အခန်း ၂၇၄

အခန်း (၂၇၄) - ကောင်းကင်အရှင် ရောက်လာတာလား .... သူ့ကို နံပါတ်ပေးပြီး အရင်စောင့်ခိုင်းလိုက်

“အကင်ဆိုင်အတွက် သတ်”

ရှုံ့ပါး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် လေထုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး ယမ်းပုံကို မီးရှို့လိုက်သလိုပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၊သားရဲတစ်သောင်းတောင်တွင် မိစ္ဆာ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များ၏ အော်ဟစ်တိုက်ခိုက်သံများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကြီးသည် အစီအရင်များ မရှိတော့သည့် တောင်ပေါ်သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးတတ်ကာ ထိုးစစ်ဆင်ကြလေတော့သည်။

လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများ၊ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ၏ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် အသွေးအသားများ ပြဲစုတ်သွားသည့် အသံတို့မှာ သွေးသံရဲရဲ တိုက်ပွဲ၏ တေးသွားတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တိုက်ပွဲသည် အစကတည်းက အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားလျက်ရှိသည်။

“ဟူပါ့ထျန်း”

ယွီလော့ချာ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လွန်းသည်။ သူမ၏ မြေခွေးအမြီးကိုးချောင်းကို နောက်ကျောတွင် ဖြန့်ကားလျက်၊ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများနှင့်အတူ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ခန့်ညားသော အရိပ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားသည်။

ကျားဧကရာဇ် ဟူပါ့ထျန်းကလည်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ရွှေအိုရောင်မျက်ဝန်းတစ်စုံ၌ အမျက်ဒေါသများ တောက်လောင်နေပြီး ၊ သူသည် ရှောင်ဖယ်ခြင်းမရှိ လက်သီးဆုပ်လျက် ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအားများနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦး ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ရိုက်ခတ်မှုသည် အနီးနားရှိ ကျားမိစ္ဆာများကို အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

တောင်စောင်းတွင် ယဲ့လင်ရွှမ်း၏ ဓားအလင်းမှာ လမင်းပမာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ရှုံ့ပါး၏ ကျောက်လက်နက်ကြီးနှင့် အကောင်းဆုံး တွဲဖက်တိုက်ခိုက်နေ၏။ သူတို့သည် အမတ မဟာမိတ်မှ အကြီးအကဲများနှင့် အပြင်းအထန် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လျက် ရှိသည်။

အမတ မဟာမိတ်မှ အကြီးအကဲများ၏ မှော်အတတ်များသည် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ပါးနပ်သော်လည်း ၊ ယဲ့လင်ရွှမ်း၏ ဓားအတတ်မှာ ဖြောင့်မတ်ကာ ခိုင်မာသည်။ ရှုံ့ပါးသည် ခွန်အားကိုသာ အဓိကထားပြီး ဝင်လာသမျှကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ရိုက်ချနေသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အတော်လေး အခက်တွေ့နေကြသည်။

တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သို့သော် တစ်နေရာတွင်မူ ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်ရှန်းသည် သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ၊ မြေခွေးနှင့် ဝက်ဝံမျိုးနွယ်စုတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော “ ငါးဆားနယ် အစောင့်တပ်” ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲအနားသတ်တွင် လှည့်လည်နေ၏။

သူတို့သည် ရှေ့တန်းကို တတ်ကာ သည်းကြီးမည်းကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၊ တိုက်ပွဲကြောင့် မေ့မြောနေသူများ သို့မဟုတ် တစ်ကောင်တည်း ကျန်နေသည့် ကျားမိစ္ဆာများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားလေ့ရှိသည်။

“မြန်မြန်... ဟိုကောင်၊ ငွေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့ကောင်...”

ရှောင်ရှန်းသည်။ သူ့လက်ထဲက သံချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဝက်ဝံမိစ္ဆာများက ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ ထိုကျားမိစ္ဆာကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သံချပ်ကာကို လျင်မြန်စွာ ချွတ်ယူလိုက်သည်။

“သေချာလုပ်...သံချပ်ကာကို မပျက်စီးစေနဲ့၊ ဒါတွေက ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ် ‘ လုပ်ငန်းပိုင်ပစ္စည်း’ ပဲ”

ရှောင်ရှန်းတစ်ယောက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အပြည့်ဖြင့် နေရာတွင် ရပ်နေရင်း အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ သိုလှောင်အိတ်၊ အဲဒါလည်း ယူလိုက်၊ ‘အုပ်စုပိုင်ပစ္စည်း’ ထဲ ထည့်ထား”

မြေခွေးမိစ္ဆာ တစ်ကောင်၏ အပြုအမူသည် နှေးကွေးပြီး သံချပ်ကာပေါ်တွင် ခြစ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရာ ၊ ရှောင်ရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ ဆူပူလေ၏။

“အေ... ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ၊ ကျွမ်းကျင်မှုရှိအောင် လုပ်စမ်း...ဒါက ပိုင်ဆိုင်မှု ခွဲထုတ်ခြင်းပဲ...ရန်သူရဲ့ စစ်အင်အားကို လျှော့ချတာ၊ နားလည်လား... နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့ သေသပ်အောင်လုပ် ၊ ဒါတွေက နောက်ဆုံးနှစ် အမြတ်ဝေစုထဲ ရောက်မှာ နားလည်လား”

အနီးနားတွင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ခိုက်နေသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ ဗလာကျင်းလို့နေသည်။

‘ ငါတို့ ဒီမှာ အသက်ပေးတိုက်နေတာ၊ သူဌေးကတော့... အမှိုက်လိုက်ကောက်နေသတဲ့လား’

သို့သော် ဤထူးဆန်းသည့် လုပ်ရပ်က ထူးခြားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ ကျားမိစ္ဆာများသည် မိမိတို့၏ ညီနောင်အချို့မှာ “အကုန်အစင် လုယက်ခံလိုက်ရ” သည်ကို မြင်ပြီး အရှက်ရနေမိသည်။ ဤခံစားချက်သည် အသတ်ခံရသည်ထက် ပိုပြီး လူကို စိတ်ဓာတ်ကျစေမိသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကျားဧကရာဇ် ဟူပါ့ထျန်းမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာ၏။ ယွီလော့ချာ၏ စွမ်းအားမှာ သူနှင့်မတိမ်းမယိမ်း ရှိနေပြီး ယခုတိုက်ပွဲတွင် အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားတော့ပေ။ အောက်ခြေရှိ စစ်ပွဲမှာလည်း အခြေအနေမကောင်းဘဲ အဆုံးသတ်သို့ ဦးတည်နေ၏။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ”

သူသည် ယွီလော့ချာကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်နေသည့် ကျားတပ်ဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများမှာ နီရဲတတ်လာသည်။

‘ရှုံးပြီလား.... ငါ ဟူပါ့ထျန်းက ရှုံးမှာတဲ့လား...’

‘မဖြစ်နိုင်ဘူး...လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး’

“ဒါ မင်းတို့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလို့ပဲ”

ကျားဧကရာဇ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လျှာကို ကိုက်ဖြတ်ကာ သွေးစက်များကို လေထဲသို့ ပက်ဖြန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်သင်္ကေတ တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ကာ ထူးဆန်းသော အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သွေးစက်များသည် လေထဲတွင် သွေးအစီအရင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို စုပ်ယူလေတော့သည်။

“ငါ့သွေးကို အကူပစ္စည်းအဖြစ်၊ သားရဲအားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ယဇ်အဖြစ် အသုံးပြုလျက်”

“ ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆန္ဒ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်”

သူ၏ အသံမှာ ရူးသွပ်သော ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ၊ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပြောင်းလဲလာ၏။

ယခင်က မိစ္ဆာစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သားရဲတစ်သောင်းတောင်၏ မိုးကောင်းကင်ထက်တွင် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထူထဲပြီး မှောင်မိုက်သော မိုးတိမ်များသည် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားကာ အဆုံးတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော မှုန်ဝါးဝါး လူသားမျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ထိုမျက်နှာတွင် မျက်လုံးနေရာမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုမျက်နှာ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်နိုင်သော ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု သက်ဆင်းလာကာ တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဤဖိအားအောက်တွင် မိစ္ဆာ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်စေ၊ ကျားမိစ္ဆာများပင် ဖြစ်စေ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အားနည်းသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ကျသွားပြီး သွေးများပင် အန်ထွက်လာ၏။

ယွီလော့ချာနှင့် ရှုံ့ပါးတို့ပင်လျှင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ ထိုမျက်နှာကြီးမှာ အမတ မဟာမိတ်၏ အရှင်သခင်၊ ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆန္ဒကို ပုံဖော်ထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ပြီးဆုံးသွားပြီ...”

ကျားဧကရာဇ်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ့ရှေ့မှာ မင်းတို့အားလုံးက ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ”

သို့သော် ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင်၊ ရှောင်ရှန်းတစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤဖိအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ၊ သို့သော် သူ ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်စေသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိ၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပိုင်စိုးပိုင်နက် လုပ်နေခြင်းပင်။

သူ လုံးဝ မကျေနပ်ပေ။

သူသည် အဖေဖြစ်သူမှ ပေးလိုက်သည့် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လော်စပီကာကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ရှိ ဧရာမမျက်နှာကြီးကို ချိန်ရွယ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဟေးး”

ရှောင်ရှန်း၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ စုပြုံကျရောက်လာသည်။

ရှောင်ရှန်းသည် လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တရားဝင် စာတမ်းတစ်ခုကို ဖတ်ပြနေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“’လူ့လောက’ နှင့် ‘မိစ္ဆာနယ်မြေ’ ကြားက ပဋိပက္ခအရေးမှာ အထက်ဘုံက အမတတွေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းက ‘လူ့လောကနှင့် မိစ္ဆာနယ်မြေ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေး အခြေခံမူ’ နဲ့ ‘ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများ နယ်မြေကျော်လွန်၍ အာဏာမသုံးရ’ ဆိုတဲ့ ဖြည့်စွက်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၃၊ အပိုဒ် ၇ ကို ပြင်းထန်စွာ ချိုးဖောက်နေတယ်”

“မင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ”

“အခု၊ ငါက ‘သုံးလောက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး တရားရုံး’ ကို ကိုယ်စားပြုပြီး မင်းကို ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးတယ်... မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို အထောက်အထားအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားပြီး ငါတို့ရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေပါ...မဟုတ်ရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကို ကိုယ့်ဟာကို ခံယူရလိမ့်မယ်”

သူ၏ ရူးရူးမိုက်မိုက်ပြောဆိုချက်မှာ အတော်လေး အာဏာရှင်ဆန်လွန်းပေသည်။ သို့သော် ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ သူပြောလိုက်သည့် စကားအတိုင်း ၊ သူ၏ လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားလေးသည် ထိန်လင်းတောက်ပလာ၏။

ဤသည်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ၏ စကားကို နားလည်ပြီး ထောက်ခံနေသကဲ့သို့ပင်။

မမြင်ရသော တွန်းကန်မှုတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းကင်အရှင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ခရက်...

ကောင်းကင်အရှင်၏ ကြီးမားသော ပုံရိပ်မှာ လိုင်းမကောင်းသည့် ရုပ်မြင်သံကြားကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ရှောင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ရှောင်ကျန့်၏ ချီးကျူးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ကောင်းတယ်၊ ငါ နတ်ဘုရားအတုအယောင်တွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ...ဒီလို လူတွေကို တန်ပြန်ဖို့ဆိုရင် သူတို့ထက် ပိုပြီး ‘တရားဝင်’ ဖြစ်ရမယ်၊ စည်းကမ်းနဲ့ ဖိနှိပ်ရမယ်”

ကောင်းကင်ယံရှိ မျက်နှာကြီး၏ ဗလာကျင်းနေသော မျက်လုံးထဲ၌ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ သူ၏ အမျက်ဒေါသ နှင့် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော စိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြသလာပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လူသားဧကရာဇ်မျိုးဆက်... ဘာကြောင့်လဲ.. ဒီနယ်မြေရဲ့ ဥပဒေက... မဖြစ်နိုင်ဘူး”

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကမ္ဘာ့ဥပဒေများ၏ ပြင်းထန်သော တွန်းကန်မှုကြောင့် ထိုမျက်နှာကြီးမှာ စကားမဆုံးခင် “ဘုန်း” ခနဲ ပေါက်ကွဲသွားကာ အလင်းရောင်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

“သွေးအန်သံ—!”

ဆင့်ခေါ်သူ ကျားဧကရာဇ်မှာ ပြင်းထန်သော တန်ပြန်တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သွေးများ အန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားကာ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။