အခန်း ၅၂

အခန်း (၅၂) လူတိုင်း တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် လင်းရှောင်မှ ရတနာများ ခွဲဝေပေးခြင်း

ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေသာ လင်းရှောင်သည်လည်း တည်ကြည်လေးနက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျင့်ဝတ်တရားများ အားလုံးတွင် မိဘကျေးဇူးဆပ်ခြင်းသည် ပထမပင်။

လင်းရှောင်သည် တစ်ချိန်က ဟွာရှမှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် 'မိဘကျေးဇူးဆပ်ခြင်း' ဟူသော စကားလုံးက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် လေလံရုံ၏အင်အားသည် ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ချေ။ ချင်းယွမ်ကုန်းမြေအတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

စိတ်ခံစားချက်အရရော သဘောတရားအရပါ သူ မကူညီစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ထို့နောက် သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ငါ သဘောတူတယ်..."

"လေလံပွဲက အခုလေးတင် ပြီးသွားတာဆိုတော့... လေလံရုံက လောလောဆယ် လုပ်စရာ သိပ်များများစားစား မရှိဘူး..."

"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့... သွမ်ခုန်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

စုရှီယုက လင်းရှောင်၏အဖြေကို ကြားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သူမက မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို လျှင်မြန်စွာ သုတ်လိုက်သည်။

တခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူမက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌ လင်း... အခုကစပြီး ကျွန်မက တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ..."

"ကျွန်မ သေချာပေါက် ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီးတော့ တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်ကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

လင်းရှောင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ထကြပါ... အခုချိန်ကစပြီး မင်းတို့က တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်သစ်တွေ ဖြစ်သွားပြီ..."

"မင်းတို့အားလုံး ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်... ငါ့ကို နောက်ဆွဲမထားကြနဲ့..."

"နောက်ထပ်ကတော့... ခန်းမဆောင်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် မင်းတို့ကို ဆုလာဘ်တချို့ ပေးမယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရှောင်၏အတွေးတစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး လေလံပွဲမှ ရရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထဲမှ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ၄ သန်းတစ်ပုံနှင့် ၂ သန်း သုံးပုံအဖြစ် ခွဲဝေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သိုလှောင်လက်စွပ်လေးကွင်းထဲသို့ အသီးသီး ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သွမ်ခုန်း၊ မိုလီနှင့် စုရှီယုတို့၏ ရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။

သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ယူထားလိုက်ပါ..."

"အားနာမနေကြနဲ့... တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်မှာ တခြားဟာတွေ မရှိရင်တောင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

လင်းရှောင်က ထိုသို့ ပြောဆိုလာသဖြင့် လူတိုင်းက အပိုစကား မပြောတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်သည် အနီးရှိ လက်ဖက်ရည် စားပွဲမှ ရွှမ်ထျန်းမိုးကြိုးဓားကို ယူဆောင်ပြီး သူက ပြောဆိုသည်။

"သွမ်ခုန်း... မင်းရဲ့ နယ်ပယ်က တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားပြီဆိုတော့... အဆင်ပြေတဲ့ ဓားတစ်လက် မရှိရင် အဆင်မပြေဘူး..."

"ဒီဓားရှည်ကို မင်း ယူလိုက်..."

ထိုသို့ပြောပြီး လင်းရှောင်သည် ရွှမ်ထျန်း မိုးကြိုးဓားကို သွမ်ခုန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

သွမ်ခုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သူက ထိုဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ အလွန်စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်က စုရှီယုကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ ရေသဘာဝ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေးတောမိပြီး သူ၏အတွေးတစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် တုံ့ပြန်မှု စတိုးဆိုင်မှ ရေစည်းချက်ဆေးလုံး ပုလင်းတစ်ရာကို လဲလှယ်လိုက်သည်။

ထိုအရာများ အားလုံးကို စုရှီယု၏ ရှေ့တွင် ချထားပြီး သူက ပြောဆိုသည်။

"ဒါတွေက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ သင့်တော်တဲ့ ဆေးလုံးတွေပဲ... ယူထားလိုက်ပါ..."

စုရှီယုက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်၏။

သူမသည် သူမ၏ ရှေ့ရှိ ဆေးလုံးများအားလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်က သူ၏ရှေ့ရှိ မိုလီနှင့်မိုချီတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်တခဏကြာမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူတို့ကို ဘာပေးရမည်အား သူ မသိချေ။

ထို့ကြောင့် သူက မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာလိုချင်လဲ..."

မိုလီ၏အကြည့်က သွမ်ခုန်း၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ လင်း... ကျွန်တော် လက်နက်တစ်ခုလောက် လိုချင်တယ်..."

"ဖြစ်နိုင်ရင် ရှည်လျားပြီး ခန့်ညားတဲ့ ဟာမျိုးပေါ့..."

လင်းရှောင်က အချိန်တခဏကြာမျှ တွေးတောပြီးနောက် သင့်တော်သော လက်နက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူသည် လက်ဆန့်တန်းကာ ရှေ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ ယခင်က ရရှိခဲ့သော နဂါးသတ်ရတနာဓားကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒီဓားကို နဂါးသတ်ရတနာဓားလို့ ခေါ်တယ်... ဒီအရာရဲ့ အဆင့်က မနိမ့်ပါးဘူး... မင်းအတွက်တော့ လုံလောက်တယ်..."

မိုလီက တလက်လက် တောက်ပနေသော ရွှေရောင် ရတနာဓားကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားသည်။

သူသည် မခွဲခွာနိုင်တော့သည့်အလား ထိုဓားကို ပွတ်သပ်နေလေ၏။

"ကောင်မလေး မိုချီ... မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ..."

လင်းရှောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

သူ၏နံဘေးရှိ မိုချီက လိမ္မာစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ... ကျွန်မက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး...ဥက္ကဋ္ဌ ပေးချင်တာ ပေးလို့ ရပါတယ်..."

ထို့နောက် လင်းရှောင်က မိုချီ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ၏ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် နိုးထလာရန် အလှမ်းကွာဟနေဆဲပင်။

အမှန်တကယ်ကိုပင် ရတနာအများစုသည် ယခုအချိန်၌ သူမအတွက် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

လင်းရှောင်က တွေးတောပြီးနောက် အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက ဆဋ္ဌမအဆင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ပဲ... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်...အသက်သွင်းဖို့ ချီနည်းနည်းပဲ လိုတယ်ဆိုတော့... ငါ ဒါကို မင်းကို ပေးမယ်..."

မိုချီက လက်ခံယူရန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကြက်ပေါက်လေး အစာကောက်နေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်သည် သတ္တမ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်လောင်ကျွမ်းခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ မှောင်မိုက်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။

သူသည် မိုချီ၏အရိပ်ထဲသို့ အသံပေးပို့လိုက်၏။

"အာဒီနိုစ့်... ဒီစိတ်ဝိညာဉ် အဆောင်လက်ဖွဲ့က မင်းအတွက်ပဲ..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပါးလွှာသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်းက အမှောင်ထုထဲမှ လျှင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယူဆောင်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ကဲ... ရတနာတွေ ခွဲဝေတာ ပြီးသလောက်နီးပါး ဖြစ်သွားပြီ..."

"လီညီအစ်ကိုတွေကလွဲပြီး တခြားသူတွေ အားလုံး လောလောဆယ် ထွက်သွားလို့ ရပြီ..."

မိုလီနှင့် တခြားသူများက သဘောတူကြောင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။

မကြာမီ သူတို့အားလုံး ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လီညီအစ်ကိုများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့မှလွဲ၍ တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသော တခြားအဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ရတနာများကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြသည် မဟုတ်လော။

လင်းရှောင်က သူတို့၏ အတွေးများကို ထွင်းဖောက်မြင်တွေ့နေရသည်။

သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျားတို့ကို ဒီမှာ ခေါ်ထားတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရတနာတွေ ပေးချင်လို့ပါ...ပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေက အရင်ရတနာတွေထက် အများကြီး ပိုပြီးအဖိုးတန်တယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရှောင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းအရိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ စတင်၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက နဝမအဆင့် အမွေအနှစ်ဖြစ်တဲ့... တာအိုကျင့်ကြံသူမန်ရှန်းရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ..."

"အမွေအနှစ်ကို လက်ခံပြီးတဲ့နောက်မှာ... သူတော်စင်နယ်ပယ်က ထိပ်တန်းအစွမ်းထက် မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် တိုက်ရိုက်ဖြစ်လာနိုင်ပြီးတော့ အားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာနည်းစနစ်နှစ်ခုကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပြီး လူသောင်းချီရဲ့ အထက်က သန်မာအားကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နယ်ပယ်က ဆက်ပြီးတိုးတက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒါကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိလား..."

လီညီအစ်ကိုများသည် လင်းရှောင်၏ မိတ်ဆက်မှုကို နားထောင်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားများတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

လင်းရှောင်က သူတို့ကို ဤမျှ အဖိုးတန်သော ရတနာများ ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

အချိန်တခဏမျှ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လီယီက ပထမဆုံး စကားပြောဆိုသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင်... ဒီဘဝမှာ လေဟာနယ်ချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင်ပဲ တော်တော်ကောင်းနေပါပြီ... ဘာလို့ လက်မခံနိုင်စရာ အကြောင်း ရှိမှာလဲ..."

"ဒီလို အထွတ်အထိပ်ရတနာမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးတာက အရမ်းနှမြောစရာ ကောင်းနေမလားလို့ပါ..."

သူ၏ ဘေးနားရှိ လီအာနှင့် လီစန်းတို့သည်လည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဒီအမွေအနှစ်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘယ်သူသုံးသုံး အတူတူပဲ..."

"လေလံရုံရဲ့ ဝါရင့် အဖွဲ့ဝင်တွေအနေနဲ့... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်လုံးက အောင်မြင်မှုတွေရော အခက်အခဲတွေကိုပါ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာဆိုတော့... ဒီအခွင့်အရေးကို ရသင့်ပါတယ်..."

လင်းရှောင်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ ဆက်လက်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"လောလောဆယ်တော့ တိမ်တိုက်ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်ကနေ အမွေအနှစ်တစ်ခုပဲ ထုတ်ယူလို့ ရဦးမယ်... တခြားအမွေအနှစ်တွေကို ထုတ်ယူလို့ မရသေးဘူး..."

"ဒါကြောင့်... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ထဲမှာ... ဘယ်သူက ဒီအမွေအနှစ်ကို အရင်ဆုံး လက်ခံမလဲ..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက်...

လီယီ မတွေးတောနိုင်မီမှာပင် လီအာနှင့်လီစန်းတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏အကြည့်များထဲရှိ ဆက်သွယ်မှုက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေလေပြီ။

လီယီက သူ၏နံဘေးရှိ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လင်းရှောင်သည်လည်း သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပေ၏။

သူက အမွေအနှစ် ကျောက်စိမ်းအရိုးကို လီယီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပြန်သွားပြီး အမွေအနှစ်ကို လက်ခံလိုက်ပါ... ခဏလောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်...အမွေအနှစ်ကို လက်ခံပြီးရင်... ကျွန်တော့်ကို လာရှာဖို့ မမေ့နဲ့..."

လီယီက အမွေအနှစ် ကျောက်စိမ်းအရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်က လီစန်းနှင့် လီအာတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"လီယီ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံနေတဲ့ ဒီရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ... လေလံရုံကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို လွှဲအပ်ထားမယ်..."

"လီယီကို အားကျနေစရာ မလိုပါဘူး... သိပ်မကြာခင်မှာ တခြားအမွေအနှစ်တွေလည်း ရောက်လာမှာပါ..."

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်လုံး သူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

လီအာနှင့် လီစန်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့သည် လက်ပူးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်ကြ၏။

"လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ..."

လင်းရှောင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လီညီအစ်ကိုသုံးယောက်က ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

သူတို့သည် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မည်သူမျှ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ...

လင်းရှောင်သည် လက်ဖက်ရည် စားပွဲပေါ်ရှိ တခြား ရတနာများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ကြွက်သားများနှင့်အရိုးများကို အနည်းငယ် အကြောဆန့်လိုက်သည်။

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရာအားလုံး နောက်ဆုံးတော့ ရှင်းလင်းသွားပြီပဲ...လီယီက အမွေအနှစ်ကို လက်ခံတော့မယ်... ပြီးတော့ လေလံရုံရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကလည်း ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ကြီးထွားလာနေတယ်..."

"နောက်တစ်ခုကတော့ စောင့်ဖို့ပဲ..."

လင်းရှောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ခန်းမထဲရှိ သူ၏အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားသည်။

အချိန်တခဏကြာ အနားယူပြီးနောက်...

သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပျိုးထောင်ခြင်း ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လဲလှယ်လိုက်ပြီး စတင်၍ ကျင့်ကြံတော့သည်။