အခန်း ၆၂၀
Vol. 42 Ch. 620
အခန်း (၆၂၀) - ခင်ဗျားကို ဖိတ်ကြားထားပါတယ် (အပိုင်း ၂)
ထိုသူတို့သည် ဤပစ္စည်း၏ တန်ဖိုးက မည်မျှရှိမည်၊ မည်သူ့ထံသို့ ပြန်လည် ရောင်းချသင့်သည် ဆိုသည့် အချက်များကိုသာ ပိုမို အာရုံစိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
ဆုမိုမှာမူ တစ်ခဏမျှ စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားရ၏။ ထိုသူများ ပြောဆိုနေပုံမှာ ကြယ်စင် ပင်လယ် ဥက္ကာပျံ သံမဏိ ကို သူတို့ လက်ဝယ် ရရှိထားပြီးသည့်အလားပင်။ သူသည် ထိုစကားများကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တရားထိုင်နေလိုက်တော့သည်။
သို့သော် ညဉ့်ဦးယံ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပိုင်ဟုမြို့မှာ ပိုမို၍ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မြို့တစ်ခုလုံးမှာ မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းထိန်နေပေသည်။ မြို့ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးဖိုများစွာကို ထွန်းညှိထားပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာကြကာ အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်၍ လမ်းမများပေါ်တွင် ကခုန် မြူးတူးနေကြ၏။
ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့မှာ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ငေးကြည့်နေကြ၏။ မြို့အတွင်းရှိ အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေသလို၊ ပြတင်းပေါက်နားရှိ အခန်းများတွင်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသူများ ရှိနေပေသည်။ မြို့တစ်ခုလုံးမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော သီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်ခါတရံ တိုးညင်းကာ တစ်ခါတရံတွင်မူ စူးရှလှပေသည်။
ဖျတ်ခနဲဆိုသလို ကျားဟိန်းသံ ကဲ့သို့သော အသံမျိုးမှာလည်း နားထဲတွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေသယောင် ရှိ၏။
ယန်ရှောင်ယွင်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲနော်”
ဆုမိုကမူ လူအုပ်ကြီး ဦးတည်သွားရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“အဲဒါ အဘိုးကြီးဟူ ပြောတဲ့ ကျားသခင် နန်းတော် ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ အငယ်စား ပူဇော်ပွဲ ဆိုတာက သီချင်းတွေ၊ အကတွေနဲ့ ပူဇော်ပြီး မြို့ကို တစ်ပတ်ပတ်မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျားသခင် နန်းတော်ကို သွားပြီး ဂါရဝပြုကြတာပေါ့။ ပြီးမှ လူတိုင်းက အိမ်ပြန်ကြတာလေ။ ဒီလို အခမ်းအနားမျိုးက ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာဦးမှာပဲ”
“ကျွန်တော် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင်တော့... အဲဒီ သူတော်စင် က ကျားသခင် နန်းတော်ထဲမှာပဲ ကိစ္စရပ်တွေကို ဦးဆောင်နေလောက်ပြီ”
ဃဃ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ အလုပ်တွေ ရှိမနေဘူးဆိုရင် ဒီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဓလေ့တွေကို လေ့လာဖို့ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေသင့်တာပဲ”
ယန်ရှောင်ယွင်ကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
သူမ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနားတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိဘဲ တည်းခိုခန်း ရှိရာသို့ ဦးတည်လာနေသည့် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်စုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အစပိုင်းတွင် သူမ သိပ်ပြီး သတိမထားမိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် တည်းခိုခန်း၏ လှေကားထက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် တံခါးကို သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင် အချို့ ရှိနေပြီး လူငယ်တစ်ဦးက ဦးဆောင်လာခြင်းပင်။
ထိုလူငယ်၏ အကြည့်များက ယန်ရှောင်ယွင်၏ အပေါ်တွင် တစ်ချက် ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။
“လော့ရှားမြို့က ဇီယန် အာမခံဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဆုမို ဒီမှာ တည်းခိုနေတယ်လို့ ကြားသိရလို့ လာရောက် လည်ပတ်တာပါ။ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်ဆု ဖြစ်ပါသလဲ”
“ကျွန်တော်ပါပဲ”
ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ဆုမို ပါ။ မိတ်ဆွေက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိခွင့်ရမလား”
“ခေါင်းဆောင်ဆု ကိုး...”
လာရောက်သူမှာ ရိုသေလေးစားဟန် ပြသကာ လက်နှစ်ဖက် ဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“ကျွန်တော်က ပိုင်ယုံ ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီးကတော့ နန်းတော် တာဝန်ခံချုပ် ပါ။ ခေါင်းဆောင်ဆု ကျွန်တော်တို့ဆီကို ကြွရောက်လာတယ် ဆိုတာ သိရလို့ အထူးတလည် ဖိတ်ကြားခိုင်းလိုက်တာပါ ခင်ဗျာ”
နန်းတော် တာဝန်ခံချုပ် ဟုတ်လား။
ဒါက ဘယ်လို ရာထူးမျိုးပါလိမ့်။ ဆုမိုမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရပြီးမှ မေးလိုက်တော့သည်။
“ဒီလူကြီးမင်းက ကျွန်တော့်ကို သိလို့လား”
“ဒါပေါ့... မသိပါဘူး”
ပိုင်ယုံက ပြုံးလျက် ဆိုလာ၏။
“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု က အခုခေတ် တုန်းဟွမ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် လို့ သတင်းကြီးနေတာပဲလေ။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရောက်လာတာကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီး အနေနဲ့ မတွေ့ဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ”
ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရတော့၏။ ဤလူက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာမူ အမိန့်ပေးနေသည့်အလား ခံစားရပေသည်။ ဆုမို အနေဖြင့် ထို တာဝန်ခံချုပ် ဆိုသူနှင့် တွေ့ချင်သည် မတွေ့ချင်သည်ကို လုံးဝ ထည့်သွင်း စဉ်းစားခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။
၎င်းက သူမကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဆုမိုကမူ အပြုံးသဲ့သဲ့လေးဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်လည်း... ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ နေရာကို ရောက်လာမှတော့ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ ကဲ... လမ်းပြပေးပါဦး ညီအစ်ကို”
“ကောင်းပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ဆု က တကယ့်ကို ပြတ်သားတာပဲ။ ကြွပါ”
ပိုင်ယုံက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ အနောက်မှ လူများမှာလည်း ဘေးသို့ ကပ်ပေးလိုက်ကြ၏။ ဆုမိုက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကလည်း အနောက်မှ လိုက်ပါရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် ပိုင်ယုံက ချက်ချင်းပင် တားမြစ်လိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီးက ခေါင်းဆောင်ဆု တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖိတ်ကြားထားတာပါ”
“ဟင်...”
ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျဉ်းသွားရတော့၏။
“မင်းတို့ အထက်လူကြီးက ငါတို့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖိတ်တာက သူဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒလေ... ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“အတင့်ရဲလှချေလား”
ပိုင်ယုံ၏ အနောက်မှ လူတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”
ပိုင်ယုံကလည်း ထိုလူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသဖြင့် တားမြစ်လိုက်၏။
သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ အကြည့်များမှာမူ ဆုမိုထံသို့သာ ရောက်ရှိနေဆဲပင်။ ဆုမို၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားတော့၏။
“ငါတို့ ဇီယန် အာမခံဌာန က လူတွေက ပိုင်ဟုမြို့ကို အခုမှ ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာပါ။ ဒီက စည်းကမ်းတွေကိုလည်း အများကြီး နားမလည်ကြဘူးလေ။ ပိုင်ဟုမြို့ရဲ့ ဓလေ့တွေကို မတော်တဆ ချိုးဖောက်မိမှာ စိုးလို့ ငါတို့ အားလုံး စုစုစည်းစည်း ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဟူစန်းတောက်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့မှာလည်း သူတို့၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြပြီ ဖြစ်၏။
“ကွက်တိပဲ... အားလုံးလည်း ထွက်လာကြပြီ ဆိုတော့ အတူတူပဲ သွားကြတာပေါ့။ ပိုင်ဟုမြို့ရဲ့ အထူးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနဲ့ တွေ့ကြတာပေါ့လေ”
တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုရင်း ဆုမိုသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံစအား အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ လေထုထဲမှ ကြီးမားလှသော အင်အား တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအင်အား၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပိုင်ယုံ၏ လူများမှာ မခုခံနိုင်ဘဲ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြရပြီး အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် လဲကျကုန်တော့သည်။
ခုနက ယန်ရှောင်ယွင်ကို ပါးစပ်ပိတ်ရန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့သော လူမှာမူ အနောက်သို့ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားရ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လှေကား လက်ရန်းနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်ကာ အောက်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။
သူသည် တည်းခိုခန်း အောက်ထပ်ရှိ ခန်းမဆောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ “ဒုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေ၏။
ပိုင်ယုံ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အောက်ထပ်မှ အခြေအနေကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆုမို၏ အေးစက်လှသော အသံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။
“ညီအစ်ကို... လမ်းမပြတော့ဘူးလား ဟေ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ယုံ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရတော့၏။ သူ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက်မှ စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်မှာ ဦးခေါင်းခွံအထိ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။
ဆုမို အနေဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကိုလည်း သူ၏ အသိစိတ်က ကြိုတင် သတိပေးနေ၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ သိုင်းပညာများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ကျားဟိန်းသံ တစ်ခုမှာ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။
သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ အရာရာမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။ တစ်ခဏ ကြာသောအခါမှ သူသည် ကိုယ်ကို တောင့်တင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လေးနက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ဆုမိုကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။
ဒါ... ဒါဟာ တုန်းဟွမ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ရဲ့ အစွမ်းပေါ့။
ပိုင်ယုံ၏ ရင်ထဲတွင် အပူလုံးကြီး တစ်ခု ကျဆင်းသွားရပြီး ပြင်းထန်လှသော အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်များမှာ သူ၏ အသိဉာဏ် တံခါးကို တဒုန်းဒုန်း ခေါက်နေတော့သတည်း။
--