အခန်း ၁၀

အခန်း (၁၀) အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်၏ ခန်းမဆောင်ခွဲ... မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအို၏ ပေကျင်းအော်ပရာ မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်း

အဝေးရှိ မြို့တော်ဝန်စံအိမ်၏ အထက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံတွင်...

လင်ရှီးမြို့မြို့တော်ဝန်သည် ပြိုကျပျက်စီးသွားသော လီအိမ်တော်ကို ငေးကြည့်ရင်း တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်၏။

"လေဟာနယ်ချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူလို့ မပြောရဘူး... ငါ ဝင်မစွက်ဖက်မိတာ ကံကောင်းလို့ပဲ..."

"အခုကစပြီး... လင်ရှီးမြို့က ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ... ဟူး..."

"ပြဿနာတွေ ထပ်ပေါ်မလာဖို့ ငါ မျှော်လင့်မိတယ်..."

လီမိသားစုကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လင်းရှောင်တို့အဖွဲ့သည် မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာကာ နတ်ဆိုးသားရဲ တောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

နတ်ဆိုးသားရဲတောအုပ်၏ အစွန်အဖျားတွင်...

အာဒီနိုစ့်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လင်းရှောင်တို့သည် အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်၏ ခန်းမဆောင်ခွဲရှိရာ ဝါးတော အထက်သို့ လျှင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့၏ရှေ့ရှိ ဝါးတောသည် အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်၏ဝင်္ကပါဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

"သခင်... ဒီနေရာမှာ ပဉ္စမအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက်ပိုမြင့်တဲ့ ဖုံးကွယ်ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားတာဖြစ်မယ်..."

သူ၏နံဘေးရှိ အာဒီနိုစ့်က သတိပေးလိုက်၏။

"မင်းမှာ အထဲဝင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိလား..."

လင်းရှောင်က မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် အာဒီနိုစ့်နှင့်သွမ်ခုန်းကို မေးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်... ဒီငယ်သားက လူသတ်ဖို့ပဲသိပြီး ဝင်္ကပါတွေကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးရမလဲ ဆိုတာကို နားမလည်ပါဘူး..."

အာဒီနိုစ့်က ပြောဆိုသည်။

လင်းရှောင်က သွမ်ခုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သွမ်ခုန်းသည်လည်း ခေါင်းခါယမ်းပြီး ဂရုမစိုက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါက လူတွေကို ခုတ်ပိုင်းဖို့ပဲ သိတာ..."

လင်းရှောင် ဆွံ့အသွားသည်။

"..."

"သခင်လေး... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဘယ်လို ဝင်္ကပါပဲဖြစ်ဖြစ်... ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်မယ်... ကျွန်တော့်ကို လှုပ်ရှားခိုင်းမလား..."

သွမ်ခုန်းသည် သူ၏ခါးရှိ ဓားကိုကိုင်ကာ စမ်းသပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

"တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး... လုပ်လိုက်တော့...နည်းနည်းတော့ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလုပ်... အကုန်လုံးကို သတ်မပစ်လိုက်နဲ့ဦး..."

လင်းရှောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သွမ်ခုန်းက ခါးမှဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူရောင် ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ရပ်သည် ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

သွမ်ခုန်းသည် ဓားကို ရှေ့သို့ လျှင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ဧရာမ အဖြူရောင် ဓားချီတစ်လှိုင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဓားချီသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး လမ်းတလျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ချီလှိုင်းလုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ပဉ္စမအဆင့် ဖုံးကွယ်ဝင်္ကပါသည် အောင်မြင်စွာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ဝါးတောအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ခန်းမဆောင်ကဲ့သို့ အဆောက်အအုံများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ... ငါတို့ရဲ့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်မှာ ပြဿနာလာရှာရဲတယ်ပေါ့..."

"မြန်မြန်... သူတို့ကို သတ်... သူတို့က သေချင်နေတာ သေချာတယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အများအပြားသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ဓားများကိုမြှောက်ကာ လင်းရှောင်တို့အဖွဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလှမ်းရသေးမီ အာဒီနိုစ့်၏ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများမှ ရစ်ပတ်ခြင်းကိုခံရပြီး သူတို့၏ခေါင်းများ ပြတ်တောက်သွားပေ၏။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ...

ပြေးဝင်လာမည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် နေရာတွင်ပင် ချက်ချင်းအေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး လင်းရှောင်တို့အဖွဲ့ကို သတိထား၍ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"အားလုံးပဲ... ဒီဥက္ကဋ္ဌက လူနည်းနည်းရှာဖို့ လာတာပါ... မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ သေဖို့အတွက် ရှေ့ထွက်မလာဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ ခန်းမဆောင်သခင်က ဘယ်မှာလဲ... သူ့ကို မေးစရာ မေးခွန်းတချို့ ရှိတယ်..."

လင်းရှောင်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် လင်းရှောင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားဘဲ နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြ၏။

အချိန်တခဏအကြာတွင်...

တံခါးတစ်ချပ်ပွင့်သွားပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လသာဆောင်များအနက် တစ်ခုမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

အနီးအနားရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအို ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်များ ပြသလိုက်ကြသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင် ... ဒီလူတွေက ဌာနချုပ်က ငါတို့ကို ပေးထားတဲ့ ဖုံးကွယ်ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံတင်မကဘူး... ခုဏက ငါတို့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်ရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတချို့ကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်တယ်... သခင်က သူတို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းကာ မောက်မာထောင်လွှားသောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို ငါ မသိပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင် နယ်မြေမှာ ပြဿနာလာရှာရဲတယ်ဆိုတော့... မင်းတို့က သေလမ်းရှာနေတာပဲ..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့ ဒီနေ့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု မပေးရင်... ဘယ်သူမှ ဒီကနေ အသက်ရှင်ရက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအို၏ အရှိန်အဝါသည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။

လေဟာနယ်ချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်၏ အားကောင်းသော ဖိအားသည် လင်းရှောင်တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း သွမ်ခုန်း၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ရှိနေသဖြင့် ဤဖိအားသည် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

"မင်းတို့မှာ ခွန်အားနည်းနည်း ရှိတာပဲ..."

တစ်ဖက်လူများသည် သူ၏ ဖိအားကြောင့် သက်ရောက်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အနည်းငယ်ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

သူ၏အကြည့်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းရှောင်တို့အဖွဲ့ကို အကဲခတ်လိုက်၏။

'အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်... သူက လေဟာနယ်ချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ... သူ့ရဲ့စွမ်းအားက မဆိုး​ဘူး...'

'ဒီတစ်ယောက်က ဓားကျင့်ကြံသူနဲ့ တူတယ်... ထူးဆန်းတယ်... သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်ကို ငါ အာရုံမခံနိုင်ဘူး... သူက အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သိုင်းပညာ နည်းစနစ်တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံထားလို့များလား...'

'အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး... ဟင်... အရှိန်အဝါ တစ်စက်လေးမှ မရှိဘူး... သာမန်လူ တစ်ယောက်လား... မဟုတ်ဘူး... သေမျိုးတစ်ယောက်လား..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအို အကဲခတ်ကြည့်နေစဉ် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ဒေါသမှ တည်ကြည်လေးနက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူတစ်ယောက်သည် သူ့ကဲ့သို့ လေဟာနယ်ချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်လူနှစ်ယောက်ကို သူ ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့အနက်မှ တစ်ယောက်က သက်ရှိစွမ်းအင် တစ်စက်လေးမျှပင် မရှိသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူညီနေပေ၏။ ဤအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် လွဲချော်နေပုံ ရသည်။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ယခင် မောက်မာသောအမူအရာ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားသည်။

"လေးစားအပ်တဲ့ ဧည့်သည်တော်တို့... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုက သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီဥက္ကဋ္ဌက လူတွေကို မော့ကြည့်ပြီး စကားပြောရတာကို မကြိုက်ဘူး... ခင်ဗျားဘာသာ အောက်ဆင်းလာမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က ဖိတ်ခေါ်ရမလား..."

လင်းရှောင်သည် လေထဲတွင် ရှိနေသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင် ... သူတို့ကို ဘာလို့ အဖက်လုပ်နေမှာလဲ... ငါတို့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ အဖွဲ့ဝင် သုံးယောက်အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ သူတို့ကို မြန်မြန် သတ်ပစ်လိုက်ပါ..."

"အမှန်ပဲ ခန်းမဆောင် သခင် ... ခင်ဗျားက လေဟာနယ်ချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်လေ... သူတို့ကို မြန်မြန်သတ်ပစ်လိုက်ပါ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အများအပြားသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုအပေါ် ဖိအားပေးလိုက်ကြ၏။

'သောက်ရေးမပါလိုက်တာ... သူတို့က ငါ့ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖိအားပေးနေကြတာပဲ...'

'အခု... အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ... တကယ်လို့ ငါ မလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင်... အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်မှာ ငါ မျက်နှာပျက်ရတော့မယ်...'

'ငါ ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်တဲ့ လူနှစ်ယောက်က အထူး ကျင့်ကြံနည်းစနစ်တွေကိုပဲ ကျင့်ကြံထားပြီး... သူတို့ရဲ့ မူလနယ်ပယ်တွေက မမြင့်မားဘူးလို့ပဲ ငါ လောင်းကြေးထပ်ရတော့မယ်..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် သူ၏အကြည့် အေးစက်တင်းမာသွားပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ချက်ချင်းစုစည်းကာ တိုက်ခိုက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

"ဟူး... ကြည့်ရတာတော့ ခင်ဗျားကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးဖို့ လိုနေပြီ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုက လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်သည် သူ၏နံဘေးရှိ သွမ်ခုန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"သူ့ကို အသက်ရှင်ရက် အောက်ဆင်းလာအောင် လုပ်လိုက်စမ်း..."

သွမ်ခုန်းသည် ကောင်းပြီဟူသော လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားကာ မြေကမ္ဘာခွဲဖြာခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ဖိအားက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားသည် ရုပ်လုံးပေါ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို မသိမသာ တွန့်လိမ်သွားစေခဲ့သည်။

လေထဲရှိ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြောင့် ချက်ချင်းလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုတ်ကို ပြင်းထန်စွာ အန်ထုတ်လိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အချိန်တခဏကြာမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အားလုံးသည်လည်း ပြန့်ကျဲနေသော ဖိအားကြောင့် သက်ရောက်မှု ရှိသွားပြီး သူတို့၏ရင်ဘတ်များကိုဖိကာ မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေကြသည်။

သွမ်ခုန်းသည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဖိအားကို အလျှင်အမြန် ရုပ်သိမ်းပြီး လင်းရှောင်၏နံဘေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ထစမ်း... ခင်ဗျားကို မေးစရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် ခက်ခက်ခဲခဲအားယူ၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်၏နံဘေးရှိ သွမ်ခုန်းကို ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်၏ရှေ့သို့သွားကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ငါ ခုဏက မျက်စိကန်းခဲ့ပြီး မင်းတို့ကို သေချာဧည့်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး... တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်...မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ပြီးတော့ ငါတို့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်ကိုလာတာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

လင်းရှောင်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က တိမ်တိုက်ကောင်းကင်လေလံရုံရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပဲ... ကျွန်တော့်ကို ဥက္ကဋ္ဌ လင်းလို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်... ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေ... ဒီနေ့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်ကို သီးသန့်လာခဲ့တာက လူတစ်ယောက်ကို လာတောင်းတာပဲ..."

"တောင်းတယ်... လူလာတောင်းတာလား..."

"ငါရဲ့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်က ဘယ်သူကများ မင်းကို စော်ကားမိလို့လဲ... သူ့ကို မင်းရဲ့စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်ဖို့ သေချာပေါက် ပေးအပ်ပါ့မယ်..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လင်းရှောင် လူလာတောင်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်၏။

ဤလောကတွင် စွမ်းအားကြီးသူကို လေးစားကြသည်။ အကယ်၍ စွမ်းအားနည်းသူက စွမ်းအားကြီးသူကို စော်ကားမိပါက သူတို့ သေသင့်သည်။

ထို့ပြင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် အကယ်၍ သူသာ ငြင်းဆန်ရဲပါက ဤခန်းမဆောင်ခွဲသည် သူနှင့်အတူ မြှုပ်နှံခံရမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... လင်ရှီးမြို့ မှာ လင်းယွင် ဇနီးမောင်နှံကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ တာဝန်ကို ဘယ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ လက်ခံခဲ့လဲ ဆိုတာကို အခုချက်ချင်း သွားစစ်ဆေးစမ်း.. လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖျော်စာ အချိန်ပေးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် သဘောတူကြောင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အနီးရှိ ခန်းမဆောင်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

မကြာမီ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် ချိတ်ပိတ်ထားသော စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး လင်းရှောင်ထံ လက်ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါက အဲ့ဒီ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုအမိန့်အတွက် လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းပါ... ကြည့်ပါ... ဖွင့်တောင် မဖွင့်ရသေးပါဘူး... အဲ့ဒါက သေချာပေါက် မှန်ကန်ပါတယ်..."

လင်းရှောင်သည် လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းကို မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုထံ ပြန်ပေးပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားပဲဖွင့်ပြီး... ပါဝင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော့်အတွက် ဆွဲထုတ်ပေးပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုသည် လျှို့ဝှက် စာရွက်စာတမ်းမှ ချိတ်စည်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲဖြဲပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟမ့်... ဘယ်လူယုတ်မာက ငါ့ကို ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခပေးလဲ ဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

သူ၏အကြည့်သည် လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်း၏ ညာဘက်အောက်ခြေထောင့်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူစာရင်းအပေါ် တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။

"လီဟွေ့...ကျန်းချီ...ဝမ်ကျန်း..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအို ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို လျှင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတချို့ကို လင်းရှောင်ထံသို့ ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌလင်း... သူတို့က အဲ့ဒီတာဝန်မှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ လူတွေပါ... မင်း သူတို့ကို စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်အဘိုးအိုက တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လက်ပူးဆုပ်၍ ပြောဆိုသည်။

လင်းရှောင်၏အကြည့် ခိုင်မာပြတ်သားသွားပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားကို ဆင့်ခေါ်ကာ လူတချို့၏ ခေါင်းများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ထိုးဖောက်သွားစေသည်။

ဤလူများသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထူးပြုသဖြင့် သူတို့သည် ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချက်ချင်းလဲကျသွားခဲ့လေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...

လင်းရှောင်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ လေးလံမှု ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသော လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင်...

တာ့ကျယ်နိုင်ငံတွင် ရှိနေသော အမည်မသိ မင်းသား မှလွဲ၍ လင်းရှောင်၏ အတိတ်က ရန်ငြိုးများ ပြေပျောက်သွားလေပြီ။

ထို့နောက် သူသည် လေလံရုံအတွက် အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်ပြီး အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရပေမည်။

Book 1 end.