယခုမူ လျူအာကျူး၏ စကားများကို ကြားပြီး ယာဉ်မောင်း၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"လျူအာကျူး... မင်းက ဘယ်မိန်းကလေးအကြောင်း ပြောနေတာလဲ... သေသေချာချာ ရှင်းပြစမ်းပါ..."

"ကျွန်တော် ပြောရမလား... ကောင်းပြီလေ..."

လျူအာကျူးသည် ယာဉ်မောင်းကို ခြိမ်းခြောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် အတွင်းရေးမှူးဆီ တရားဝင် တိုင်ကြားသလို ဖြစ်သွားပြီး မင်းကတော့ သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူခံရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းဘာသာ ဝန်ခံမယ်ဆိုရင်တော့ အညံ့ခံတာလို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး ဥပဒေအရ ပြစ်ဒဏ်သက်သာခွင့် ရနိုင်တယ်... ဒီသဘောတရားကို မင်း နားလည်သင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ယာဉ်မောင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်နေပြီး အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းမာချင်နေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါက ဒီကိစ္စကို ပြောရဲမှတော့ ငါ့ဆီမှာ သေချာပေါက် သက်သေရှိလို့ပေါ့... သက်သေတွေကို မင်းမျက်နှာပေါ် ပစ်ပေါက်လိုက်ရတဲ့အထိ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့..."

ဤစကားတစ်ခွန်းကပင် ယာဉ်မောင်းကို အကြောက်လွန်သွားစေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးတွင် သက်သေတကယ်ရှိမရှိကို ယာဉ်မောင်းက မသိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် အပြစ်ရှိနေပြီး အားနည်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသောကြောင့် အလိုအလျောက်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက ပြစ်ဒဏ်သက်သာစေမည်ဟု သူတကယ်ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မိန်းကလေးအား အနိုင်ကျင့်ခဲ့ခြင်းနှင့် သူမ၏ မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်ရန် လူမိုက်များ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းတို့ကို ဝန်ခံလိုက်လေတော့သည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကို အရှက်မဲ့လွန်းလှပေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူပင်လျှင် အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ယာဉ်မောင်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

ယာဉ်မောင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ အတွင်းရေးမှူးက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်မည့်ပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီလော။

တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးသည်လည်း ယာဉ်မောင်းက ထိုသို့လုပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သနားညှာတာပေးရန် ရဲဝံ့စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ... ဘယ်သူက အမှားနဲ့ ကင်းနိုင်မှာလဲ... အတွင်းရေးမှူး... အရမ်းကြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့..."

တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးက ဤမျှမျက်နှာချိုသွေးကာ ဤကိစ္စကိုပင် ဆင်ခြေပေးလိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူး မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ခင်ဗျားရဲ့ သားကရော ဒီလိုမျိုးပဲလား... ခင်ဗျားရဲ့ သမီးသာ ဒီလိုကြုံရရင် ခင်ဗျား ဒီလောက် သဘောထားကြီးနိုင်ပါ့မလား..."

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုများ ပြောလိုက်တာလဲ..."

တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးက ဒေါသတကြီး ပြောလာသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်သော်လည်း ဤကိစ္စက ယာဉ်မောင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ မြင်သိနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ယာဉ်မောင်းကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုအသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကို မင်းက ဘာလို့ ပြောနေရတာလဲ... ဒါကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ... ငါပြောနေတာက မင်း အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး... ဪ မဟုတ်ဘူး... အမျိုးသမီးလို့ ပြောရမှာပေါ့... သူမက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဆီကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... မင်းကတော့ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေတာပဲ... အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ရမှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား..."

ဤစကားများကိုလည်း ယာဉ်မောင်းအား လှည့်စားရန် လျူအာကျူးက လုပ်ကြံပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤယာဉ်မောင်းမှာ အလွန်ယုတ်မာပြီး အရှက်မဲ့သူဖြစ်ရာ အမျိုးသမီးအချို့အပေါ် အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ဖူးမည်မှာ သေချာသည်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ်ပင် ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် ယာဉ်မောင်းမှာ ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူရော်သွားလေသည်။

"မင်း... မင်း အာလူးမဖုတ်နဲ့..."

"မင်းက ငါ့ကို သက်သေတွေ တကယ် ထုတ်ပြစေချင်နေတာပဲ... မင်းကို လက်စားချေဖို့ သူမက သေရမှာကိုတောင် မကြောက်ဘူးဆိုတော့ မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သက်သေတချို့ ချန်မထားခဲ့ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား..."

လျူအာကျူးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းမှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းလေတော့သည်။

"ငါ မလုပ်ဘူး... ငါ သူမကို မသတ်ခဲ့ဘူး... သူမဟာသူ မြစ်ထဲခုန်ချသွားတာလေ... အဲ့ဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါက အရက်မူးနေရုံတင်ပါ... ငါ့ကားပေါ်တက်ဖို့ သူမကို ဘယ်သူက အဲ့ဒီလောက် အတ္တကြီးခိုင်းလို့လဲ... သူမက ငါ့ကားပေါ်တော့ တက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ အတူမအိပ်ဘူးလေ... အဲ့ဒါကြောင့် ငါ သူမကို ပါးနှစ်ချက်လောက် ရိုက်လိုက်ရုံပါပဲ..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

ကဲ... မုဒိမ်းမှုစွဲချက်ကတော့ ယခုအခါ သေချာသွားခဲ့လေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူး ကျေနပ်သွားလေသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူအား ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာကို တမင်သက်သက် ဖြတ်ရိုက်ချင်တဲ့ သဘောမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးကို ခင်ဗျားဘေးမှာ ထားတာက ကောင်းကျိုးတစ်ခုခုများ ဖြစ်လာနိုင်လို့လား..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု အတွင်းရေးမှူး ချောင်ကော်ဖူ ယခင်က တကယ် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ယခုမှသာ ဤကောင်လေးက သူ့ကို ကူညီနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်မနေဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ယာဉ်မောင်းကို ဒေါသတကြီး စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကောင်... မင်းက တကယ့်ကို ဘယ်လိုယုတ်မာမှုမျိုးကိုမဆို လုပ်နိုင်တာပဲ... အားလုံးပဲ... ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို အကြောင်းကြားပြီး သူ့ကို လာဖမ်းခိုင်းဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးကြပါဦး..."

လျူဟိုင်က အလျင်စလို ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် လျူအာကျူးက သူ့ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူးအား ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားပဲ သွားလိုက်ပါ..."

တပ်မဟာအတွင်းရေးမှူး၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ စကားကောင်း အနည်းငယ် ပြောလိုက်ခြင်းက ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လျူအာကျူးက သူ့ကို ရဲသွားခေါ်ခိုင်းသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီကို... မင်းက..."

"ခင်ဗျားက အားအင်အပြည့် ရှိနေတုန်းလို့ ကျွန်တော် ထင်တာပဲ... ဒါမှမဟုတ် အတွင်းရေးမှူးချောင်အတွက် ခင်ဗျား အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူးလား... အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ပြောတာတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့..."

လျူအာကျူးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။