အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) နတ်ဆိုးတောအုပ်အတွင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း....မိုလီ၏ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း

လူငယ်လေး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ရှေ့ရှိ နတ်ဆိုးသားရဲအပေါ် စူးစိုက်၍ ကြည့်နေသည်။

ဤသည်မှာ ဒုတိယ အစောပိုင်းအဆင့် ကျောက်ခွဲ တောဝက်တစ်ကောင်ပင်။

ထိုတောဝက်သည် နှစ်မီတာမြင့်ပြီး နက်မှောင်သော အရေပြားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တိမ်သော အမာရွတ် အနည်းငယ် ရှိနေလေ၏။

သူ၏ ချွန်ထက်သော အစွယ်များသည် အပေါ်သို့ ထောင်ထနေပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွယ်လင့်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ခွဲတောဝက်သည်လည်း လူငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်၍ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် သွေးဆာနေသော လောဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ခြေလေးချောင်းဖြင့် မြေပြင်ကိုသို့ အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် လျှင်မြန်စွာ ယက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ခွဲတောဝက်သည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ခေါင်းငုံ့ကာ လူငယ်လေးဆီသို့ ပြေးဝင်လာပေ၏။

လူငယ်လေး၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် တစိုးတစိမျှ ရှိမနေချေ။

ရွှေရောင်စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ၏ လှံရှည် ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ပြေးဝင်လာသော ကျောက်ခွဲ တောဝက်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

လှံရှည်နှင့် ဝက်စွယ်များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်မိသွားပြီးနောက် မီးပွားများ ပွင့်အံ့ထွက်လာသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူငယ်လေးသည် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားပြီး သူ၏စွမ်းအားများ စတင်၍ လျော့နည်းလာပေ၏။

သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။

"ထပ်လာခဲ့စမ်း..."

လူငယ်လေးက အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ချက်ချင်းပြေးဝင်သွားသည်။

ကျောက်ခွဲတောဝက်သည်လည်း သနားညှာတာမှု မရှိဘဲ ပြေးဝင်လာပြီး လူငယ်လေးနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲလေတော့၏။

အချိန်တခဏကြာသည်အထိ မည်သူမျှ အသာစီး မရနိုင်ခဲ့ဘဲ နှစ်ဖက်လုံး ဘေးကျပ်နံကျပ် ဖြစ်နေသည်။

အချိန်နာရီဝက် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်...

ကျောက်ခွဲတောဝက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ဆယ်နှင့်ချီ၍ ပိုများလာသော်လည်း နက်ရှိုင်းခြင်းမရှိသဖြင့် သေစေနိုင်လောက်အောင် မဖြစ်ခဲ့ချေ။

သို့သော် လူငယ်လေး၏အခြေအနေမှာ များစွာပို၍ ဆိုးရွားနေပုံရလေ၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများပို၍များပြားနေပြီး သူ၏ဝမ်းဗိုက်သည် အစွယ်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသဖြင့် ဟောင်းလောင်းပေါက် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသောအရာမှာ...

လူငယ်လေးသည် မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ ခံစားရပုံမရှိခြင်းပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ဆုတ်မည့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံမရချေ။

"ယှဉ်ပြိုင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီလို့ ခံစားရတယ်...အခု မင်းကို လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

လူငယ်လေး၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်းက သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသွားသည်။

ရွှေရောင်စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးအနှံ့ လှည့်ပတ်သွားသည်။

"သေစမ်း..."

လူငယ်လေး အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူ၏လက်ထဲရှိ လှံရှည်သည် လျှင်မြန်စွာ ရှေ့တက်လာပြီး ကျောက်ခွဲတောဝက်၏ အစွယ်များကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ အက်ကွဲသွားစေသည်။

တားဆီး၍မရသော လှံရှည်သည် ကျောက်ခွဲ တောဝက်၏ ခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကျောက်ခွဲတောဝက်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပေ၏။

လူငယ်လေးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

သူ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူသည် အနီးဆုံး သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ၏လှံရှည်ကို ချထားလိုက်သည်။

သူ သစ်ပင်ကိုမှီ၍ ခွေလဲကျသွားတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဒီအရေးမပါတဲ့ စွမ်းအားတွေက နောက်ဆုံးတော့ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးတော့မှာပဲ..."

"တိမ်တိုက်ကောင်းကင်လေလံရုံကနေ ငါ ထွက်လာတာ သုံးရက်နီးပါး ရှိပြီ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲမသွားအောင် ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ငါက နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို သတ်ဖြတ်နေခဲ့တယ်.... နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို လမ်းခရီးမှာရှာဖို့ ငါ နည်းနည်းလေးတောင် မပေါ့ဆရဲခဲ့ဘူး..."

"ကံကောင်းလို့... ဒီထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေခဲ့တယ်... သာမန် ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲတွေက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် အဲ့ဒါကို ကံဆိုးတာထဲက ကံကောင်းတာလို့ ယူဆလို့ရတယ်..."

လူငယ်လေးသည် အသက်ရှူကြပ်နေပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် ရှိနေခဲ့လေ၏။

"ငါ အနားယူပြီးရင် ပြန်သွားမယ်... မိုချီရဲ့ အအေးမိရောဂါက သက်သာလာပြီလား မသိဘူး..."

စကားပြောဆိုနေရင်း လူငယ်လေး၏အကြည့် အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ဤလူငယ်လေးမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ရေး ခရီးထွက်လာသော မိုလီပင်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အကြာက သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်မြင်းတစ်ကောင်ကို စျေးကြီးကြီးပေး၍ ငှားရမ်းခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲတောအုပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများ တိုက်ခိုက်အပြီးတွင်...

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခမ်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲမည့် အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်...

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူပြီး အားအင်များ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။

မကြာမီ...

မိုလီသည် လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်ပြီး လေပူတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ မတ်တတ်ရပ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အားကောင်းသော နွေးထွေးမှုလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား..."

မိုလီ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အချိန်တခဏကြာသည်အထိ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

ယခုချိန်၌ သူသည် သန်မာအားကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်တိုင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ...

ဤနွေးထွေးမှုလှိုင်းသည် သူ့ကို နေရမခက်စေခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ယခင်က ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားလေ၏။

ထိုစွမ်းအားတွင် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိပုံရပြီး မိုလီ လက်ခံနိုင်သော အဆင့်အထိ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားသည်။

ထို့နောက် ထိုအရာသည် စီးဆင်းနေသော ရေအလား သူ၏ခြေလက်များနှင့် အရိုးများတလျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းသွားသည်။

ထို့နောက် ထိုစွမ်းအားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းကလီစာများထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်သွားပေ၏။

ဤစွမ်းအားထံမှ မည်သည့်မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကိုမျှ မခံစားရသဖြင့် မိုလီသည်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် နွေးထွေးသော လျှပ်စီးကြောင်း၏လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး...

မိုလီ၏အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး သူ ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ စုံမှိတ်လိုက်သည်။

ထိုဝေဝါးမှုထဲတွင် သူသည် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုပင်။

သူ၏မျက်နှာရှေ့ရှိ သူ့လက်ကိုပင် သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်၏အလယ်ဗဟိုတွင် ပစ္စည်းသုံးခု ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော စက်လုံးတစ်ခု၊ ဧရာမလခြမ်းတစ်ခုနှင့် မတ်မတ်ထောင်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ပင်။

ပစ္စည်းသုံးခုလုံးသည် ကျောက်တုံးအရောင် ဖြစ်နေပြီး မှိုင်းညို့နေပေ၏။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း စက်လုံးနှင့်လခြမ်းကို ကြည့်ရင်း မိုလီက ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ သူသည် ဆွေမျိုးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အလားပင်။

အထူးသဖြင့် ကြယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော စက်လုံးသည် သူ့ကို ကြီးမားစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ရပ်ကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

မိုလီသည် စက်လုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး ထူးဆန်းသော စေ့ဆော်မှုတစ်ခုကြောင့် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

စက်လုံးသည် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီး မိုလီ၏အသိစိတ်ကို ထိုအရာအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းသွားသည်။

အချိန်တခဏမျှ မိုလီ မူးဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ၏အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်များပြည့်နှက်နေသော မိုးကောင်းကင်ယံနှင့် ဆင်တူသည့် နေရာတစ်ခု၌ ရောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့မိလေ၏။

ထို့နောက်...

ရုတ်တရက် စိတ်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက မိုလီ၏ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစိတ်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်ယောင်သည် မိုလီကို ကျောခိုင်း၍ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သူ၏ပျံ့လွင့်နေသော အဖြူရောင်ဆံပင်များကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

မိုလီသည် သူ၏ဆံပင်နှင့် အတိအကျ တူညီသော အဖြူရောင်ဆံပင်များကို ကြည့်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ သူ၏လက်ကိုပူးဆုပ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"စီနီယာ... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာက စီနီယာလား..."

စိတ်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်ယောင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက ညင်သာသောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

မိုလီသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပုံ ပေါက်သွားပြီး အစောပိုင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများကို သတိရသွားကာ မေးလိုက်၏။

"စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ရှာနေတာလဲ ဆိုတာ မေးလို့ ရမလား... ဒီဂျူနီယာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားက စီနီယာနဲ့များ သက်ဆိုင်နေသလား..."

စိတ်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်ယောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး ပြောဆိုသည်။

"မလောပါနဲ့... မကြာခင် မင်း သိလာမှာပါ..."

သူ၏စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့်အမျှ စိတ်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်ယောင်က ရှေ့သို့ ​ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာခဲ့သည်။

မိုလီသည် သူ၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရမီမှာပင်...

စိတ်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်ယောင်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။

ထို့နောက်...

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သောမှတ်ဉာဏ်များ မိုလီ၏စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

"မရဏချောက်နက် နတ်ဆိုးသခင်က အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ စီးဆင်းမှုကို ပိတ်ဆို့ပြီးတော့ အင်မော်တယ်နယ်မြေကို အင်အားသုံးပြီး ကျူးကျော်ခဲ့တယ်... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အင်မော်တယ်တွေ သေကြေပျက်စီးခဲ့ရတယ်..."

"ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူသုံးယောက် ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီးတော့...သူ့ကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့တယ်..."

"သူတို့ရဲ့စွမ်းအားတွေက ပြန့်ကျဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... စိတ်ဝိညာဉ်က မသေနိုင်ဘူး... ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က သေကြေပျက်စီးခြင်းကင်းမဲ့တယ်... ဒါက မဟာနေမင်းအင်မော်တယ်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်ပဲ..."

"..."

မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများသည် မိုလီ၏စိတ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေ၏။

ဤမြင်ကွင်းများမှတစ်ဆင့် မိုလီသည် မကြုံစဖူးသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော အစွမ်းထက်ကျင့်ကြံသူများသည် လက်ဟန်သင်္ကေတများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး လေထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အနက်ရောင်နတ်ဆိုးများကို တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

အနက်ရောင်နတ်ဆိုးများသည် မသေနိုင်သော မိစ္ဆာ များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ဖြတ်ခံရလျှင်တောင် သူတို့သည် ဇွဲလုံ့လကြီးစွာ ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်နေသည်။

မိုးကောင်းကင်ယံအထက်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော သွေးရောင်ရင့်ရင့် မျက်လုံးတစ်လုံးရှိသည်။

ထိုသွေးရောင်မျက်လုံးအောက်တွင် လူသုံးယောက် ရှိနေပေ၏။

တစ်ယောက်သည် ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် မဟာနေမင်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုရှိသော အမျိုးသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါး သို့မဟုတ် နတ်မိစ္ဆာ တစ်ပါးကဲ့သို့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေသည်။

တခြားတစ်ယောက်ကမူ နောက်တွင် ငွေရောင် လခြမ်းပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်မှ အင်မော်တယ်တစ်ပါးအလား သန့်စင်ပြီး ကျက်သရေရှိလေ၏။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ သာမန်အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မိုးကောင်းကင်ယံဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး..."

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ သွေးရောင် မျက်လုံးသည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။

ထိုအရာသည် အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင်၏ အချုပ်အနှောင်အလွှာများကို ချိုးဖောက်ပြီး သစ်ပင်ကို မှီနေသော မိုလီကို မြင်တွေ့မိလေ၏။

"ပုံမှန်မဟုတ်တာပဲ... သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်..."

သွေးရောင် မျက်လုံးသည် မှေးမှိန်သော အနီရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ထိုးဖောက်ကာ မိုလီ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ဓားကို ကိုင်ထားသောအမျိုးသားသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းများအနက် အများစုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် တမင်သက်သက် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား...

အနီရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ်သည် ဖျက်ဆီးမခံရဘဲ မိုလီ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှ ယူဆောင်လာသော မှတ်ဉာဏ်အများစုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုလီ သည်လည်း အကျိုးဆက်အနေဖြင့် အိပ်မောကျသွားခဲ့လေ၏။

နေဝင်ဆည်းဆာချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ...

မိုလီက သူ၏မျက်လုံးများကို ဝေဝါးစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"မဟာနေမင်းအင်မော်တယ်ခန္ဓာကိုယ် ..."

"ဒါဆို ငါက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု နိုးထလာတာပေါ့... တော်တော်လေး အားကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်အဆင့်လဲတော့ ငါ မသိဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ခေါင်းထဲက အဲ့ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက ဘာတွေလဲ... ဒါတွေအကုန်လုံးက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီးတော့ လုံးဝဆက်စပ်မှု မရှိဘူး..."

မိုလီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုလီသည် တစ်ခုခုကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မည်သည့်အကြောင်းအရင်းကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း...

သူ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း သူ၏အတွေ့အကြုံများကို သေချာမမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

မိုလီက နေဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် သာမန်မဟုတ်သော ပေါ့ပါးမှုကို မထင်မှတ်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုလီက သူ့ကိုယ်သူ အလျှင်အမြန် အထက်အောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသောဒဏ်ရာ အပါအဝင် သူ၏ဒဏ်ရာအားလုံးသည် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အားကောင်းသော စွမ်းအားနှင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အတားအဆီးမရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေသော မရီဒါန်းများကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်...

မိုလီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်သည် သူ၏ တစ်သက်တာ လိုက်စားမှု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခင်က သူ့ထံတွင် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ချေ။

ယခုအချိန်၌ သူ၏ များစွာတိုးတက်လာသော မရီဒါန်းများနှင့် နိုးထလာသော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တို့နှင့်အတူ အစွမ်းထက်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်းများ သူ့ထံတွင် ရှိလာလေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင်...

သုံးမီတာမြင့်သော နတ်ဆိုးဝံပုလွေတစ်ကောင်က အနီးရှိ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အစိမ်းရောင် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများသည် မိုလီ အပေါ် စူးစိုက်နေပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ သွားရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

"ဒုတိယအဆင့် ဆူးမြှီးဝံပုလွေ ... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့ အတော်ပဲ..."

မိုလီ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်တန်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် သူ၏ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကန်လိုက်ပြီး လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးဝင်သွားလေ၏။

ရွှေရောင်စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် စုစည်းလာပြီး ဆူးမြှီးဝံပုလွေ၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်က ဆူးမြှီးဝံပုလွေ၏ ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားစေပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့အပြားသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဆူးမြှီးဝံပုလွေသည် အူသံတစ်ချက်ပင် မထုတ်လွှတ်နိုင်မီ ချက်ချင်းသေဆုံးသွားပြီး အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့လေ၏။