အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင် ဘိုးဘေး၏ ချီးကျူးမှု...ချင်းယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ နေရာတစ်နေရာ

သို့သော် ရွှီကောချွီသည် ထိုအရာကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူက ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက တာအိုလမ်းစဉ်လျှောက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကို ရောက်နေပြီ... သာမန်ရတနာတွေက အခုချိန်မှာ ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး..."

"မင်းက ခန်းမဆောင်သခင်ဖြစ်နေတဲ့ အဲ့ဒီပုန်ကန်တတ်တဲ့ မြေးရဲ့ သားတွေထဲက တစ်ယောက်မဟုတ်လား... စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်သွားတော့..."

ရွှီကောချွီ၏လေသံတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

သူက ရွှီကောချွီ၏စိတ်မရှည်မှုကို လျှင်မြန်စွာ အာရုံခံမိသွားသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။

'ဒီအခြေအနေက မကောင်းဘူး...'

သူက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ... ဘိုးဘေးရဲ့ စကားတွေကို မင်း မကြားဘူးလား..."

"မင်းရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ရတနာကို မြန်မြန်ယူပြီး ထွက်သွားစမ်း..."

"တကယ်လို့ မင်းက ဘိုးဘေးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရင်... ငါ သေချာပေါက် ပါးရိုက်..."

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်၏ စကားမဆုံးမီမှာပင်...

ရွှီကောချွီက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ရပ်က ခန်းမဆောင် သခင်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်းဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူက ခက်ထန်တင်းမာသောလေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ပုန်ကန်တတ်တဲ့ မြေး ... ငါ နားမပင်းဘူး... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ အသံကျယ်ကျယ် အော်နေရတာလဲ..."

"နှစ်တစ်ရာကျော် သွားပြီကို... မင်းရဲ့ဒေါသက ဒီလောက်တောင် ပေါက်ကွဲလွယ်နေတုန်းပဲ..."

"မင်းရဲ့ သားတွေအကုန်လုံး မင်း သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဟမ့်..."

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်က အံ့ကြိတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

'ဒီအဘိုးကြီးကတော့... မင်းလည်း အတူတူပဲကို... ငါ့အကြောင်းကိုပြောဖို့ မင်းက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ...'

သို့သော် သူ အပြင်ထုတ်မပြောရဲဘဲ ရွှီမိုကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေရုံသာ တက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ရွှီမိုက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ခန်းမဆောင်သခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ နောက်တွန့်မနေဘဲ စူးရဲစွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီကောချွီ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း...

ရွှီမိုနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုရှစ်ယောက်တို့သည် သူတို့၏ ဖခင်ဖြစ်သော အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်နှင့် အလွန်ဆိုးရွားသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေသည်။

ခန်းမဆောင်သခင်နှင့် ရွှီကောချွီတို့သည် သွေးသားအရ မြေးအဖိုး ဖြစ်ကြသည့်တိုင် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလားတူ တင်းမာနေပေ၏။

ဤအခြေအနေမှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင် ၏ သွေးမျိုးဆက် အမွေအနှစ် တစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။

"မြစ်လေး... မြန်မြန် သွားတော့... မင်းအဖေနဲ့ ငါ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိတယ်..."

ရွှီကောချွီက အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှီမိုသည် နေရာတွင်ပင် ဆက်နေခဲ့သည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ပူးဆုပ်ကာ တည်ကြ​ည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘိုးဘေး ... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါဦး...ဘိုးဘေးကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

"ဘိုးဘေးအတွက် သင့်တော်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု လိုအပ်နေပေမဲ့... လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ပစ္စည်းတွေ အများကြီး လိုအပ်နေတယ်လို့ အကြီးအကဲတွေ ပြောတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါက ကြားဖူးတယ်... ဒီ အစွယ်က အရမ်းသင့်တော်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ရွှီကောချွီသည် ရွှီမို၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် သိချင်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါက်ဖွားလာသည်။

သူသည် အနီးရှိ အစွယ်ထံသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းသွားကာ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ အစွယ်တစ်ချောင်းပဲ... တကယ့်ကို မဆိုးဘူး..."

"တကယ်လို့ သာမန် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ အစွယ်သာဆိုရင်... အရန်ပစ္စည်းတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးလို့ ရတယ်..."

ရွှီကောချွီသည် အစွယ်ကို ထိတွေ့ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ပုတ်ကြည့်လိုက်၏။

သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက နတ်ဆိုးသားရဲ တောအုပ်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီးတော့ နတ်ဆိုးသားရဲမျိုးစုံကို မြင်ဖူးတယ်... ဒီအစွယ် က ဘယ်နတ်ဆိုးသားရဲဆီက လာတယ်ဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မမှတ်မိနိုင်ရတာလဲ..."

"ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး..."

ရွှီကောချွီ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေချိန်မှာပင် ရွှီမိုက ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဘိုးဘေးကို သတင်းပို့ပါတယ်... ဒီအစွယ်က သာမန် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲဆီက မဟုတ်ဘဲနဲ့... အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကောင်းကင်ချိုးဖျက် မရဏကျားဆီကပါ..."

"ဒီအစွယ်ကိုရဖို့ ဘိုးဘေးရဲ့ မြစ်က ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အများကြီး အသုံးပြုခဲ့ရတာပါ..."

ရွှီမို၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အထက်သို့ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

သူ၏စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့်...

ရွှီကောချွီက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပုံ ပေါက်နေသည်။

သူက မသိစိတ်မှနေ၍ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒါက ကောင်းကင်ချိုးဖျက် မရဏကျားကိုး... ငါ နည်းနည်းမှတ်မိပြီ..."

"အဲ့ဒါက နည်းနည်းရင်းနှီးနေတယ်လို့ ခံစားရတာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ကောင်းကင်ချိုးဖျက် မရဏကျား ..."

ရွှီကောချွီ၏မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပေ၏။

သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ချိုးဖျက် မရဏကျား လား...ငါတောင် မရနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို မင်းလို ကောင်လေး တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရခဲ့တာလဲ..."

ရွှီကောချွီက ရွှီမိုကို စူးစိုက်၍ ကြည့်လေသည်။

ရွှီမိုက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဘိုးဘေးကို သတင်းပို့ပါတယ်...ဘိုးဘေးရဲ့ မြစ်က လေလံပွဲတစ်ခုမှာ ဒါကို အမှတ်မထင် ရခဲ့တာပါ..."

"ဘိုးဘေး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာတော့မယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိလို့... ဘိုးဘေးအတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ် အထူးပြင်ဆင်ခဲ့တာပါ..."

သူ၏စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့်...

ရွှီကောချွီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး သူက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ပြောဆိုသည်။

"ဘယ်လို ရက်စက်တဲ့လူမျိုးက နတ်ဆိုးသားရဲ တောအုပ်ရဲ့ ဗဟိုချက်မှာရှိတဲ့ ကောင်းကင်ချိုးဖျက် မရဏကျားရဲ့ နယ်မြေထဲကိုဝင်ပြီးတော့ ဒီအစွယ်ကို ရအောင်ယူပြီး လေလံတင်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ငါ မသိဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောရမယ်ဆိုရင်... မင်းရဲ့ လက်ဆောင်ကို ငါ အရမ်းစိတ်ကျေနပ်မိတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက်...

ရွှီကောချွီက ထိုအစွယ်ကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ချိုးဖျက် မရဏကျားရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က အဆင့်တူမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်... အဲ့ဒါက အရမ်းကောင်းမွန်တဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ..."

"ဒီအစွယ်နဲ့... အတိတ်က ငါ စုဆောင်းထားတဲ့ ရှားပါး ပစ္စည်းတွေကို အရန်အဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... အဋ္ဌမအဆင့် ထိပ်တန်းလက်နက်တစ်ခုကို ငါ သေချာပေါက် သွန်းလုပ်နိုင်မှာပဲ..."

"ဟား ဟား ဟား ဟား..."

ရွှီကောချွီက သူ၏ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက သူ၏အပြုံးကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

ရွှီကောချွီက ရွှီမို၏ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရွှီမိုကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောဆိုသည်။

"မင်းက ကောင်လေးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..."

"သုံးလကြာရင်လုပ်မယ့် ပြိုင်ပွဲမှာ ငါ မင်းကို မကူညီနိုင်တာ နှမြောစရာပဲ... မဟုတ်ရင်... ငါ မင်းကို နောက်လာမယ့် ခန်းမဆောင်သခင်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ချင်တယ်... ဟား ဟား ဟား..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ခန်းမဆောင်သခင်ဖြစ်တဲ့ မင်းအဖေ...အဲ့ဒီပုန်ကန်တတ်တဲ့မြေးက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ဖို့ နှေးကွေးနေခဲ့တယ်... သူ နေရာကနေ ဖယ်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ရွှီကောချွီသည် အနီးအနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်ကို မေ့လျော့သွားသည့်အလား အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

သွေးကြောတစ်ခု သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ထောင်တက်လာသော်လည်း သူ မည်သည့်စကားကိုမှ မပြောရဲချေ။

ထို့နောက် ရွှီကောချွီက ထပ်မံ၍ ပြောဆိုသည်။

"ပြောစမ်း... မင်း ဘာဆုလာဘ် လိုချင်လဲ..."

"ငါ့ကို မငြင်းနဲ့... ဒီအစွယ်ကို ရဖို့ မင်းအတွက် လွယ်ကူခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်း သင့်တော်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို ရသင့်တယ်..."

"ငါ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို မချိုးဖောက်သရွေ့... တခြားအရာတွေအားလုံး အဆင်ပြေတယ်..."

ရွှီမို၏မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အချိန်တခဏကြာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်....

သူ ဆက်လက်၍ အားနာမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးရဲ့ မြစ်က ချင်းယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွက် နောက်ထပ် နေရာနည်းနည်းလောက် လိုချင်ပါတယ်...ကျွန်တော်မှာ အဲ့ဒါတွေအတွက် အသုံးဝင်တဲ့နေရာ အများကြီး ရှိနေတယ်... ဘိုးဘေးက ကျွန်တော်ရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ပုန်ကန်တတ်တဲ့ သား... မင်းရဲ့ လောဘက ကြီးလွန်းတယ်... အဲ့ဒီနေရာတွေက ဘယ်လောက်ထိ အဖိုးတန်လဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ဝုန်း...

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင် စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ပြောပြီးချိန်မှာပင်..

မီတာဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော ရွှီကောချွီက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပါးရိုက်လိုက်၏။

သူက အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်ကို မြေကြီးထဲသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်...

ရွှီကောချွီသည် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောဆိုသည်။

"ချင်းယွမ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ် ပွင့်ပြီးတော့ ချင်းယွမ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးမှာ အကြီးဆုံး ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ နယ်မြေပဲ... အဲ့ဒီနေရာတွေက အရမ်းအဖိုးတန်တယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်က ချင်းယွမ်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အားကောင်းတဲ့ အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့... နှစ်တစ်ရာမှာ နေရာ ၂၀ ပဲ ရတယ်..."

"စည်းမျဉ်းတွေအရ... မင်းတို့ သခင်လေးတစ်ယောက်စီက နေရာတစ်နေရာပဲ ရလိမ့်မယ်..."

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါက ချွင်းချက်တစ်ခုလုပ်ပြီးတော့ မင်းကို အပိုနေရာ နှစ်နေရာ ပေးမယ်... အဲ့ဒီထက်ပိုပြီးတော့ မရဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီမို၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး ...ဘိုးဘေးရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် နှောင့်နှေးမနေစေတော့ဘူး... ကျွန်တော် အခု သွားပါတော့မယ်..."

ရွှီမိုသည် ထိုစကားကို ​ပြောဆိုပြီးနောက် အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်ကို အောင်ပွဲခံသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက နောက်လှည့်ကာ နေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထလာပြီး ရွှီကောချွီ ၏ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေ၏။

ထို့နောက် သူက သတိထားသော လေသံဖြင့် သူက ပြောဆိုသည်။

"ဘိုးဘေး ... ဒါက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်လား...ချင်းယွမ်နေရာတွေက အဖိုးတန်တယ်...အဲ့ဒီထဲ​က နှစ်နေရာက ယူသွားပြီးပြီဆိုတော့... ကျွန်တော် ခွဲဝေပေးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

ရွှီကောချွီက အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်ကို အေးအေးဆေးဆေးကြည့်ပြီး သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းသည်။

"နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သွားပြီ... မင်းရဲ့ မိန်းမရှုပ်တဲ့ အကျင့်တွေနဲ့ဆိုရင်... အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်မှာ နောက်ထပ် သခင်လေးတချို့ တိုးလာမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား..."

"အခု စုစုပေါင်း သခင်လေး ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ..."

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ရွှီကောချွီ မည်သည်ကြောင့် ဤအရာကို မေးမြန်းနေသနည်းဆိုသည်အား နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် သူက တုံ့ပြန်အဖြေပေးလိုက်၏။

"စုစုပေါင်း ကိုးယောက်ပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီကောချွီက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပြောဆိုသည်။

"စည်းမျဉ်းတွေအရ... နေရာကိုးနေရာကို သခင်လေး တွေဆီပေးတယ်... ပြီးတော့ အကြီးအကဲ ကိုးယောက်ထဲက တစ်ယောက်စီက တစ်နေရာစီ ရတယ်... ခန်းမဆောင်သခင်ဖြစ်တဲ့ မင်းအတွက် နှစ်နေရာ ကျန်တယ် မလား..."

"ဒီတစ်ခေါက်... မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ လူတွေ ချင်းယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားဖို့ မလိုဘူး... အဲ့ဒါက အတော်ပဲ မဟုတ်လား..."

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင်...

ရွှီကောချွီက ထပ်မံ၍ ပြောဆိုသည်။

"ချင်းယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကိစ္စကို ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ..."

"လက်နက်သွန်းလုပ်ဖို့ အသင်္ချေသွန်းလုပ်ခြင်းဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ငါ သွားရှာမယ်... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မရှိရင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့..."

"နောက်ပြီးတော့... ငါ မရှိတဲ့အချိန် မင်းရဲ့သားအပေါ်မှာ လှည့်ကွက်တစ်ခုခု သုံးရဲရင်... ငါ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းကို လူသားတုတ်ချောင်း ဖြစ်အောင် ခုတ်ပစ်မယ်..."

ရွှီကောချွီက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ့ထံတွင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အမှောင်ရိပ်ခန်းမဆောင်သခင် တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

သူ၏မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။