အခန်း ၂၇၀
Vol. 27 Ch. 270
အခန်း (၂၇၀) အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကယ်တင်ခြင်းနည်းလမ်း
ဟူဝေးနှင့် ယွိီလော်ချာတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟူဝေး၏ လက်ထဲမှ 'ကျားခေါင်းဓားမကြီး' မှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။
ဓားခုတ်ချက်တိုင်းတွင် 'အမတမဟာမိတ်အဖွဲ့' ၏ မှော်လက်နက်အထောက်အပံ့ဖြင့် စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းထားသဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့၏ မည်သည့်အစီအရင်၊ မည်သည့်စွမ်းအားကိုမဆို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ယွီလော်ချာသည် ကျင့်ကြံအဆင့် နက်ရှိုင်းသူဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ 'ကိုးကွက်ကောင်းကင်မြေခွေးဝင်္ကပါ' သည် မိစ္ဆာအပေါင်းတို့၏ စုပေါင်းအင်အားကို လိုအပ်သည်။
ယခုကဲ့သို့ အကြောင်းမဲ့ အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်လာသည့် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့သည်။
အစီအရင်၏ အလင်းအကာအကွယ်ပေါ်၌ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့လာသည်။ ကျင့်ကြံအဆင့် နိမ့်ကျသော မြေခွေးမိစ္ဆာအချို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ သွေးများပင် စီးကျလာ၏။
ယွီလော်ချာသည် သူမ၏ အမြီးကိုးချောင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း အစွမ်းကုန် တောင့်ခံထားသည်။ ဟူဝေးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်ကို ပို၍ မြှင့်တင်လိုက်သည်။
"ယွီလော်ချာ... မရုန်းကန်နဲ့တော့၊ ဒီနေ့...မင်းရဲ့ ဒီချင်းချိုးတောင်က ငါ ကောင်းကင်အရှင်ထံ ဆက်သဖို့ ပထမဆုံး ယဇ်ကောင်ပဲ"
အခြေအနေများ အခက်အခဲကြုံလာသည့် ထိုအရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်လေးမှာပင် ၊ မြူဆိပ်တောင်ကြားဘက်မှ သင်းပျံ့သော မွှေးရနံ့တစ်ခု ရုတ်တရက် လွင့်ပျံ့လာခဲ့သည်။ ထိုရနံ့နှင့်အတူ ၊ အေးစက်စူးရှသော ပြစ်တင်သံတစ်သံက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
" အမတ မဟာမိတ်အဖွဲ့က အမှိုက်တွေ....မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာ ခုလို မောက်မာရဲတယ်ပေါ့"
စကားဆုံးသည်နှင့် စိမ်းပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု လေပေါ်တွင် လွင့်မျောကာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူမှာ စူးဝမ်ချင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏လက်ထဲတွင် လက်နက်မပါရှိဘဲ သေးငယ်လှပသော ခရမ်းရွှေရောင် အမွှေးတိုင်ဖိုလေးတစ်ခုကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အမွှေးတိုင်ဖို၏ အဖုံးပွင့်သွားသည်နှင့် အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ပုံပေါက်သော မီးခိုးအမျှင်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၊ လေနှင့်အတူ အမတ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကျင့်ကြံသူများရှိရာသို့ တိကျစွာ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်အထိ အမတ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူတို့သည် လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လျက် မှော်လက်နက်များကို အသုံးပြုကာ ချင်းချိုးမြေခွေးမိစ္ဆာများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ရွှံ့နွံထဲ ကျွံဝင်သွားသကဲ့သို့ လည်ပတ်မှုနှုန်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အဆပေါင်းများစွာ နှေးကွေးသွားသည်။
သူတို့၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ဖြစ်တည်လာမည့် ဓားစွမ်းအင်မှာလည်း "ဖူး" ဟူသောအသံနှင့်အတူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ကာကွယ်ရေး မှော်ကြေးမုံများမှာလည်း အလင်းရောင်မှေးမှိန်သွားကာ ပြိုင်ဘက်၏ အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေကုန်၏။
"အဆိပ်ပဲ...ဒီမီးခိုးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်တွေပါနေတယ်"
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။
စစ်မြေပြင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုနှေးကွေးခြင်းမှာ သေခြင်းတရားနှင့် တူညီသည်။ အခွင့်အရေးကို လွတ်မခံသော ချင်းချိုးမိစ္ဆာများက ချက်ချင်းဆိုသလို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ အခြေအနေမှာ တစ်ကျော့ပြန်၍ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
" ဝေါင်း...."
" မြေခွေးမလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာ အောက်တန်းကျလိုက်တာ.... မင်းတို့ရဲ့ ဝက်ဝံအိုကြီး ငါကိုယ်တိုင် လာပြီး မင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်မယ်"
စူးဝမ်ချင်း၏ အလစ်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဟူဝေးတစ်ယောက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန်တွင် တောင်ကုန်းများကြားမှ မိုးမြေတစ်ခွင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တောင်ကုန်းတစ်ခုလို ကြီးမားသော ရှုံးပါး၏ ပုံရိပ်သည် ဇာတ်လိုက်မင်းသားကြီး သဖွယ် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်လာလေ၏။ သူ၏နောက်တွင်မူ ၊ ဓားကို ကိုင်စွဲလျက် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေသော ယဲ့လင်ရွှမ်း၊ ထို့အပြင် လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒေါသတကြီး လိုက်ပါလာကြသော မိစ္ဆာတပ်ဖွဲ့ဝင် ရာကျော်တို့မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။
ထိုသူတို့မှာ ကျားဧကရာဇ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ယဲ့လင်ရွှမ်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အသိအမှတ်ပြုကာ စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ပူးပေါင်းလာခဲ့ကြသော ဟေးဖုန်းတောင်ကုန်း၏ လက်ရွေးစင် တိုက်စစ်တပ်ဖွဲ့ကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ဤတပ်ဖွဲ့သစ်ကြီးသည် ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကဲ့သို့ ကျားမိစ္ဆာ တပ်မတော်ကြီးနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
ရှုံးပါးသည် ရှေ့ဆုံးမှ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဦးဆောင်လျက် လက်ထဲရှိ ဧရာမကျောက်လက်နက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လေပြင်းများပင် ရိုက်ခတ်သွားသယောင် ရှိသည်။
ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော ကျားမိစ္ဆာ တပ်မှူးတစ်ဦးမှာမူ ရှုံးပါး၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် လူရောဓားပါ တစ်စစီဖြစ်သွားရရှာသည်။
ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်လာသည့် အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ကျားမိစ္ဆာ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လဲပြိုလျက် ရှုပ်ထွေးသွားလေတော့၏။
တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ..အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲ"
မိမိ၏ တပ်မတော်ကြီး ပြိုကွဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟူဝေးတစ်ယောက် အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် ယွီလော်ချာကို အတင်းအကျပ် ဆုတ်ခွာသွားစေပြီးနောက်၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ရူးသွပ်ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ပုံပျက်ပန်းပျက် အော်ဟစ်နေသော မျက်နှာပေါင်းများစွာကို ထွင်းထားသည့် 'အလံငယ်' တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအလံမည်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော နာကြည်းချက် အငွေ့အသက်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဆယ်ဒီဂရီအထိ ကျဆင်းသွားပြီး ရေခဲပြင်အလား အေးစက်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"ဒါ... ဒါက 'ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ'ပဲ"
ယွီလော်ချာ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်ပင် မရှိတော့ဘဲ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူမ ဤမိစ္ဆာပစ္စည်းကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိသည်။
၎င်းမှာ အမတ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်ရှိဝိညာဉ် မြောက်မြားစွာကို အသုံးပြု၍ ပုံဖော်ထားသည့် ဤမှော်လက်နက်မျိုးသည် ဟူဝေး၏လက်ထဲတွင် မည်သို့ရောက်ရှိနေသည်ကို သူမ ရင်တုန်စွာဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။
ဟူဝေးက အလံကို ကိုင်မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။
"ယွီလော်ချာ...ဒါက ကောင်းကင်အရှင် ကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ချီးမြှင့်ထားတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရတနာပဲ....ဒီလက်နက်ရဲ့ အရှိန်အဝါရှေ့မှာတော့ မင်းတို့လို အောက်တန်းကျတဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ငါ့အတွက် အသုံးတော်ခံရဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်...အကုန်လုံး ငါ့ကို အညံ့ခံကြစမ်း"
သူသည် အလံကို လေထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဝူး—— အား——"
ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော သရဲတစ္ဆေတို့၏ ငိုကြွေးဟိန်းဟောက်သံများက ကောင်းကင်ယံကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အရေအတွက်အားဖြင့် ထောင်သောင်းမကသော ဝိညာဉ်များမှာ အလံထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသည်။
မီးခိုးရောင်နှင့် အမည်းရောင် ရောနှောနေသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုဝိညာဉ်အုပ်ကြီးသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ထိုအရှိန်အဝါ၏ ဒဏ်ကို ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသူများမှာ လူမျိုးစုငယ်များမှ မိစ္ဆာများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခေါင်းထဲတွင် စူးရှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများမှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာသည်။
ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခုက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဆွဲနှုတ်ယူသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ တိုက်ခိုက်နေသော သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ရှုံးပါးကဲ့သို့ ခွန်အားကြီးမားသော မိစ္ဆာပင်လျှင် ဤဝိညာဉ်ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ခေါင်းမူးနောက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲမှ လက်နက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းသည့်အရှိန်မှာလည်း နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။
စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်သံများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နားထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်လာသော ဆိုးရွားလွန်းသည့် မိစ္ဆာငိုညည်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ရှောင်ရှန်းသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ၊ မူလက 'လူစွမ်းကောင်းသုံးယောက် လွီပုကို ဝိုင်းတိုက်သည့်' ပုံစံမျိုးဖြင့် ဇာတ်လမ်းကောင်းကို စိတ်ဝင်တစား ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု ပေါ်ပေါက်လာသော ဆူညံသံများကြောင့် သူ၏ခေါင်းမှာ တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲလာရသည်။
"အရမ်း စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ... ပွဲတောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြည့်ခွင့်မပေးဘူးလား"
သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ၊ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ လှိုက်တက်လာသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုပ်ယူထားပြီး အစာမကြေသေးသော 'မိစ္ဆာဘိုးဘေး' နှင့်သက်ဆိုင်သည့် တာအိုစည်းချက်များသည် အမြီးကို အနင်းခံလိုက်ရသည့် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း အမွေးများ ထောင်ထလာသည်။
၎င်းသည် 'ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ' ပေါ်မှ ရှုပ်ထွေးညစ်ညမ်းသော အငွေ့အသက်များကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးပုံရသည်။ သန့်စင်ပြီး ရှေးကျလွန်းသော၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုသည် ရှောင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နိုးထလာကာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်မပေးတော့ဘဲ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
ရှောင်ရှန်းသည် သူ၏ခြေဖျားလက်ဖျားများမှတစ်ဆင့် ညာဘက်လက်ဖဝါးဆီသို့ စီးဆင်းလာသော ပူနွေးသည့် စွမ်းအားစီးကြောင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ဖဝါးမှာ ယားယံလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရိုက်ချလိုက်ချင်သည့် အလိုအလျောက် သိစိတ်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်၍ အဝေးရှိ ဟူဝေးဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပစ်ရိုက်လိုက်သည်။
"ဖြန်း!"
ကောင်းကင်ပြိုမတတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပေါက်ကွဲသံမျိုးလည်း မရှိ၊ အရောင်အသွေး စုံလင်သော မှော်အလင်းတန်းများလည်း မပါဝင်ချေ။ သို့သော် တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံကြီး တစ်ချက်သာ ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားသည်။
လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်၊ သန့်စင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဧရာမလက်ဝါးရာကြီးတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုလက်ဝါးရာသည် မီတာရာချီဝေးကွာသော အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားပြီး၊ ဘယ်ညာမလွဲဘဲ တိကျပြတ်သားစွာပင် ထိုမောက်မာလွန်းသော 'ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံ' ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။
နာကြည်းချက်တို့ဖြင့် ဝိညာဉ်များကို ဝါးမြိုနေခဲ့သော ထိုဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကြီးသည် ရွှေရောင်လက်ဝါးရာနှင့် ထိတွေ့သွားသည့်အခိုက်တွင် ၊ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားသော ဆီးနှင်းခဲများအလား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
အလံပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော နာကြည်း ဝိညာဉ်များမှာ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို အရည်ပျော်ကာ စင်ကြယ်သန့်စင်သွားသည်။
ထိုအမည်းရောင်အလံကြီးမှာလည်း တစ်လက်မချင်း ကွဲအက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပြာမှုန်များအဖြစ် လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
" သွေးအန်သံ——"
အလံနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်သွယ်ထားသော ဟူဝေးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား သွေးတစ်လုပ်စာ အန်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ပမာ နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ကျရောက်ကာ နေရာမှာတင် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့သည်။
စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော မိစ္ဆာများ၊ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသည့် အမတ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများ ၊ လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဤအရာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သူထံသို့ အကြည့်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ရှောင်ရှန်းသည် ထိုကျောက်တုံးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ညာဘက်လက်ကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ရွံရှာသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေ၏။
ထိုဟန်ပန်မှာ သူသည် ယခုလေးတင် ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာလက်နက်တစ်ခုကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်သတ်လိုက်သည့်အတိုင်းပင်။
သူသည် အနည်းငယ် နီရဲနေသော ကိုယ့်လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်၏။
"လက်တောင် ကျင်သွားတာပဲ... တကယ်ကို ကံဆိုးတဲ့နေ့ပဲ..."