အခန်း (၂၃၉-၂၄၀)

အခန်း (၂၃၉)

ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပါ

"ဒသမမင်းသား၊ မင်း အရှုံးပေးပြီလား။"

ချူရွှမ် သည် မောက်မာဝင့်ကြွားသော အသွင်ဖြင့် လူအုပ်ကြီးအား ငုံ့ကြည့်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

အဆုံးသတ်တွင်မူ ပကတိစွမ်းအားကသာ သူ့ကို ရန်ရှာလိုသူများကို ဟန့်တားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤဒသမမင်းသား၏ အမှားမှာ ချူရွှမ် နှင့် ရင်းနှီးသူများကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက သေချာပေါက်ပင် သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားစေခဲ့သည်။

ဒသမမင်းသားက ခေါင်းငုံ့အရှုံးပေးရန် ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချူရွှမ် သည် နှစ်ခါမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဒသမမင်းသား၏ မျက်နှာကို အဝေးမှနေ၍ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ကျယ်လောင်သော ဖြန်းခနဲအသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ဒသမမင်းသား၏ မျက်နှာထက်တွင် နီရဲနေသော လက်ချောင်းရာ ငါးခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အရာရှိများနှင့် မှူးမတ်များအားလုံး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကြသော်လည်း မည်သူမျှ အသံမထွက်ရဲကြချေ။ ချူရွှမ် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ဧကရာဇ်အိုကြီး ပင်လျှင် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့ခဲ့ချေ။

ချူရွှမ် ၏ မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မှုသည် လွန်စွာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

မဟာချင်ပြည်ထောင်တွင် မဟာဆရာသခင် တစ်ဦးသာလျှင် ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်းကို လူသိများလှသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံမှုသည် မည်မျှပင် သန်မာနေပါစေ၊ မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်မှာ လမ်းဆုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလမ်းဆုံးမှာ သတ်ဖြတ်သူ ၏ လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သူမျှ ဤလမ်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဤလမ်းဆုံးကို ချူရွှမ် က အပြည့်အဝ ဖြတ်သန်းကျော်လွှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မဟာဆရာသခင် ! ဒီချူရွှမ် က တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ရဲ့ မဟာဆရာသခင် အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တာပဲ။ ဘုရားရေ..." စွန်းဝမ်လုံ သည် ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက ချူရွှမ် ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လွန်စွာ မောက်မာခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာန မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ချူရွှမ် က သူ့ကိုပါ ရိုက်ချလိုက်လေမလားဟု သူ တွေးပူမိသွားသည်။

လင်ဟန်ရှား နှင့် အိုယန်ဟွာကျီ တို့မှာ အထိတ်လန့်ဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ချူရွှမ် ကို ပထမဆုံး ရန်စခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့က ချူရွှမ် သည် သူတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ဝံ့မည်မဟုတ်ဟု တစ်ချိန်က ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ဒသမမင်းသား၏ သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှသာ၊ ၎င်းသည် မရဲဝံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အထင်သေးအရေးမစိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြသည်။

ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ခွေးအအုပ်စု၏ ရန်စမှုများကို မည်ကဲ့သို့ ဂရုစိုက်မည်နည်း။ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်အောက်ရှိ မည်သူမဆိုသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒသမမင်းသား အရှုံးပေးမပေး ငါမသိပေမဲ့၊ ငါကတော့ တကယ်ကို ယုံကြည်သွားပြီ။ အခုကစပြီး အရေးကြီးကိစ္စ မရှိရင် ဒီလူနဲ့ ဝေးဝေးရှောင်နေမှပဲ။" အိုယန်ဟွာကျီ သည် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ကျိန်စာသင့်တဲ့ကောင်၊ ဒီကောင်လေးက မူလက ငါတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိတစ်ယောက်ပဲ။ သူက မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာန ကို အလကားလက်ဆောင် ပေးလိုက်တာပဲ။ ကံကောင်းလို့ ငါတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန မှာ မုရုံနန် ရှိနေသေးလို့ပေါ့။"

လတ်တလောတွင် အဆင့်တက်ရန် ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နေသော မုရုံနန် ကို တွေးမိသောအခါ၊ လက်ဝဲအမတ်ချုပ် နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန မှ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

စတုတ္ထမင်းသား ၏ နှလုံးသားမှာမူ ပို၍ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် ချူရွှမ် ၏ အကြမ်းဖက်ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းမှာ အိမ်တွင်း၌သာဖြစ်ပြီး လူအများအပြား မမြင်တွေ့ခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ဒသမမင်းသားမှာမူ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမင်းသား သည် "ကောင်းလိုက်တာ! သိပ်ကောင်းတယ်!" ဟုပင် အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။ ချူရွှမ် က သူ့ကို နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ရိုက်စေချင်သေးသည်ဟုပင် စိတ်ထဲမှ ဆန္ဒပြုမိသည်။ သို့သော်လည်း ဒသမမင်းသားသည်လည်း အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

လူပုံအလယ်တွင် ဆက်တိုက် ပါးရိုက်ခံရခြင်းသည်ပင် ကြီးမားလှသော အရှက်ခွဲခံရမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အရှုံးပေးလိုက်မည်ဆိုပါက တိုဟူးတုံးတစ်တုံးကို ရှာပြီး သူ့ခေါင်းနှင့် ပြေးဆောင့်လိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဒသမမင်းသား လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ တုန်ရင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ချူရွှမ် အား ညွှန်ပြကာ မျက်လုံးများ ပြူးလန်သွားပြီး ဒေါသကြောင့် သွေးများအန်ထုတ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်မေ့မြောဟန်ဆောင် ကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင်မူ သတိလစ်သွားခြင်းက ခေါင်းငုံ့အရှုံးပေးခြင်းထက် ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒသမမင်းသား သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိန်းမစိုးအိုကြီး မိန်းမစိုး လျိုကျင်း သည် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒသမမင်းသား သတိလစ်သွားပြီ။ မြန်မြန်၊ နန်းတွင်းသမားတော်ကို သွားခေါ်ကြစမ်း။"

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း မိန်းမစိုး လျိုကျင်း သည် "သတိလစ်နေသော" ဒသမမင်းသားကို တွဲထူရန် ပြင်လိုက်သည်။ ချူရွှမ် ၏ အကြည့်များ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့်၊ ဒသမမင်းသားသည် အခြေအနေကို ရှောင်လွှဲရန် သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ "ဒီအရာရှိက ဒေါသမထွက်တတ်ဘူးလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။ ထွက်သွားစမ်း မိန်းမစိုးအိုကြီး၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက သူ့ကိုယ်စား အထိုးခံချင်လို့လား။"

"ဒါက..." မိန်းမစိုး လျိုကျင်း ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။

"တော်လောက်ပြီ! ညီတော်... ဒသမမင်းသားက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သားတော်ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူ အမှားလုပ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ငါကိုယ်တိုင် ဆုံးမပါ့မယ်။ ညီတော် ဝင်ပါဖို့ မလိုပါဘူး။"

နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးက တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။

ဒသမမင်းသားသည် သူ၏ အချစ်ဆုံးသားတော် ဖြစ်ရုံသာမက သူ၏ လျှို့ဝှက်တိုက်ကွက်လည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ချူရွှမ် ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် "သတိလစ်" သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

မည်မျှပင် သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပါစေ၊ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နဖူးမှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချူရွှမ် ၏ လက်ထဲရှိ ပထမဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ ဒေါသများအပြီးတွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ၏လေသံကို လျင်မြန်စွာ လျှော့ချကာ "ညီတော်... ငါကိုယ်တော်ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ဒီသားမိုက်ကို နောက်မှ ညီတော့်ဆီ သေချာပေါက် တောင်းပန်ခိုင်းပါ့မယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချူရွှမ် သည် စကားမဆိုဘဲ ဧကရာဇ်အိုကြီးအား အေးစက်စွာဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအဘိုးကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးကဲလှသော သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ "ကောင်းပြီလေ... အရှင်မင်းကြီးက တောင်းဆိုနေမှတော့ ဒီတစ်ကြိမ် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။"

ပြောပြီးနောက် ချူရွှမ် သည် လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယခင်က သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သော ပထမဧကရာဇ်အား လေးစားသောအားဖြင့်၊ မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် အလွန်အကျွံ အခက်မတွေ့စေလိုခဲ့ချေ။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဤဒသမမင်းသားသည် သူနှင့် ရင်းနှီးသူများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းဝံ့ခဲ့ခြင်းကြောင့်၊ ချူရွှမ် သည် ဤမဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များအပေါ် လုံးဝ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "အခုကစပြီး စီနီယာ ပထမဧကရာဇ်က စီနီယာ ပထမဧကရာဇ်ပဲ၊ မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုက မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုပဲ။"

ချူရွှမ် သည် စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင် နှင့် မာဟန့် တို့သည် ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့သည်လည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုး သည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခတ်နေခဲ့သည်။

လူအုပ်စုငယ်လေး တစ်စုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိများသည် သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မတားဆီးဝံ့ကြဘဲ မသိစိတ်အလျောက် လမ်းဖယ်ပေးနေခဲ့ကြသည်။

အချို့က ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်တင်းမာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ မိန်းမစိုး လျိုကျင်း နှင့် လက်ဝဲအမတ်ချုပ် ကဲ့သို့ သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံး သူများသာလျှင် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းရာမှ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်သော အကြည့်များကို ရိပ်မိနိုင်ကြပေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တရားစီရင်ရေးရုံးက ပြီးသွားလောက်ပြီ။ ဒီချူရွှမ် က ငါတို့မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အမောက်မာဆုံးနဲ့ အရိုင်းစိုင်းဆုံး သတ်ဖြတ်သူ ပဲ။ သူက အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာတောင် ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ပေါ့။"

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအရာရှိက ချူရွှမ် ရဲ့ ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းပြီး သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေအတွက် အကျဉ်းချဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီကောင်လေးကို ဆက်ပြီး မောက်မာခွင့်ပေးထားရင် ငြိမ်းချမ်းတဲ့အချိန်မှာ အာဏာကြီးမားတဲ့ အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ ပရမ်းပတာအချိန်မှာ သစ္စာဖောက်သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။"

ချူရွှမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ၊ ဒေါသထွက်နေကြသော နန်းတွင်းအရာရှိ အများအပြားသည် ထွက်လာကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်ပြောဆိုကြတော့သည်။

ချူရွှမ် ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့သည် လူအုပ်ကြီးနှင့် ဝေးကွာသွားမှသာ ခြေလက်များ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားကြတော့သည်။ ခုနက မြင်ကွင်းသည် လွန်စွာ တင်းမာလွန်းပြီး အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သေချာပေါက် သေဆုံးရတော့မည့် အခြေအနေကိုပင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် လုံးဝ ရန်သူအဖြစ် မပြောင်းလဲသေးချေ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ငါတို့က ခဏတဖြုတ်တော့ လွတ်မြောက်နိုင်ပေမဲ့၊ ထာဝရတော့ မဟုတ်ဘူး။ ညီအစ်ကိုရွှမ်... ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ဟု မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘာလဲ၊ ကြောက်နေတာလား။" ဝမ်ချောင် နှင့် မာဟန့် တို့က ပြိုင်တူ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ မကြောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မိသားစုတွေက..." ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့၏ လေသံမှာ လေးလံနေခဲ့သည်။

ချူရွှမ် သည်လည်း အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤအချက်သည်လည်း ယနေ့ သူ ချက်ချင်း ဒေါသပေါက်ကွဲကာ ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤဒသမမင်းသားသည် သူနှင့် ရင်းနှီးသူများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုရင်းနှီးသူများ၏ မိသားစုများကိုပါ ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ ဤအရာကို ချူရွှမ် အနေဖြင့် လုံးဝ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ကျွင်းဟောက်ချိုး ... မင်းက တရားစီရင်ရေး အရာရှိ ရဲ့ စစ်ဗျူဟာမှူးပဲ။ လက်ရှိ အခြေအနေတွေအရ ငါ့အတွက် အကြံပေးစရာ တစ်ခုခု ရှိလား။" ချူရွှမ် သည် ကျွင်းဟောက်ချိုး ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုး ကမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အလျင်လိုခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ထုတ်ကာ ယပ်ခတ်လိုက်ပြီး "တရားစီရင်ရေး အရာရှိ ... ဒီကိစ္စက ရိုးရှင်းပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ မင်း အဋ္ဌမမင်းသားကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကတည်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ ဒါ့အတွက် ငါ ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီး မင်းအတွက် အထက်၊ အလယ်၊ နဲ့ အောက် ဆိုပြီး ဗျူဟာသုံးခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အခန်း (၂၄၀)

ဆေးလုံးဖော်စပ်အောင်မြင်သည့်နေ့၊ ကလဲ့စားချေမည့်အချိန်

ချူရွှမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲ သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ချူရွှမ်အား ဆန့်ကျင်သည့် နန်းတွင်းအမတ်များ၏ "စစ်ပွဲဆင်နွှဲမှု" ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် နေရာမှထကာ ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲမှ ထွက်ခွာပြီး နန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

ဒသမမင်းသားသည်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မူလက သူသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး လျှို့ဝှက်စွာ ပျိုးထောင်ထားသော အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့ကျင်းပသော ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲသည် အမှန်တကယ်တော့ ဧကရာဇ်အိုကြီးက သူ့အတွက် အထူးရည်ရွယ်ကာ ဖန်တီးပေးထားသည့် စင်မြင့်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဒသမမင်းသားသာ ယနေ့ ဂျွန်းလင် စားသောက်ပွဲတွင် ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တည်ဆောက်နိုင်ပါက၊ ဒသမမင်းသားအား အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ချက်ချင်းကြေညာကာ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရှေ့တန်းသို့ အပြည့်အဝ တက်လှမ်းခွင့်ပေးရန် ဧကရာဇ်အိုကြီးက စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကံကြမ္မာက အခြားအစီအစဉ် ရှိနေခဲ့သည်။ "ကွပ်မျက်သူ" တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ် စွမ်းအားဖြင့် ဒသမမင်းသားအား အပြတ်အသတ် ရိုက်နှက်ခြေမှုန်းသွားခဲ့လေသည်။ လူအများအပြား ရှိနေချိန်တွင် အရှက်ကွဲခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် ဒသမမင်းသားသည် သတိလစ်သွားဟန် ဆောင်နေခဲ့ရသည်။

ပြင်ပလူများ မရှိတော့သည့်အချိန်၊ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခြင်း ခံရသော ဒသမမင်းသားသည် ချက်ချင်းပင် သားရဲတစ်ကောင်အလား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "ချူရွှမ်၊ ချူရွှမ်... မင်းကို ငါသတ်မယ်၊ ငါသတ်ပစ်မယ်"

ယနေ့ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ရမှုများကို တွေးမိရင်း၊ ဒသမမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်အိုကြီးရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ "ခမည်းတော်၊ ချူရွှမ်က ကျွန်တော်မျိုးကို စော်ကားတာဟာ ခမည်းတော်ကို စော်ကားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဘာလို့ ခမည်းတော်က ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေခဲ့ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒသမမင်းသားသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် မှူးမတ်များလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဧကရာဇ်အိုကြီး မည်မျှပင် အရည်အချင်းမဲ့နေပါစေ၊ ကွပ်မျက်သူတစ်ဦးအား ဤမျှအထိ မောက်မာခွင့် ပြုထားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ့အား သည်းခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ ဒသမမင်းသား၏ အော်ဟစ်သံကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ကာ "ဒသမမင်းသား... ငါကိုယ်တော်က ချူရွှမ်အပေါ် အရမ်း ညှာတာလွန်းတယ်လို့ မင်းက အပြစ်တင်နေတာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေမှာ စိတ်မရှည်တာက ကြီးမားတဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ပျက်စီးစေတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ မင်းကို ပြောပြရမှာ ငါကိုယ်တော် မကြောက်ပါဘူး၊ ချူရွှမ်ဆီမှာ ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော် ရှိနေတယ်၊ အဲဒါက ငါတို့ မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုအပေါ်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ ဩဇာအာဏာရှိနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ အကယ်၍ သူ့ကို ရန်စမိပြီး ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ဖော်ဖို့ ဖိအားပေးလိုက်ရင်၊ မင်းရော ငါကိုယ်တော်ပါ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါကိုယ်တော် အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ"

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် စကားပြောအပြီးတွင်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။

ဒသမမင်းသား၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး "ဒီ ကျိန်စာသင့်မယ့် ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်။ ဒီလူကို ဒီလောက်အထိ ဆက်ပြီး မောက်မာခွင့် ပေးထားတော့မှာလား။ အကယ်၍ သူက ဒီနေ့ သားတော်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်ရဲတယ်ဆိုရင်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ခမည်းတော်ရဲ့ ထီးနန်းကိုတောင် လုယူသွားနိုင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဒသမမင်းသား၏ ဤစကားများသည် ရက်စက်စွာ ထိုးနှက်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး၊ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ထိခိုက်လွယ်သော အာရုံကြောကို ချက်ချင်းပင် ထိမှန်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ပုံပျက်ရှုံ့မဲ့ကာ ကြမ်းကြုတ်ယုတ်မာသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ထီးနန်းကို လုယူမယ် ဟုတ်လား။ သူလို ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်က အရည်အချင်း ပြည့်မီလို့လား။ သူက သတ်ဖြတ်သူလမ်းစဉ် ကို အောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင်မှ၊ သူက ရုပ်ခန္ဓာ မဟာဆရာသခင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်"

"သားတော်... စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ။ အလွန်ဆုံး နောက်တစ်ရက်အတွင်းမှာ၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ငါကိုယ်တော် သည်းခံပြီး ပင်ပန်းကြီးစွာ ဖော်စပ်နေခဲ့တဲ့ နတ်ဆေးလုံးကြီး အောင်မြင်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရုပ်ခန္ဓာ မဟာဆရာသခင် တစ်ယောက်တင်မကဘူး၊ သူက ဒဏ္ဍာရီလာ ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ သိုင်းပညာ နှစ်ရပ်စလုံးရဲ့ မဟာဆရာသခင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့တင် ချေမှုန်းပစ်နိုင်တယ်"

"ဒါကြောင့် သားတော် အခုလုပ်ရမှာက ခေတ္တခဏ သည်းခံနေဖို့ပဲ။ ဆေးလုံးဖော်စပ်အောင်မြင်တဲ့နေ့ဟာ မင်းရဲ့ ကလဲ့စားချေမယ့်နေ့ ဖြစ်စေရမယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကတိပေးတယ်"

ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေသော နတ်ဆေးလုံးအကြောင်းကို ပြောဆိုရာတွင်၊ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ထံမှ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးသော ယုံကြည်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဒသမမင်းသား၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ အခြားသူများက ထိုနတ်ဆေးလုံးသည် မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း မသိနိုင်သော်လည်း၊ သူကမူ လုံးဝ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းစေနိုင်စွမ်းရှိသော နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ အကယ်၍ ဒီနတ်ဆေးလုံးကို ခမည်းတော်အစား ငါသာ ရခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ ကိုယ်တိုင် ချူရွှမ်ကို ခြေအောက်မှာ နင်းချေပစ်နိုင်မှာ သေချာတယ်" ဒသမမင်းသားသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုနှင့် လောဘဇောများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း အပြင်သို့ မပြဝံ့ခဲ့ချေ။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နှစ်သိမ့်မှုနှင့် အာမခံချက်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဒသမမင်းသားသည် မလိုလားစွာဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း၊ သက်ရှည်နန်းဆောင်ကို ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒသမမင်းသား၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများဖြင့် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

အကြောင်းမူကား မကြာမီတွင် သူသည် ဤသက်ရှည်နန်းဆောင်အတွင်းသို့ အိမ်ရှေ့စံအဖြစ်၊ သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်အဖြစ်ပင် ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူသည်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီးကဲ့သို့ပင် နတ်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် မဟာချင်၏ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုအရင်းအမြစ်များ အားလုံးကို အကုန်အစင် သုံးစွဲပစ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ရေကန်ကို ခန်းခြောက်စေကာ ငါးဖမ်းရမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ပြည်သူများ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ဒသမမင်းသားသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ထွက်ခွာသွားသော ဒသမမင်းသားကို ကြည့်ရင်း၊ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြည့်များမှာ ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။ "ဒသမမင်းသားရဲ့ ရည်မှန်းချက်က တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ။ ငါကိုယ်တော် မသေသေးခင်မှာပဲ သူက ဒီသက်ရှည်နန်းဆောင်ကို တပ်မက်နေပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သားတော်ဆယ်ပါးထဲမှာ ဒသမမင်းသား တစ်ပါးတည်းသာ အဲဒီလူရဲ့ မြင်မြင်ချင်း သဘောကျခြင်းကို ခံခဲ့ရတာ။ အကယ်၍ ငါကိုယ်တော် အနာဂတ်မှာ ထွက်ခွာသွားပြီး... သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဒသမမင်းသားက ထီးနန်းအတွက် အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါမတိုင်ခင် မဟာချင်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲရမယ်။ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေ ဆက်ရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး၊ ဥပမာ မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာန လိုမျိုးပေါ့"

ဤအတွေးကို တွေးမိစဉ်၊ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သက်ရှည်နန်းဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော ဆေးပေါင်းဖိုခန်းဆီသို့ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဆေးပေါင်းဖိုခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် သတ္တုရုပ်သေးရုပ် ဆယ့်နှစ်ခု ရပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ မဟာချင်၏ အမျိုးသားရတနာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ကြေးရုပ်တု ဆယ့်နှစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကြေးရုပ်တုတစ်ခုစီတိုင်းသည် မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ကြေးရုပ်တု ဆယ့်နှစ်ပါး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် မှ မဟာဆရာသခင် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် ညီမျှပေသည်။

"ချူရွှမ်က သတ်ဖြတ်သူလမ်းစဉ်ကို အောင်မြင်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာ မဟာဆရာသခင်အဖြစ် ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ရုံနဲ့၊ ငါကိုယ်တော်ကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာပဲ။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်း။ ဒီနေ့ကျော်သွားရင် အဲဒီ ကွပ်မျက်သူကို စစ်မှန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ပြသပေးမယ်"

"ပြီးတော့ ငါကိုယ်တော်ကို အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပြီလို့ ထင်နေကြတဲ့ နန်းတွင်းအမတ်တွေကို စစ်မှန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မြင်တွေ့စေရမယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ ပထမဧကရာဇ်ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားစေရမယ်"

ဘန်း!

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့်၊ ပြင်းပြသော စိတ်နှလုံးနှင့်အတူ ဆေးပေါင်းဖိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ အတွင်းဘက်၌ အရောင်ငါးမျိုး နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဆေးပေါင်းဖိုကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေကြသော ဆေးဖော်စပ်သူ အုပ်စုများသည် အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ ဆေးပေါင်းဖိုကြီးကို ဗဟိုပြု၍ ဧရာမ သတ်ဖြတ်ခြင်း အင်းကွက်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် စီစဉ်ခင်းကျင်းထားလေသည်။ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို ထိုသတ်ဖြတ်ခြင်း အင်းကွက်ကြီး၏ ကြိတ်ခြေမှုကြောင့် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန် သေချာစေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံခြုံရေးအတွက်၊ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် နေ့စဉ်နီးပါး သက်ရှည်နန်းဆောင်တွင်သာ စားသောက် အိပ်စက်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အသက်သဖွယ် ဆေးပေါင်းဖိုခန်းကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ရန် မကြိုးစားဝံ့သရွေ့၊ သူ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် မည်သူမျှ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ ဆေးပေါင်းဖိုအတွင်းရှိ နတ်အလင်းတန်းများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွလာခဲ့သည်။ "ပိုပြီး ကြိုးစားကြစမ်း၊ မင်းတို့အားလုံး မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးကြစမ်း။ ဒီဆေးလုံး ဖော်စပ်အောင်မြင်သွားတာနဲ့ မင်းတို့အားလုံးကို မြို့စားနယ်စားတွေအဖြစ် ငါကိုယ်တော် သူကောင်းပြုမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့တွေ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် အရာရှိကြီးတွေအဖြစ် အမှုထမ်းခွင့် ရစေရမယ်"

ထို ဆေးဖော်စပ်သူများကို လှုံ့ဆော်ရန်အတွက် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်တို့၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဤဆေးဖော်စပ်သူများသည် သူတို့၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်နေကြပြီး၊ တစ်ခဏမျှပင် မအနားယူဝံ့ကြချေ။

ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော ဆေးမီးတောက်များသည် မကြာမီမှာပင် ဆေးပေါင်းဖိုကြီးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။ အရောင်ငါးမျိုး နတ်အလင်းတန်း၏ တောက်ပမှုသည်လည်း ပိုမို၍ ထိန်လင်းလာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအလား ဆေးပေါင်းဖိုအတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ပစ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အောင်မြင်ပြီဟေ့။ မဟာချင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဆေးဖော်စပ်သူ ရာကျော်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုနဲ့အတူ၊ ငါကိုယ်တော် နောက်ဆုံးတော့ ဒီ ယင်ယန် သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီ"

နေပါဦး၊ ၎င်းက သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ယင်ယန် သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အနောက်တွင် အရိပ်အစောင့်တပ် အချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ အရိပ်များဖြစ်ကြပြီး၊ ဧကရာဇ်၏ သစ္စာခံ နောက်လိုက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရိပ်များကဲ့သို့ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သက်တမ်းတိုးရန်အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကိုသာ ဖော်စပ်နေသည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်တော့ချေ။