အခန်း (၂၃၁-၂၃၂)

အခန်း (၂၃၁)

တရားစီရင်ရေးရုံးတော် တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း

"ဘာကို ပြရမှာလဲ"

နဝမမင်းသားက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

‘အရင်တုန်းကတော့ မင်းက ငါ့ထက်စောပြီး မွေးလာတဲ့ အခွင့်အရေးကို ယူပြီး အကျိုးအမြတ်တွေ အကုန်လုံးကို အရင်ခံစားခဲ့တယ်။ ငါကတော့ မင်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကိုပဲ ကောက်ယူခဲ့ရတာ။ အခု မင်း ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတဲ့ အခါကျမှ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီပေါ့။’

"အဋ္ဌမအကိုတော်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပြမှာပါ။"

နဝမမင်းသားသည် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်နေမှုက အဋ္ဌမမင်းသားအား ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ အရန်အစီအစဉ် ရှိနေသေးတာပဲ။ မုရုံနန်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရ၊ မုရုံနန်က ငါ့ကို ထောက်ခံနေသရွေ့ ငါ ဒုက္ခိတဖြစ်နေရင်တောင် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးတယ်။ ငါ မလုပ်နိုင်ရင်တောင်မှ ငါ့မှာ သားတွေ၊ မြေးတွေ ရှိနေသေးတာပဲ။"

"ချူ မျိုးရိုး... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီအရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်မှုကို ငါ အဋ္ဌမမင်းသားက ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဤနေရာတွင် ချူ မျိုးရိုးဆိုသည်မှာ ချူရွှမ်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

အဋ္ဌမမင်းသားသည် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။

ထိုညတွင် မင်းသားအများအပြားမှာ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ထိုညတွင် နန်းတော်၏ မီးရောင်များသည်လည်း လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ ပထမမင်းသား လုပ်ကြံခံရသည့်ကိစ္စကို ဖုံးဖိထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော မဟာဆရာသခင် ဂူယွဲ့၏ ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်မှုက ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

သွေးရောင်ဝတ် မြို့စားကြီး၏ ဂူမိသားစုနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသော သြဇာတိက္ကမရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာမှာလည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ပထမဆုံး ထိခိုက်ခံစားရသူမှာ ရှန်ဟိုင်ဂိတ်မှ ဝူရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများသည် ဝူရှန်းအား သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ စခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားကာ တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂူယွဲ့ကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်သည် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်မှ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်ထံသို့ ထပ်မံ ကျရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်အရ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်... လက်ရှိလုပ်ဆောင်နေသမျှကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ထားပြီး ဂူယွဲ့၏ သဲလွန်စအားလုံးကို အပြည့်အဝ စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည်။ သူ့ကို အရှင်ဖြစ်စေ၊ အသေဖြစ်စေ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဌာနနှစ်ခုနှင့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ အင်အားအပြည့်အဝကိုလည်း မင်း စုစည်းအသုံးပြုခွင့် ရှိသည်။"

"အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်... အရှင်မင်းကြီးက ဒီကိစ္စကို အလွန်အရေးကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ တစ်လအတွင်း ခိုင်လုံတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။ ဒီအရာရှိကြီးကတော့ ခွင့်ပြုပါဦး။"

မိန်းမစိုးအိုကြီး လျိုကျင်းသည် အတုအယောင် အပြုံးဖြင့် အရိုအသေပေးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်၏ ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင်မှ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို မသိစိတ်အရ ခပ်သုတ်သုတ် လှမ်းလိုက်မိသည်။

ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် အတွင်း၌။

ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝမ်ရှန့်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ အမိန့်တော်ကို မြေပြင်သို့ ပစ်ချလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အမှုတွေ စုံစမ်းရမယ်... အမှုတွေ စုံစမ်းရမယ်။ အရိပ် ရဲ့ အမှုကလည်း ငါ့ကိုပေးတယ်၊ မဟာယွဲ့ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အမှုကလည်း ငါ့ကိုပေးတယ်၊ ဟိုရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ လေကျန့်ဇီရဲ့ အမှုကတောင် ငါ့ကိုပဲ ပေးတယ်။ အခုကျတော့ မဟာဆရာသခင် ဂူယွဲ့ အလှည့် ရောက်လာပြန်ပြီ။ မင်းတို့က ဒီအရာရှိကြီးကို ဘာလို့ ထင်နေကြတာလဲ။ မြည်းတစ်ကောင်ကိုတောင် ဒီလောက်အထိ အသုံးမချပါဘူး။"

"အကယ်၍ ဟိုကောင်လေး ချူရွှမ်ကို ဒီအရာရှိကြီး ကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ပြီးတော့ တကယ်ပဲ နောက်ဆုတ်ဖို့ ခက်ခဲနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်... ဒီအရာရှိကြီးက ဒီအကျဉ်းထောင်မှူး ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး တရားစီရင်ရေးရုံးတော်ကို သွားကာ အေးအေးဆေးဆေး ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်နေပြီ။"

ချူရွှမ်သည် အဋ္ဌမမင်းသားကို လူပုံအလယ်တွင် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ချိန်မှစ၍ လက်ရှိ အာဏာရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်ကို မြင်သည်နှင့် ကွေ့ရှောင်သွားချင်ကြသည်ဟု ဝမ်ရှန့် ကြားသိထားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ အတွင်း၌ အလွန်အမင်း အားယားနေကြသဖြင့်၊ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အကျဉ်းထောင်စောင့်များထံမှ မနာလိုမှု၊ ငြူစူမှုနှင့် ခါးသီးသော အကြည့်ပေါင်းများစွာကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ရှန့် မသိခဲ့သည့် အချက်မှာ...

သူ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ညည်းညူမြည်တမ်းနေချိန်၌ ယခင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သော တရားစီရင်ရေးရုံးတော်၏ အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ တစ်စု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက ချူ မျိုးရိုးရှိတဲ့ အဲဒီလူရဲ့ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်လား။"

"မှန်ဖို့များတယ်။ ချူ မျိုးရိုးရှိတဲ့ အဲဒီလူက သူ့အိမ်မှာ မရှိကတည်းက၊ သူက ဒီတရားစီရင်ရေးရုံးတော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ အလားအလာ အများဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာသခင် ကျွင်းဟောက်ချိုးကလည်း ဒီမှာရှိတယ်လို့ ကြားရတယ်။"

"ဟီးဟီး... မိစ္ဆာသခင်... ဒီနေ့တော့ သူ့ကို လူသေတစ်ယောက် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။"

"ဝင်တိုက်ကြ။ ပထမဆုံး ချူရွှမ်ကို သတ်၊ ပြီးရင် ကျွင်းဟောက်ချိုးကို သတ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သေဆုံးသွားရင်တောင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ။ သတ်စမ်း။"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် သူများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်ပုံရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် တိတ်ဆိတ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အမြင့်သို့ ခုန်တက်သွားကြပြီး ခြံဝင်းတံတိုင်းပေါ်မှ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်သွားကြသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

သို့သော် ထိုအနက်ရောင်ပုံရိပ်များ ဆင်းသက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ပုံရိပ်များထဲမှ တစ်ယောက်က သူ၏ လက်မောင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကာ "မီး... ငါ့လက်မှာ မီးလောင်နေပြီ။" ဟု အော်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ မီးကို ငြိမ်းသတ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း၊ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုအနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မိမိ၏ လက်မောင်းကို ကိုယ်တိုင် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အား..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ညကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ထူးဆန်းစွာပင် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်၏ အပြင်ဘက်၌မူ မည်သည့်အသံမျှမရှိဘဲ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူက "အားလုံး လူစုခွဲပြီး သီးခြားစီ ဝင်တိုက်ကြ။" ဟု လျင်မြန်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် ထိုအနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သော်လည်း၊ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနက် ပေတစ်သောင်းရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲသို့ နင်းမိသွားကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

မသိစိတ်အရ သူသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအခါ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းရင်း မသိရဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ယောက်သည် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းထံသို့ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလာခဲ့သည်။

"မင်း ရူးနေတာလား။"

အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ အသက်ရှင်သန်လိုသော ဗီဇက သူ့ကို သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားအား တိုက်ကွက်တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားအောင် ပြုလုပ်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရမီ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသည့်အလား၊ သူတို့အားလုံးသည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အချင်းချင်း စတင် သတ်ဖြတ်နေကြတော့သည်။

"ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်ယောင်ပဲ... ဒါတွေအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ။ အားလုံး သတိထားကြစမ်း။" အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

သူက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အဆက်မပြတ် သတိပေးနေခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့က လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ကြချေ။ မကြာမီမှာပင် လူတစ်ဝက်ခန့်သည် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အတူတကွ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

"ဒါက တရားစီရင်ရေးရုံးတော် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အသက်ရှင်နေတဲ့ ငရဲဘုံပဲ။ ပြီးတော့ ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ အလွန်သေချာတယ်။"

အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည်လည်း စတင်၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။

သူ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ခဏမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ထက်ဝက်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ ရှေ့ဆက်သွားပါက သူတို့အားလုံး လုံးဝ ဥဿုံ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ ရောက်လာစဉ်က ရှိခဲ့သော ယုံကြည်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သတိပြန်လည်မလာနိုင်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် အသံနှိမ့်၍ အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး ဤထူးဆန်းသော တရားစီရင်ရေးရုံးတော်မှ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချောမောသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အေးစက်စွာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး "ငါ ကျွင်းဟောက်ချိုးရဲ့ အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံက သာမန်လူယုတ်မာတွေကို မဖမ်းမိနိုင်ပေမဲ့ မင်းတို့လို အကောင်သေးသေးလေးတွေကိုတော့ ဖမ်းလို့မရဘူးလား။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီ မိစ္ဆာသခင်လား၊ ပြီးတော့ ဒီအင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံကို မင်းက ခင်းကျင်းထားတာလား။" အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်က အံ့ဩဒေါသထွက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မှန်တယ်... ငါက ကျွင်းဟောက်ချိုးပဲ။"

"သတ်စမ်း။"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ဤပါရမီရှင်ပညာရှိအား ဖမ်းဆီးကာ အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်လျက် ကျွင်းဟောက်ချိုးကို ဖမ်းဆွဲရန် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူက မြန်ဆန်သော်လည်း ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်၏ လက်ဝါးနှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ကျွင်းဟောက်ချိုးမှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်မှာမူ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားကာ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းလို အင်းကွက်ပညာရှင်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ရတာလဲ။"

ယေဘုယျအားဖြင့် အင်းကွက်ပညာရှင်များနှင့် ဆေးဖော်စပ်သူများသည် ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပါရမီ နည်းပါးလေ့ရှိကြပြီး၊ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် အင်းကွက်ပညာ လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

အများစုမှာ နတ်အဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်ရန်ပင် ခက်ခဲကြလေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် ထိုမျှော်လင့်ချက် ယူဆချက်များအားလုံးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကဲ့သို့ မဟာဆရာသခင်အဆင့်ဝက် တစ်ဦးထက် လျော့နည်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ထွက်ပြေးရမယ်။"

အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး၊ အခြားအရပ်မျက်နှာ တစ်ခုမှ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်နှစ်ခုက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး "ထွက်ပြေးချင်တယ် ဟုတ်လား။ ငါတို့ကို အရင် မေးပြီးပြီလား။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တားတဲ့သူ သေရမယ်။"

သူ့ကို တားဆီးနေသူများမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိသည့် အဘိုးအို နှစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ မလာရောက်မီကပင် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်အကြောင်း အမှန်တရားကို စုံစမ်းစစ်ဆေးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးမှာ ချူရွှမ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းနောက်တွင် ကျွင်းဟောက်ချိုး ဖြစ်သည်။

အခြားသူများမှာ လုံးဝ အသုံးမကျသည့် သူများသာဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၃၂)

ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲ စတင်ခြင်း

"ကြက်တွေ ခွေးတွေလောက်ပဲရှိတဲ့ ကောင်တွေက ငါ့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ သေလိုက်စမ်း၊ ဒီအဘိုးကြီး နှစ်ကောင်။"

သတ်စမ်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရိပ်အစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင်သည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် လုံးဝ လွှမ်းမိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် သူ၏လက်များမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ လည်ချောင်းများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသော်လည်း၊ သူတို့က လှည့်၍ပင် မကြည့်ဘဲ အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေကြသည်။

"ငါ အရင်သွားမယ်၊ ငါအရင် တိုက်ခိုက်ရမယ့် အလှည့်ပဲ။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ငါက အရင်ရောက်နေတာ။"

ငြင်းခုံနေစဉ်မှာပင် လူနှစ်ဦးစလုံးက ပြင်းထန်လှသော အင်အားဖြင့် တပြိုင်နက်တည်း ကန်ထုတ်လိုက်ရာ လေထုကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဝဲကရက်နှစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

အရိပ်ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးနှစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသူတို့သည် သာမန် အဘိုးအိုနှစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ကြချေ။ သူတို့သည် ရှင်းလင်းစွာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာဆရာသခင် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် နှစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာသည် တရားစီရင်ရေးရုံးတော် လုံးဝ မဟုတ်တော့ပေ။ ထင်ရှားစွာပင် ၎င်းသည် မဟာဆရာသခင် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ၏ အသိုက်အမြုံတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

"ငါ... ငါ သေရတာ မကျေနပ်ဘူး..."

အရိပ်ခေါင်းဆောင်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်၊ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် မျက်လုံးမမှိတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဝမ်ချောင်၊ မာဟန့် တို့သည်လည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ငါတို့က ခပ်ဖွဖွလေး ကန်လိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ။"

"စီနီယာတို့... အခု ခင်ဗျားတို့က မဟာဆရာသခင် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်နေပြီလေ။ တစ်ချက်ကန်တာတောင် လွန်နေပြီ၊ နှစ်ယောက်ပြိုင်တူ ကန်တာဆိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီညီအစ်ကိုတော့ တကယ်ကို မတရား သေသွားရရှာပြီ။"

ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့သည်လည်း အရိပ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး၊ တစ်ယောက်လျှင် ခေါင်းနှစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ ရှုပ်ထွေးနေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတို့သည်လည်း သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ကြသည်။

နတ်အဆင့် သို့ ဖောက်ထွက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အမှန်တကယ်ကို ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို သတ်ရသည်မှာ ခွေးများကို သတ်ရသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူနေတော့သည်။

‘အခုကစပြီး ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို လူပျင်းတွေလို့ ဘယ်သူများ ပြောရဲသေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ အခု ငါတို့ကလည်း နတ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံးက နတ် ဒုတိယအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ။’

ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့သည် လွန်စွာ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေကြသည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုး ကမူ လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် "တရားစီရင်ရေးအရာရှိ က ငါတို့ကို မိစ္ဆာဘုရင် နှစ်ပါးရဲ့ သွေးသားတွေကို ပေးခဲ့တာလေ။ အဲဒါတောင်မှ မင်းတို့က နတ်အဆင့်ကို မချိုးဖျက်နိုင်သေးဘူးဆိုရင်၊ တို့ဟူးတုံးတစ်တုံးကို ရှာပြီး ခေါင်းနဲ့သာ ဆောင့်သေလိုက်ကြတော့။ အလကားနေ သွေးနားထင် မရောက်ကြနဲ့ဦး၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ကောင် နည်းနည်းလောက်ကို အမြန်ဖမ်းကြစမ်း။ ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ အိမ်တော်ထဲမှာ လာပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရဲကြတယ်။ အကယ်၍ ငါသာ သတိထားပြီး အထဲအပြင် အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံ အခုနှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ကို ကြိုတင်မချထားခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ သူတို့ အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဘာ... အခုနှစ်ဆယ်ကျော်တောင်။"

ကျန်းလုံ၊ ကျောက်ဟူ နှင့် ဝမ်ချောင်၊ မာဟန့် တို့အားလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ကျွင်းဟောက်ချိုး ခင်းကျင်းထားသော အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုတည်းကိုသာ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် သူတို့ မသိရှိလိုက်ဘဲ နောက်ထပ် အင်းကွက် ၁၉ ခုထက်မနည်းကို လျှို့ဝှက်စွာ တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ... လူဆိုးတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိတာက ပညာရှိတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိတာထက် ပိုကောင်းသေးတယ်။"

"ဒါတောင်မှ ညီအစ်ကို ရွှမ် ရှိနေလို့ပဲ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီလို မိစ္ဆာအရှင်မျိုးကို ဘယ်သူက နှိမ်နင်းနိုင်မှာလဲ။"

ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့သည် စကားပြောရင်းဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော လုပ်ကြံသူများကို သွားရောက်ထိန်းချုပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုပ်ကြံသူများအားလုံးသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ယိုစီးကျကာ သေဆုံးသွားကြတော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။" ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာဆရာသခင် စွမ်းအားနှစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထုတ်ဖော်ကာ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်မှ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသော်လည်း၊ ကျွင်းဟောက်ချိုးက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ "အပြင်မထွက်ကြနဲ့၊ ဒါက ကျားကို တောင်ပေါ်ကနေ မျှားခေါ်တဲ့ အကွက်ဖြစ်နေမှာကို သတိထားကြ။ ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲ က နီးကပ်နေပြီဖြစ်လို့၊ တရားစီရင်ရေးအရာရှိ ပျောက်ဆုံးနေတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ ပေးသိလို့ မဖြစ်ဘူး။"

ချူရွှမ် မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်သွားသည်ကို သူ မသိရှိသော်လည်း၊ ဤကိစ္စကို ပြင်ပလူများအား လျှို့ဝှက်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းက ပြောပြနေပေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့သည် လက်လျှော့လိုက်ကြပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြတော့သည်။ ယခုအခါ လုပ်ကြံသူများအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်အား တိုက်ခိုက်မှုသည် ဖြေရှင်းမရသော ပဟေဠိအမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး ကျွင်း... ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလို့ ထင်လဲ။"

ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ဆိုလိုက်သည်။ "မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးမှူးက အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် ပဲ။ အဲဒီ ဝမ်ရှန့် လေးကို လာပြီး စုံစမ်းခိုင်းရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။"

"စီနီယာတို့... အဲဒီလို မလုပ်ကြပါနဲ့။ အခုချိန်မှာ အကျဉ်းထောင်မှူးရဲ့ ရှေ့မှာ 'စုံစမ်းထောက်လှမ်းမယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို လုံးဝ မဟကြပါနဲ့။" ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့က အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် နှင့် မဝေးလှသော မှောင်မိုက်သည့် လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း၌၊ အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သွေးတစ်လုပ်ကို ရုတ်တရက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏လက်ထဲမှ အသက်နှင့်သေခြင်းတရား အဆောင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထို အသက်နှင့်သေခြင်းတရား အဆောင် များအားလုံးသည် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် အဘိုးအိုသည် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား မြို့တော်၏ ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် အဘိုးအိုသည် လူသူကင်းမဲ့သော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ ပုံရိပ်တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက အသုံးမကျပါဘူး၊ လုပ်ကြံမှု ကျရှုံးသွားပါပြီ... သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးတော်မူပါ။"

"ကျရှုံးတယ် ဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မင်း သိပါတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ၊ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက 'ကျရှုံးခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ။"

"မဟုတ်ပါဘူး သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး..."

"ဘုန်း"

ထိုပုံရိပ်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ၊ အသက်နှင့်သေခြင်းတရား အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ခပ်ဖွဖွလေး ချေမွပစ်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ယိုစီးလာခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက် သိပ်သည်းလှသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထိုပုံရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အဘိုးအို၏ အလောင်းမှာ ပြည်နှင့် သွေးအိုင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

လရောင်က ဖြာကျနေသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာ၌ မရှိတော့ချေ။ မြို့တော်ကြီးသည် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တော်ဝင်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းများတွင်သာ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ သက်တော်ရှည် နန်းဆောင် တွင်၊ ဧကရာဇ်အိုကြီး သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်၌ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ပထမမင်းသား အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းကပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သည်းခံခဲ့ရမှု၊ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရမှု၊ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် အသုံးမကျဟန်ဆောင်ခဲ့ရမှု၊ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ခြောက်လှန့်ငွေညှစ်ခဲ့ရမှုနှင့် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ပင်ပန်းကြီးစွာ ဖော်စပ်ခဲ့ရသော အသက်ရှည် ဆေးလုံး သည် နောက်ဆုံး၌ ၎င်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးမယ့် နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာတဲ့အခါမှာ၊ ဒီ သက်တမ်းတိုး ဆေးလုံး က လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားပါလိမ့်မယ်။"

မိန်းမစိုးအိုကြီး မိန်းမစိုး လျိုကျင်း သည်လည်း လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မလွယ်ကူလှပေ။ အရှင်မင်းကြီး သုံးနှစ်တိုင်တိုင် သည်းခံခဲ့ရသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို နောက်ဆုံး၌ ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မိန်းမစိုး လျိုကျင်း အား လှပသော နန်းတွင်းအစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးကိုပင် ချီးမြှင့်လိုက်ရာ၊ ထိုအရာက မိန်းမစိုး လျိုကျင်း ကို ဝမ်းသာစေသလို အနည်းငယ်လည်း ဝမ်းနည်းသွားစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိန်းမစိုး လျိုကျင်း သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလျှောက်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ဒီသတင်းကောင်းကို မိဖုရားကြီးထံ ကျွန်တော်မျိုး ပါးလိုက်ရမလား။"

"အဲဒီ မိန်းမပျက်လား။ ဟွန်း... အဲဒီတုန်းက သူ့ကိုရော သူ့မိဘဆွေမျိုးတွေဆီက ရတနာကိုပါ ငါ မလိုချင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ သူ့ကို လိုက်ဖို့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခဲ့မှာလဲ။"

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ယခင်က ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အုံ့မှိုင်းသွားခဲ့တော့သည်။

"ရလဒ်အနေနဲ့ အဲဒီ မိန်းမပျက်က ငါ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တယ်။ သူက အဲဒီ မိစ္ဆာအရှင် ကျွင်းဟောက်ချိုး ကို စွဲလမ်းနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ သူ့ကို ငါ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ထပ်ပေးမယ်။ သူသာ အကောင်းအဆိုးကို သိမယ်ဆိုရင်၊ အခုကစပြီး ငါ့ရဲ့ မိန်းမအဖြစ် ရိုးရိုးသားသား နေလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မနေဘူးဆိုရင်တော့၊ သူ ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ ငါ ကစားပစ်မယ်။ ပြီးရင် အဲဒီ မိစ္ဆာအရှင်ကို ငါ ဘယ်လို ရက်ရက်စက်စက် ကွပ်မျက်ပစ်မလဲဆိုတာ သူ့ကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်ခိုင်းမယ်။"

"ပြီးတော့ အဲဒီ ချူ မျိုးရိုးနဲ့ ကွပ်မျက်သူ။ ဒီလူက မဟာယွဲ့ တော်ဝင်မိသားစု နဲ့ မျိုးရိုးနာမည် တူရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ကို လူပုံအလယ်မှာ ခြိမ်းခြောက်ရဲသေးတယ်။ ငါ့မှာ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့ အကျင့် မရှိဘူးလို့ သူက တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ အရင်တုန်းက အသက်ရှည် ဆေးလုံး ဖော်စပ်လို့ မပြီးသေးတဲ့အတွက် ငါ သည်းခံနေခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီတုန်းက ကောင်းကင်ဓားမ ဘယ်လိုသေသွားခဲ့ရလဲဆိုတာ ဒီကောင်လေးကို သေချာပေါက် ခံစားစေရမယ်။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး သေကုန်ကြပြီပဲ။ ဒီ ချူရွှမ် လည်း ချွင်းချက် ဖြစ်နေလို့ မရဘူးလေ... ဟွန်း ဟွန်း ဟွန်း..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သက်တော်ရှည် နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အေးစက်စက် ရယ်မောသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ သူသည် နန်းတွင်းအစေခံမိန်းကလေး ခုနစ်ဦးကို သူ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ညအမှောင်သည် အဖြစ်အပျက်ကြီးကြီးမားမား မရှိဘဲ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံသည်ပင် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုနုပျိုသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ နောက်ပြီး ယနေ့သည် မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ရှိသော ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲ နေ့လည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်နေပေသည်။