အခန်း ၆၁၇
Vol. 42 Ch. 617
အခန်း (၆၁၇) - ပိုင်ဟုမြို့ (အပိုင်း ၃)
ဤအခိုက်အတန့်၌ ဆုမို၏ ဘေးတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ရပ်နေသော ယန်ရှောင်ယွင်ကို ကျောက်ဝမ်ဟောက်က တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတိကြီးစွာ ထားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အလင်းမှာ လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ ကာကွယ်ရလွယ်ပေမဲ့ အမှောင်ထဲက မြှားကိုတော့ ခုခံဖို့ ခက်တယ်လေ... ကောက်ကျစ်တဲ့ လူတွေရဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုတော့ သတိထားရမယ်... ဘယ်တော့မှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေပါနဲ့ဦး”
“ဒါက တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ စကားတွေပဲ”
ဆုမိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ဒီစကားတွေကို စိတ်ထဲမှာ သေသေချာချာ မှတ်ထားပါ့မယ်”
သူ၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် အတင့်ရဲသွားသည်ဟု ကျောက်ဝမ်ဟောက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရ၏။
သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ချလိုက်၏။
“ကျွန်တော် အရင်က ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးပေမဲ့ အခုလိုမျိုး တိုက်တိုက်ရိုက်ရိုက်တော့ မဆုံဖူးခဲ့ဘူး... ဒီနေ့ ဆုံကြည့်တော့မှပဲ ခမ်းနားတဲ့ နာမည်နောက်ကွယ်မှာ တကယ့်ကို သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတော့တယ်... အကယ်၍ အရင်က ကျွန်တော်များ ပစ်မှားမိခဲ့တာ ရှိရင်လည်း ခေါင်းဆောင်ဆု အနေနဲ့ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ဦးနော်”
“ဒီစကားတွေကတော့...”
ဆုမိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ စကားဆိုလာ၏။
“ဒီနေ့ ဆုံရတုန်းမှာ သခင်လေးနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူးလေ... ဒီလို လုပ်ကြရအောင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အခု တာဝန်ပြီးလို့ လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အခါကျမှ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာရောက် လည်ပတ်ပါ့မယ်”
“ကျွန်တော်ကတော့ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာရမှာပေါ့”
ကျောက်ဝမ်ဟောက်က အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သေသေချာချာ ကြိုဆိုပါ့မယ်”
ယန်ဝေအာမခံဌာနမှ အဖွဲ့သားများနှင့် အာမခံသိုင်းသမားများမှာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဝါရင့်များ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။
မကြာမီမှာပင် ရထားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားကြသဖြင့် ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။ အချင်းချင်း ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် သူတို့ မြင်းစီးကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကျောက်ဝမ်ဟောက်က အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေခဲ့၏။
“သခင်လေး”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော အာမခံခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်က တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်၏။ ကျောက်ဝမ်ဟောက်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးနက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ... ခေါင်းဆောင်ဆုက ငါနဲ့ ဘာတွေ ဆွေးနွေးချင်နေတာ ဖြစ်မလဲ”
အခြားသူများကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း အဖြေ မပေးနိုင်ကြချေ။ ကျောက်ဝမ်ဟောက်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်၏။
“ဒီလူက ငယ်စဉ်တုန်းကတော့ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရရှိထားပြီလေ... တုန်းဟွမ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေတဲ့အပြင် ဇီယန်အာမခံဌာနရဲ့ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်နေတဲ့ သူက တကယ်ပဲ အခု အခြေအနေနဲ့တင် ကျေနပ်နေလိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်ကြသလား”
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း သူ၏ ကိုးဆစ်နှင်တံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ နှင်တံကို ခါးတွင် ပြန်လည် ပတ်ထားလိုက်တော့၏။
“သွားကြစို့လေ”
အာမခံခေါင်းဆောင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ကျောက်ဝမ်ဟောက်၏ စကားများက ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားရသော်ငြားလည်း ဆုမို၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မသိနိုင်ကြသေးချေ။ အကယ်၍ ဇီယန်အာမခံဌာနက ကျေနပ်မှု မရှိခဲ့လျှင် နောက်ထပ် ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်လာနိုင်ဦးမည်နည်း။ ယနေ့ ဆုမို၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ကူညီပေးခဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကို ကြည့်လျှင် သူသည် အခြားသော အာမခံဌာနများကို ရက်ရက်စက်စက် အမြစ်ဖြတ်မည့် လူမျိုးတော့ မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။
...
“ကျောက်ဝမ်ဟောက်ရဲ့ သိုင်းပညာကတော့ သာမန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ”
“ကျောက်ယုံချန်က အသက် (၄၅) နှစ် ကျော်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သိုင်းလောကထဲကို သိပ်မထွက်တော့ဘူးလေ... သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်း အများစုကို သားဖြစ်သူကပဲ စီမံခန့်ခွဲနေတာ... သူက ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ ကိစ္စရပ် တိုင်းကို စနစ်တကျ ရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက မမြင့်မားပေမဲ့ ကျောက်ယုံချန် မပါဘဲနဲ့ ယန်ဝေအာမခံဌာနရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အခိုင်အမာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာပဲ ကြည့်လေ... ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသနေတာပဲ မဟုတ်ပါလား”
ကွမ်းယွဲ့တောင်တန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဆုမိုက ကျောက်ဝမ်ဟောက် အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်ရာ ယန်ရှောင်ယွင်က သိသမျှကို ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်၏။
ဆုမိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ “သူ ဒီနေ့ အသုံးပြုသွားတဲ့ ပျံလွှားမြွေ ကိုးသွယ် သိုင်းကလည်း သူ့ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နားလည်မှုကို ပြသနေတာပဲလေ... ဒါကို သိုင်းပညာ ညံ့ဖျင်းတယ်လို့ ပြောလို့ ရပါ့မလား”
ယန်ရှောင်ယွင်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ “သူ့အဖေကလည်း သိုင်းပညာမှာ သိပ်ပြီး ထူးချွန်တာ မဟုတ်ဘူးလေ...”
“...”
ဆုမို တစ်ယောက် စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားရတော့၏။ ယန်ရှောင်ယွင်သည် အမြဲတမ်း သူ၏ နံဘေးတွင် ရှိနေပေးပြီး သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေသူ ဖြစ်သဖြင့် ကိစ္စရပ်တိုင်းက ချောမွေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမသည် သိုင်းလောကရှိ မည်သူ့ကိုမဆို အလွယ်တကူ အထင်ကြီးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူမသည် လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲကာ လော့ရှားမြို့ရှိ လူငယ်မျိုးဆက်များကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ သူမသာ လူမှုရေးနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေများကို ထည့်မတွက်ခဲ့ပါက ကျောက်ဝမ်ဟောက်ကို စိန်ခေါ်ပြီးသည်နှင့် ကျောက်ယုံချန်ကိုပါ တစ်ဆက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့လောက်ပေပြီ။ သိုင်းလောကထဲတွင် ယနေ့အထိ ကျင်လည်ခဲ့ရာ၌ သူမ မည်သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ဖူးပါသနည်း။
“ရှောင်မို... နင် ဒီနေ့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက နည်းနည်း စောသွားမလားလို့ ငါ စိတ်ပူမိတယ်”
“အစ်မယွင်က လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အခါကျမှ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အစီအစဉ်တွေမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ရှိလာမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား”
ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ငါတို့က ဒီတာဝန်ကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမှာ ဆိုပေမဲ့ အခုလို အလှည့်အပြောင်းတွေက အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖြစ်စေနိုင်တယ်လေ... ကျောက်ဝမ်ဟောက်က သာမန်ရန်သူ မဟုတ်ဘူး... သူက နင့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားနိုင်တယ်... ကျောက်ယုံချန်ကလည်း သူတစ်ပါးရဲ့ လက်အောက်မှာ နေမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒီကိစ္စကို ညှိနှိုင်းဖို့ကတော့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ဆုမိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်၏။
“အစ်မယွင် စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေ့ ကျောက်ဝမ်ဟောက်ကို ကယ်တင်လိုက်ရတာက မထင်မှတ်ဘဲ ရလိုက်တဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ... ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက သူ့ကို ကြိုတင် သတိပေးလိုက်တာပဲလေ... ခုနက အစ်မ ပြောသလိုပဲ... ဒီတာဝန်က ကျွန်တော်တို့ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် အရာပဲ မဟုတ်လား... ယန်ဝေအာမခံဌာန ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော်တို့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုပဲလေ... အခုကတော့ သူ ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲ ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲပေါ့”
“သူ ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲ ဆိုတာလား...”
ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။
“သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ နင် ဆိုလိုတာလား”
“ဖြစ်နိုင်ခြေက သုံးမျိုး ရှိတယ်လေ... ပထမဆုံးကတော့ အဆိုးဆုံး ဖြစ်တဲ့ ရန်သူ ဖြစ်လာတာပေါ့... အကယ်၍ သူတို့က ရန်သူ ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရင် အခုက အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ မဟုတ်လား... သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီခရီးစဉ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာလေ... ရည်မှန်းချက် ရှိတဲ့သူတိုင်းက ဒီလို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခပေးရင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘေးကင်းအောင် လုပ်ကြမှာပဲ... ဒါကို သူတို့ ဘာလို့ မလုပ်ဘဲ နေမှာလဲ... ကျန်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုကတော့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာတာပေါ့... တစ်ခုက သူ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားပြီး သေချာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာ အစီအစဉ်တချို့နဲ့ ရောက်လာတာမျိုးပေါ့... ဒီခရီးစဉ် ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဆွေးနွေးလို့ ရတာပေါ့”
--