အခန်း ၆၂၂

အခန်း (၆၂၂) - တစ်ခါလောက်တော့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်

ဤနေရာကား နန်းတော် တာဝန်ခံ အိမ်တော်ပင်။

တာဝန်ခံချုပ် ဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် နတ်ဘုရား၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိုက်ရိုက် ခစားရသူ ဖြစ်ပေ၏။ တာဝန်ခံ တစ်ဦးကို အလုပ်အကျွေးပြုသူ သို့မဟုတ် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦး အဖြစ် ရှုမြင်နိုင်ပေသည်။

နတ်ဘုရား၏ အလုပ်အကျွေးများ နှင့် အစောင့်အရှောက်များမှာ သာမန်လူများ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် ထူးကဲသော သိုင်းပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမည် ဖြစ်၏။

အစပိုင်းတွင် တာဝန်ခံချုပ် ကို ရွေးချယ်ရာ၌ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုဝင် များသည် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာ သာမက ထူးကဲသော ပါရမီကိုပါ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ပင်။ ထိုအချက် နှစ်ခု ပေါင်းစပ်နိုင်မှသာ အရည်အချင်း ပြည့်မီသူ အဖြစ် သတ်မှတ် ခံရ၏။

နောင်တွင် ရာထူး အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းရန် အတွက် စမ်းသပ်မှုပေါင်း များစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ နန်းတော် တာဝန်ခံချုပ် ရာထူးကို ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ကာလ ရွေ့လျားလာသည်နှင့် အမျှ ထို အစဉ်အလာမှာလည်း ပြောင်းလဲ လာခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါတွင်မူ နန်းတော် တာဝန်ခံချုပ် ကို သိုင်းပညာ တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ် တော့သည်။ သူသည် ရွယ်တူများ ကြားတွင် ထူးချွန်ရုံ သာမက တာဝန်ခံ အားလုံး ကြားတွင်လည်း ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေရမည် သာ။ ထိုသို့ ဖြစ်မှသာ ဤဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသော ရာထူးကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ တာဝန်မှာ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုဝင် တို့၏ နတ်ဘုရား နန်းတော် အတွင်း အပြင် ရှိ ကိစ္စရပ် အားလုံးကို ကြီးကြပ် ရန်နှင့် ပိုင်ဟုမြို့ ၏ ကာကွယ်ရေး ကိစ္စရပ် အားလုံးကို တာဝန်ယူ ရန်ပင် ဖြစ်၏။ အဆင့်အတန်း အရ ဆိုလျှင် သူသည် လူပေါင်း တစ်သောင်း၏ အထက်တွင် ရှိပြီး တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အောက်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သူ၏ အထက်တွင်မူ လူတို့၏ အသက်ကို သတ်ပိုင်ခွင့်၊ ချမ်းသာပေးပိုင်ခွင့် အာဏာကို ဆုပ်ကိုင် ထားသော သူတော်စင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ပိုင်ယုံ စကားပြောရာ၌ ယဉ်ကျေး သယောင် ရှိသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အမြဲတစေ အမိန့်ပေး နေသည့်အလား ခံစား ရခြင်း ပင်။ သခင်ဖြစ်သူက အဆင့်မြင့် သူ ဖြစ်နေသဖြင့် လက်အောက်ငယ်သား များသည်လည်း မောက်မာ ထူးခြား နေကြသည်မှာ မဆန်းလှချေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဤ ပိုင်ဟုမြို့ နယ်မြေ အတွင်း၌ လွန်ခဲ့သော တာ့ရွှမ်မင်းဆက် မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူတို့ကို အညံ့ခံ ခိုင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။ တာ့ရွှမ်မင်းဆက် ကသာ သူတို့၏ အမည်နာမ များကို ပြောင်းလဲ ခိုင်းစေခဲ့ပြီး ထူးကဲလှသော ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကို ပယင်းကျမ်း အဖြစ် အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲ ခိုင်းခဲ့ခြင်း ပင်။

လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖြစ်စေ၊ ဝူရှန်းခန်းမ ဖြစ်စေ သူတို့ အနေဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက် ကိုမျှ အလေးအနက် ထားခြင်း မရှိခဲ့ကြပါချေ။

ယခုအခါ ဆုမို သည် တုန်းဟွမ် ၏ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် အဖြစ် ကျော်ကြား နေသော်ငြားလည်း ဤ နန်းတော် တာဝန်ခံချုပ် ကမူ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သာ ဆက်ဆံ ဝံ့ပေသည်။

ဆုမို သည် လူတိုင်းအပေါ် ကြင်နာ ပျူငှာသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ မျှော်လင့်သည်မှာ အခြားသူများ ကလည်း သူ့အပေါ် ထိုက်တန်သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပေးရန် သာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြပါချေ။ ထိုသို့ ရှိမှသာ ရေရှည် ခိုင်မြဲသော မိတ်ဆွေ အဖြစ် တည်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

ငါက မင်းအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပါလျက်နှင့် မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးပြီး ငါ ဆုမို ကို ရွှံ့စေးလို အလွယ်တကူ နယ်ဖတ် လို့ ရမယ်လို့ ထင်နေရင်တော့... မင်းတို့ တကယ်ကို မှားသွားပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆုမို ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသမီးတို့ အမှန်တကယ် တောက်လောင် လာလေပြီ။

သူ၏ အတွင်းအား များသည် ဟိန်းထွက် လာပြီး မိုင်ပေါင်း များစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ် သွားကာ နန်းတော် တာဝန်ခံ အိမ်တော် အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းများမှာ ဝီစီသံ များဖြင့် ပြည့်နှက် သွားရလေတော့၏။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ် လာတော့သည်။

“ဘယ်သူလဲကွ”

“ဘယ်ကောင်က နန်းတော် တာဝန်ခံ အိမ်တော် ထဲမှာ ဒီလောက်တောင် ရမ်းကား ရဲတာလဲ”

“သူတို့ကို ဖမ်းကြစမ်း”

အော်ဟစ် ကြိမ်းမောင်း သံများနှင့် အတူ ထောင့်အသီးသီး မှ အရိပ်များမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင် လာကြလေ၏။

ဆုမို ၏ အကြည့်များက ထိုလူများကို ဝေ့ကြည့် လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်း လိုက်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံ စများမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံ လာကာ မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လေထုထဲ၌ လက်သီး အရိပ်များ ပြည့်နှက် သွားတော့၏။

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင် လာသူ နှစ်ဦးမှာ အပြင်းထန်ဆုံး ခံစား လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လက်ဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးပမ်း သော်လည်း မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

မသိလိုက် ဘဲနှင့်ပင် မရေမတွက် နိုင်သော လက်သီးချက် ပေါင်းများစွာ ထိမှန် ခံလိုက် ရပြီး မည်သည့် သိုင်းကွက်မျှ မထုတ်ဖော် နိုင်သေးမီ မှာပင် သွေးများ အန်ကာ လွင့်ထွက် သွားကြ ရတော့၏။

ဒါက အစသာ ရှိသေးသည်။ ဆုမို ၏ ပုံရိပ်က လှည့်ပတ် သွားပြီးနောက် လက်ဝါး တစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် ထိုးနှက် လိုက်ပြန်၏။

ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါး အရှိန်အဝါ များသည် ကြီးမားသော အတွင်းအား များဖြင့် ဝန်းရံ နေပြီး လက်ဝါးချက် မကျရောက် သေးမီ မှာပင် တိုက်ခိုက် လာသူများသည် ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်း ကြီးကို ခံစား လိုက်ကြ ရ၏။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ခြောက်ကပ် သွားပြီး ပူလောင် လာသဖြင့် အလျင်အမြန် ကာကွယ် လိုက်ကြ သော်လည်း ဆုမို ၏ လေးလံ လှသော လက်ဝါး ရိုက်ချက် ကိုမူ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိကြပါချေ။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...။

အသံပေါင်း များစွာနှင့် အတူ ထိုလူများ အားလုံးမှာ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း အနောက်သို့ လွင့်စင် ပြန်သွား ကြလေပြီ။

ဆုမို ၏ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားမှု နှစ်ခု အပြီးတွင်မူ အနောက်ဘက် ဆီမှ နဂါးဟိန်းသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ် လာတော့၏။

၎င်းမှာ မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီးလှံသိုင်း ပင် ဖြစ်၏။

ကျောက်ဝမ်ဟောက် ပြောခဲ့သည်မှာ မမှားပါချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာ အတွင်း ယန်ရှောင်ယွင် ၏ သိုင်းပညာ မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်း တိုးတက် လာခဲ့ခြင်း ပင်။

သို့သော် တကယ့် ထူးကဲသော တိုးတက်မှုမှာမူ သူမ ကွမ်းဖုန်းတောင်ကြား တွင် ရှိနေခဲ့သည့် အချိန်မှ စတင် ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရီရွှမ် နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တွင် မရေမတွက် နိုင်သော နတ်ဘုရား သိုင်းပညာများ ပါဝင် နေပေသည်။ ဆုမို တုန်းချန် သို့ သွားနေသည့် လဝက် ခရီးစဉ် အတွင်း ယန်ရှောင်ယွင် သည် ဇီယန် အာမခံဌာန ၏ ကိစ္စရပ် အဝဝကို စီမံ ခန့်ခွဲ နေရင်းမှ ဤ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် အပေါ်တွင်သာ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အားလုံးကို ပုံအော ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

အဆင့်ဆင့်သော အောင်မြင်မှုများ အပြီးတွင် ယခုအခါ သူမသည် (၃) ဆင့်မြောက် သို့ ရောက်ရှိ နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ကျင့်ကြံ ထားသော တာ့ဆန်းရွှမ်ထင်ကျမ်း အတွက် ဆိုလျှင်လည်း ဤအရာမှာ အပြန်အလှန် အကျိုးပြု နေပေ၏။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တာ့ဆန်းရွှမ်ထင်ကျမ်း ကျင့်စဉ်မှာ နက်နဲသော ဂိုဏ်းဝင် များ၏ အနှစ်သာရ ပင်။ သို့သော် နက်နဲသော ဂိုဏ်း နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် အရာမဆို ထူးခြားချက် တစ်ခု ရှိနေတတ် သည်။

၎င်းမှာ တည်ငြိမ်မှု နှင့် နှေးကွေးမှု ပင်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း များ၏ ကျင့်စဉ်များ ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက် သော်လည်း သွေးလေ ခြောက်ခြား နိုင်သော ဘေးအန္တရာယ် များသည့် လမ်းစဉ်ကို မရွေးချယ်ပါချေ။

ကျင့်ကြံမှု နက်ရှိုင်း လာလေလေ၊ အခြေခံမှာ ပိုမို သန့်စင် လေးနက် လာလေလေ ဖြစ်ပြီး စုဆောင်းမှု များက ပိုမို ခိုင်မာ လာကာ ထုတ်ဖော်မှု ကမူ ပိုမို သိမ်မွေ့ လာလေ၏။ ဤနည်းလမ်း အတိုင်း ဆယ်စုနှစ် များစွာ ကျင့်ကြံ သွားပါက အသက်ကြီး လာလေလေ သိုင်းပညာ ပိုမို မြင့်မား လာလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ရှောင်ယွင် ၏ ပါရမီမှာ ထူးကဲ လွန်းလှပြီး လူသားများ ကြားမှ နဂါး တစ်ကောင် သဖွယ်ပင်။

သူမသည် တာ့ဆန်းရွှမ်ထင်ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံ ခဲ့သည်မှာ အချိန် အနည်းငယ်သာ ရှိသေး သော်လည်း ကြီးမားသော တိုးတက်မှု များကို ရရှိ ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော လဝက် အတွင်း ရီရွှမ် နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ၏ အကူအညီကြောင့် သူမ၏ တာ့ဆန်းရွှမ်ထင်ကျမ်း ကျင့်ကြံမှုမှာ ဒုန်းစိုင်း တိုးတက် သွားခဲ့လေပြီ။

သူမ၏ အတွင်းအား များသည် ပိုမို နက်ရှိုင်း လေးနက် လာပြီး ယခုအခါတွင်မူ နက်နဲ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါ များကို ထုတ်ဖော် နေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီးလှံသိုင်း ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော် လိုက်ရာ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ချီ အရှိန်အဝါ များမှာ လှံတံ ပတ်ပတ်လည် တွင် ရစ်ပတ် နေတော့၏။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ လုံယွမ် လှံတံ မှာ လှံတစ်လက် မဟုတ်တော့ဘဲ သားကောင်ကို ဝါးမြိုရန် ပြင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်နဂါးကြီး တစ်ကောင် အလား ထင်မှတ် ရပေသည်။

တိမ်တိုက် အထပ်ထပ် မှာ လှံတံ ပတ်လည် တွင် ဝဲလည် နေပြီး နဂါး ခေါင်းက ဖြတ်သန်း သွားသည့် နေရာ တိုင်းတွင် သွေးများ ဖိတ်စင် သွားရတော့၏။ သူမ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မှာ ဆုမို ၏ လက်သီး ခြေသံ များထက်ပင် ပိုမို စူးရှ ထက်မြက် နေပေသည်။

ဤအခြေအနေ အထိ ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ နောက်ထပ် စကားလုံးများ မလိုအပ် တော့ပါချေ။

လုပ်သင့် လုပ်ထိုက်သည် များကို လုပ်ဆောင် ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ တုန်းဟွမ် ၏ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် ကို လူနုံ လူအ တစ်ယောက် လို လှည့်စား ဖျော်ဖြေ နေခြင်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူး နေခြင်း သာ ဖြစ်၏။

ယန်ရှောင်ယွင် သည် တည်းခိုခန်း ကတည်းက သူမ၏ ဒေါသများကို အောင့်အီး ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ စိတ်လွတ် ကိုယ်လွတ် ပေါက်ကွဲ ခွင့် ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ လှံချက် များမှာ ကောင်းကင်ယံ သို့ ပျံတက် သွားသော နတ်နဂါးကြီး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ လက်သည်း များ ဖြန့်ကား ထားသော တိမ်တိုက် နဂါးကြီး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ လည်းကောင်း တောက်ပ နေတော့၏။ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲ လာသည်နှင့် အမျှ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်း ဟင်းလင်းပွင့် သွားရတော့သည်။

တိုက်ခိုက် လာကြသော အစောင့်များ အားလုံးမှာ အပြင်ဘက် သို့ လွင့်စင် ထွက်သွား ကြလေတော့ သတည်း။

--